Sen na pogodne dni

Nigdy nie byłem fanem literatury obyczajowej i romansów, jednak z braku laku postanowiłem przeczytać "Sen na pogodne dni". Stwierdziłem, że sięgnięcie po tego typu lekturę mi nie zaszkodzi. Muszę przyznać, że książka była dużo lepsza, niż oczekiwałem. Nie jest to oczywiście arcydzieło, jednak dobrze czytało mi się tę powieść. Przedstawiona historia jest ciekawa, dość oryginalna, a akcja rozkręca się pomału, co w przypadku tej opowieści jest plusem, bo dodaje jej specyficznego klimatu. Przypomina o ważnych rzeczach - nic nie trwa wiecznie, szczęście może być bardzo kruche i czasami warto docenić to, co się ma.

"Stworzenie domu jest wyrazem najwyższej troski o siebie, jaką możemy ofiarować własnej duszy..."

Znacie twórczość Anny H. Niemczynow? Ja miałam możliwość przeczytania po raz pierwszy jej książkę, a ma ich na swoim koncie już 10! Piękny stosik Pani Aniu! Aż wstyd się przyznać, że było to moje pierwsze spotkanie z Pani twórczością 🙈

Co mogę napisać o tej książce?

"Sen na pogodne dni" to powieść, która dzieje się w różnych latach, miejscowościach i czasie:) Poznajemy różnych bohaterów. Ich historie są całkowicie inne, a jednak przetną się ze sobą w niespodziewanej chwili i miejscu...

💚 Helmut to emeryt, który opiekuje się swoją żoną Leonie... mieli jeszcze wiele wspólnych marzeń.. czy uda się je spełnić?

💚 Liza dawno temu była zmuszona by wyemigrować do Ameryki... chciała, żeby jej syn wychował się przy ojcu, ale czy to był dobry pomysł?

💚 Martin przechodzi przez kryzys w swoim małżeństwie... nie jest pewien czy uda mu się go uratować... Jak potoczy się życie mężczyzny?

Losy wszystkich bohaterów w pewnych momencie się przetną... Jak do tego dojdzie? Sprawdźcie sami!

Książka, którą stworzyła dla nas Anna H.Niemczynow jest subtelna, piękna, rozczulająca, ujmująca za serce... myślę, że czytelnikowi nieraz zakręci się łezka w oku...

Gratuluję autorce pięknej książki!:)

"Nauka mówienia "NIE" przychodzi nam bardzo trudno, a już podwójnie trudno przychodzi wtedy, gdy uczymy się odmawiać, chcąc zadbać o samych siebie..."

Ten cytat jest o mnie. Ja też mam problem z asertywnością. Zawsze chce komuś pomóc i nie potrafię odmówić...często kosztem innych rzeczy...

Macie też problem z asertywnością?

🌞"Kiedy jedne drzwi się zamykają, otwierają się kolejne"

🌞"Kobieta jest sercem rodziny. A jeśli coś w tym sercu się psuje, to potem cierpią wszyscy"

🌞"Tak często nie dostrzegamy błogosławieństw, jakie daje nam życie, tych z pozoru zwykłych dni, wypełnionych obowiązkami, praniem, przygotowywaniem posiłków i tak dalej... Dopóki tego nie stracimy"

Czy lubicie czytać, które nie wybiegają mocno w fikcję literacką i często nawiązują do naszego życia? Ja zazwyczaj wolę książki, w których autor dużo fantazjuje. Czy "Sen na pogodne dni" przypadł mi do gustu?

Książka opowiada o kilku bohaterach. Autorka każdemu poświęciła odrobinę uwagi. Ponadto splotła ich losy, tworząc wspaniałą opowieść z gatunku literatury obyczajowej. Ta książka urzekła mnie swoją realnością, prostotą i subtelnością.

