Siedem razy lato

To już taka moja mała tradycja, że każdego lata proponuję wakacyjną powieść tej pisarki, a więc i tym razem nie mogło być inaczej :)

„Siedem razy lato” to cudownie klimatyczna historia, której akcja rozgrywa się tuż nad brzegiem Morza Celtyckiego, nieopodal miasta St. Ives, w zachodniej części malowniczej Kornwalii, mekce surferów, w oazie tych, którzy szukają spokoju i wyciszenia.

I to właśnie tu poznajemy Liv i Finna, dwójkę przyjaciół (to na pewno) i… właściwie niewiadomo, jak ich relację nazwać, ponieważ choć są w sobie zakochani, choć łączy ich intymna więź, nie są parą. Każdego roku spędzają ze sobą zaledwie tydzień, może dwa, kiedy to Finn, mieszkający w Los Angeles, przylatuje do Kornwalii odwiedzić dziadków i przyrodnich braci, którzy są pod ich opieką. I… to wszystko, bowiem zawsze przed kolejnym rozstaniem, obiecują sobie, że przez dwanaście miesięcy nie będą się ze sobą kontaktować. Związek na odległość, wieczne oczekiwanie, nie wchodzą w grę, nie w ich przypadku, kiedy ta relacja nie ma przyszłości - żadne z nich nie jest w stanie porzucić swojego dotychczasowego życia, swoich bliskich i przeprowadzić się.

I tak mijają im kolejne lata, aż do momentu, w którym Liv postanawia zakończyć ten trudny układ, z powodu którego nie jest w stanie wykonać kroku w przyszłość…

Czy nowe życie Olivii i Finna, już bez siebie, stanie się definitywnym końcem ich relacji?

Czy nowe związki uleczą ich traumy i pozwolą osiągnąć tak upragniony spokój i szczęście?

Tego oczywiście nie zdradzę, no jakże! :)

Jeśli jednak romans okraszony nadmorskim klimatem, woła za Wami, nie wahajcie się i sięgnijcie po „Siedem razy lato”. Jestem pewna, że miłośnikom gatunku przypadnie do gustu.

Jeśli natomiast o mnie chodzi, to po raz pierwszy mam problem z powieścią autorstwa niezawodnej do tej pory Paige Toon. Z jednej strony ogromnie podobał mi się klimat tej historii - głowa od razu się odpręża. Wszechobecna morska bryza, szum fal, krzyki mew - nie istnieje nic lepszego!

Z drugiej jednak strony, obawiam się, że albo wyrosłam z lekko naiwnych romansów - już od dawna jestem w wieku „racjonalnym”, albo po prostu fakt, iż twardo stąpam po ziemi i nauczona jestem mierzenia się z problemami, znajdywania ich rozwiązań, pewne decyzje głównej bohaterki i tworzenie sztucznych, według mnie oczywiście, problemów, doprowadzało mnie do szału.

Nie myślcie sobie jednak, że „Siedem razy lato” okrzyknę szmirą. Rany boskie, to mój patronat, do licha! To w końcu Paige Toon, której oddałam serce, mimo iż romansiara ze mnie żadna. To naprawdę porządna pozycja wakacyjna, romans, który mocno wciąga (wiem, o czym piszę, bowiem wczoraj, po stu stronach lektury, porzuciłam pewien wydawniczy hit) i angażuje, wzbudza silne emocje i prowokuje wymianę zdań, a ja takie pozycje kocham! Naprawdę spędziłam przy niej dobry czas, którego absolutnie nie żałuję.

Jedynym problemem była dla mnie Liv i jej poglądy na życie, a także samo zakończenie książki, choć jestem pewna, że fani gatunku będą nim zachwyceni :)

Podsumowując.

To nadal Paige Toon, z tym zamiłowaniem do tworzenia perfekcyjnej otoczki wokół historii, które wychodzą spod jej pióra. Niewielu autorów zachwyca mnie budowaniem tak pięknego klimatu wokół fabuły powieści. To nadal intensywny romans, do jakich autorka przyzwyczaiła swoich czytelników. Jedynym minusem tej książki jest pewna wtórność, irytująca mnie główna bohaterka (chętnie z Wami porozmawiam na jej temat) i zbyt cukierkowe, jak na mój gust, zakończenie.

Ale i tak zdradziłam już za dużo!

Czy polecam?

Polecam!

