Slash

“Slash”Natalii Osińskiej to dalsza część przygód Leona i Tośka właściwie z perspektywy tego pierwszego. Oni przygotowują się do matury a Leon ukrywa swoją przeszłość. Tosiek jest dla niego promykiem słońca i czasami za mocno świeci ale jest i dla Leona jest wszystkim. Jednak musi odkryć przed swoją miłością tę mroczną przeszłość. Im jestem starsza tym bardziej skręcam na lewo ale nie o to chodzi. Bo miłość to po prostu miłość. Jeśli człowiek jest dorosły i zgadza się z innym człowiekiem to wszystko jest dozwolone. A miłość Tośka i Leona jest taka czysta, taka przyjemna, taka miła. Absolutnie polecam „Slasha”.

Jak się dowiedziałam – trochę jak zwykle po czasie zresztą, ale tak już bywa – jest to kontynuacja przygód Leona i Tośka (który jeszcze jakiś czas temu był Antoniną). Żałuję, że nie zaczęłam od Fanfika, ponieważ wtedy prawdopodobnie miałabym nieco inny, zapewne pełniejszy pogląd na relację chłopców, a tymczasem wskoczyłam w sam środek ich związku, bo od tego też zaczyna się właśnie "Slash" – ale! Ale bynajmniej brak znajomości pierwszej części z tego cyklu nie sprawia trudności w odbiorze książki.

Sięgnęłam z polecenia booktuberki i poniekąd z ciekawości, bo chyba nie spotkałam się jeszcze z pierwszoplanowym wątkiem LGBTQ+ w polskiej literaturze. I byłam ciekawa, w jaki sposób autorka poradzi sobie z przedstawieniem tego tematu – czy będzie ON przesadnie cukierkowy, z jakimiś dziwnymi wyobrażeniami o brokacie, jednorożcach i… tęczy, czy może wreszcie ktoś podejdzie na poważnie do całego tematu i będzie uświadamiał/edukował młodszych czytelników czy też docelowe grono. I na wstępie mogę powiedzieć, że książka spełniła moje oczekiwania i mogę ją polecać każdemu.

Zacznijmy od tego, że jeśli chodzi o porównanie do Siesickiej i Musierowicz to rzeczywiście jest się w stanie dostrzec pewne podobieństwa. Bo wszystkie te trzy autorki mają trochę podobny styl pisania, mają lekkie pióro, ich książki czyta się szybko i przyjemnie, wręcz można je pochłonąć w jeden dzień. Ponadto autorki rzeczywiście poruszają w swoich książkach blaski i cienie różnych relacji, tematy rodzinne, temat wyobcowania, przyjaźni – czyli w zasadzie wszystko to, co nas otacza (i niekiedy przytłacza).

Tylko, że pani Osińska bierze na tapet wątki, które niekoniecznie są w polskim społeczeństwie wygodne i na które zdecydowana większość ludzi patrzy jednak spod byka, taka przynajmniej jest moja opinia – i co ważne, pani Osińska dobrze sobie radzi. I kiedy właściwie już przebrnęłam przez lwią część tej książki, pomyślałam sobie, że, kurczę, to jest bardzo fajna i lekka pozycja o związkach. Tak po prostu – o blaskach i cieniach związków! A nie o „tęczowej” miłości dwójki zagubionych chłopców, którzy muszą mierzyć się z całym światem i to ich uczucie uważa się za zakazany owoc, bo to… wcale z tej książki tak naprawdę dosadnie nie wynika.

Najpierw może trochę o fabule: Leon i Tosiek to właściwie nie do końca jakby jeszcze określona para, ale jednak oboje za sobą bardzo przepadają i lubią swoje towarzystwo, co więcej (choć poznajemy tutaj tylko punkt widzenia Leona) definitywnie obydwaj nieustannie o sobie nawzajem myślą. Cała akcja toczy się już w roku szkolnym, wydaje mi się, że jakoś na początku, ponieważ bohaterowie wraz z grupką kółka teatralnego muszą przygotować akademię z okazji (chyba) Dnia Nauczyciela – co stanowi nam już jeden osobny wątek - ponadto opisana w książce pogoda wskazuje raczej na porę deszczową, chłodną i zimną. W tej części cyklu skupiamy się na Leonie i na jego problemach, i wszystkie wprowadzone wątki krążą lub dotykają bezpośrednio właśnie tego naszego bohatera. Poznajmy historię Leona, dowiadujemy się nieco więcej o jego tajemnicach i rodzinie, ale też obserwujemy, a nawet wspólnie przeżywamy to wszystko, co rzutuje na Leona przez zachowanie Tośka. Czytamy o wzajemnym docieraniu się, zrozumieniu, ale i kłótniach między chłopcami i poznajemy ich relację od środka i tak aż do finału.

