Skąd wyleciało to ciało?

Niewyjaśniona zbrodnia z przeszłości, której ofiarą padł polski arystokrata, ubrana we współczesną komedię kryminalną? A jakże! Takie coś oferuje nam Małgorzata Starosta “Skąd wyleciało to ciało?”, czwartym tomie serii z Jeremim Organkiem, który bez problemów można czytać bez znajomości tomów poprzednich. Tym razem historia przenosi się do Teresina, bo to właśnie tam doszło do morderstwa księcia Lubeckiego w 1913 roku. Autorka bardzo dokładnie zbadała tę sprawę i widać, że jej akta mocno ją zafascynowały - nawet na samym końcu książki dzieli się z czytelnikiem fragmentami. Sama intryga bazuje na sprawie sprzed lat, w której prawdopodobnie teraz pojawiły się nowe fakty - i to one są potencjalnym powodem współczesnego morderstwa. Intryga zbudowana jest z dużym wyczuciem, robi wrażenie tym, jak autorka wykorzystuje swoją wiedzę, by przedstawić czytelnikowi fikcyjną hipotezę zdarzeń prawdziwych. A choć obydwie zbrodnie są jak najbardziej poważne, to książka już nie tak bardzo - w końcu to komedia, w której humor kryje się w kreacjach postaci, ale przede wszystkim w ich rozmowach, na których oparta jest znacząca część powieści. Autorka w świetny sposób wyciąga absurdy codzienności, przekształca je w dialogi, które powodują głośne wybuchy śmiechu. To humor ironiczny, ale równocześnie błyskotliwy, humor, w którym podłożem bardzo często jest samo słowo - Starosta lubi przekręcać znaczenia, bawić się w skojarzenia, które są tak nieoczywiste, że gdy czytelnik zorientuje się w tych powiązaniach, nie ma wyjścia - musi wybuchnąć głośnym śmiechem!

wórczość Małgorzaty Starosty od dawna zajmuje wyjątkowe miejsce na mojej półce i w moim czytelniczym sercu. Każda jej książka ma w sobie coś, co sprawia, że trudno się od niej oderwać. Lekkość pióra, błyskotliwe poczucie humoru i bohaterowie, których po prostu nie da się nie polubić. Tym razem ponownie dałam się porwać historii z Jeremim Organkiem i Lindą, bohaterką o ostrym języku, ciętym dowcipie i temperamencie, którego mogłaby pozazdrościć jej niejedna postać literacka. 𝘚𝘬ą𝘥 𝘸𝘺𝘭𝘦𝘤𝘪𝘢ł𝘰 𝘵𝘰 𝘤𝘪𝘢ł𝘰? to już czwarte spotkanie z tym zwariowanym duetem i mam wrażenie, że z każdą kolejną częścią autorka jeszcze bardziej bawi się konwencją komedii kryminalnej. Relacja Jeremiego i Lindy jest absolutnie niepowtarzalna. Ich słowne przepychanki, ironiczne komentarze i sposób, w jaki wzajemnie wyprowadzają się z równowagi, wywoływały u mnie nieustanny uśmiech. To właśnie dla tych bohaterów wracam do tej serii z ogromną przyjemnością, a także dla historycznych smaczków, których i tym razem nie zabrakło.

𝘚𝘬ą𝘥 𝘸𝘺𝘭𝘦𝘤𝘪𝘢ł𝘰 𝘵𝘰 𝘤𝘪𝘢ł𝘰? to powieść, która nie jest mrocznym, psychologicznym kryminałem, lecz lekką, rozrywkową historią, w której ważną rolę odgrywają dialogi i dobrze poprowadzona zagadka. Do tego dochodzą bohaterowie, z którymi po prostu dobrze spędza się czas. Jeśli ktoś szuka kryminału z humorem, ale nadal z solidnie skonstruowaną intrygą, ta książka sprawdzi się bardzo dobrze.

To książka, która nie próbuje być czymś więcej niż jest, tylko po prostu dobrze bawi i daje przyjemne, wciągające czytelnicze popołudnie. Jedynym moim zastrzeżeniem do tej serii są mało interesujące okładki, które jednak nie wpływają na jakość samej historii. Ta pozostaje naprawdę wysoka i konsekwentnie utrzymuje poziom całej serii, a warstwa fabularna broni się bez względu na oprawę graficzną.

Jeśli myśleliście, że wyjazd na konferencję historyczną to nudne przesiadywanie w dusznych salach i słuchanie o zakurzonych dokumentach, to najwyraźniej nigdy nie podróżowaliście w towarzystwie Lindy Miller i Jeremiego Organka. Najnowsza propozycja od Małgorzaty Starosty, zatytułowana przekornie „Skąd wyleciało to ciało?”, to literacki dowód na to, że przeznaczenie (i zwłoki) znajdą cię wszędzie – nawet jeśli bardzo starasz się uciec od swojego dotychczasowego życia na Dolnym Śląsku.