Książkę czytało mi się bardzo dobrze. Szybko zanurzyłam się w jej letnim klimacie i lekkim stylu autorki, a także w skomplikowanej plątaninie uczuć, które snują się przez lata. Prawdę mówiąc, zupełnie nie rozumiem, jak można przez siedem lat trwać w miłosnym zawieszeniu – i to właśnie często budziło we mnie irytację wobec głównej bohaterki. Za to ogromną sympatię wzbudził we mnie Tom. 🥹

„Siedem razy lato” nie jest płytkim romansem, który szybko się zapomina. To opowieść pełna emocjonalnej głębi, skłaniająca do refleksji nad przeznaczeniem, przed którym i tak nie uciekniemy. Czy warto zwlekać z podjęciem ważnych decyzji? Czy dobrze jest ukrywać się w swojej bezpiecznej przystani, zamiast zawalczyć o szczęście?

Nie wiem, co się ostatnio ze mną dzieje, ale rzadko zdarza mi się naprawdę mocno wzruszać przy książkach. Tym razem jednak finał poruszył mnie do głębi – łzy stanęły mi w oczach, a serce drżało.

To piękna, emocjonalna i niezwykle nastrojowa lektura – idealna na lato.

Liv od siedmiu lat żyje między dwoma światami – jednym związanym z Finnem, jej pierwszą wielką miłością, a drugim, który nagle otwiera się przed nią, gdy poznaje Toma.

Liv i Finn spotkali się w Kornwalii – miejscu pełnym szorstkiego piękna, gdzie czas zdaje się płynąć inaczej. Łączy ich namiętność, trauma i obietnica – że co roku będą wracać do siebie, choć ich życia toczą się na różnych kontynentach. Brzmi romantycznie? Owszem. Ale też boleśnie prawdziwie.

————

Rozpłynęłam się w tej historii… choć moje serce pękło na milion kawałków.

To powieść, która porusza do głębi, jest pełna wzruszeń, tęsknoty i trudnych decyzji. Paige Toon potrafi pisać o emocjach w sposób autentyczny i poruszający, ale tym razem zrobiła to z jeszcze większą siłą – taką, która zostawia czytelnika złamanym, a jednocześnie wdzięcznym za to doświadczenie.

Jako czytelniczka zdecydowanie trzymałam stronę Finna – może dlatego, że to właśnie ich spotkania były pełne emocji, niedopowiedzeń, łez. Były sceny, które wywołały u mnie płacz – nie z rozpaczy, ale z tej cichej, głębokiej melancholii, którą Toon potrafi uchwycić bez fałszu. Czułam ich historię w kościach. I chyba dlatego tak trudno było mi zaangażować się emocjonalnie w relację Liv z Tomem – choć piękną, to jednak bardziej bezpieczną alternatywą niż płomiennym uczuciem.

Momentami irytowała mnie Liv – jej niezdecydowanie, zawieszenie między „tu i teraz” a przeszłością, sprawiało, że trudno było zrozumieć jej wybory. Z jednej strony mamy kobietę, która tęskni, cierpi, czeka – z drugiej, jakby nie potrafiła do końca wziąć odpowiedzialności za własne życie. I choć rozumiem, że taki był zamysł autorki – pokazać wewnętrzne rozdarcie – to momentami miałam ochotę potrząsnąć Liv i powiedzieć: „Zdecyduj się. Przestań uciekać.”

Paige Toon po raz kolejny zabiera nas w miejsce, które żyje własnym rytmem – kwitnące wrzosy, morska bryza, ciche zatoczki. To idealne tło dla historii, która balansuje między nadzieją a rezygnacją, między początkiem a końcem.

Są książki, które czyta się jednym tchem, ale równie szybko o nich zapomina. I są takie, które zostają z nami na długo po tym, jak zamkniemy ostatnią stronę. „Siedem razy lato” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii.

To historia Liv, dziewczyny, której życie zostało naznaczone przez siedem kolejnych wakacji – każde z nich przynosiło spotkanie, nadzieję, czasem ból, a czasem wielką radość. W centrum tej opowieści są dwie miłości. Finn, charyzmatyczny muzyk, który kocha równie mocno, co ucieka. I Tom, ktoś, kto pojawia się wtedy, gdy Liv potrzebuje stabilności, oferując jej coś, czego nie znała: spokój i bezpieczeństwo.

Autorka w niezwykły sposób pokazuje, że miłość nigdy nie jest prosta. Bywa dzika i burzliwa, jak fale uderzające o skały. Bywa też cicha, jak poranek, w którym ktoś obok robi ci kawę i zostaje. „Siedem razy lato” to nie tylko romans, to opowieść o dorastaniu, o decyzjach, które podejmujemy zbyt wcześnie albo za późno, o tym, jak wspomnienia mogą ciążyć, ale też jak mogą nas uratować.

Czytając, niemal czułam zapach morskiej bryzy i ciepło piasku pod stopami. Paige Toon ma dar malowania słowami, jej opisy są pełne życia, a dialogi brzmią tak naturalnie, że łatwo zapomnieć, że to tylko książka.

„Siedem razy lato” to historia, która przypomina, że miłość ma wiele twarzy – a każda z nich zostawia ślad w naszym sercu.

