Zbiór siedemnastu opowiadań, w których autorka, mistrzyni obserwacji, burzy konwencjonalne opinie o „słabej kobiecie”.
Ironizując, z lekkim dystansem, nie boi się powiedzieć wprost tego, na co innym brakuje odwagi w czasach politycznej poprawności: kobieta potrafi być potworem, sadystką, cyniczną intrygantką, a wszystko po to, by... pełnić rolę przypisaną jej w świecie rządzonym przez mężczyzn. Bo też ogólny wydźwięk tych opowiadań to gorzka, choć niepozbawiona elementów humorystycznych, ocena obu płci. Nigdzie w twórczości Patricii Highsmith nie występują bardziej zjadliwie prześmiewcze szkice postaci niż te, które składają się na Jeszcze raz znalazła potwierdzenie opinia Grahama Greena o kunszcie Highsmith – to „poetka zrozumienia”.
O książce
Patricia Highsmith jest często nazywana autorką kryminałów, co brzmi trochę tak, jakby Picassa nazywać kreślarzem.
Cleveland Plain Dealer
W jakim stylu utrzymany jest zbiór opowiadań "Siedemnaście miłych pań"?
Książka "Siedemnaście miłych pań" to zbiór zjadliwych i ironicznych szkiców psychologicznych, które dekonstruują społeczne role kobiet. Autorka posługuje się czarnym humorem i bezlitosną obserwacją, unikając przy tym politycznej poprawności. Każde z opowiadań portretuje postacie kobiece w sposób cyniczny, ukazując ich mroczne i wyrachowane oblicze. To lektura wymagająca, skupiona na gorzkiej ocenie relacji międzyludzkich i mechanizmów władzy w świecie zdominowanym przez mężczyzn.
Czy ta książka to jedna spójna powieść kryminalna?
Publikacja składa się z siedemnastu niezależnych od siebie krótkich form literackich, a nie z jednej ciągłej fabuły. Taka konstrukcja pozwala na lekturę w dowolnej kolejności i dawkowanie sobie poszczególnych historii. Każde opowiadanie skupia się na innej bohaterce i specyficznym problemie społecznym lub psychologicznym. Jest to idealne rozwiązanie dla osób, które preferują skondensowaną treść i chcą poznać warsztat autorki w pigułce.
Jaki nastrój dominuje w tekstach Patricii Highsmith zawartych w tym tomie?
W tekstach dominuje atmosfera niepokoju, cynizmu oraz gorzkiej satyry na ludzką naturę. Patricia Highsmith rezygnuje z klasycznego śledztwa na rzecz głębokiej analizy psychologicznej i obnażania hipokryzji. Czytelnik styka się z postaciami, które budzą raczej odrazę lub fascynację swoim okrucieństwem niż sympatię. Całość tworzy duszny, prowokujący klimat, który zmusza do refleksji nad uprzedzeniami i stereotypami płciowymi.
Dla kogo przeznaczona jest ta konkretna proza?
Książka jest skierowana do wielbicieli mrocznej prozy psychologicznej oraz czytelników ceniących literaturę z nurtu non-conformity. Docenią ją osoby szukające w kryminale czegoś więcej niż tylko rozwiązania zagadki morderstwa, czyli drugiego dna i społecznej krytyki. To pozycja obowiązkowa dla fanów twórczości Patricii Highsmith, którzy chcą zobaczyć jej najbardziej bezkompromisowe oblicze. Utwory te zadowolą odbiorców poszukujących intelektualnej stymulacji i odwagi w przełamywaniu tabu.
Dla jakiego typu czytelnika te opowiadania mogą okazać się nieodpowiednie?
Zbiór ten nie jest odpowiedni dla osób szukających lekkich, optymistycznych historii lub klasycznych kryminałów z wyraźnym podziałem na dobro i zło. Brutalna szczerość autorki oraz jej skłonność do ukazywania kobiet jako istot wyrachowanych i okrutnych może budzić dyskomfort u czytelników wrażliwych na specyficzny, czarny humor. Jeśli oczekujesz wartkiej akcji i pozytywnych wzorców osobowych, te opowiadania mogą wydać się zbyt przygnębiające lub kontrowersyjne. Książka wymaga od odbiorcy dużego dystansu do przedstawianych treści i gotowości na konfrontację z mroczną stroną ludzkiej psychiki.