Główni bohaterowie, znani z poprzednich tomów, tym razem ruszają w stronę podwarszawskiego Teresina. Plan był prosty: zmiana otoczenia, oddech od trupów i – w przypadku Jeremiego – próba posklejania złamanego serca. Jednak w świecie kreowanym przez Małgorzatę Starostę spokój jest towarem deficytowym. Autorka stawia przed nami fundamentalne pytanie: jakie jest prawdopodobieństwo, że weekendowe spotkanie historyków zamieni się w dochodzenie w sprawie morderstwa? Cóż, w obecności duetu Miller–Organek szanse te gwałtownie rosną do stu procent. A kiedy do równania dodamy informację, że morderców może być dwóch, zaczyna się prawdziwa jazda bez trzymanki.

To, co stanowi o sile tej powieści, to bez wątpienia kreacja postaci. Linda Miller jest dokładnie taka, jaką ją pokochaliśmy – bezkompromisowa, irytująco błyskotliwa i posiadająca niesamowity dar do „nadepnięcia na odcisk” dokładnie tym osobom, którym nie powinna. Z kolei Jeremi Organek, mimo miłosnych perturbacji, nie traci swojego instynktu. Los (i autorka) dość złośliwie rzuca go prosto do prosektorium, gdzie zamiast leczyć duszę, musi odkrywać sekrety martwych ciał.

Dla stałych czytelników serii ogromną gratką jest obecność komisarza Michała Bączka. Jego postać dodaje całości odpowiedniego policyjnego ciężaru, choć podanego w bardzo strawny, humorystyczny sposób. Relacje między tą trójką są dynamiczne, pełne inteligentnych ripost i humoru, który sprawia, że przez książkę się po prostu płynie.

Małgorzata Starosta mistrzowsko łączy wątek kryminalny z tłem historycznym. Ponadstuletnia tajemnica z czasów Kongresówki, która kładzie się cieniem na wydarzeniach w Teresinie, nadaje opowieści głębi. Inteligentnie skonstruowana intryga, w której przeszłość miesza się z teraźniejszością. Autorka zmusza nas do zastanowienia się nie tylko nad tym, „kto zabił”, ale także „skąd wyleciało to ciało?” – a odpowiedź na to pytanie wcale nie jest oczywista.

Wielkim atutem „Skąd wyleciało to ciało?” jest jej autonomiczność. Choć to kolejny tom przygód znanych bohaterów, nowi czytelnicy bez problemu odnajdą się w fabule. Starosta umiejętnie wprowadza kontekst poprzednich wydarzeń, nie zanudzając przy tym wiernych fanów. To rzadka umiejętność, która sprawia, że seria staje się dostępna dla szerokiego grona odbiorców.

„Skąd wyleciało to ciało?” to lektura dla fanów komedii kryminalnej. Znajdziecie tu wszystko: przerysowanych (w pozytywnym sensie) bohaterów, nutę absurdu, solidną zagadkę i dialogi, które czyta się z uśmiechem na ustach. To idealny „odstresowywacz” – książka lekka, ale napisana z ogromną dbałością o język i konstrukcję fabularną. Małgorzata Starosta po raz kolejny udowadnia, że w polskim kryminale humor ma się świetnie, a duet Miller–Organek to jedna z najbardziej udanych par w naszej literaturze popularnej.

Komisarz Michał Bączek na prośbę nadinspektora Wilczyńskiego tymczasowe obejmuje posterunek w Teresini. Plusem dodatnim takiej zmiany według nadinspektora jest pozbycie się użerania „z rudowłosą zgagą, panią Starostą i tymi tam, Pruskami”. I taka argumentacja przekonuje biednego Bączka. W tym samym czasie Linda Miller, zwana pieszczotliwie przez wrocławskich policjantów rudą zgagą, bądź rudą furią, wyciąga swojego ulubionego anatomopatologa Jeremiego Organka na konferencję historyczną do… Teresina, gdzie Linda ma zaprezentować prelekcję dotyczącą najsłynniejszej zbrodni popełnionej w teresińskim pałacu, czyli zabójstwa księcia Druckiego-Lubeckiego. W przerwie prelekcji, gdy zaintrygowani historycy z ciekawością wyczekują drugiej części prelekcji Lindy, dochodzi do wypadku/morderstwa – z okna wypada młoda archiwistka, która miała pomóc Lindzie w ustaleniu faktów dotyczących zagadkowego morderstwa księcia.

Na miejsce zostaje wezwany, a jakże, komisarz Bączek, który daleki jest od zachwytu, gdy na miejscu znalezienia zwłok, spotyka Miller i Organka. Czy uda się odkryć, co stało się z archiwistką? Czy przy okazji konferencji uda się rozwiązać tajemnicę najgłośniejszego morderstwa Kongresówki?