🌿 „Siedem razy lato” to powieść, która pachnie morską bryzą, a jednocześnie zostawia w sercu ciężar tęsknoty. To historia, która pokazuje, że miłość może być zarówno płomieniem spalającym do żywego, jak i ciepłym słońcem, które koi duszę. Oba uczucia są prawdziwe, oba piękne, oba bolesne - a wybór między nimi nigdy nie jest prosty.

Liv co roku wraca do Finna - ich spotkania są jak iskra, która w jednej chwili rozpala, a w następnej boli tak, że trudno oddychać. To miłość pełna wspomnień, obietnic i nieustannego „a gdyby…”. Ale życie stawia na jej drodze Toma - spokojniejszego, przewidywalnego, takiego, który mógłby dać jej poczucie bezpieczeństwa. I właśnie pomiędzy tymi dwoma światami Liv gubi się i odnajduje jednocześnie. Jej niezdecydowanie bywa frustrujące, ale przez to jest tak bardzo ludzka - bo kto z nas nie zna tego rozdartego pomiędzy rozumem a sercem „co dalej?”.

Ta książka była dla mnie jak fala - raz delikatna i kojąca, innym razem gwałtowna, uderzająca w samo serce. Czytałam ją z przyspieszonym biciem serca, a zakończenie sprawiło, że w oczach stanęły mi łzy. Dawno żadna historia nie wzbudziła we mnie takiej mieszanki bólu i wdzięczności.

✨ „Siedem razy lato” to powieść o tęsknocie, stracie, nadziei i sile przeznaczenia. O tym, że każda decyzja - nawet ta najtrudniejsza - prowadzi nas tam, gdzie naprawdę powinniśmy być. To książka, którą się nie tylko czyta, ale przeżywa całym sobą.

"Siedem razy lato" to najnowsza powieść od Paige Toon, która przypomina w klimacie wcześniejsze książki autorki, będąc udanym miksem romansu i dramatu, z wyczuwalnym seksualnym napięciem.

Akcja toczy się w Wielkiej Brytanii, w uroczym nadmorskim miasteczku St Agnes w Kornwalii. Historia rozwija się powoli, co jakiś czas zaskakując dramatycznym zwrotem akcji.

Oboje bohaterów to artyści - Liv jest rzeźbiarką, Finn frontmanem w kapeli - a ich wspólne lato uruchamia lawinę nieoczekiwanych konsekwencji.

Na szczególną uwagę zasługuje świetna konstrukcja psychologiczna postaci. Ich poruszające historie i skomplikowana relacja dodają opowieści głębi i autentyczności, sprawiając, że lektura wciąga, ale i wywołuje niepewność i lekki niepokój. To, co łączy Liv i Finna, okazuje się bowiem mocno problematyczne, zwłaszcza gdy pojawia się ktoś trzeci...

Książki Paige Toon zawsze zapowiadają lekkie i przyjemne historie, a ja za każdym razem się na to nabieram. Nie inaczej było tym razem. "Siedem razy lato" to historia, która początkowo zwiastuje przewidywalny romans, który przecież musi zakończyć się happy endem. Nie z Paige Toon takie numery. Nawet sobie nie wyobrażacie, jak tym razem autorka pogrywa sobie z czytelnikami, ilu dostarcza mu emocji oraz wzruszeń. Cieszę się, że mogłam przeczytać kolejną świetną powieść spod jej pióra.

To idealna książka na lato, na niespieszne wakacje, na czas, w którym chcesz się zatracić i spędzić najlepiej jak tylko to możliwe.

Sześć lat temu u wybrzeży Kornwalii, Liv i Finn spotkali się przypadkiem w barze. Ich wspólna noc, pełna namiętności i nadziei, zakończyła się tragedią, która ich rozdzieliła, a jednocześnie związała ich losy na zawsze. Finn wyjechał do Los Angeles, gdzie grał w zespole, a Liv została w rodzinnych stronach. Złożyli sobie jednak obietnicę: jeśli los pozwoli, każdego lata znów będą razem pod warunkiem, że nie zwiążą się z kimś innym. Tego lata wszystko się zmienia. Liv poznaje Toma — cichego, intrygującego mężczyznę, który niespodziewanie budzi w niej spokój i tęsknotę za czymś nowym. Po raz pierwszy Liv zaczyna wyobrażać sobie przyszłość, w której jej serce nie musi już dźwigać ciężaru przeszłości i oczekiwania.

Historię bohaterów poznajemy na przestrzeni dwóch osi czasowych: przeszłości opowiadanej w ciągu siedmiu lat, która łączy Liv i Finna oraz teraźniejszości, w której pojawia się Tom.

