Skrawki

Życie każdego człowieka jest zlepkiem skrawków wspomnień tworzących obraz nas samych i naszą opowieść. Niektóre zdarzenia wypieramy z pamięci, inne z czasem ewoluują. W jakim stopniu pozostają one prawdziwymi wspomnieniami, a na ile przekłamaną przez pryzmat czasu rzeczywistością? Nigdy nie możemy być pewni czy to, co podsuwa nam umysł zdarzyło się naprawdę i czy w takim właśnie kształcie. Bo ludzki mózg potrafi płatać figle.

Nasz bohater ma dodatkowy problem cierpiąc na neurologiczną przypadłość, w której to, co spreparował jego umysł w marzeniu sennym i to, co zdarzyło się naprawdę jest równie realne. I właśnie to sprawia, że historia Marka powracającego po wielu latach do rodzinnej miejscowości, okazuje się tak niepokojąca.

Bo czy możemy być pewni, że rodzinna tragedia, alkoholizm jego ojca, opieka nad nim, czy homoseksualny związek głównego bohatera zdarzyły się naprawdę? A jeśli tak, to czy przytaczane zdarzenia miały taki właśnie przebieg? I jaką tajemnicę skrywa przeszłość zamknięta w pamięci sąsiadów i podartych listach?

Bez względu na to, jak było naprawdę zarówno nielinearna narracja, ale nieoczekiwanie i jej czarowny język przyprawiają o dreszcz, poruszają do głębi i niepokoją. Początkowo przeskoki do różnych linii czasowych, przynajmniej dla mnie, wprowadzają w odbiór nieco chaosu, jednak szybko z podsuwanych skrawków można pozszywać patchwork życia bohatera. Życia wypełnionego wieloma emocjami począwszy od wyrzutów sumienia, przez poczucie samotności i wyobcowania, aż po uczuciowe spełnienie w zupełnie niespodziewanym momencie. A autorowi trzeba przyznać, że potrafi grać na emocjach czytelnika, wciągnąć w klimat domysłów, ale też z empatią i bez tabu przedstawić bliskość dwóch mężczyzn.

To piękna, pełna nostalgii i wypełniona emocjami opowieść, która wzruszyła mnie i zaskoczyła jednocześnie. Bardzo pozytywnie zaskoczyła.

Marek wraca do rodzinnej wsi by zaopiekować się ojcem alkoholikiem z którym nie utrzymywał długi czas kontaktu. Zostaje tam nawet po jego śmierci dokonując rachunku sumienia pełnego wspomnień z dzieciństwa, choroby matki, a w końcu jej samobójstwa, młodości i minionych miłości. Związek z synem sąsiadki, Mirkiem przynosi mu spokój ale też komplikacje. Dzięki temu patrzy na przeszłość z innej perspektywy odkrywają Jednocześnie rodzinna tajemnicę.

"Skrawki " idealnie opisują książkę gdyż całość składa się właśnie ze skrawków wspomnień, obecnych doświadczeń i urywków dni. Krótkie rozdziały powodują, iż całość czyta się błyskawicznie choć trzeba przy niej być skupionym. Powieść napisana została prostym, ale niezwykle poetyckim językiem. Nie jest to książka akcji, a cała historia płynie leniwie. Mimo tego nie brakuje tu pytań na które ciężko znaleźć odpowiedź, dużej ilości nostalgii, tęsknoty, pragnień i rozczarowań bohatera. Powrót w rodzinne strony zmusza go do spojrzenia i oceny swojej rodziny i relacji w niej panujących. Mimo wszystko książka nie zmusiła mnie do refleksji czy głębszych przemyśleń czy emocji, które niewątpliwie miała wywołać. Warto sięgnąć nawet dlatego by wyrobić sobie własne zdanie

Cała opowieść jest zbiorem wycinków, mieszanką dobrych i złych chwil z życia Marka... im bardziej zwykłe i proste się wydają, tym bardziej nas wciąga i pochłaniają, aż nagle się okazuje, że czytamy o skomplikowanym i niełatwym życiu człowieka pełnego pokory.

To co mnie urzekło to niewymuszona forma, przyjazny i tak bardzo rzeczywisty opis miłości homoseksualnej. Wreszcie czytałam o związku dwóch mężczyzn, tak jakby to była najzwyklejsza rzecz na ziemi. Nareszcie bez tej skrajności...bo mam wrażenie, że związki homoseksualne w literaturze są opisywane albo jako uciśnione, napiętnowane, w głębokim ukryciu lub totalnie z drugiej strony jako miłość wyniosła, lepsza, inna. W tej książce (na szczęście) mamy ujęty wątek miłosny w tak normalny i oczywisty sposób, że czytało się to niezwykle przyjemnie.

