Skaza na niebie

Przyszłość jest nieprzewidywalna i pełna tajemnic. Tworzymy ją tak naprawdę tu i teraz, mamy swoje własne przewidywania, marzenia i cele, lecz i tak potrafimy zaskoczyć samych siebie, a i Natura nieraz i nie dwa stara się ubarwić nasze istnienie. Wizjonerzy kreują świat. Są gotowi oddać się we władanie wyobraźni po to tylko, by przenieść swoje własne wytwory w rzeczywistość i zacząć nową epokę. Choć może ona się już zaczęła? Może lot na Księżyc mimo swoich kontrowersji jest jej symbolem? A może przed nami przełom, o którym ludzie niezwiązani z tematem nawet nie pomyślą? Dokładnie w tej chwili nikt tego nie wie – chyba, że właśnie do niego dochodzi.

Zazwyczaj gdy opowiadam, że moim ulubionym gatunkiem literackim jest fantastyka, mam na myśli odłam fantasy. Jestem olbrzymią miłośniczką światów podobnych do naszego średniowiecza, wojowników, rycerzy i istot magicznych. Jednakże czasami zdarza mi się sięgnąć po drugi odłam, czyli science fiction. Zachwyca mnie wizja przyszłości, gdzie jesteśmy w stanie podróżować po kosmosie, gdzie technologia tworzy potęgę i gdzie niemożliwe staje się możliwe. Między innymi z tego względu postanowiłam zapoznać się ze zbiorem opowiadań Tomasza Kołodziejczaka.

Styl pisarza od pierwszych stron wydaje mi się duszący i mocno skomplikowany. Na początku wychodziłam z założenia, że to moje ograniczone doświadczenia z tym gatunkiem wpływają na taki odbiór, lecz do ostatnich stron to odczucie pozostało ze mną. Bez wątpienia to język trudny i ciężki. Jednak idzie za tym też olbrzymia zaleta w postaci pewnego rodzaju zachwycającej unikatowości. Gdy już uda się odnaleźć choć na chwilę w nim za pomocą dużego skupienia, widać, że jest to coś wyjątkowego. Poza tym pojawia się wiele pojęć nieużywanych w codziennym języku, co dodatkowo komplikowało poziom zrozumienia.

Natomiast fabuła niesie za sobą poczucie potęgi. Da się to wyczuć wśród podróży kosmicznych, świata, gdzie technologia osiągnęła poziom dotychczas nam nieznany, zmianie wartości i poglądów na rzeczywistość. To rodzaj siły ukazującej, że postęp jest konieczny i nie do zatrzymania. Razem tworzy to ciekawą syntezę odpowiadającą za patos. Wśród stron da się słyszeć krzyk, że to mocne science fiction, które zostało stworzone, by ukazać tworzenie przyszłości, czyli tak naprawdę by ukazać nasze działania w teraźniejszości poprzez konsekwencje i możliwości. Tomasz Kołodziejczak dał popis wyobraźni, ale też niesamowitej inteligencji, ubierając naszą codzienność w skomplikowaną symbolikę. Udowodnił również, że dobrze zna fizykę i jej potencjał, a przynajmniej tak to odebrałam jako człowiek, który zna wyłącznie podstawy fizyki.

Każde opowiadanie miało swoją unikatową treść, ale zarazem wspólny mianownik – metaforyzację współczesnych wydarzeń. "Skaza na niebie" jako zbiór opowiadań jest subiektywnym wyjawieniem poglądów pisarza, a poglądy te są intensywne i odbierane jako pewne i bezwarunkowe. Na pewno szanuję autora za to, że umiał wykorzystać ten często niedoceniany gatunek, by przedstawić swoją wizję różnorodnych zdarzeń i problemów. Niemniej było to dla mnie emocjonalne doświadczenie, gdyż nie znajdowaliśmy optymalnego punktu. Albo całkowicie zgadzałam się z pisarzem w niektórych sprawach, co było ekscytujące dla mnie, albo wprost przeciwnie – różnimy się pod wieloma względami i to potrafiło wywoływać we mnie niekiedy gniew i potrzebę tłumaczenia w myślach, czemu mam inne zdanie niż pisarz.

"Skaza na niebie" na pewno ma wiele wartościowych treści i jest nietuzinkową pozycją literacką. Jednakże przez większość czasu nie mogłam się odnaleźć w lekturze. Przeszkadzał mi styl pisarski, wspomniana nachalność w narzucaniu poglądów i też pewna powtarzalność zauważana po przeczytaniu kolejnego opowiadania. Tak jak wcześniej zauważyłam – są one odmienne, ale nawet ta odmienność z czasem ginie. Być może prawdziwi wielbiciele gatunku dostrzegą więcej zalet.

Tomasz Kołodziejczak (ur. 13 października 1967 r.) jest jedną z najciekawszych postaci polskiej fantastyki i komiksu, pisarz, wydawca, promotor kultury. Opublikował sześć powieści i kilkadziesiąt opowiadań. Jest laureatem Nagrody im. Papcia Chmiela za zasługi dla komiksu w Polsce. Został wyróżniony odznaką „Zasłużony dla kultury polskiej” oraz medalem Złoty Krzyż Zasługi.