Ta książka, choć wypełniona emocjami i najróżniejszymi wydarzeniami nie należy do dynamicznych. Jest powolna, skupiona na emocjonalnym przeżywaniu, głębi uczuć, troskach, dylematach, zwłaszcza Liv, bo to ona jest w centrum i do niej ostatecznie należeć będzie podjęcie najważniejszej decyzji w życiu — ale absolutnie nie jest nudna — to historia, którą się przeżywa, a nie którą chce się tylko przeczytać i beznamiętnie odłożyć na półkę.

"Siedem razy lato" to powieść, która wielokrotnie stawia przed odbiorcą, ale i też przed główną bohaterką pytanie: co by było, gdyby? I tym pytaniem daje czytelnikowi szerokie pole do interpretacji i rozważań. Autorka nie zostawia jednak ani nas, ani Liv bez odpowiedzi — wierzcie mi, ale zakończenie tej historii i to, co wydarza się przed epilogiem łamie i skleja serce, sprawia, że w oku zakręci się łza, a jednocześnie zostaniesz otulon* spokojem.

To piękna historia o miłości przyjaźni, obietnicach składanych przed laty, pragnieniu bycia szczęśliwym i kochanym. Ale to też historia o trudnych wyborach, obecnych na drodze do szczęścia są jak głazy, które trzeba pokonać, nawet jeśli grozi to potknięciami i siniakami.

I jeszcze ta Kornwalia...nigdy tam nie byłam, a mam wrażenie, że to miejsce jest mi tak bliskie i znajome.

Liv ma artystyczną duszę, ale pracuje też w barze przy plaży w Kornwalii. Podczas jednego lata poznaje bliżej Finna, który gra w lokalnym zespole rockowym. Tragiczna noc jeszcze bardziej ich do siebie zbliża. Chłopak musi wyjechać do Los Angeles, ale obydwoje przyrzekają sobie, że co roku będą razem spędzać kilka tygodni podczas wakacji. Mijają lata, a Liv w końcu otwiera serce dla kogoś innego.

Pierwsze rozdziały z teraźniejszości rozbudziły moją wyobraźnię. Już wtedy wyczułam chemię między Tomem, który dopiero zjawił się w miasteczku, a Liv, i chciałam przeczytać więcej o ich spotkaniu i dalszym rozwoju wydarzeń. Niestety (tak początkowo myślałam) przenosimy się w czasie do lata sprzed sześciu lat. Jesteśmy świadkami stopniowo budujących się uczuć między Finnem a Liv. Bohaterowie byli tuż po dwudzieste, mieli całe życie przed sobą, szukali swojej ścieżki życiowej, jednocześnie mając pasję i chęci do działania. Ich relacja była bardzo głęboka, a kilka zdarzeń sprawiło, że obydwoje znali swoje sekrety i chcieli dla siebie nawzajem jak najlepiej. Niestety, by zrealizować swoje marzenia, musieli się rozdzielić. Ona nie mogła wyjechać, on nie mógł zostać. Te rozterki bohaterów bardzo mnie poruszyły. Zagłębiając się w myśli bohaterki, mogłam doskonale zrozumieć jej sposób postępowania.

Autorka cały czas utrzymywała zainteresowanie czytelnika. Wykreowała życiową historię pełną nadziei i miłości, w której nie zabrakło też ciężkich chwil i smutku. Bardzo polubiłam brata Liv, Michaela, który ma zespół Downa. Zawsze mówił wprost i jeśli kogoś nie lubił, ciężko było to zmienić.

Muszę przyznać, że nie mogłam oderwać się od czytania. Cały czas mówiłam sobie: ,,Jeszcze tylko jeden rozdział".

Cieszę się, że książka okazała się jeszcze lepsza niż spodziewałam się po zapowiedzi i pięknej okładce.

To książka idealna na lato 🌞🌊

Bardzo polecam!

„Odchodzę ze spuszoną głową, łzy skapują mi z nosa. Potem podnoszę brodę i znowu patrzę w przyszłość”

Jedna noc zmienia diametralnie życie Liv. Gdy ona spędza czas z ukochanym jej rodzice giną w wypadku samochodowym. Finn wraca do Los Angeles a Liv zostaje w Kornwalii. Każdego lata spotykają się ponownie. Ich miłość odradza się aby potem spalić się wraz z wyjazdem Finna. Po 7 latach coś się zmienia… pojawia się tajemniczy mężczyzna rysujący obrazy na piasku.

Paige Toon tka swe powieści z wielu nitek. Jedne niosą szczęście, drugie ból a są też takie, które skłaniają do głęboki refleksji. Wątek romantyczny wpleciony jest wielowarstwową opowieść obyczajową. Wszystko to okraszone jest przepięknymi, wielobarwnymi, rozkwitającymi w wyobraźni czytelnika obrazami.

