Niełatwo mnie zabić. Opowieść o Joannie Chmielewskiej

Jestem wielką fanką literatury Joanny Chmielewskiej, zaczęłam przygodę wiele lat temu od książki "Całe zdanie nieboszczyka" i miałam w rękach chyba wszystkie pozycje, ale bardziej interesowały mnie zawsze powieści kryminalne niż wątki autobiograficzne. "Niełatwo mnie zabić" odkryła dla mnie całe tło, które pisarka dość skrzętnie trzymała dla siebie, co jest dość odświeżające w dzisiejszych czasach udostępniania wszystkiego w mediach społecznościowych. Historia jest jednak opowiedziana z wyczuciem i szacunkiem. Ja po lekturze poczułam się najpierw zaskoczona, potem podniesiona na duchu i zmotywowana. Przeczytałam ciągiem, tak samo jak czytam książki Chmielewskiej. Szczerze polecam.

Na czytanie Joanny Chmielewskiej namawiano mnie już w liceum. Mama mojej koleżanki miała na półce chyba wszystkie tomy. Cokolwiek wydano, ona na bank już to czytała. To było jakieś ćwierć wieku temu i wtedy nie dałam się namówić, ale nie ma tego złego, wszystko ma swój czas...

Moją pierwszą książką Chmielewskiej był „Lesio”. Za pierwszym razem ewidentnie coś nie pykło, rzuciłam go w kąt. Widocznie to nie był moment na komedię omyłek. Za to wakacje w Łodzi okazały się przełomowe, bo przygody nieogarniętego architekta weszły mi jak nóż w masło. Czas wolny otwiera umysł na ironię w końskiej dawce, bo nie ma co ukrywać, pióro Ireny Becker Kuhn jest dość charakterystyczne, i nie każdy będzie nim zachwycony. Podobnie jak nie każdy zachwyci się najnowszą książką Katarzyny Drogi „Niełatwo mnie zabić. Opowieść o Joannie Chmielewskiej”.

Ta beletryzowana biografia spodoba się tym, którzy w ogóle nie znają autorki poczytnych, polskich kryminałów. Kimś takim jestem ja. Opowieść o życiu Joanny przyjęłam z całym dobrodziejstwem inwentarza i bawiłam się przy tym świetnie! Barwnie opisane czasy PRL-u przykuwają uwagę na dobre. Trudy macierzyństwa, pomoc kobiet w rodzinie, pierwsze, wielkie marzenia, które budzą się wraz z pierwszymi odbudowanymi budynkami zrujnowanej Warszawy, pierwsze meble w pierwszym mieszkaniu, pierwszy mąż... Pierwsze postanowienia dotrzymane do śmierci, w tym to o niepościelonym łóżku. Katarzyna Droga przedstawia w swojej powieści dwie Joanny. Tę prawdziwą, zarobioną po pachy szaloną hazardzistkę i tę, którą Joanna sobie wymyśliła i dała upust w swoich książkach. Która jest bliższa oryginałowi, wie tylko sama Chmielewska. Być może wiedzą to też zagorzali fani i dlatego im jakoś ta książka nie przypadła do gustu, rozumiem. Nie mniej takim świeżakom w temacie, jak ja, polecam!

IG @angelkubrick

Lubicie czytać fabularyzowane biografie? Jeśli tak, to koniecznie przeczytajcie “Niełatwo mnie zabić. Opowieść o Joannie Chmielewskiej”. I tu od razu info dla tych, którzy będą pisać, że łeee eee nie wiem, kto to jest, nawet nie ruszam: do przeczytanie tej książki wymagana jest zerowa wiedza na temat głównej bohaterki, wszystkiego dowiecie się po prostu czytając

Joanna Chmielewska, kobieta dynamiczna, ekspresyjna, szalona (w pozytywnym znaczeniu), zabawna, z głową pełną zwariowanych pomysłów. Jej życie to kopalnia pomysłów na książkę. Chmielewska nie próżnowała i czerpiąc z własnych doświadczeń pisała niepowtarzalne kryminały. Jej twórczość opierała się na błyskotliwym humorze i świetnej fabule. W końcu najlepsze scenariusze pisze życie.

Joanna Chmielewska była wyjątkową kobietą, dlatego też należała jej się wyjątkowa biografia. Katarzyna Droga sfabularyzowała życie autorki tworząc historię, która przypadnie do gustu nawet tym, którzy nigdy o twórczości Chmielewskiej nawet nie słyszeli.

Styl i język, jakim pisze Katarzyna Droga idealnie odzwierciedlają niepokorną duszę Chmielewskiej, jej sposób bycia i energię. Z kolei klimat komunistycznej Polski doskonale został oddany w tej książce i świetnie współgra z główną bohaterką, która potrafiła radzić sobie w każdej sytuacji, nie patrząc na okoliczności, a każdą przeszkodę pokonywała bez mrugnięcia okiem.

