Kolory pawich piór

„Kolory pawich piór” są kolejną powieścią w dorobku uwielbianej przez miliony kobiet na świecie JoJo Moyes. W tym miejscu muszę doprecyzować, iż „Kolory pawich piór” są jedną z pierwszych powieści tej autorki (wydana w 2004), choć na polskim rynku wydawniczym jest nowością, która swoją premierę ma 03.07.2019r.

JoJo Moyes przyzwyczaiła swoich czytelników do wielopłaszczyznowych historii, skomplikowanych ludzkich losów, gdzie decyzje przodków mogą wpływać na losy ich dzieci, wnuków a nawet prawnuków.W„Kolorach pawich piór” widać tę charakterystyczną dla niej cechę - historia matki i córki, kiedyś i teraz, jak decyzje jednej wpływają na losy drugiej.

Główna bohaterka powieści, Suzanna Peacock zmuszona jest opuścić Londyn i przenieść się do Dere Hampton, małego sennego miasteczka niedaleko Londynu. Nie jest to życie jakie sobie wymarzyła, niemniej jednak nie poddaje się. Lekiem na kłopoty finansowe i emocjonalna ma być otwarcie sklepiku o jakże sielskiej nazwie Pawi Zakątek. Sklepik miał być źródłem utrzymania dla Suzanne i jej rodziny, jednakże ku jej zaskoczeniu, staje się miejscem spotkań z innymi „poranionymi duszami”, z którymi powoli zaczyna ją łączyć nić przyjaźni. Nad szczęściem Suzanne cały czas wisi rodowa tajemnica. Czy głównej bohaterce uda się odnaleźć spokój i szczęście oraz rozwikłać tajemnicę swojej matki? Tego dowiecie się z tej wciągającej lektury.

„Kolory pawich piór” podobnie jak „Srebrna Zatoka” urzekają opisami przyrody i wnikliwymi obserwacjami mieszkańców niewielkich osad. Wydaje mi się, że Moyes ma talent do opisywania skomplikowanej ludzkiej psychiki, podejmowania niełatwych, ale ważnych społecznie tematów.

Mimo, iż „Kolory pawich piór” nie są lekturą łatwą i przyjemną, świetnie sprawdzą się na wakacyjnych wyjazdach. Dobrze się czyta, choć w niektórych miejscach, muszę przyznać autorka wprowadziła odrobinę chaosu, niemniej jednak zakończenie „prostuje” pogmatwane ścieżki narracji.

Nie mieliśmy okazji poznać wcześniej tej pozycji,choć w oryginale została wydana już jakiś czas temu.Jako,że czytam wszystkie książki Jojo Moyes,nie mogłam nie sięgnąć i po tę.

Zauważyłam u siebie pewną przypadłość.Otóż lubię,gdy akcja toczy się na przemian w teraźniejszości i przeszłości.I taki zabieg zastosowała autorka również tutaj.Ponadto mamy narrację prowadzoną na przemian w trzeciej i pierwszej osobie.

Poznajemy kolejno losy Athene oraz,po latach,losy jej córki Suzanny.Jaki wpływ na jej losy ma postępowanie matki.I jaką tajemnicę kryje przeszłość?

Wielbicielek Jojo Moyes zachęcać nie muszę.Natomiast wszystkim innym polecam zabrać tę książkę na wakacje.

Jojo Moyes Kolory pawich piór, to moja już kolejna powieść tej autorki, po przeuroczej trylogii z przesympatyczną Lou w roli głównej i dwóch innych całkiem fajnych, tej akurat nie będę wspominała dobrze. Chociaż początkowo zapowiadała się na historię z potencjałem, w miarę rozwoju akcji robiło się nijako i nawet cała plejada interesujących postaci przewijających się przez ponad pięćset stron książki, nie zmieniła już mojego nastawienia. Tak jakby każdy z nich pozostawał sam ze swymi problemami.

Główna bohaterka Suzanna w ogóle mnie nie urzekła, chociaż nosi w sobie rodzinną tajemnicę. Z kolei Alejandro, którego autorka wysłała do Anglii aż z Argentyny, okazał się dla mnie zwykłym nudziarzem. W przeciwieństwie do Jessie - jej przyjaciółki, dziewczyny sympatycznej, energicznej i kochającej ludzi. Nawet babcia Rosemary, mocno starsza już pani, zrzędliwa i z demencją, nadal ustawiająca w szeregu całą rodzinę, była naprawdę interesująca.

Chociaż akcja powieści dzieje się współcześnie, w większości w XXI wieku, cały czas miałam wrażenie, że jestem w przedwojennej Anglii, ze sztywną rodzinną atmosferą, naburmuszonymi, pogubionymi życiowo bohaterami (nie wszyscy), których jedynym celem jest stać na straży tradycji rodu. Do tej pory najsłabsza z przeczytanych.

A kusiła mnie taka piękna współczesna okładka.