Znaczna część tej książki opowiada o radzeniu sobie z traumami po stracie bliskich. Żałoba nigdy nie mija, jedynie słabnie lub pozornie zanika. Przyjaźń, wsparcie bliskich, realizowanie się w sztuce są tym co pomaga bohaterom przetrwać. Autorka przybliża nam też życie osób z zespołem Downa. Odczarowuje tą „chorobę” i czyni ją normalną.

Lejtmotywem tej powieści jest oczywiście miłość wraz ze swoimi wzlotami i upadkami. Niesie ona radość, otuchę, ale też ból i mnóstwo wyrzeczeń. Otuli czytelnika i wyciśnie z niego sporo łez.

Bohaterowie tej powieści łatwo nas do siebie przekonują, zaprzyjaźniają się z nami. Stają się towarzyszami naszej codzienności. Ich losy wciągają i wywołują mnóstwo emocji.

Mnie bardzo zainteresowała tajemnica Toma, uważnie obserwowałam przemianę Liv, ostrożnie, ale z ciekawością poznawałam postać Michela.

Bardzo wciągnęła mnie ta książka. Ukołysała życzliwością bohaterów, otuliła ich ciepłymi relacjami, poruszyła ich stratami. Z żalem opuszałam Morskie Szkiełko, nie chciałam się rozstawać z Kornwalią, przykro mi było żegnać się ze wszystkimi bohaterami tej powieści.

Liv i Finn darzą się uczuciem, ale nie mogą być razem. Połączyła ich wspólna noc i tragedia, która zbliżyła ich do siebie, ale pochodzą z zupełnie innych światów. Ona przywiązana jest to małej miejscowości, w której mieszka, lubi swoją pracę w barze, kocha rzeźbić w glinie i czuje się odpowiedzialna za swojego starszego brata, który ma zespół downa. On robi karierę muzyczną, nie chce zamieszkać tam, gdzie Liv, gdyż wspomnienia związane z tym miejscem są dla niego zbyt bolesne. Pozostaje im wyłącznie kilka tygodni w roku, kiedy Finn przyjeżdża odwiedzić rodzinę, ale ile można trwać w takim zawieszeniu?

Wyobraźcie sobie, że kochacie kogoś tak bardzo i możecie go mieć tylko przez krótką chwilę, a każde rozstanie rozrywa Was na milion kawałków. Bohaterowie niczego sobie nie obiecują, starają się przez resztę roku ze sobą nie kontaktować, choć nie jest to łatwe. Za każdym razem obiecują sobie, że jeśli nikogo nie będą mieli, znów przez te kilka tygodni będą ze sobą. Jednak ten czas, to za mało, ale żadne z nich nie chce się przeprowadzić i wyjść ze swojej strefy komfortu, więc pozostaje im w tym tkwić lub urwać to na zawsze. Na drodze Liv staje Tom – przystojny, wysportowany, tajemniczy, utalentowany mężczyzna, który wynajmuje latem od niej mieszkanie. Kogo bohaterka wybierze?

Czytałam tę książkę do późnych godzin nocnych i sama nie wiem, czy dobrze, że piszę tę recenzję, kiedy już ochłonęłam, czy lepiej byłoby to robić, kiedy emocje były we mnie świeże. Po przeczytaniu ostatniej strony byłam wściekła na autorkę. Czułam, jak pokieruje fabułą, a mimo to nie byłam na to zupełnie przygotowana. Dawno żadna książka mnie tak nie poruszyła, ale znam twórczość Paige Toon, więc powinnam się spodziewać tego, co przygotowała dla swoich czytelników. Najgorsze w czytaniu książek jest to, że nie mogę się z Wami podzielić tym, co w mnie siedzi, choć aż się we mnie gotuje, jednak nie darowałabym sobie, jeśli zdradziłabym Wam cokolwiek, co mogłoby Wam zepsuć lekturę.

Czuję, że po „Siedem razy lato” będę miała niezłego „kaca”. Ciężko mi się rozstać z tą historią oraz postaciami i sięgnąć po coś innego. Jest to zdecydowanie jedna z najlepszych pozycji, po jakie sięgnęłam w tym roku. Uwielbiam ten letni klimat, krajobraz, na który składa się piaszczysta plaża, bar, w którym pracownicy są niczym jedna rodzina. Czytając, niemal czułam dotyk gliny pod moimi palcami. Mimo że brzmi sielsko, to nie jest to łatwa tematyka. Jest w tej książce dużo bólu i emocji, z którymi ciężko sobie poradzić.

To powieść, która zostaje z czytelnikiem na długo — nie tylko przez wzruszającą historię, ale też przez wszystkie niewypowiedziane słowa, które noszą w sobie Liv i Finn. „Siedem razy lato” to opowieść o miłości, która nie mieści się w ramach codzienności, i o wyborach, które bolą niezależnie od tego, jaką podejmiemy decyzję. Jeśli szukacie historii, która złamie Wam serce i sprawi, że będziecie ją długo przeżywać — ta książka jest właśnie taka.

