Siostry z powstania. Nieznane historie kobiet walczących o Warszawę

Przeglądam ja ciągle listę nowości i w oczy wpadła mi książka Siostry z powstania. Nieznane historie kobiet walczących o Warszawę. Czytałam poprzednią książkę o losach zakonnic podczas wojny i chociaż mnie zainteresowała to jednak nie wspominam jej jako lektury, która odmieniła moje życie. Owszem dowiedziałam się kilku rzeczy, zwłaszcza ciekawostek związanych z moim regionem, ale jakoś mnie nie porwała, dlatego długo myślałam czy ta najnowsza to na pewno pozycja dla mnie. Jednak się skusiłam i chociaż zajęła mi lektura więcej niż zakładałam, to zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Bardzo mnie przygnębiła, wzruszyła i wkurzyła.

O ile poprzednia książka skupiała się na biografiach konkretnych zakonnic ta książka skupia się na zgromadzeniach zakonnych, które działały w przedwojennej Warszawie, o zakonnicach które wojna zastała w stolicy a później, nieważne czy były zakonem bezhabitowym, czy skupionym na edukacji czy artystycznych pracach, czy też z racji na fakt że były klauzurowymi mniszkami nie miały styczności ze światem to jednak zostały bezpośrednio zaangażowane w Powstanie Warszawskie. Każdy rozdział w miarę możliwości jest opatrzony fotografią, pokazującą jak wyglądały w owym czasie zakonnice z danego zgromadzenia, następnie jest historia zgromadzenia, stan na tuż przed wybuchem wojny no a później już wojna i działanie w powstaniu. Następnie mamy wywózkę, często obóz i powrót do Warszawy. Gdyby ktoś nakręcił z tego serial byłby więc nierealnie przepełniony akcją. Te zakonnice znalazły się w zupełnie innym świecie, nagle przestały być pocieszycielkami strapionych, nauczycielkami, hafciarkami czy mniszkami, musiały stać się wojowniczkami, zadbać o aprowizację, gasić pożary, odbierać porody, grzebać zabitych. Odnalazły się w tej roli, stały się symbolami niezłomnego miasta, chociaż te epizody są szerzej nieznane ale te klasztory były twierdzami a zakonnice były witane ze łzami w oczach gdy wracały do zrujnowanego miasta.

Strasznie przygnębiająca jest ta książka, która pokazuje że decyzja władz ma największy wpływ na tych na dole. W pewnym momencie poczułam gniew, gdy w jednym rozdziale siostry zostają wezwane przez Niemców do poddania się i przejścia do części miasta będącego pod panowaniem wroga, to jest ultimatum, albo zabiorą swoich chorych i skapitulują, albo klasztor zostanie zrównany z ziemią i wszyscy zginą i wtedy dowództwo się nie zgadza, bo to osłabi morale. Zagotowało się we mnie, dlaczego tak łatwo ktoś szafuje cudzym życiem? Dlaczego najgorsze konsekwencje ponoszą ci, którzy nie podejmowali decyzji a stali się mimowolnie pionkami?

Książka zachwyca tym, jak jest dopracowana, solidna kwerenda, jest bardzo ciekawa i warto jej poświęcić dłuższą chwilę!

Droga walczących na ogół kobiet o dobro Ojczyzny nigdy nie była taka prosta do pokonania, gdyż musiały one wiele poświęcić na rzecz tych osób, które kochały i miały chęć uczestniczyć w tej ciężkiej walce, za którą utraciły życie.

Abym mogła się przekonać o ich wielkiej sile, z jaką to posiadały w swoich dokonaniach w trakcie trwania powstania warszawskiego najpierw uczestniczyłam w przeprowadzonym na żywo za pośrednictwem fb wywiadu z autorką książki pt. ''Siostry z powstania. Nieznane historie kobiet walczących o Warszawę'', który to mi się ON bardzo spodobał. Dzięki niemu mogłam poznawać krok po kroku, jak powstawała ta książka i gromadzone do niej materiały.

Twórczość Pani Agaty Puścikowskiej nie była mi znana do tej pory.

Po głębszym wczytaniu się w przedstawione w tej oto książce pt. ''Siostry z powstania. Nieznane historie kobiet walczących o Warszawę'', odkrywałam, jakie to ukrywały się tajemnicze zarysy przedstawionych niezwykłych kobiet i w jakich okolicznościach musiały, one poszukiwać właściwych wskazówek do upragnionego przez nich celu doświadczając przy tym wielu codziennych trosk o przetrwanie niejednego ludzkiego życia.

Czytając, w tej oto książce każdą z przedstawionych przez autorkę 24 historii odnosiłam wrażenie, że jest ona doskonałą ich obserwatorką opisywanego przez nią głównego tematu.

Warto wspomnieć również o tym, że potrafi ona dotrzeć i zagłębić się we wszelkiego różnego możliwego sposoby w trakcie zdobywania materiałów tekstowych do najważniejszych źródeł bazowych na temat wiedzy o tychże zgromadzeniach sióstr zakonnych, które wówczas były trudne do zdobycia w danym momencie, aby Czytelnik mógł dowiedzieć się, jak wielka była rola tych niezwykłych walczących, pomocnych kobiet i jakie bolesne ślady pozostawiła ona w ich pamięci sióstr, dla których życie ludzkie było najwyższą wartością.