Nigdy nie czytałam żadnej książki p. Anny, ale przeglądając się jej zdjęciu na skrzydełku książki, od razu czułam, że to będzie przyjemna lektura. Poza tym emanowała takim ciepłem. Jej styl pisania jest lekki, ale wyróżniający się wśród polskich autorów. Muszę przyznać, ze trochę zwlekałam, zanim przeczytałam tę książkę. Dlaczego? Nie dlatego, że była nudna, czy miałam dużą kolejkę do przeczytania. Przeczytałam kilka pochlebnych opinii na jej temat i chciałam odłożyć nasze "spotkanie" na później, tak aby móc delektować się tymi historiami. Absolutnie nie żałuję. Uważam, że każdy z nas znajdzie cząstkę siebie w tej książce. Przyznaję, ze na początku ciężko mi było rozeznać się, kto jest kim i kogo z kim łączą jakieś więzi. Gdy poukładałam to sobie w głowie, dosłownie przepłynęłam przez nią. Autorka przeniosła mnie w czasie i zabrała mnie do świata każdego z bohaterów. Przeżywałam trudne emocje bohaterów i rozważałam ich decyzje. "Sen na pogodne dni" to historia o miłości, wierności, poczuciu bezsilności, bezpieczeństwa i przynależności. W tej książce zatraca się osoby, które kochają literaturę obyczajową. Polecam 💜

„Świat pozorów, jakie sami wokół siebie roztaczamy, często zmienia nasze życie w ciasne klatki, które w połączeniu z własnym wygodnictwem i upływem czasu stają się dla nas więzieniem.”

Leoni i Helmut są małżeństwem wręcz idealnym, kochają się, wspierają, rozumieją, szanują. Mieszkają w Niemczech w północnej Bawarii. Teraz u schyłku życia mają nadzieję, że ich marzenie w końcu się spełni, że będą mogli powrócić do swoich korzeni, do miejsc, które po drugiej wojnie światowej zaczęły przynależeć do Polski. Niestety wszystko komplikuje choroba Leoni – Alzheimer zbiera swoje okrutne żniwo. Czy Helmut zdecyduje się na samotną wyprawę?

Liza i Martin – mocno poturbowani przez życie patrzą z podziwem na uczucie jakie łączy Leonię i Helmuta. Czy i im też będzie dane zaznać szczęścia i upragnionego spokoju?

Moje kolejne bardzo udane spotkanie z Autorką. Pani Ania umiejętnie oddaje emocje, porywy serca, wewnętrzne rozterki jakie targają naszymi bohaterami. A ci rewelacyjnie ukazani, to zwykli ludzie jakich mijamy w naszej codzienności, pełni wad i zalet, mocno poturbowani przez życie. Moje serce całkowicie skradł Helmut, jego miłość, troska, oddanie żonie zrobiły na mnie ogromne, pozytywne wrażenie.

Pisarka porusza szereg trudnych i ważnych problemów, które mogą stać się naszym udziałem. Choroba Alzheimera jest straszna, zabiera nam bliskich za życia. Opieka nad chorą opieką wymaga ogromnych sił, samozaparcia, poświęcenia, wszystko całkowicie się zmienia. Utracone nadzieje, porzucone marzenia i namiętności. Życie, które weryfikuje nasze poczynania. Trudne decyzje i ich konsekwencje. Świat, codzienność, które przygniatają, ale nie brakuje w nim iskierki nadziei. Życie bez miłości, obok siebie, kłótnie, brak szczerych rozmów. Nasze postępowanie i jego wpływ na nasze dzieci. Czy rzeczywiście warto, dla ich rzekomego dobra tkwić w złym, niszczącym, niosącym ból i cierpienie związku? Piękno prawdziwej, szczerej przyjaźni. Dobro, wzajemny szacunek, zrozumienie, bezinteresowna pomoc, wiara. Warto walczyć o siebie, o swoje marzenia, żyć w zgodzie z samym sobą i robić to co daje nam spełnienie i niesie radość.

Mądra, wnikliwa, głęboko poruszająca, dojrzała opowieść o miłości, trudnych wyborach i szukaniu swojego miejsca na ziemi. Powieść daje do myślenia, nie da się przejść obok niej obojętnie. Wryła się w moje serce i pozostanie tam na dłużej. Z całego serca polecam, Tatiasza i jej książki :)

Bardzo dawno nie czytałam tak spokojnej książki. Bo jest to obyczajówka, która skupia się na bohaterach i problemach zwykłych ludzi. I myślę, że czegoś takiego uspokajającego, a jednak poruszającego mi brakowało.❤️

Mamy tu opisane historie kilku bohaterów, którzy z początku nie mają ze sobą nic wspólnego. Dlatego ciekawą przygodą było odkrywanie tego, w jaki sposób ich drogi się przetną lub połączą. Zważając na to, że bohaterowie byli zróżnicowani, nie tylko pod względem wieku, ale choćby i narodowości.