Czy uczucie na odległość może przetrwać próbę czasu? Czy miłość z przerwami ma szansę na istnienie?

Liv poznaje Finna podczas jednego z letnich dni, chłopaka z duszą artysty, który kocha muzykę. Ich uczucie rodzi się wśród gorącego piasku, zapachu morskiej bryzy i dźwięków… ale lato się kończy, a Finn wyjeżdża. Zawsze mówi, że wróci. I wraca. Rok po roku. Umawiają się, że jeśli nadal będą wolni, spędzą razem kolejne lato…

Tylko jak długo można żyć takimi chwilami, pięknymi, ale krótkimi? Czy kilka tygodni szczęścia warte jest miesięcy tęsknoty?

Po latach w życiu Liv pojawia się Tom, ktoś zupełnie inny. Ktoś, kto jest tu i teraz. Kto nie znika z końcem lata. Kto rozświetla jej świat nie tylko promieniami słońca, ale też obecnością. Kogo wybierze Liv? Czy da szansę nowemu uczuciu, czy pozostanie wierna letniej obietnicy?

Ta historia przypomina mi moją własną. Też poznałam pewnego chłopaka latem, na kursie muzycznym. I też czekałam. Spotykaliśmy się tylko na chwilę, na kolejnych kursach.. ale los dał nam szansę wcześniej niż Liv, dziś jesteśmy razem. Może dlatego ta książka tak mocno chwyciła mnie za serce...

To opowieść pachnąca słoną wodą, smażonymi rybami z nadmorskiej knajpki, przepełniona ciepłym wiatrem, tęsknotą, dźwiękami muzyki i wieloma niedopowiedzeniami. Miłość między dwojgiem artystycznych dusz, bo on jest muzykiem, ona rzeźbiarką. To historia pełna namiętności, smutku, nadziei i zwątpień.

To jedna z tych książek, która nie krzyczy, ale szepcze. Która zostawia ślad… łzę wzruszenia. Dla mnie była jak delikatna melodia, która jeszcze długo grała mi w sercu po przeczytaniu ostatniego zdania.

Polecam ją każdemu, kto kiedyś tęsknił. Każdemu, kto wie, jak boli rozłąka. I każdemu, kto wierzy, że miłość, choćby trudna, zawsze zostawia po sobie ślad.

🐚 „𝓢𝓲𝓮𝓭𝓮𝓶 𝓻𝓪𝔃𝔂 𝓵𝓪𝓽𝓸” 𝓟𝓪𝓲𝓰𝓮 𝓣𝓸𝓸𝓷

 DWIE EPICKIE HISTORIE MIŁOSNE – JEDEN NIEMOŻLIWY WYBÓR. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Jak dobrze wiecie, uwielbiam historie, jakie tworzy Paige Toon. Każda z jej powieści zawsze przynosi mi różne odczucia i doznania, mimo iż autorka w największym stopniu skupia się na miłości i uczuciach między dwójką ludzi. Jednak za każdym razem potrafi nas czymś nowym zaskoczyć, podoba mi się to, że Paige nie kieruje się tylko i wyłącznie jednym schematem, wychodzi na przeciw wszystkim książkom o podobnej tematyce i tworzy coś nowego, świeżego. Dlatego ja - bez dwóch zdań, mogę nazwać się jej największą fanką i wiem, że przeczytam każdą książkę, która wyjdzie spod jej pióra. 

🐚 Liv i Finn poznają się pewnego lata w Aggie podczas wakacji. Ich krótka rozmowa w barze sprawia, że rodzi się między nimi pewna więź. Finn znalazł się przejazdem w Kornwalii, natomiast ona postanowiła odwiedzić rodzinne strony. A los sprawił, że oboje się w sobie zakochali i postanowili spędzić te wakacje wspólnie. W dodatku gdy ich namiętna noc zakończyła się ogromną tragedią, oboje poczuli się ze sobą nierozerwalnie związani. Jednak wakacje nie trwają wiecznie… W końcu Liv i Finn zdają sobie sprawę, że każde z nich prowadzi odmienne życie. ON mieszka w Los Angeles, gdzie gra w zespole muzycznym, a ONA zostanie w Kornwalii z rodziną. Dlatego składają sobie pewną obietnicę. Finn w każde wakacje będzie przyjeżdżał do Kornwalii. Tak mija sześć lat. Liv zajęła się wynajmowaniem domków, Finn odnosi sukcesy jako muzyk. Choć prowadzą zupełnie odmienne życia, wciąż pamiętają o uczuciu jakie ich połączyło. Do momentu, gdy w życiu Liv niespodziewanie pojawia się inny mężczyzna. Tom sprawia, że dziewczyna na nowo odkrywa czym jest miłość i jak wiele poświęca dla Finna. Teraz Liv musi dokonać niemożliwego wyboru. A kiedy odkryje szokujący powód, dla którego Tom opuścił dom i zjawił się w jej rodzinnym mieście, pozostanie jej tylko zaufać swojemu sercu…🐚