Nie ukrywam tego faktu, że w trakcie czytania w tej książce pojawią się chwile wzruszeń, refleksje oraz zadawanie pytań sobie:

Co ja bym zrobił na miejscu tychże sióstr?

Przedstawione 24 historie do pokonania przez główne bohaterki łatwe nie były, gdyż one uświadamiają nam, że życie nasze jest kruche.

Obecność tychże sióstr dawała nadzieję na lepsze jutro powstańcom przebywającym z nimi, a nawet ich codzienna troska o ludzkie życie sprawiało, że rani czuli się, bezpieczni w ich obecności podążając drogą ciągłej ucieczki przed stałą niepewnością jutra.

Chciałabym w tym miejscu zacytować słowa jednej ze sióstr imieniem Antonina, które wywołały we mnie osobiste wzruszenie. Pytano ją, czy ponownie wyruszałaby, walczyć w powstaniu warszawskim ona odpowiadała w ten oto sposób:

'' Poszłabym tą samą drogą jak dzisiaj, tą samą drogą''.

Polecam przeczytać tę książkę.

Wiele razy na blogu pisałam, że cieszę się, że powstają książki dotyczące II wojny światowej ponieważ dzięki temu można ocalić to, co się wydarzyło od zapomnienia. Nadal mam takie zdanie, a dzięki księgarni Tania Książka mogłam się zapoznać z jedną z nowszych publikacji na temat wspomnianego wyżej tematu, jak również Powstania Warszawskiego.

Agata Puścikowska wykonała ogromną pracę zbierając dane do tej pozycji. Na pewno wiele godzin, dni poświęciła zbierając informacje na temat zgromadzeń zakonnych, które w Warszawie, podczas Powstania Warszawskiego były sanitariuszkami, zajmowały się rannymi czy pomagały powstańcom.

"Siostry z powstania" okazały się książką ogromnie interesującą. Zdaję sobie sprawę, że w naszym kraju mieszkają ludzie, którym nie do końca po drodze z wiarą Katolicką. Jednak- wydaje mi się, że "tę pozycję powinien przeczytać każdy, kto choć trochę interesuje się tematem II wojny Światowej i Powstania Warszawskiego. Poleciłabym ją również każdemu mieszkańcowi Warszawy- to bardzo dobre źródło wiedzy o historii miasta, o tym co się wydarzyło i jak wiele krwi przelano, jak bohaterscy byli ludzie.

Autorka w swojej książce opisuje historię wojenną dwudziestu czterech zgromadzeń zakonnych.

Cóż... po raz kolejny nie pozostaje mi nic innego jak polecić Wam tę pozycję. Czy znajdziecie w niej znane ulice, miejsca?

[Adres usunięty]

W zeszłym roku minęła 75. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Poznajmy ,,Siostry z powstania" Agaty Puścikowskiej.

Ostatnio na rynku wydawniczym jest wiele nowości dotyczących obozów koncentracyjnych. I słusznie. Jak jednak zauważa autorka ponad 500-stronicowej publikacji, często zapominamy o tych, które też walczyły. Może nie wręcz, ale słowem, modlitwą, duchowym wsparciem. Mowa o siostrach zakonnych, które także wzięły aktywny udział w Powstaniu Warszawskim w 1944 roku. ,,Siostry z powstania" to przejmujący zbiór ponad 20 zakonów, o których niekiedy nikt wcześniej nie napisał. Widać ogromną pracę włożoną w stworzenie publikacji, widać także zaangażowanie Agaty Puścikowskiej.

Cała książka została podzielona na rozdziały, z których każdy jest poświęcony innym siostrom zakonnym. Poznajemy zazwyczaj genezę zakonu, jak przebiegało życie przed wybuchem powstania, w czasie oraz jakie represje spotkały kobiety po upadku stolicy. Muszę przyznać, że podzieliłam sobie lekturę tej publikacji na 3 dni, przynajmniej nie dlatego, że była nieciekawa. Nie da się jednak ukryć, że ciężko czytać o ludzkiej tragedii kilkanaście godzin ciągiem. Poznajemy historie bohaterek - to, co łączy je wszystkie to brak zawahania w momencie walki. Wszystkie podjęły się niełatwego zadania opatrywania ludności polskiej, niemieckiej. Nie miała znaczenia narodowość, ale fakt, że to byli ludzie, tacy sami, jak wszyscy, wykonujący rozkazy przełożonych.

Siostry dostarczały jedzenie, prowadziły jadłodajnie, chroniły dzieci, potajemnie udzielały lekcji, przygotowywały młodzież do zdania matury na tajnych kompletach. Walczyły z okupantem tak, jak umiały - modlitwą, wsparciem, oddając swe życie Bogu, Matce Najświętszej, świętym, którzy byli patronami sióstr. Często okazywało się, że dzięki boskiemu wstawiennictwu, uchodziły cało z bombardowań, czy egzekucji. W wielu przypadkach przy upadku powstania trafiały do obozu przejściowego w Pruszkowie, skąd wyprowadzały rannych, rodziny, organizowały jedzenie, wodę. Były też osadzone w obozach koncentracyjnych w Oświęcimiu, Ravensbrück. ,,Siostry z powstania" to historia, którą powinien poznać każdy z nas. Dawkujmy sobie historie bohaterek, które uchroniły dzieci, dorosłych, Żydów. Robiły wszystko, co w ich mocy, by jak najwięcej ofiar przetrwało powstanie.