„Skąd wyleciało to ciało?” to już czwarty tom cyklu „Jeremi Organek” Małgorzaty Starosty i moim skromnym zdaniem, ten tom trzyma poziom poprzednich. Powieść można czytać niezależnie od poprzednich tomów, gdyż każdy to zamknięta historia. Komedia kryminalna, w której głównymi bohaterami są anatomopatolog Jeremi Organek, polski sobowtór George’a Clooney’a, po godzinach grający w kapeli rockowej, oraz prawie połowę młodsza historyczka Linda Miller. Ta dwójka nie mogłaby się bardziej od siebie różnić – Organek to małomówny stoik, podczas gdy Miller, to chodzący gadatliwy chaos. Już takie wykreowanie bohaterów jest źródłem wielu zabawnych sytuacji i dialogów. Dołóżmy do tego znanego z innych cykli Małgorzaty Starosty komisarza Bączka, który ma wybitnego pecha do kobiet, które uprzykrzają mu życie, zwłaszcza to zawodowe. W tym miejscu muszę zgłosić apel do Małgorzaty Starosty, aby w końcu przestała nasyłać na biednego Bączka kolejne „baby”, bo aż mi go żal :D

Jako że powieść to komedia kryminalna, to musi być i kryminalna zagadka. Autorka postawiła na połączenie prawdziwej sprawy zabójstwa księcia Władysława Druckiego-Lubeckiego, do którego doszło 21 kwietnia 1913 roku w Teresinie pod Warszawą z fikcyjną zbrodnią, do której dochodzi podczas konferencji historyków.

O zabójstwo księcia oskarżony został baron Bisping, jego przyjaciel. Proces Bispinga ciągnął się latami, skupiając na sobie uwagę opinii publicznej. W tym miejscu od razu muszę zaznaczyć, że Małgorzata Starosta zrobiła porządny research i w posłowiu wyjaśnia fakty dotyczące tej zbrodni i wątpliwości związane z działaniem organów ścigania.

Trzeba przyznać, że wyobraźnia Autorki pozwoliła na zgrabne połączenie wątków zarówno całkowicie fikcyjnych, jak i tych historycznych. Współczesne wydarzenia w pałacu w Teresinie ciekawią niemniej, niż odkrywanie tajemnic zbrodni sprzed lat. Przedstawienie pracy policji i historyków, którzy ramię w ramię prowadzą śledztwo, było świetnym pomysłem na fabułę. Podobnie jak zjednoczenie się Bączka i Organka we wspólnej niechęci wobec „Alvara”, która wprowadziła dodatkowy humor słowny do powieści. Kim jest „Alvaro” i jaką ma rolę w całej sprawie? Tego oczywiście dowiecie się z lektury.

Powieść czyta się z dużym zainteresowaniem, dzięki świetnemu stylowi Autorki oraz moim skromnym zdaniem, genialnej kreacji bohaterów, dodatkowo inteligentne i cięte dialogi, dodają powieści dynamizmu i humoru.

Po raz kolejny serdecznie polecam ten cykl, nie tylko fanom twórczości Małgorzaty Starosty, ale również wielbicielom komedii kryminalnych.

Komisarz Bączek na pewien czas zmienił miejsce pracy, licząc na spokój. Nie spodziewał się, że duet Miller - Ogarek przypałęta się tuż za nim, depcząc mu po piętach. Tym sposobem może zapomnieć o świętym spokoju.

Linda bierze udział w weekendowej konferencji historycznej i próbuje rozwiązać zagadkę śmier*ci sprzed stu lat. Przed kulminacyjnym momentem, wraz z Jeremim są świadkami wypadnięcia z okna młodej archiwistki. Pewne jest, iż nie zrobiła tego sama, a komuś w niesmak są dochodzenia wścibskiej Lindy. Jakie przygody czekają dobrze znanych nam już bohaterów?

Autorka ponownie połączyła tajemnice z przeszłości z wydarzeniami teraźniejszymi. Sprawa sprzed lat znowu odżywa, a ofiarą jest młoda kobieta i oby tylko ona, bo sytuacja nabiera rozpędu i kto tam może wiedzieć jak się zakończy.

Czwarta część przygód Jeremindy nie zawodzi. Dobrze już znane, lekkie pióro autorki wprowadza czytelnika w historyczne smaczki. Tym razem akcja toczy się pod Warszawą, w Tarasinie, a gdzie Linda tam...zwł*oki. Zresztą, sama tego chciała. Bo właśnie takie życzenie miała na końcu drugiej części. Także, cierp ciało jakżeś chciało😉.

Cóż mogę dodać więcej. Polecam całą serię. Jest to na prawdę przyjemna, lżejsza i odprężająca lektura, niepozbawiona dobrego humoru i dających się lubić bohaterów. W sam raz na przerywnik między czymś cięższym.