„Skaza na niebie” to zbiór opowiadań opisujących w różny sposób domniemaną przyszłość świata. Książka składa się z dziewięciu oddzielnych historii. W każdej z nich ukazana jest podłość i nienawiść, ale także poświęcenie i miłość. Pokazana jest niezmienność natury ludzkiej – przesiąkniętej złymi emocjami, przerośniętymi ambicjami, które prowadzą częstokroć do nieszczęść. Dowiadujemy się, że nie zawsze najbezpieczniejsze rozwiązanie jest tym właściwym, a każdy wybór niesie konsekwencje i trzeba umieć stawić im czoła.

Na początku nie potrafiłam odnaleźć się w treści, nie bardzo wiedziałam o co chodzi w tej książce. Próbowałam podejść do tego, jak do jednej szeroko zbudowanej fabuły. Z czasem zmieniłam koncepcję czytania i podchodziłam do kolejnych tytułów jako do oddzielnych historii. W każdej chciałam znaleźć głębsze znaczenie. Z różnym powodzeniem. Niektóre opowiadania były dla mnie ciekawe i kształcące, dające do myślenia, a inne niezrozumiałe i nieskładne. Z poszczególnych wynosiłam cenne lekcje i obserwowałam interesujące zjawiska, ale były i takie, które mnie nudziły. Autor nadał szeroki przekrój tym opowiadaniom, dlatego każdy znalazłby coś dla siebie.

Wyobrażenia o przyszłości są odmienne, ale wszystko sprowadza się do jednego. Do walki, rywalizacji, intryg. Do wojny. Ludzie walczyli, walczą i walczyć będą. To samo będą robić istoty po nich. Pod tym względem się nie zmieniamy i ta książka idealnie to przedstawia.

Ta lektura jest typową fantastyką naukową, dlatego szczególnie polecam ją miłośnikom tego gatunku. Pomimo tego, iż osobiście nie jestem zwolenniczką takich książek, nie zawiodłam się. Były momenty, gdy niechętnie sięgałam po książkę, ale i takie, gdy z zafascynowaniem przenosiłam się w literacką przyszłość.

A.L.

źródło: [Adres usunięty]

Przez wiele lat bardzo niechętnie patrzyłam na opowiadania. Zawsze kojarzyły mi się z tym, że w momencie, gdy polubię daną historię, to się kończą, co mi się nie podobało, bo chciałam więcej. Z czasem jednak się do nich przekonałam. Nadal sięgam po nie rzadko, ale mam w planach sięgać częściej i dzięki nim poznawać nowych autorów albo sprawdzać jak znani mi już autorzy sprawdzają się w tej krótszej formie. Do tej pory nie znałam twórczości Tomasza Kołodziejczaka. O samym autorze także niedawno się dowiedziałam. Jednak jego najnowszy zbiór opowiadań pod tytułem „Skaza na niebie” mnie zaciekawił. Postanowiłam więc go przeczytać.

Do zbioru opowiadań „Skaza na niebie” podeszłam z wielkim zaciekawieniem. Już pierwsze opowiadanie mnie przekonało, że warto było sięgnąć po tę książkę. Opisane historie spodobały mi się. Wiadomo, niektóre bardziej, a niektóre mniej. Moim faworytem zdecydowanie jest opowiadanie o tytule „Zero waste (H 2.0)”. Wywarło ono na mnie ogromne wrażenie. Po niektórych przeczytanych historiach zastanawiałam się jak działa mózg autora, że potrafi podejść do niektórych tematów w taki niezwykle interesujący i przerażający sposób.

„Skaza na niebie” to moje pierwsze spotkanie z twórczością pana Kołodziejczaka i na pewno nie ostatnie. Na półce już czeka pierwsza część cyklu „Ostatnia Rzeczpospolita”. Z bohaterem z tego świata miałam okazję poznać się podczas czytania ostatniego opowiadania ze „Skazy na niebie” i zastanawia mnie czy ten cykl jest równie dobry jak opowiadanie. „Skaza na niebie” to było moje udane spotkanie z fantastyką stworzoną przez Kołodziejczaka, który nieraz mnie zaskoczył.

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością tego autora i jak to ze zbiorami opowiadań zwykle bywa, jedne podobały mi się bardziej, inne mniej, jednak koniec końców bardzo pozytywnie się zaskoczyłam.

Są to historie z gatunku science-fiction i dystopii, opisujące w ciekawy sposób wizje dotyczące przyszłości ludzkości oraz naszej planety. Zarówno styl autora, jak i dość barwny język zawarty w książce, bardzo podeszły mi do gustu i sprawiły, że z wielką chęcią kontynuowałam lekturę. Zaciekawiły mnie również opisy i losy bohaterów, którzy sami w sobie byli intrygujący i dobrze wykreowani.

Myślę, że najbardziej zapadły mi w pamięć opowiadania takie jak: "To był dobry plan", "Zmierzch nad Weroną" i "Sprawa rodzinna", niemniej jednak uważam, że każda z historii miała w sobie coś interesującego i przyciągającego uwagę.

Sądzę, że większość fanów science-fiction znajdzie w tym zbiorze coś dla siebie i będzie się przy nim doskonale bawić. Gorąco polecam! 😁