Jedyne słowo jakie przychodzi mi na myśl, gdy myślę o lekturze tej historii, to to, że była bardzo emocjonująca. Naprawdę! Wiem, że wielu z was uzna tę książkę za absurdalną, autorka przedstawiła miłość i uczucie, które pojawiło się i zakiełkowało w ciągu jednego dnia. Ale mnie właśnie urzekła ta relacja, która połączyła Liv i Finna, ich rozmowy były swobodne, nie wymuszone. Spędzali razem czas bez skrępowania i z chęcią. Historie śledzimy z perspektywy kilku lat, obserwujemy postępowania bohaterów i wzdychamy na podjęte przez nich decyzje, które kształtują ich jako silne osobowości. Mogę sobie tylko wyobrazić ile siły i odwagi musiała mieć w sobie Liv, by podjąć taką, a nie inną decyzję, która zaważyła na całym jej życiu.

Nie zawiodłam się tym razem, pokochałam bohaterów, jakich stworzyła autorka i z całych sił im kibicowałam, chciałam, żeby mogli wspólnie cieszyć się życiem. Czy tak się stało? Koniecznie sięgnijcie po "Siedem razy lato" i przekonajcie się, jaka siła drzemie w takich historiach miłosnych. 

„Siedem razy lato” to historia, którą powinna poznać każda wielbicielka romansów. Do bólu szczera, prawdziwa, dojrzała i druzgocąca historia. Opowiada historię bratnich dusz, które spotkały się w złym miejscu i w złym czasie. Ja jestem pod wrażeniem, w jaki sposób Paige Toon zagrała na moich uczuciach. I jestem przekonana, że jak emocje opadną, to wrócę do tej pięknej historii. Naprawdę musicie to przeczytać. 🫶🏼

Czy potrafiłabyś wybrać między miłością, którą znasz i która boli… a tą, która przyszła nagle, dając ukojenie?

„Siedem razy lato” Paige Toon to powieść, która rozrywa serce i składa je na nowo - siedem razy. I jeszcze jeden.

Nie jestem fanką banalnych romansów i nie znoszę książek, w których trójkąt miłosny jest tylko pretekstem do dramatu. Ale u Paige Toon wszystko ma sens. Emocje są prawdziwe, wybory bolesne, a uczucia - do bólu autentyczne. W „Siedem razy lato” zakochałam się po cichu. Najpierw w atmosferze - Kornwalia pachnąca morzem, letnim deszczem i kwitnącym wrzosem. Potem w bohaterach - Liv, która dźwiga przeszłość, Finnie - zbyt dalekim, by był bezpieczny i Tomie - który pojawia się w jej życiu w idealnym (a może najgorszym?) momencie.

To nie jest klasyczna historia „ona musi wybrać między dwoma mężczyznami”. To opowieść o tym, jak trudno jest zostawić przeszłość, nawet jeśli jest bolesna. Jak trudno kochać na nowo, kiedy serce nie potrafi się goić. Liv spotyka Finna po raz pierwszy sześć lat wcześniej. Ich historia zaczyna się od magii - i kończy tragedią. Potem umawiają się, że każdego lata będą wracać do siebie, choćby na chwilę. Tylko że życie nie jest filmem. A uczucia nie czekają wiecznie.

Gdy w życie Liv wchodzi Tom - zamknięty w sobie, intrygujący, nie do końca obecny - wszystko, co dziewczyna dotąd czuła, zaczyna się mieszać. Bo z Tomem nie ma bagażu. Nie ma starych ran. Jest tylko tu i teraz. Tylko… czy to wystarczy?

Paige Toon snuje tę historię z ogromną wrażliwością. Pisze o miłości, stracie, lojalności i o tym, że czasem trzeba wybrać siebie - nawet jeśli to oznacza, że trzeba kogoś stracić. W tle pulsuje muzyka, bo Finn to muzyk. Są playlisty, występy, koncerty i ten niepokój, że coś się kończy, zanim zdążyło się naprawdę zacząć.

Nie będę zdradzać więcej. Ale mogę powiedzieć jedno: ta książka mnie rozwaliła. Niby wiedziałam, jak to się potoczy, ale autorka tak rozegrała emocje, że nie mogłam się oderwać. Chciałam wierzyć, że można kochać dwa razy. Że można mieć dwa „pierwsze razy”. Że przeszłość nie musi być ciężarem. Ale też rozumiałam Liv. Bo czasem, kiedy naprawdę kochasz - nie ma dobrego wyjścia.

