Skarb czarownicy. Czarownica. Tom 4

Piękna opowieść, trzymająca w napięciu że chce się czytać jedną za drugą. Czyta się ją szybko i przyjemnie.

Co sprawia, że postanawiacie kontynuować czytanie danego cyklu książkowego? Nie lubcie zostawiać czegoś zaczętego? Niecierpliwicie się na ponowne spotkanie z bohaterami? Jesteście ciekawi, co autor im zafundował? Książki Anny Klejzerowicz o Małgosi i małej wiosce Uroki – znane szerzej jako cykl o Czarownicy – były moim "must read" (były bo właśnie skończyłam czytać ostatnią część). Pokochałam je od pierwszych zdań, za bohaterów. Mądrych, o zdecydowanych poglądach, ale tolerancyjnych. Pomyślałam sobie, że świat byłby piękniejszym miejscem, gdyby żyło na nim więcej takich ludzi.

Co czeka bohaterów powieści w jej czwartej części? Zdradzę wam, że Małgosia doczekała się córeczki. To właśnie siedmioletnia Marynia, bawiąc się z innymi dziećmi w lesie, jest świadkiem pewnego wydarzenia, które zapoczątkuje ciąg tragicznych wypadków. Małgosia – do tej pory traktowana z szacunkiem pani doktor – będzie zastraszana i podejrzewana o najgorsze. Zacznie prywatne śledztwo z ciekawości, ale również dla odparcia zarzutów. „Sekret czarownicy” to powieść pełna miłości do zwierząt i tajemnic sięgających aż do czasów wojny.

Ostatnia część cyklu o Czarownicy jest chyba moją ulubioną. Nie zmieniają się bohaterowie, z którymi zaprzyjaźniłam się. Nie zmienia się klimat – sielski, bliski naturze. To co wyróżnia tę książkę na tle poprzedniczek to intryga. Moim zdaniem najciekawsza i najlepiej poprowadzona. Już na początku domyślamy się, że Marynia coś wie. Potem robi się coraz ciekawiej. Kolejne ofiary, pogróżki, oskarżenia, przebłyski wspomnień – to wszystko buduje atmosferę zagrożenia.

Co jest bardzo fajne to, że „Skarb czarownicy” można czytać w oderwaniu od pozostałych części. Intryga nawiązuje do przeszłości bohaterów, ale nie jest związana z wydarzeniami, które Anna Klejzerowicz już opisywała. Do tego autorka w kilku zdaniach kreśli „bio” postaci. Tak, żeby czytelnik zorientował się kto jest kim i skąd się wziął oraz jakie są powiązania między poszczególnymi osobami.

Polubiłam tą hybrydę kryminału i obyczajówki, jaką zaserwowała czytelnikom Anna Klejzerowicz. Intrygująca fabuła, ale nie tak niepokojąca jak w większość powieści o zbrodniach. Jako zaletę muszę również wymienić świetnie wykreowane postacie. To, że da się je lubić na pewno będzie ważne dla wielu czytelników.

„To my sami musimy wiedzieć co jest dla nas dobre.”

Małgosia chyba w końcu żyje tak jak chciała. Otacza się życzliwymi ludźmi, zwierzętami i pięknem przyrody. Uroki to maleńka miejscowość, w której mieszka razem z siedmioletnią, bardzo rezolutną córką Marynią, prowadzi gabinet weterynaryjny. Jej życie płynie spokojnie, przepełnione jest pracą, troską o córkę i serdecznymi relacjami z rodziną. Ten spokój często burzy były mąż Damian, chociaż Małgosia bardzo się stara, aby ich relacje ze względu na córkę były poprawne. Marynia jest bardzo odważną i samodzielną dziewczynką, razem z przyjaciółmi – mimo przestróg dorosłych zapuszcza się w głęboko w las. Pewnego razu dochodzi do wydarzenia, które staje się początkiem tragicznych wypadków. W to wszystko zostaje wplątana Małgosia. Dokonane zbrodnie te z przeszłości i te z teraźniejszości rzucają złowieszcze cienie.

Przenosimy się na wieś, towarzyszy nam piękno przyrody, cisza, spokój i zwierzęta, ale tylko do czasu. Nietuzinkowy pomysł na fabułę, która niesie spore emocje, dotyka pokomplikowanych relacji międzyludzkich, a w tle intrygujący wątek kryminalny. Stopniowo odkrywane tajemnice z przeszłości idealnie współgrają z teraźniejszością, wzbudzają dreszczyk niepokoju. Ciekawie, realnie ukazani bohaterowie, to ludzie jakich mijamy w naszej codzienności. Złe i dobre charaktery, samo życie. Małgosia całkowicie skradła moje serce, to inteligentna, szczera, serdeczna, zadziorna kobieta. Nie da sobie w kaszę dmuchać, wie czego chce od życia. Nie ułożyła sobie życia z Damianem, mieli zupełnie inne oczekiwania od małżeństwa. Dużą rolę w tym wszystkim odegrała wszystko wiedząca, toksyczna matka Damiana, która ma ogromny wpływ na swojego syna. Czy jest jeszcze dla nich szansa? Michał i Ewa niezmiennie swoją postawą, bezwarunkowym wsparciem i miłością dla Małgosi ogrzewają serce. No i Babcia Od Jajek, staruszka, której energia i życiowa mądrość zadziwiają. Marynka – niesamowita dziewczynka, bardzo ją polubiłam.

Każdy z nas ma prawo do życia po swojemu. Silne więzi rodzinne, wsparcie i zrozumienie od najbliższych, bez zbędnego oceniania czy pouczania. Ogromna bijąca na każdym kroku miłość i poszanowanie do zwierząt.

Wciągająca, klimatyczna, ciepła opowieść, która całkowicie przykuwa uwagę. Obyczajowość otulona tajemnicami z przeszłości, z ciekawie ukazanym wątkiem kryminalnym. Aż żal, że to już koniec. Bardzo polecam całą serię, Tatiasza i jej książki :)