W moim odczuciu jest to opowieść o tym ile jesteśmy w stanie zrobić dla drugiej osoby i jak bardzo się przed nią otworzyć, i na ile jesteśmy w stanie jej faktycznie zaufać, gdy już minie cała ta otoczka zauroczenia i spadną różowe okulary. I w pewnym stopniu też jest to opowieść o tym jest być w nieco poważniejszej relacji, gdy już minie nam efekt aureoli i moment robienia maślanych oczu. Bo bardzo szybko możemy opowiedzieć się za jedną ze stron (#teamLeon vs #teamTosiek) i tak samo moim zdaniem dość szybko przyjdzie czytelnikowi utożsamienie się z jednym z bohaterów. Bo Tosiek i Leon są jak ogień i woda – są swoimi całkowitymi przeciwieństwami, prawdopodobnie w myśl zasady, że przeciwieństwa się przyciągają. Tosiek jest osobą, powiedziałabym, że nie tyle nadpobudliwą, co może jednak atencyjną, energiczną, otwartą na ludzi i nie wstydzącą się tego kim jest, bo jednak bez problemu afiszuje się ze swoją orientacją i ze zmianą płci (to nie spoiler, bo jednak to wątek jeszcze z Fanfika!), a tymczasem po drugiej stronie jest taki Leon, który na pierwszy rzut oka wydaje się stonowany, introwertyczny, kompromisowy i niepotrafiący walczyć o swoje. W trakcie czytania dowiadujemy się jednak coraz więcej o Leonie i później okazuje się, że jednak ten bohater też ma sporo za uszami. I mimo wszystko uważam, że konstrukcja postaci Leona jest bardzo dobra, bo sama początkowo nie spodziewałam się po tej postaci pewnych zachowań, a tymczasem kontrast między bohaterami jest tak dobrze złożony, a ich dopełnienia się nawzajem i wiara w tą drugą jednostkę jest na tyle fajnie opisana, że całkowicie kupuje ich relację, pomimo kilku przeciwności losu.

Jednakże „Slash” nie jest tylko o miłości – jest również na przykład o różnych typach rodzin. Bliżej nam do poznania rodziny Tośka. Mamy do czynienia z energiczną i troskliwą cioteczką Idalią, która opiekuje się przez większość czasu Tośkiem, ze względu na to, że jego ojciec często wyjeżdża służbowo. Idalia zachowuje się w zasadzie trochę tak jakby Leon również był już częścią rodziny - dba o niego w taki najczystszy, cioteczny sposób i jednocześnie przypomina mu dość często, by pilnował Tośka – bo ktoś powinien.

Natomiast o rodzinie Leona początkowo nie wiemy w zasadzie nic, przynajmniej do pewnego momentu i nieoczekiwanego telefonu. Nie wchodząc jednak w szczegóły, bo to będą już spoilery, autorka poza głównymi bohaterami kontrastuje nam również środowiska, w jakich oboje się wychowali. I to bardzo wyraźnie. Pokazuje, że choć oboje musieli się mierzyć z podobnymi dylematami i problemami to jednak byli w zupełnie innym położeniu i to właśnie ich ukształtowało tak a nie inaczej.

Przechodząc do wad książki. Nie polubiłam nikogo w zasadzie z postaci drugoplanowych - ale tych nastoletnich. Niektórzy byli w miarę okej i dało się jeszcze z nimi obcować, ale bez konkretnych przywiązań, a trochę jednak szkoda, bo w szkole w dużej mierze dzieje się akcja i wyglądało to trochę tak jakby do szkoły Tośka i Leona chodziły same zadufane w sobie małe gnojki. Poza tym żałuję, że nie rozwinięto lub po prostu nie poświęcono nieco więcej kartek na wątek Karolka, bo można było trochę z tym pokombinować, można było nieco więcej wyjaśnić? Mam pewien niedosyt w związku z tym wątkiem właśnie. Trochę początkowo wydawało mi się, że postać Tośka jest mocno przejaskrawiona, ale to chyba wynikało bardziej z typu postaci, jaką jest Tosiek i jego ekstrawertycznego usposobienia. I z biegiem czytania jestem w stanie spojrzeć na Tośka z większym zrozumieniem i może niemal tak jak patrzy na niego Leon?

Na koniec warto dodać, że jest to książka totalnie bez ściemy i nie sprzedaje nam jakiegoś wyszukanego kiczu i po prostu przedstawia realia, jakie mamy obecnie. Pojawia się motyw z Paradą Równości i tego, jak ludzie na nią reagują, pojawia się walka o marzenia i dążenie do ich spełnienia, pojawia się problem z relacjami rodzinnymi, radzeniem sobie w konkretnych sytuacjach. Jest pokazane to, że w związkach nigdy nie jest kolorowo, ale właśnie to, że dostrzegamy wady drugiej osoby i irytują nas jej zachowania, a mimo to ją kochamy i to jest istota całej relacji. Też finałowe przesłanie jest ważne, by ze sobą rozmawiać przede wszystkim, bo bez tego nie będzie ani zaufania, ani kompromisu i w ogóle do niczego się nie dojdzie.

Na pewno polecam. Zwłaszcza w kontekście uświadamiania społeczeństwa. I zapewne sięgnę po Fanifka, bo ciekawa jestem początku tej historii, po trzecim tom jeszcze nie jestem pewna, ale może kiedyś.