"Kolory pawich piór" opowiadają historię Suzanne, z którą bliscy nie mają łatwo. Pomimo że ma wszystko co do szczęścia potrzebne wcale tak się nie czuje. Otwiera swój sklep o nazwie "Pawi zakątek". To właśnie w nim pewnego dnia poznaje Alejandro, mężczyznę, który jest równie pogubiony jak ona sama. Jest jedna rzecz w twórczości Jojo Moyes, za którą polubiłam jej książki, jest to, że jej historie są proste, opowiadają o normalnym życiu, dzięki czemu są mi bliższe. Wiem jak to brzmi, ale mam nadzieję, że wiecie o co mi chodzi. Jednak ta prostota nie sprawia, iż książka nie jest ciekawa, ponieważ mimo jej losy bohaterów tych głównych, jak i pobocznym mnie wciągnęły. Powiem wam, że nie wyobrażam sobie tej historii bez "Pawiego zakątka", w którym dzieje się w większości akcja książki. To miejsce ma w sobie jakiś urok. Suzanna mogła pracować w każdym innym miejscu, ale wiem, że to już nie byłoby to. Do tego życie bohaterów wcale nie jest łatwe, bo prawie każdy z nich posiada jakieś swoje problemy, demony z przeszłości, które go dręczą. Są też tajemnice. Podoba mi się też zabieg, który wprowadziła autorka, a mianowicie to, że od czasu są rozdziały zaczynające się od słów "Dzień, w którym..." pisane w pierwszej osobie, dzięki czemu bohater staje się nam jeszcze bliższy. Z ręką na sercu mogę wam polecić tę książkę. Kupujcie i czytajcie, bo warto!

Nie ma co ukrywać, że "Kolory pawich piór" wyróżniają się na tle innych powieści Jojo Moyes. Wręcz nie mogę się pozbyć wrażenia, iż to najbardziej wielowarstwowa i wielowątkowa powieść w dorobku autorki. Jednocześnie wydaje mi się również powieścią najbardziej chaotyczną za sprawą wielości postaci, mnogości rodzinnych tajemnic i animozji oraz przez swoistą zabawą z formami narracji, - a co za tym ostatnim idzie - również przeskokami w czasie akcji. Jak widać taki już jej nieco kulawy urok.

"Kolory pawich piór" to przede wszystkim powieść o kobietach. O całym spektrum kobiecych postaci. Mamy więc ducha przeszłości, niejaką Athene, której niepokorna natura uparcie wymykająca się przyjętym konwenansom, doprowadziła po drodze do złamania kilku serc, a ją samą do nędzy.

Mamy więc Vivi, która przez większość czasu żyła w cieniu Athene, a która pragnęła jedynie być zauważoną przez Douglasa i by ten odwzajemnił jej wieloletnie uczucie. Vivi, która wytrwale trwała u jego boku, często zapominając o sobie samej. Vivi, która sklejała i tworzyła rodzinę jak nikt inny. Vivi, urodzona by być troskliwą matką oraz wierną żoną. Vivi, mająca zbyt wiele na głowie.

Mamy więc Jessie. Małomiasteczkową dziewczynę z głową otwartą na innych ludzi oraz ciepłym sercem, łaknącą poznać jak najwięcej z historii życia klientów. Emanująca ciepłem Jessie. Młodą dziewczynę i młodą matkę. Wspaniałą przyjaciółkę. Kto by się pomyślał, że jej optymizm oraz ślepa wiara w potencjalną poprawę jej partnera doprowadzą do takiej tragedii...?

Mamy więc wreszcie samą Suzanne Peacok, którą mimo wszystko dość trudno polubić. Suzanne, która dusiła się pod naporem rodzinnej tajemnicy, czując, że przez nią nie pasuje do reszty rodzinny. Suzanne dławiącą się pod naporem poczucia winy. Suzanne, której nie wystarczał dość przeciętny, by nie powiedzieć: nijaki, związek małżeński. Suzanne zmęczoną naciskami męża na to, by mieli dziecko. Suzanne, która bała się siły odczuwanych emocji w stosunku do Alejandro.

Nie mogę pominąć w swojej wyliczance innych istotnych kobiet. Również Rosmary, pani Creek, Cath Carter (matka Jessie), matka Alejandro czy Liliane zasługują chociażby na wzmiankę.

Jak oceniam "Kolory pawich piór" skoro nie jest to książka pozbawiona wad? Wydaje mi się, że mimo wszystko czytało mi się ją nieco lepiej niż "Razem będzie nam lepiej" czy "Ostatni list od kochanka". Niemniej emocje pojawiły się we mnie dopiero po wspomnianej wyżej tragedii. Mam też taką cichą i zapewne złudną nadzieję, iż powstanie kiedyś odrębna książka, traktująca jedynie o latach młodości Vivi, Douglasa i Athene. Ba, nawet Athene z Tonym. To byłoby coś!