Ta książka opisuje historię miłości w różnych wydaniach. Mamy tu piękną miłość małżeńską z wieloletnim stażem. Mamy nieszczęśliwe małżeństwa i rozwody, ale także nowe związki. Warto też wspomnieć tu o miłości do utraconego domu rodzinnego, swoich korzeni, czy ojczyzny.

Autorka w piękny sposób przedstawia nam bohaterów, ich problemy, rozterki, ale też marzenia i ich dobre chwile. I choć mam ochotę nazwać tę książkę spokojną pod względem akcji, to jednak pod względem uczuć potrafi ona poruszyć czytelnika. I wydaje mi się, że bliskość bohaterów i ich historii z prawdziwym życiem tak na to wpływa. Bo każdy z nas mógłby, o ile już nie przeżył takich elementów w życiu jak nasi bohaterowie.

Książka wprawiła mnie w wyjątkowy stan. Zatrzymałam się i skupiłam się na bohaterach, ich uczuciach i emocjach. Jeśli potrzebujecie takiego emocjonalnego złapania oddechu, to polecam Wam tę książkę. Jeśli lubicie piękne obyczajówki, to też będziecie nią zachwyceni.

Jeśli miałabym określić tę książkę jednym słowem, wybrałabym słowo spokój. To uczucie bowiem towarzyszyło mi poprzez całą lekturę. Cudowny, wszechogarniający, opiekuńczy spokój.

Wiele słyszałam już o książkach tej autorki, ale dotąd nie miałam okazji poznać ich na własnej skórze. Dlatego tym bardziej cieszę się, że nadarzyła się okazja. Bo teraz wiem, ile do tej pory straciłam.

Opisane losy bohaterów nie są łatwe, pokazują jednak tak wielką siłę miłości, nadziei i wiary, że ja osobiście jestem oczarowana.

Historia Leonie i Helmuta to wzruszający dowód na trwanie przy sobie na dobre i na złe. Mimo choroby, która obiera wspomnienia.

Liza i Martin pokazują natomiast, że zawsze warto walczyć o siebie i swoje szczęście. Niezależnie od dotychczasowych doświadczeń i wieku.

Odnajdywanie własnej drogi, tożsamości, wiara w marzenia, chęć zmiany na lepsze...to wszystko zostało ujęte na kartach tej powieści.

A dodatkowo miejscem zdarzeń jest dom spokojnej starości - miejsce, które kojarzy nam się z gaśnięciem w jesieni życia, stające się zalążkiem nowej nadziei.

Ta powieść jest niezwykle dojrzała i być może dlatego niesie tak wielką dawkę spokoju i utulenia. A do tego napisana w pięknym stylu. Językiem, który od razu pokochałam.

Polecam Wam ją ogromnie ❤️

.

Anna H. Niemczynow w cudowny, umiejętny sposób łączy losy ludzi, których życie postawiło na życiowym zakręcie. Wszyscy oni poznają się w miejscu, którego nikt by się nie spodziewał, w domu spokojnej starości. Liza, żyjąca na emigracji w Stanach, matka prawie dorosłego syna. Martin, żyjący w związku, który już dawno powinien zostać zakończony. Leoni i Helmut, małżeństwo, które całe życie kochało się na zabój i nigdy w tej miłości nie ustało, mimo Alzhaimera, który z nimi zamieszkał.

.