„Siedem razy lato” to historia pełna czułości, melancholii i siły. Jeśli potrzebujesz czegoś, co pozwoli Ci się wzruszyć, ale też przemyśleć swoje własne wybory - to będzie idealna lektura.

Ocena: 9/10 - pół punktu odjęte za przewidywalność w drugiej połowie, ale to i tak jedna z najpiękniejszych historii o miłości, jaką czytałam ostatnio.

W ten letni czas lepiej czyta mi się lekkie romanse, z którymi mogę spędzić miło czas na słońcu. Patrząc na tę okładkę, liczyłam na coś właśnie w tym stylu, jakiegoś fajnego letniaczka. Czy tak było? A może się pomyliłam?

No oczywiście, że tak nie było! Paige Toon gra na emocjach swojego czytelnika, zabierając go do malowniczej Kornwalii. Poznajemy tam Liv i Fina. Na pierwszy rzut oka możemy pomyśleć właśnie, że to będzie miłość jak z bajki. Nic bardziej mylnego. Ich relacja jest delikatnie mówiąc skomplikowana. Ewidentnie ich do siebie ciągnie, niestety, los bywa przewrotny… Fin żyje w Los Angeles, a Liv musi ułożyć sobie życie na nowo właśnie w Kornwalii. Co roku, w lato, ich drogi jednak ponownie się krzyżują.

Dawno nikt nie grał na moich emocjach tak, jak zrobiła to autorka, niczym najlepszy wirtuoz. Kiedy myślimy, że już wszystko się ułoży, okazuje się, że pojawia się kolejna bomba, która znowu zmienia bieg wydarzeń. Czy szczęśliwy koniec będzie pisany tej parze? No cóż, kto to może wiedzieć… Na drodze Fina staje inna kobieta, natomiast na drodze Liv wyjątkowy mężczyzna. Czy to już koniec zabawy w kotka i myszkę? Musicie to koniecznie sprawdzić.

Podoba mi się to, że mamy przeplataną przeszłość z teraźniejszością. Dzięki temu mamy szeroki obraz obu postaci, ich życia, ich myślenia. Śmiało można powiedzieć, że jest to pozycja, która łamie serce. Tak jak wspomniałam Wam na początku, liczyłam na lekki romans, a dostałam prawdziwy rollercoaster. Nie byłam na to gotowa. Czy żałuję, że sięgnęłam po ten tytuł? Ani trochę! Książkę przeczytałam, a raczej przesłuchałam w jednym momencie i nie mogłam się od niej oderwać. Wsiąknęła ona w moją duszę i myślę, że długo o niej nie zapomnę. To lektura, przy której można, a wręcz trzeba się zatrzymać, pomyśleć nad własnym życiem. W końcu jest ono kruche i nieprzewidywalne, prawda?

Czy polecam Wam ten tytuł? Oczywiście, to jedna z lepszych książek, po które udało mi się sięgnąć w ostatnim czasie i mam nadzieję, że wielu z Was będzie miało okazję również ją przeczytać, jest warta tego, żeby podbić Wasze serce.

A gdyby tak choć na kilka dni przenieść się do urokliwej Kornwalii?

Dziś za sprawą najnowszej książki spod pióra Paige Toon zabieram Was w wyjątkową podróż prosto na kornwalijskie wybrzeże. Poczujcie tę morską bryzę i wsłuchajcie się w szum fal, który opowie Wam niezapomnianą, totalnie uroczą historię doprawioną nutą goryczy.

„Siedem razy lato” to słodko-gorzka opowieść osadzona w bajkowych okolicznościach przyrody, historia, która z jednej strony łamie serducho, a z drugiej rozgrzewa je do czerwoności. Dawno nie czytałam tak przejmującej, ciepłej i uroczej powieści, która zarazem rozczula i boli. Rani i koi jednocześnie. PRZEPIĘKNA! Najpiękniejsza powieść, jaką przeczytałam w ciągu ostatnich miesięcy. Oj długo będzie gościć w moich myślach. Przesiąknięta smutkiem, otulająca ciepłem, napawająca nadzieją. Tak bardzo życiowa. Przepełniona emocjami, miłością i refleksją. Ukazująca, jak bardzo życie potrafi płatać nam figle, jak dalekie jest od naszych wyobrażeń. Jestem tą historią totalnie urzeczona. Czaruje przepiękną oprawą i równie zachwycającym wnętrzem. Przeczytajcie! Obiecuję, że zawładnie Waszymi myślami.

Zatem jeśli zastanawiacie się jeszcze jaki tytuł wrzucić do walizki, to właśnie rozwiewam Wasze wątpliwości. Lektura idealna na letni czas. Fascynująca, totalnie absorbująca i zupełnie nieszablonowa. Cudowna!