Serce kniei. Historie z Etherton. Tom 2

Po zakończeniu „Zjaw i mar” nie mogłam doczekać się dalszych losów bohaterów. Szczególnie po takim zakończeniu...

Ponownie akcja dzieje się jednocześnie w 1969 i 2010 roku, ale tym razem jest jeszcze więcej problemów i komplikacji. Nie chcę opowiadać treści, dla tych którzy jeszcze nie czytali 1. tomu, do czego bardzo zachęcam!

Mogę powiedzieć, że to najbardziej klimatyczne powieści jakie ostatnio czytałam. Ta atmosfera mroku, tajemnicy i napięcia co będzie dalej jest po prostu niesamowita. Nie mogłam się oderwać, a jednocześnie bardzo nie chciałam kończyć swojej przygody z bohaterami. Nie mam absolutnie do czego się przyczepić, jest mi teraz po prostu smutno, że to już koniec...

Wielki szacun dla autorek, że ani trochę nie można rozpoznać, że pisały to dwie osoby. Cała książka jest spójna i w tym samym klimacie. Brawo!

"Serce Kniei" to drugi tom Historii z Etherton, który wielu czytelników pierwszej części z pewności doceni, gdyż kończy się ona w taki sposób, że kontynuację chce się mieć pod ręką.

Całkiem ucieszyłam się na kolejne spotkanie z poznanymi tu bohaterami - Wilhelminą, Agni, Ivy i Bayem. Niestety dość długo nie mogłam się w tę książkę wgryźć i czułam się podobnie zagubiona jak i w pierwszym tomie. Obie książki są mocno chaotyczne, a to za sprawą czterech perspektyw, podzielonych na dwie linie czasowe, pisane przez dwie różne autorki i to jeszcze w dwóch różnych narracjach - dwie perspektywy są napisane w trzeciej osobie (którą preferuję), a dwie w pierwszej osobie (ten typ narracji lubię znacznie mniej).

Z tego powodu robi się tego dużo i powstaje zamieszanie, nie zawsze proste do opanowania. Nie pomaga też duża liczba postaci pobocznych, z których część zapomniałam i nie mogłam sobie przypomnieć kto jest kim 🙈

Jest to jednak mój główny zarzut, ponieważ oprócz tego, ta powieść ma też sporo zalet. Oba tomy mogą poszczycić sie absolutnie niesamowitym klimatem! Niebezpieczny las, tajemnice rodzinne, zagadkowe maski. W perspektywie z 1969 roku mamy hipiskę oraz arystokratkę z rodziny, której przewodzi Loża zajmująca się wiedzą tajemną oraz magią ceremonialną, a w perspektywie z 2010 roku mamy dziedzica miejscowej fortuny oraz zwykłą dziewczynę, osieroconą przez dwójkę intrygujących botaników.

Już samo pochodzenie postaci sugeruje, że będzie bardzo nastrojowo. Oprócz tego autorki wplotły tu sporo symboliki i wątków, które czytelnik może śledzić i samodzielnie łączyć pewne kropki. Pierwsza część była bardziej jak wprowadzenie, a w tej mamy więcej akcji i emocji. Niektóre elementy są wręcz surrealistyczne, a wszystko oprószone zostało nutką grozy!

Jest to dobra historia, widać, że autorki włożyły w nią mnóstwo pracy. To lektura wymagająca skupienia, lecz dająca satysfakcję z rozwiązywania kolejnych tajemnic. Zdecydowanie polecam czytać od razu oba tomy!

Powracamy do nakreślonej historii z pierwszego tomu, tym samym otrzymujemy odpowiedzi na postawione pytania, a w ich miejsce pojawiają się nowe sekrety do odkrycia. W drugim tomie również mamy akcję prowadzoną dwutorowo i dzieje się kilka miesięcy po wydarzeniach z pierwszego tomu. Powieść ma mroczny, wiktoriański klimat, który oplata czytelnika swoim mistycyzmem. Etherton, małe miasteczko, w którym zderzają się ze sobą hipisi, czarna magia, elementy folkloru, okultyzm, tajemniczy Las. Gotycka powieść przepełniona magią i ludowymi wierzeniami oraz walką z nadprzyrodzonymi siłami. Rodzące się uczucie, skrywane urazy sprzed lat, magiczne przedmioty i niebezpieczne rytuały. Wszystko to razem tworzy intrygującą historię, a napięcie w obu liniach czasowych narasta, robi się coraz mroczniej i niebezpieczniej, oraz prowadzi do splotu niespodziewanych wydarzeń i konsekwencji. Na końcu mamy posłowie, w którym autorki zdradzają czym się inspirowały, a także odkrywają przed nami ukrytą symbolikę oraz motywy powieści. Połączenie tego wszystkiego tworzy niesamowicie nietuzinkową historię, polecam! 💜

Jak podchodzicie do duetów w literaturze? Dla mnie z reguły jest to nieco problematyczne, bo uważam, że żaden z autorów nie może być w zupełności sobą i musi iść na jakieś kompromisy. Zdarzają się oczywiście wyjątki i powieści są świetne, ale także takie, gdzie widać te różnice chociażby w stylu. Ktoś też mi kiedyś powiedział, że gdybym nie wiedziała, że dany tytuł powstał we współpracy dwóch autorów, to mogłabym tego nie zauważyć. Bardzo możliwe.