Autorka pokazuje świat takim jaki jest, ale nie zapomina dać nadziei. Nadziei na pogodne dni. Bo nawet jeśli życie daje ci cytrynę to wyciśnij z niej lemoniadę. Życie doświadczyło bohaterów tej powieści, ale zawsze jest dobry czas by pozwolić sobie żyć. Martin nareszcie wyrywa się z toksycznego związku, Liza decyduje, że da sobie szansę na szczęście, a nie tylko bycie pomocą kuchenną syna, a Helmut w końcu zrozumie, że sam nie da rady opiekować się chorą żoną. Spotykają się w domu spokojnej starości w Niemczech i tak okaże się, że łączy ich więcej, niż sądzili, że ich korzeniami jest Polska. Martin pomoże spełnić marzenie starszej pary. Liza poczuje chęć zostać w Niemczech, gdzie bliżej jej do ojczyzny.

.

Ale w tym wszystkim będzie królowała miłość, dobro, pomoc bliźniemu i zrozumienie. Bo nie można zapomnieć, że życie doświadcza nas po coś i że zawsze jest dobry moment na zmiany, a z nich mogą wyniknąć dobre rzeczy.

Ależ to była piękna historia. 🥰 Pełna nostalgii i magicznego nastroju. ✨ Nie znam wcześniejszych powieść p. Anny, ale po przeczytaniu tej, mam ochotę na więcej. 😍

•

Leonie i Helmut przeżyli ze sobą wiele cudownych lat. Ich małżeństwo może nie było idealne, ale zawsze bardzo się wspierali, a ich miłość była ponad wszystko. Byli nierozłączni. Mieli plany na spędzenie ostatnich lat życia w rodzinnym domu Helmuta na terenie Polski, ubiegła ich jednak okropna choroba Leonie. Alzheimer, diagnoza zabrzmiała jak wyrok. Opieka nad żoną, wyczerpująca i niezwykle angażująca, zmieniła ich dotychczasowe życie. Skonany Helmut do pomocy ma tylko córkę, która założyła już swoją rodzinę i ma własne problemy. Próbuje namówić ojca, by oddać mamę pod opiekę do specjalistycznego ośrodka. Helmut uparcie odmawia i wiernie trwa przy ukochanej. Pragnie jednak spełnić jej ostatnie marzenie i odwiedzić rodzinne strony.

Poznamy tu również dwoje innych bohaterów, którzy zmuszeni przez różne sytuacje, wyjechali z kraju i wiodą mniej lub bardziej udane życie na obczyźnie. Ich losy połączą się w zaskakujący sposób w jedną, spójną historię. W miejscu, które nie przywodzi na myśl nowego początku, a raczej jest symbolem kresu ziemskiego życia.

•

Czarująca powieść o miłości, która niejedno ma imię. Płyniemy przez rozdziały, a z każdym następnym, nachodzi nas coraz więcej refleksji na temat naszego własnego życia. Dokąd zmierzamy? Czy doceniamy to, co mamy wokół siebie? Czy potrafimy spojrzeć wstecz, bez wypominania sobie błędów i potknięć? Spróbujmy postawić na szczerość. Autorka zbudowała wspaniały klimat i daje nam cenną lekcję pokory. Zachęcam do lektury! ❤️

•

Za możliwość przeczytania dziękuję @wydawnictwoluna . 💖

Helmut i Leoni przeżyli wspólnie wiele lat, mieli plany i marzenia, jednak większość z nich odkładali na później. Niestety choroba, która przyszła nieproszona, odebrała im praktycznie wszystko. Leoni zachorowała na alzheimera, chorobę ciężką i bezwzględną, która zabiera nie tylko pamięć, ale i wspomnienia, normalne życie. Mężczyzna opiekuje się żoną i chociaż jest coraz ciężej, nie zamierza zrezygnować. Czy da rady?

Liza nie wahając się zbyt długo, wyjechała do Ameryki, aby jej syn mógł się wychowywać przy ojcu. Rodzina była dla niej najważniejsza, liczyła, że to pozwoli im być wspólnie szczęśliwym. Po latach nadszedł czas, aby zaczęła myśleć również o sobie. Czy się odważy? Czy zawalczy o siebie?

Małżeństwo Martina nie jest udane, a ON już przestał liczyć, że można wszystko naprawić. Najwyższa pora pomyśleć o sobie, odciąć się nie tylko od toksycznego związku, ale również, od której pracy nie znosi. Czy mu się uda?

Jak potoczą się losy tych bohaterów? Co ich wszystkich łączy?