Książka ta pochłonęła mnie całkowicie. Miała wiele tych cech, które w książkach lubię najbardziej.

Było prosto, życiowo, trochę "brudno", ale z elementami zaskoczenia i przekazem - jak człowiek jest w stanie się uporać ze swoimi demonami. Bardzo porusza mnie fakt, że przez całe życie jesteśmy dziećmi swoich rodziców. Czujemy się za nich odpowiedzialni (nie raz mimo trudnych relacji), a ich błędy, decyzje i wybory – często ciążą na nas... to także znajdziecie w tej ciepłej i dobrej książce ❤

Z czystym sumieniem zapisuję tę książkę do naj2021 czyli książek, które w tym roku podobały mi się najbardziej 🥰

A Ty, z jakich Skrawków się składasz?

„Chyba po prostu pozostaje nam czekać i mieć nadzieję, że najgorsze nas ominie”.

Każdy ma swoje ścieżki, którymi chodziło się za młodu i jako już „dorośli” czasami lubimy się nimi przespacerować...

Marek, gdy go poznajemy, jest szanowanym autorem książek science fiction, facetem po czterdziestce, który właśnie zakończył poważny związek – nadbużańskim skurczybykiem miewającym „nocne odloty”. Pochodzi z niewielkiej wsi na Podlasiu, gdzie ludziom jest bliżej do Bugu niż do Boga i gdzie przyszło mu wrócić, by „pospacerować” po miejscach, gdzie los rozsypał okruchy jego życia.

Jako dziecko, Marek zdecydowanie nie wyciągnął szczęśliwego losu na rodzinnej loterii. Jego matka przegrała walkę z depresją – popełniła samobójstwo. Z ojcem, który był alkoholikiem, jego relacja z czasem całkiem zwiędła. Jedynie ze starszą siostrą trzymał sztamę przez całe życie. A życie Marka to ciągłe balansowanie na linie zawieszonej nad rzeką i niejeden zimny prysznic. Utwór napisany bardziej w molowej niż w durowej tonacji.

Autor książki częstuje nas skrawkami wspomnień bohatera, migawkami relacji, uczuć i akcji. Dowiadujemy się, że Marek doświadczył bliskości i samotności, prawdy i fałszu, zapomnienia i zatracenia. Dokuczające mu epizody narkoleptyczne sprawiają, że czuje się jak pająk schwytany w pętlę czasu. Pragnie przytomnie chłonąć rzeczywistość. Jego podróż w głąb siebie, dzięki której chce zważyć swoje uczynki, nieoczekiwanie powoduje, że odkrywa skrawki przeszłości, o której nie miał pojęcia... i ta przeszłość rzuca cień na jego przyszłość.

„Skrawki” to interesująca powieść obyczajowa napisana z namacalnym dystansem do życia. Pełnokrwista rzeczywistość naszkicowana przez autora wręcz zmusza do zamyślenia się nad sensem i bezsensem.

Nienachalnie o rozpadaniu się na milion kawałków, o zmianie perspektywy, o uzależnieniu od człowieka, o spełnieniu, stracie i pustce po odejściu, o miłości, emocjach i empatii i o krzywych płotach z brakującymi sztachetami – o tym wszystkim jest ta książka – pocięta na niewielkie skrawki i zaskakująca jak wiry w Bugu.

Polecam.

„Uważam, że miłość to iluzja. Złudzenie jak wszystko, co postrzegamy, czego doświadczamy. Że to najbardziej nadużywane słowo w historii. Jest jak wytrych, którym próbujemy otworzyć zbyt wiele drzwi. […] Za każdym razem jest to suma nieco innych procesów toczących się w naszych umysłach i ciałach. Albo może raczej wypadkowa różnych emocjonalnych wektorów. Jedno słowo na opisanie miliona przeżyć. […] Dzisiejsi psychologowie i lingwiści, badający odmiany słowa miłość w językach świata, opisują aż do czternastu odcieni tego uczucia. […] Współczucie. Empatia. Troska. To dla mnie słowa opisujące prawdziwą miłość”.

„Skrawki” Dariusza Adamowskiego to powieść utkana z fragmentów wspomnień oraz aktualnych zdarzeń. Powieść utrzymana w konwencji onirycznej, w której zaciera się granica pomiędzy jawą i snem. To właśnie w przestrzeni „pomiędzy” tkwi główny bohater i zarazem narrator tej historii.

