Skazaniec i panna

„Skazaniec i panna” to trzeci tom świetnej sagi napoleońskiej autorstwa Joanny Wtulich. To wspaniała seria, w której główne skrzypce grają… silne kobiety, a jak dobrze wiemy, w epoce napoleońskiej nie było to coś oczywistego.

Jestem zachwycona faktem, że tym razem autorka oddała głos, zapowiadającej się na szarą myszkę i ugodową żonę, młodziuteńkiej Krysi Podolskiej (siostrze głównego męskiego bohatera poprzednich tomów), która po utracie ukochanego Michała, zmuszona jest poślubić bogatego sąsiada, mogącego uratować podupadający majątek Podolskich. Dziewczyna nie tylko nie godzi się na planowany mariaż, ale wręcz ucieka przed nim… na pole bitwy, gdzie poznaje chamowatego francuskiego skazańca, Roberta Bréhana.

I tutaj zaczyna się najbardziej fascynująca część „Panny i skazańca” :)

Joanna Wtulich jak zwykle mnie nie zawiodła. Mało tego! Podarowała mi historię, której zupełnie się nie spodziewałam. Nie miałam najmniejszych podejrzeń, że fabuła książki obierze właśnie ten kierunek i skupi się na postaci, za którą początkowo czytelnicy nie daliby złamanego grosza. Tymczasem okazała się ona tą jedną z najciekawszych! Ubóstwiam takie fabularne niespodzianki!

Trzeci tom nadal trzyma poziom serii, mam nawet wrażenie, że z każdą kolejną częścią cyklu jest on coraz wyższy. Autorka w dalszym ciągu dba o szczegółowe odwzorowanie tej niespokojnej epoki, o odpowiedni język literacki, o klimat, co w kontekście powieści historycznej jest tak istotne.

To pierwszorzędna rozrywka dla starych dusz pragnących przeczytać historię romantyczną, jednak nie patetyczną, odartą z realizmu.

Z całego serca polecam Wam nie tylko „Pannę i skazańca”, ale całą trzytomową sagę napoleońską :)

Trzecia część sagi napoleońskiej "Skazaniec i panna" to kolejna piękna opowieść o czasach, gdy wszystko wyglądało inaczej. Gdy kobiety nie miały zbyt wiele do powiedzenia, a o ich losie często decydowali rodzice. Książkę czyta się świetnie, no ale Joanna Wtulich już mnie do tego przyzwyczaiła. Ciężko się oderwać, bo historia jest wciągająca. Barwne opisy sprawiają, że wyobraźnia działa mi jak szalona. Już sobie wyobrażam, że ktoś wybierze tę książkę na scenariusz i powstanie znakomity film kostiumowy!

[SPOILER ALERT dla osób, które nie czytały wcześniejszych tomów]

W tej, trzeciej już, części historia skupia się na siostrze głównego bohatera - Krysi Podolskiej. To młoda, niezwykle wrażliwa i delikatna kobieta. Niestety, nikt nie interesuje się złamanym sercem dziewczyny i cała rodzina planuje szybkie zamążpójście Krysi z sąsiednim arystokratą - Olszewskim.

Krysia woli umrzeć niż wyjść za tego okrutnika. Postanawia, przy pomocy szwagierki, uciec z domu. Przebrana za mężczyznę planuje dostać się pod protekcję księcia Poniatowskiego. Niestety, plany nie poszły zgodnie z planem i dziewczyna trafia w samo serce walk zbrojnych, gdzie poznaje mrukliwego Roberta Brehana, do którego serce Krysi zabije mocniej.

Romans i powieść historyczna to chyba moje najulubieńsze gatunki. Bawię się przy nich wyśmienicie i tak też było tym razem. "Skazaniec i panna" trafili w moje ręce w sobotni poranek i tego samego dnia, późnym wieczorem książka była już przeze mnie przeczytana. Ciężko było się oderwać. Jak zawsze polecam, ale koniecznie przeczytajcie wcześniejsze tomy. Będzie Wam łatwiej odnaleźć się w niektórych opisanych sytuacjach.

Na koniec nie mogę wspomnieć o zaskakującym zakończeniu - co też się będzie działo w następnej części?! Już nie mogę się doczekać!

Już poprzednie części Sagi Napoleońskiej Joanny Wtulich ogromnie mi się spodobały, ale to, co działo się w "Skazańcu i pannie"... Wow! Jak na razie to zdecydowanie mój ulubiony tom sagi! Już wcześniej historia Krysi Podolskiej, siostry Antoniego, mnie wzruszyła, dlatego cieszę się ogromnie, że otrzymała "swoją" książkę. Ta cicha, pogardzana przez matkę dziewczyna, postanawia wziąć życie we własne ręce. Chociaż boi się ogromnie, większy strach wzbudza w niej wizja małżeństwa z okrutnym sąsiadem, dlatego niczym Mulan, przebrana za mężczyznę, ucieka z domu.

Ooch, ileż emocji dała mi ta historia! Przygody Krysi w przebraniu są pełne wartkiej akcji i zaskakujących zdarzeń. W końcu panuje wojna, sytuacja w nowo powstałym Księstwie Warszawskim nie jest łatwa. Na dodatek dwóch Francuzów, na których się natyka, są tak barwnymi i różniącymi się postaciami, że opowieść robi się dzięki temu jeszcze lepsza. Cudownie było oglądać przemianę Krysi, relacje, jakie tworzyła z otaczającymi ją ludźmi. Za to Robert Bréhan, zamknięty w sobie, mrukliwy (a nawet chciałoby się powiedzieć opryskliwy) Francuz, jest idealną jej przeciwwagą. Każda fanka motywu grumpy/sunshine będzie zachwycona. JA jestem szczerze zachwycona i wprost nie mogę się doczekać kontynuacji!

Jak zawsze warsztat Autorki sprawia, że przez książkę się wręcz płynie, niesamowicie oddaje ducha tamtych czasów, z wszystkimi jego barwami, też tymi mrocznymi. Polecam ze szczerego serca!