Śledztwa na czwórkę z plusem

Wyobraź sobie, że trafiasz na osobę, która kompletnie nie potrafi siedzieć cicho, kiedy coś jej nie pasuje.

Taką, która zamiast odpuścić… brnie dalej. Nawet jeśli rozsądek krzyczy... odpuść.

Czy taka osoba bardziej pomaga, czy jednak sprowadza na siebie kłopoty?

Właśnie z taką bohaterką spotkałam się w „Śledztwa na czwórkę z plusem” Elżbiety Barczyk

i powiem jedno, tutaj naprawdę nie da się przewidzieć, co wydarzy się za chwilę.

To moje drugie spotkanie z twórczością autorki i wiedziałam, że mogę się spodziewać czegoś lekkiego, ale nie pustego. Takiego, co mnie rozbawi, ale jednocześnie wciągnie. I dokładnie to dostałam. Już sama okładka sugeruje, że będzie trochę przewrotnie, trochę z przymrużeniem oka i faktycznie, ten klimat czuć od pierwszych stron.

Eliza Bielska… to jest bohaterka, która żyje szybciej niż myśli. I czasem aż chce się powiedzieć... kobieto, zatrzymaj się na sekundę!. Tylko że wtedy nie byłoby tej historii. Bo to właśnie jej impulsywność, brak taktu i ogromna ciekawość świata sprawiają, że wpada w kolejne sytuacje, które z boku wyglądają jak gotowy scenariusz na kłopoty.

A kiedy tylko pojawia się coś podejrzanego… ona nie odpuści.

W tym właśnie zaczyna się cała zabawa.

Bardzo podobało mi się to, jak została poprowadzona relacja między Elizą a jej byłym uczniem, który teraz jest policjantem. Jest w tym coś wręcz przewrotnego... nauczycielka, która trochę wymyka się schematom, i uczeń, który próbuje trzymać się zasad. Do tego jeszcze szkolna sekretarka, która wie więcej, niż powinna. To trio, potrafi naprawdę namieszać.

Najbardziej wciągnęły mnie momenty, kiedy Eliza działała pod wpływem impulsu. Bo wtedy wszystko zaczynało się komplikować… a ja łapałam się na tym, że czytam szybciej, żeby zobaczyć, jak ona z tego wybrnie. I pojawiało się w głowie jedno pytanie, czy ona jeszcze nad tym panuje, czy to już wszystko zaczyna żyć własnym życiem?

To nie jest klasyczny, ciężki kryminał. I dobrze.

Tutaj nie chodzi o brutalność, tylko o historię, która wciąga, bawi i momentami zaskakuje. Jest lekko, ale nie banalnie. Jest zabawnie, ale nie głupio. I jest też ta nutka niepewności, która sprawia, że chcesz czytać dalej.

Podczas czytania czułam przede wszystkim przyjemność, taką czystą, nieskomplikowaną. Uśmiech pojawiał się sam, szczególnie przy dialogach i zachowaniach Elizy. Ale jednocześnie gdzieś w tle była ciekawość i napięcie, bo jednak każda sprawa prowadziła do czegoś więcej.

I jest jeszcze ten klimat małego miasteczka.

Niby spokojnie, niby wszyscy się znają… a jednak każdy coś ukrywa. I to właśnie Eliza próbuje odkryć, często w najmniej subtelny sposób.

Najbardziej spodobało mi się to, jak ta książka potrafi wciągnąć bez przytłaczania. Daje oddech, ale jednocześnie nie pozwala się od siebie oderwać. I bohaterka, która może i pakuje się w kłopoty… ale robi to tak, że po prostu chce się jej kibicować.

Jeśli masz ochotę na kryminał, który zamiast męczyć bawi, zamiast przytłaczać wciąga, a przy okazji daje trochę emocji i zagadki, to zdecydowanie warto sięgnąć po tę historię.

Bo czasem właśnie takie „nieidealne” śledztwa… są najciekawsze.

„Śledztwa na czwórkę z plusem” to moje pierwsze spotkanie z autorką Elżbietą Barczyk. Do sięgnięcia po tę książkę zachęciła mnie przede wszystkim okładka, która od razu skojarzyła mi się z komedią kryminalną, a że bardzo je lubię — postanowiłam zaryzykować i zagłębić się w lekturze. Czy moje przypuszczenia okazały się trafne? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Główną bohaterką historii, a właściwie czterech krótkich opowiadań jest Eliza Bielska — nauczycielka historii w lokalnej szkole i pani detektyw amator, która zawsze przypadkiem znajduje się w samym centrum dziwnych lub podejrzanych zdarzeń rozgrywających się w jej mieście. Chociaż mogłoby się wydawać, że Eliza działa w pojedynkę, zawsze może liczyć na pomoc przyjaciela z dzieciństwa i jego ojca policjanta, swojego byłego ucznia, który również jest policjantem oraz szkolnej sekretarki, która wie wszystko, o wszystkich. Czy wrodzona ciekawość i chęć prowadzenia śledztw na własną rękę sprawi, że kobieta wpadnie w tarapaty? Po odpowiedź na to pytanie odsyłam was do lektury.