PS. Czy tylko mi nie odpowiada okładka naszego rodzimego wydania? Zupełnie nie oddaje klimatu oraz fabuły książki. A poza tym Suzanne, bądź co bądź główna bohaterka, miała po swojej biologicznej matce ciemne włosy, a nie blond.

Pamiętam moje pierwsze spotkanie z twórczością Jojo Moyes, była to książka ,,Razem będzie lepiej". Utknęłam wtedy na setnej stronie i przez miesiąc książka nie została ponownie otwarta. Jednak nie lubię zostawiać nieskończonych historii i wróciłam do czytania. Nagle coś drgnęło i dotarłam do zakończenia w jeden wieczór, ponieważ zrobiło się naprawdę ciekawie i emocjonująco. Drugie spotkanie wypadło zdecydowanie lepiej.

,,Kolor pawich piór" to moja trzecia książka Jojo Moyes. Mimo, że na półce nazbierała mi się niemała kolekcja to ciągle mi nie po drodze z powieściami autorki. Na półce prezentują się naprawdę ładnie, ale ich lekturę ciągle odwlekam w czasie. ,,Kolor pawich piór" przeleżała kilka dni na stoliku zanim się za nią zabrałam. Jednak kiedy dałam jej szansę to przeczytałam ją w dwa dni.

Muszę przyznać, że z początek dłużył mi się okropnie. Momentami wszystko było za bardzo rozwleczone i rozpisane na siłę. Druga połowa książki wypada zdecydowanie lepiej. Akcja nabiera tempa, fabuła robi się o wiele ciekawsza, a także bohaterowie nabierają wyrazistego charakteru.

,,Kolor pawich piór" to powieść obyczajowa, przedstawiająca losy kobiety, która szukała samej siebie w chaosie swojego życia. Za wszelką cenę chciała znać prawdę swojego pochodzenia. To opowieść o tym, że w naszym życiu nic nie jest ani białe, ani czarne. Występują liczne barwy szarości. To historia o zagubieniu, porzuceniu, a także próbie odnalezienia odpowiedzi na pytanie, kim jestem?

Lektura idealna dla fanów autorki. Mimo, że momentami była dla mnie za bardzo przegadana, wielowątkowość wprowadzała chaos w mojej głowie. To muszę przyznać, że ostatecznie książka mi się podobała. Nie była tak spektakularna jak oczekiwałam ale także nie należy do grona najgorszych książek jakie przeczytałam. Druga połowa powieści ratuje powieść przed totalną, czytelniczą katastrofą.

Paw. Ten dostojny ptak dumnie prezentujący swe strojne pióra jest uważany za symbol próżności i pychy. Czy Suzanna Peacock jest również takim pawiem na pokaz? Czy nie ma do zaoferowania nic oprócz zewnętrznego piękna?

Suzanna jest rozczarowana swoim życiem, trudno jej dostosować się do oczekiwań rodziny, męża. Otwiera swój Pawi zakątek, ni to sklep, ni to kawiarnię, który jest jej oazą, miejscem, w którym może być sobą. Czego w życiu szuka? Czy goni za nieosiągalną bajką i oczekuje niemożliwego, czy nigdy nie będzie zadowolona i szczęśliwa?

Trafia na swej drodze na osobę równie zagubioną jak ona sama. Alejandro z Buenoss Aires wbrew oczekiwaniom rodziny zostaje położnym i wyjeżdża aż do Anglii, by odciąć się od otaczających go duchów przeszłości. Unikający zaangażowania, z rezerwą podchodzący do życia, by nie wystawiać się na zranienie.

Czy odnajdą swoje miejsce na świecie, czy pogodzą się ze sobą, z zagnieżdżonym głęboko w nich poczuciem winy za tragedie z przeszłości, na które nie mieli wpływu?

Spotkałam się z opiniami, że bohaterka jest irytująca. Ja widziałam w niej raczej osobę zagubioną, niepewną siebie, swojej wartości i pozycji w rodzinie, dręczonej przez poczucie winy. Kobietę nieszczęśliwą, która nie wie czego chce, ale męczy ją to co ma.

To nie romans, jak mogłaby sugerować słodka okładka, a wielowątkowa powieść obyczajowa o miłości, zagubieniu i poszukiwaniu siebie. O prawdziwej przyjaźni i chorobliwej zazdrości prowadzącej do tragedii. Czasem zabawna, czasem intrygująca, bardzo wzruszająca i dającą do myślenia.

„Kolory pawich piór” to kolejna książka znanej autorki - Jojo Moyes. Historia trzyma w napięciu. Jest bardzo autentyczna, a zarazem intrygująca. „Kolory pawich piór” to opowieść o miłości, dążeniu do pasji, poszukiwaniu sensu życia. Główni bohaterowie muszą zmierzyć się ze swoim losem. Podobnie jak w życiu, w „Kolorach pawich piór” nie wszystkie historie kończą się szczęśliwie. W końcu „urodziliśmy się nie po to, żeby być doskonali, lecz prawdziwi”.