Skłócona z życiem dziennikarka Kira Dawidow przybywa do Rogożów pod wpływem impulsu, kierowana jedynie wspomnieniem kołysanki z dzieciństwa, w której pobrzmiewała ich nazwa.
W kamperze, nazywanym pieszczotliwie Charlie, spędza lato na zapomnianym podwórku starego zrujnowanego gospodarstwa, należącego do mieszkającej w pobliżu tajemniczej Marii. Powoli poznaje tragiczną historię tego miejsca, które nagle okazuje się dla niej ważne.
Maria Montero mieszka w niebieskiej chatce pod lasem, ciesząc się każdym dniem, jakby ten miał być dla niej ostatnim. Gdy nagle niemal z dnia na dzień staje się bezdomna, podejmuje najbardziej irracjonalną w tej sytuacji, ale jedyną właściwą decyzję. W (nie)zwykłych Rogożach, gdzie realizm miesza się z absurdem, gdzie żywi słyszą oddechy zmarłych, Kira Dawidow i Maria Montero budują dla siebie dom na fundamentach starej, opuszczonej, pełnej bolesnych wspomnień chałupy. Charlie, bez którego te dwie połączone więzami krwi kobiety nigdy by się nie spotkały, staje się ich tymczasowym schronieniem. Obie marzą o bezpiecznym miejscu, do którego każdy zmierza, lecz nie każdy tam dotrze.
O autorce
Grażyna Jeromin-Gałuszka – znana i ceniona autorka powieści obyczajowych, łączących romans i kryminał z magią. Jej książki to zaproszenie do podróży w głąb ludzkich serc, do poszukiwania prawdy o życiu. Od wielu lat zafascynowana jest powieściami Gabriela Garcíi Márqueza. Otoczona przez rodzinę i zwierzęta mieszka i tworzy pośród przepięknych krajobrazów podradomskiej wsi. Absolwentka bibliotekoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim oraz scenopisarstwa w PWSFTViT w Łodzi. Publikowała utwory poetyckie i krótkie formy prozatorskie w czasopismach oraz antologiach poetyckich. Laureatka ogólnopolskiego konkursu zorganizowanego przez Agencję Scenariuszową i magazyn „Film”. Jej debiutancka powieść „Złote nietoperze” (2007) otrzymała pierwszą nagrodę w konkursie literackim „Kolory życia”. Pięciotomowa saga „Dwieście wiosen” podbiła serca polskich czytelniczek.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
Jaki klimat dominuje w powieści "Skradzione dni"?
"Skradzione dni" to nastrojowa powieść obyczajowa z elementami realizmu magicznego, w której melancholia przeplata się z nadzieją. Autorka kreuje świat, w którym granica między twardą rzeczywistością a sferą duchową i oddechami zmarłych jest niezwykle cienka. Czytelnik odnajdzie tu spokój wiejskiego krajobrazu oraz głębokie refleksje nad losem, przemijaniem i poszukiwaniem własnego miejsca na ziemi. To idealna lektura dla osób szukających literatury skłaniającej do zadumy, a nie tylko szybkiej i powierzchownej akcji. Całość jest przesycona aurą tajemnicy, która towarzyszy bohaterkom w ich codziennych zmaganiach.
Jakie główne wątki i motywy porusza ta historia?
Książka koncentruje się na budowaniu więzi między dwiema obcymi sobie kobietami oraz odkrywaniu bolesnych tajemnic z przeszłości. Fabuła skupia się na motywie powrotu do korzeni oraz uzdrawiającej mocy tworzenia domu na fundamentach starej, opuszczonej chałupy. Ważnym elementem jest proces konfrontacji z traumą oraz próba odnalezienia sensu życia w sytuacjach granicznych, takich jak nagła bezdomność. Narracja pokazuje, jak przypadkowe impulsy i wspomnienia z dzieciństwa mogą całkowicie odmienić życiową ścieżkę dorosłego człowieka. Wszystko to dzieje się w otoczeniu, gdzie realizm miesza się z absurdem i tradycją.
Czy styl pisarski Grażyny Jeromin-Gałuszki jest przystępny?
Autorka posługuje się pięknym, plastycznym i niemal poetyckim językiem, który wymaga od odbiorcy wrażliwości oraz skupienia. Jej warsztat pisarski, wzbogacony doświadczeniem scenopisarskim, pozwala na niezwykle sugestywne obrazowanie emocji bohaterek oraz otaczającej ich przyrody. Tekst jest nasycony metaforami i subtelnymi nawiązaniami do literatury iberoamerykańskiej, co nadaje mu unikalny charakter. Mimo głębokiej i momentami trudnej tematyki, książkę czyta się płynnie dzięki umiejętnemu łączeniu wątków obyczajowych z nutą magii. Jest to proza dojrzała, skierowana do czytelników ceniących wysoką jakość warstwy językowej.
Dla kogo ta powieść może okazać się zbyt wymagająca lub nieodpowiednia?
Powieść ta nie będzie dobrym wyborem dla osób oczekujących dynamicznego tempa akcji, typowego thrillera lub lekkiego, niezobowiązującego romansu. Ze względu na obecność elementów nadprzyrodzonych oraz specyficzny, powolny rozwój fabuły, czytelnicy preferujący twardy realizm mogą czuć się zdezorientowani. Historia porusza bolesne tematy straty i życiowego zagubienia, co czyni ją lekturą wymagającą pewnej dojrzałości emocjonalnej i empatii. Nie jest to pozycja dla miłośników literatury sensacyjnej, w której liczy się przede wszystkim rozwiązanie zagadki, a nie analiza psychologiczna postaci. Książka wymaga od odbiorcy cierpliwości w odkrywaniu kolejnych warstw opowieści.
Czy w fabule istotną rolę odgrywają motywy związane z polską wsią?
Tak, akcja osadzona w fikcyjnych Rogożach mocno eksponuje klimat podradomskiej wsi oraz jej unikalny, niemal magiczny koloryt. Autorka wykorzystuje motyw zrujnowanego gospodarstwa jako symbolu pamięci o przodkach oraz bolesnej historii, która domaga się uporządkowania. Wiejska sceneria nie jest tu jedynie tłem, ale aktywnym uczestnikiem wydarzeń wpływającym na przemianę wewnętrzną głównej bohaterki, Kiry. Opisy przyrody, zapomnianych podwórek i niebieskiej chatki pod lasem budują aurę, która jest znakiem rozpoznawczym twórczości tej pisarki. To właśnie wieś staje się azylem, w którym bohaterki mogą spróbować zacząć wszystko od nowa.