Muszę przyznać, że spotkanie z Elizą Bielską i jej przyjaciółmi było dość ciekawą przygodą. Główna bohaterka jest dość interesującą postacią. Trochę szaloną, lekko ekscentryczną i od czasu do czasu irytującą, ale jej wrodzona ciekawość i wybitny talent do wpadania w tarapaty — idealnie ze sobą współgrają. Nie zmienia to jednak faktu, że same historie były nieco zbyt naciągane, przez co prawdziwi stróżowie prawa zostali wykreowani mało wiarygodnie. Doskonale wiem, że w naszej społeczności utarło się przekonanie, że policjanci — szczególnie ci z posterunków w mniejszych miejscowościach — to nieudacznicy, którzy muszą chodzić w parach, bo jeden umie pisać a drugi czytać, ale jest to jednak krzywdzący stereotyp, któremu autorka trochę uległa.

Jeżeli miałabym określić grupę docelową dla tej książki, miałabym dość duży problem. Z jednej strony opisane sprawy nie są drastyczne, a miejscami nawet bardzo zabawne i nie skłaniają do myślenia, wyciągania wniosków, czy analizowania poszlak, więc dla dorosłego czytelnika mogą być niestety zbyt nużące. Natomiast jak na książkę dla młodzieży jest w niej trochę za dużo wulgaryzmów.

Niemniej jednak ja bawiłam się przy niej całkiem dobrze, ponieważ była to miła odmiana po ciężkich i wymagających dniach w pracy. Szczególnie w głowie utkwił mi wątek romantyczny pomiędzy główną bohaterką a jednym z jej „współpracowników”, jednak nie będę zdradzać, kto okazał się jej wybrankiem, aby nie spoilerować. Dlatego, jeżeli chcielibyście się tego dowiedzieć, polecam sięgnąć po „Śledztwa na czwórkę z plusem”.

"Ona ma dyplom z historii... i doktorat z wpadania w kłopoty!"

Eliza Bielska, nauczycielka historii, ma dar do pakowania się w kłopoty. Bez przerwy podejmuje impulsywne decyzje i nie potrafi odpuścić. Gdy wpada na trop śledztwa, wszędzie jej pełno i jako pierwsza jest gotowa rozwiązać zagadkę. W tym przypadku to sprawcy powinni obawiać się jej, a nie na odwrót!

W książce dostajemy cztery różne śledztwa prowadzone przez jedną osobę - Elizę Bielską, która naucza historii w małej miejscowości. Kobieta ma nosa do afer kryminalnych i często wpada w kłopoty, co naprawdę mnie rozbawiło. Ciężko było nie zaśmiać się z sytuacji, w które została uwikłana Eliza przez własny upór i impulsywność.

W dużej mierze jednak główna bohaterka działała mi na nerwy z powodu swojego zachowania. Zazwyczaj była tam, gdzie nie powinno jej być i niekiedy było to za dużo.

Zabrakło mi tutaj trochę takiego dreszczyk emocji. Śledztwa były właściwie proste i nie zaskakiwały niczym specjalnym, z góry też można przewidzieć ich zakończenie.

*współpraca reklamowa*

Będąc na fali poprzedniej książki od tej autorki bez zawahania zdecydowałam się na drugą i muszę przyznać, że był to strzał w dziesiątkę. Pełny humoru kryminał, lekki i przyjemny, wręcz idealny do rozpoczęcia przygody z kryminałem, choć w fabule dostrzec można też elementy innych gatunków.

Eliza nauczycielka historii, która ma wyjątkowy talent do pakowania się w kłopoty. Kobieta jest roztrzepana i impulsywna, pewna swoich racji, jak sobie raz coś wbije do głowy musi doprowadzić sprawę do końca. Eliza na własne życzenie raz po raz miesza się kryminalne afery, wplątując w nie przyjaciela z dzieciństwa, początkującego policjanta, który był jej uczniem, oraz szkolną sekretarkę, która wie wszytko o wszystkich. Eliza swoje śledztwa prowadzi z humorem i jest niczym huragan, jednak gdy sprawy zaczynają dotykać jej bezpośrednia coś się zmienia, ale ona nie zamierza dać za wygraną.