"Serce kniei" to drugi tom cyklu Historii z Etherton. Jest to kontynuacja serii i najlepiej czytać w odpowiedniej kolejności, aczkolwiek w momencie, kiedy ktoś sięgnie najpierw po drugi tom, nic się nie stanie, poza tym, że prawdopodobnie będzie chciał jak najszybciej nadrobić pierwszy.

Las w Etherton podobno zjada dzieci...

Dwie linie czasowe, jedna to rok 1969 gdzie to właśnie las niebezpiecznie zbliża się do miasteczka, w którym przebywa główna bohaterka. Chciałaby ostrzec jedną z osób społeczności Havi Piryah, ale matka podjęła decyzję o tym, żeby odciąć ją od świata. Nie ma opcji ucieczki, bo strzeże murów także potężna magia.

Rok 2010. Do Etherton wraca Bay, który twierdzi, że nie było go chwilkę, ale wszyscy odczuwają jego nieobecność jako dwumiesięczną. Nikt mu nie chce uwierzyć w jego opowieści. Grozi mu skazanie na śmierć, a w perspektywie jest Wszystkich Świętych kiedy to granica między światami się zaciera... trzeba zatem myśleć o tym, że wtedy duchy będą miały największą moc.

Ta seria jest bardzo specyficzna i dziwna. Na początku nie wiadomo o co chodzi, ale jak już się wpadnie w fabułę, to naprawdę nie da się od niej oderwać. Drugi tom jest zdecydowanie ciekawszy i akcja pędzi jeszcze szybciej niż w przypadku pierwszego.

Jest las przyciągający bohaterów, mamy dwie linie czasowe, a wszystko to się ze sobą łączy w nieoczekiwany sposób. Poczucie niepokoju, niepewności i napompowania magią potęguje atmosfera, bo w pewnym momencie wręcz czuć jak by się wchodziło między drzewa w gęstą mgłę. Niesamowite.

Do tego bohaterki, każda zupełnie inna, ale obie przypadają czytelnikowi do gustu i od razu darzy je sympatią. Przy nich właśnie zastanawiałam się czy to jest ten element, który byłby solą w oku jednej z autorek i trzeba by było pójść na kompromis i stworzyły każda swoją postać.

No i właśnie, wracając do tego, że opowieść tworzy duet, że jest to drugi tom i nie jest to wcale najłatwiejsza powieść w odbiorze, to jednak naprawdę trzeba chylić czoła autorko, bo stworzyły coś świetnego, co jest powiewem świeżości i czymś, co wpasowuje się w jesienne klimaty idealnie. Najlepiej usiąść sobie pod kocem, koło okna, patrząc na gęstą mgłę za oknem i czytać, dać się porwać fabule.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Kobiecym.

Po pierwszym tomie Historii z Etherton trudno nie sięgnąć po drugi. Zagadki z premierowej części zaostrzyły apetyt tak mocno, że kiedy już się ma w dłoniach „Serce kniei” nie jest łatwo oprzeć się by nie rozpocząć lektury tu i teraz. Jednak najwygodniej jest znaleźć sobie odpowiednie miejsce do czytania, bo gdy już je rozpoczniemy to nie oderwiemy się tak łatwo i przede wszystkim zbyt szybko od książki. Opowieść w niej i jej poprzedniczce zawarta oplata czytelnika i wciąga wprost do światów, gdzie realność, magia i natura, ta ludzka również, gdzie łączą się w niesamowitą fabułę. Autorki nie tyle powtórzyły sukces, ile pokazały, że to był dopiero wstęp, a nim nadejdzie finał, czeka czytających niesamowita podróż w czasie, pomiędzy różnymi rzeczywistościami, tam i tu oraz wtedy i teraz. Oczywiście istotni są również bohaterowie, jacy okazują się kryć tajemnice, których istnienia nawet nie podejrzewaliśmy i okazujące się kluczem do większości pytań, tych już zadanych wcześniej i tych, jakie wciąż nasuwają się podczas czytania. Katarzyna Kujawska i Aleksandra Seliga podkręcają atmosferę tajemnic, nie odkrywają zbyt szybko i za wiele od razu, wprost przeciwnie dorzucają nowe zagadki. Od czasu do czasu ukazuje się światełko odpowiedzi w fabule pełnej zwrotów, lecz czy faktycznie poprowadzi ono do wyjawienia dawnych sekretów? Dodajmy do tego intrygujące nawiązania, deszczowo-mglisty angielski klimat z tłem w postaci kamiennych domów i dworów oraz oczywiście tytułową knieję, szybko zakorzeniającej się w świadomości nie tylko postaci, lecz także czytelników. Wynikiem będzie gotycko-folkowa historia, gdzie arystokratyczne zasady splatają się z hipisowskim wolnym duchem, zaskakująca na każdym kroku, co wcale nie jest przesadą, a jedynie skromnym podsumowaniem prawdziwie niezwykłej dylogii.