Marek, pisarz, odnoszący pierwsze sukcesy, po rozstaniu z długoletnim partnerem opuszcza Warszawę i wraca do rodzinnej, malowniczo położonej wsi nad Bugiem, aby opiekować się chorym ojcem. „ […] postanowiłem spędzić trzy miesiące z umierającym ojcem. Wtedy myślałem, że to łatwiejsze niż przeżycie trzech miesięcy w mieszkaniu, w którym umarł związek”. Ironią losu zdaje się fakt, że ojciec alkoholik, na którego nigdy nie mógł liczyć, po latach potrzebuje opieki i nikt poza Markiem nie jest w stanie jej sprawować. Śmierć ojca przynosi Markowi ulgę, ale jest też źródłem frustracji. Powinien bowiem doświadczyć straty, tymczasem zupełnie nie potrafi wyzwolić w sobie tego uczucia. Jego żałoba jest wymuszona.

Powrót do rodzinnego domu powoduje zwiększoną częstotliwość występowania narkoleptycznych snów, przypadłości na, którą Marek cierpi od lat. „Śnię. Zawsze śnię. Bardzo intensywnie i bardzo realistycznie. W kolorach, z zapachami i tak dalej. Jakby to było życie”. Zarówno w snach jak i na jawie Marek powraca do trudnych wspomnień z lat dzieciństwa i młodości. Ojciec alkoholik, depresja i samobójcza śmierć matki, brak zrozumienia, samotność, to doświadczenia, które go ukształtowały i odcisnęły na jego życiu swoiste piętno. Powrót do Ukazów, do miejsca, osób i wspomnień przed którymi uciekł sprawia, że te traumy powracają i na nowo musi się z nimi mierzyć. W swoich wspomnieniach wraca również do lat młodości, do chwili gdy zrozumiał, że kobiety nie leżą w kręgu jego zainteresowań, że woli mężczyzn.

Życie na wsi to też zmaganie się z codziennością. Proza życia, konieczność naprawy przeciekającego dachu stawia na drodze Marka młodszego o kilkanaście lat Mirka, syna sąsiadki. Pomiędzy mężczyznami rodzi się uczucie, które los (?) wystawia na próbę.

Rodzinny dom odkryje przed Markiem głęboko skrywaną przez bliskich tajemnicę. Skrawki tajemniczego listu, dające się odczytać, choć niemożliwe do złożenia w całość, pozwalają snuć jedynie domysły na temat tego co wydarzyło się kilkadziesiąt lat wcześniej.

Czy Marek i Mirek mimo przeszkód będą razem? Czy tajemniczy list wpłynie na życie i wybory mężczyzny?

„Skrawki” to historia o poszukiwaniu sensu istnienia oraz swojego miejsca w świecie. To próba złożenia w całość różnych życiowych doświadczeń, odkrycia kim jestem, czego chcę i dokąd zmierzam. Nie wszystkie elementy tej układanki do siebie pasują, niektóre zginęły w odmętach niepamięci, a innych ciągle jeszcze brak. Tworzą się każdego dnia, wraz z upływem czasu i kolejnymi życiowymi doświadczeniami, mniejszymi i większymi wyborami, których bohater dokonuje.

To też, a może przede wszystkim powieść o miłości we wszystkich jej odmianach. Miłości pomiędzy rodzeństwem, rodzicielskiej, miłości dziecka do rodziców, a nade wszystko miłości partnerskiej. Dojrzałej, opartej na solidnych fundamentach. Współodczuwaniu, empatii, trosce i odpowiedzialności za drugiego człowieka. To również zapis drogi, jaką trzeba przejść, aby umieć tak pokochać.

Powieść napisana została prostym, ale niezwykle poetyckim językiem. Zawiera sporo pięknych, metafor i niekiedy zaskakujących porównań. Liryzm w niej obecny jest niewymuszony. Ta naturalność zachwyca i świadczy o doskonałym warsztacie pisarskim Autora.

„Skrawki” to historia niezwykle emocjonalna, taka w której nic nie jest oczywiste. Pozwala, a właściwie prowokuje do osobistych przemyśleń i refleksji. Daje pole do własnych interpretacji, nie odbierając przy tym nadziei na szczęśliwe zakończenie. W końcu na takie właśnie liczymy i takie lubimy najbardziej.

To jedna z lepszych książek, jakie miałam przyjemność czytać. Gorąco namawiam Was do lektury.