Poznajemy Elizę i jej najbliższych, znajomych i przyjaciół, którzy chcąc nie chcąc są zamieszani w śledztwa kobiety, która nie cofnie się przed niczym, a poza sobą nie słucha nikogo, przez co ciężko stwierdzić czy to kłopoty kochają ją, czy ona kłopoty. W książce wraz z Elizą rozwiązujemy cztery sprawy, wygląda to troszkę tak jakbyśmy mieli cztery historie w jednej. Choć zagadki kryminalne są różne, to wątki obyczajowe przeplatają się ze sobą tworząc fajną spójną całość, którą dopełnia romans i komedia.

W lekturze pojawiają się różne tematy, te bardziej brutalne związane z morderstwem czy z napadami, ale też takie nieco luźniejsze oparte na stalkowaniu czy kradzieży. Każda pomniejsza historia jest ciekawa, a autorka po raz kolejny udowadnia, że łączenie gatunków wychodzi jej rewelacyjnie.

Mi się bardzo podobało a książkę przeczytałam szybko. Wyśmienicie się przy niej bawiłam, zarówno rozwiązując kryminalne zagadki, jak i śledząc perypetie bohaterów, którzy raz po raz zmagali się z kolejnymi zwrotami akcji czy aferami. To lektura,w której każdy znajdzie coś dla siebie. Ja polecam i zachęcam do lektury.

*olilovesbooks2*

Wiedziałam, że gdy sięgnę po kolejną książkę Elżbiety Barczyk, to się nie zawiodę. Mało tego byłam pewna, że zaskoczy mnie po raz kolejny. Jej oryginalne pióro pełne ciepła, emocji, pasji do pisania od razu rzuca się czytelnikowi w oczy. Jest życiowe, pełne barw zarówno tych ciemnych, jak i jasnych. Potrafi zauroczyć różnorodnością, otulić spokojem, ale też wywołać lawinę wrażeń.Druga książka autorki, czyli ,,Śledztwa na czwórkę z plusem" ma w sobie elementy z różnych gatunków. Bardzo różni się od debiutu autorki. Dosłownie woda i ogień. Jednak dzięki temu, że się różni, możemy poznać autorkę z innej strony, równie ciekawej. Obydwie wersje do mnie przemawiają i obydwie są nietuzinkowe. Podoba mi się to, że w książkach autorki nie ma scen jak spod linijki. Takich wiecie wygłaskanych, dokładnych, według utartych schematów, reguł i zasad. I to do mnie przemawia, bo życie też nie jest jak spod linijki. Jest dużo odchyleń od normy w różnych kategoriach i to jest wtedy prawdziwe.Tę pozycję odznacza wyrazista bohaterka z interesującą osobowością. Ma mocny charakter, jest nieustępliwa, szybciej robi niż myśli i ma dar wpadania w kłopoty. Poza tym to nauczycielka historii z malowniczego miasteczka na południu Polski, obok której żadna zagadka kryminalna nie przejdzie bez jej udziału. Eliza potrafi rozbawić nas czasami do łez. Poniekąd potrafi też nas wkurzyć, ale to bohaterka, którą mimo wad uwielbia się za całokształt. Mamy tutaj również innych bohaterów, którzy albo wprowadzają Elizę w stan działania, albo jej pomagają, albo to i to.Książka podzielona jest na cztery części, czyli na cztery zagadki kryminalne, w które Eliza jest wplątana. Poza tym w pewnym momencie sama staje się celem. Czy ma się bać? Czy to reszta ma się jej bać? 😂

Autorka wprowadziła tutaj dużą dawkę humoru, mimo iż mamy do rozwiązania zagadki kryminalne, to nie czujemy ciężaru kryminału. Samo rozwiązywanie zagadek przez Elizę czasami wręcz abstrakcyjne, ale za to ciekawe. W tym wszystkim nie można jednak zarzucić głównej bohaterce, że jest nienaturalna. Wręcz przeciwnie działa zgodnie ze sobą, jest taka, jaka jest i nikogo nie udaje, kieruje się własną intuicją i o dziwo działa lepiej niż Policja w tej pozycji. Do jakich rozwiązań dojdzie? Tego Wam nie powiem ;)Warto tutaj podkreślić, że mimo iż autorka poszła trochę w innym kierunku z drugą pozycją, to zachowała najważniejsze elementy takie jak naturalność, szczerość, uwzględniła życiowe wartości i zawarła delikatny przekaz ukryty między słowami.Historia na każdą porę roku. Poprawiła mi humor, przyjemnie się ją czytało, jest kilka niedociągnięć, ale giną w całości, albo po prostu trzeba przymknąć na nie oko. Pióro autorki ciągle się rozwija i jestem ciekawa, co czeka nas w kolejnej pozycji.