Ta książka zaciekawia i pochłania bez reszty. Życie Joanny, a właściwie to Irki było tak barwne, że zasługiwało na spisanie go. Świetnie, że ta biografia ma właśnie taką formę – dobrej obyczajówki z przygodami na drugim planie. W tej książce znajdą się miłości, zdrady, prawdziwe przyjaźnie, absurdalne sytuacje, telefony od nieznajomego, czy ludzie znikający bez śladu. A wszystko zaczęło się od pewnej wróżby…

Koniecznie przeczytajcie tę książkę, to będzie rewelacyjnie spędzony czas w towarzystwie nieszablonowej postaci i dobrego, błyskotliwego humoru.

Joanna Chmielewska to pisarka niezwykła, niestety nieżyjąca od 2013 roku, która przez czasy PRL-u (i później!) dostarczała milionom rozrywki w postaci powieści komedii kryminalnych, mocno dynamicznych, sensacyjnych, a przede wszystkim przezabawnych. Joanna Chmielewska w późniejszych swoich latach napisała też autobiografię składającą się z aż siedmiu tomów, niestety od lat na rynku niedostępną. I tu pojawiła się luka, w którą wepchnęła się Katarzyna Droga ze swoją powieścią biograficzną „Niełatwo mnie zabić. Opowieść o Joannie Chmielewskiej”. To książka cenna, by przypominająca o Chmielewskiej i pozwalająca tym, którzy nie mieli szans na lekturę autobiografii, choć trochę bliżej poznać kobietę kryjącą się pod tym słynnym nazwiskiem. To lektura zarówno dla fanów autorki, jak i tych, którzy ciągle jej twórczości nie znają – może poznając kreację Chmielewskiej stworzoną przez Drogą, w końcu zdecydują się to zmienić? Jej powieści beletrystyczne na szczęście dostać łatwiej, są dostępne w formie ebooków.

Katarzyna Droga w swojej powieści zajęła się pewnym okresem w życiu Chmielewskiej, a w zasadzie dwoma: okresem wchodzenia w dorosłość autorki, w czasie gdy kształtowała się jako człowiek, kobieta, żona, matka, architektka i okresem, gdy powstawała jako pisarka. Jest to zatem mniej więcej około 40 lat z życia Chmielewskiej, poczynając od czasów nastoletnich i wpływu II wojny światowej na dalszej losy tej kobiety. Bo właśnie – Chmielewska, jako że pisała wesołe książki, to raczej nie zawierała w nich wątków związanych z polityką, a ta PRL-owska przecież mocno oddziaływała na to, jakim sama była człowiekiem. Oczywiście książka to coś więcej - to podróże, to romanse, to kolejne sukcesy literatki. Daje bardzo fajny, pełny obraz kobiety przedsiębiorczej, zaradnej, wesołej, bardzo związanej ze swoimi bliskimi. Cieszę się, że Katarzyna Droga zdecydowała się napisać tę powieść, choć przez chwilę mogłam być bliżej mojej ukochanej Chmielewskiej. Polecam fanom i tym nieznającym twórczości Chmielewskiej!

Muszę się Wam szczerze przyznać, że ja do tej pory nie za chętnie sięgałam po biografie. Zmieniło się, to gdy dostałam do ręki książkę Katarzyny Drogi, która podjęła się napisania biografii Joanny Chmielewskiej.

Właśnie dzięki tej pozycji przekonałam się, że jest to gatunek, po który powinnam sięgać częściej. Do tej pory raczej nie miałam z nim do czynienia, ale teraz to się zmieni :)

Joanna Chmielewska była bardzo barwną postacią, uwielbianą nie tylko przez Polaków. Jej twórczość sięgała dalej, niż mogłoby się nam wydawać. W sumie to nic dziwnego, bo prowadziła naprawdę ciekawe życie. Choć nie zawsze należało ono do najłatwiejszych, ona radziła sobie doskonale! Zawsze znalazła wyjście z sytuacji, nawet jeśli na początku zupełnie nie było go widać.

Katarzyna Droga w niesamowicie lekkiej i przyjemnej formie przybliżyła nam życie polskiej królowej kryminału. Fajnie było „zobaczyć”, w jaki sposób powstawały powieści autorki w jej głowie, zanim pojawiły się na papierze. Czasy, w których żyła były trudne, często z poczuciem lęku na plecach, ale ona walczyła o siebie i swoich bliskich. Pokazała, że warto walczyć o siebie i swoje marzenia. Została pisarką przez duże P.

Jej pierwsza powieść pt. „Klin” niesamowicie przypadła mi do gustu. Fantastycznie się przy niej bawiłam i nabrałam chęci na kolejne pozycje spod jej pióra!