Książka podobała mi się. Znajdziemy w niej historie małżeństwa w podeszłym wieku, w którego szczęście wkradła się choroba. To jak Helmut walczył o żonę, niejednokrotnie wywoływało u mnie świeczki w oczach. Jednak to nie jedyna historia, mamy jeszcze Lizę i jej poświęcenie dla rodziny, a także walkę o sobie oraz Martina, który w końcu postanowił postawić wszystko na jedną kartę i zmienić własne życie. Każda z tych historii była ciekawa oraz wciągająca i chociaż początkowo nic praktycznie ich nie łączyło, później zaczyna bohaterów, łączyć bardzo wiele. Zdecydowanym plusem dla mnie był fakt, że te historie były bardzo realistyczne.

Bohaterowie są ciekawi, dość dobrze wykreowani. Każdy z nich miał wady i zalety.

Jeśli miałabym wybrać swojego ulubionego, nie potrafiłabym.

„Sen na pogodne dni” to książka z historiami pełnymi emocji. Mnie się podobała i polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Helmut i Leoni przeżyli wspólnie wiele lat, mieli plany i marzenia, jednak większość z nich odkładali na później. Niestety choroba, która przyszła nieproszona, odebrała im praktycznie wszystko. Leoni zachorowała na alzheimera, chorobę ciężką i bezwzględną, która zabiera nie tylko pamięć, ale i wspomnienia, normalne życie. Mężczyzna opiekuje się żoną i chociaż jest coraz ciężej, nie zamierza zrezygnować. Czy da rady?

Liza nie wahając się zbyt długo, wyjechała do Ameryki, aby jej syn mógł się wychowywać przy ojcu. Rodzina była dla niej najważniejsza, liczyła, że to pozwoli im być wspólnie szczęśliwym. Po latach nadszedł czas, aby zaczęła myśleć również o sobie. Czy się odważy? Czy zawalczy o siebie?

Małżeństwo Martina nie jest udane, a ON już przestał liczyć, że można wszystko naprawić. Najwyższa pora pomyśleć o sobie, odciąć się nie tylko od toksycznego związku, ale również, od której pracy nie znosi. Czy mu się uda?

Jak potoczą się losy tych bohaterów? Co ich wszystkich łączy?

Książka podobała mi się. Znajdziemy w niej historie małżeństwa w podeszłym wieku, w którego szczęście wkradła się choroba. To jak Helmut walczył o żonę, niejednokrotnie wywoływało u mnie świeczki w oczach. Jednak to nie jedyna historia, mamy jeszcze Lizę i jej poświęcenie dla rodziny, a także walkę o sobie oraz Martina, który w końcu postanowił postawić wszystko na jedną kartę i zmienić własne życie. Każda z tych historii była ciekawa oraz wciągająca i chociaż początkowo nic praktycznie ich nie łączyło, później zaczyna bohaterów, łączyć bardzo wiele. Zdecydowanym plusem dla mnie był fakt, że te historie były bardzo realistyczne.

Bohaterowie są ciekawi, dość dobrze wykreowani. Każdy z nich miał wady i zalety.

Jeśli miałabym wybrać swojego ulubionego, nie potrafiłabym.

„Sen na pogodne dni” to książka z historiami pełnymi emocji. Mnie się podobała i polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

"Jesteś moim najlepszym snem, snem, jaki przyszło mi teraz śnić, snem na same pogodne dni."

"Sen na pogodne dni" to pierwsza książka Anny Niemczynow, którą miałam przyjemność przeczytać. Bardzo żałuję, że do tej pory nie zdecydowałam się na poznanie pióra autorki. W swojej najnowszej powieści, Anna Niemczynow podjęła się trudnego tematu, jakim jest miłość ponad wszystko..

"Sen na pogodne dni" to historie czwórki bohaterów, każda z nich jest niezwykle poruszająca i nad wyraz prawdziwa. Ich losy zetkną się niespodziewanie w jednym miejscu...

Leonie i Helmut, małżeństwo niemal idealne, mają marzenia, u schyłku życia powrócić do miejsc, które niegdyś należały do ich kraju. Wszystko burzy choroba Leonie, jednak Helmut się nie poddaje, trwa przy niej każdego dnia, opiekuje się nią i spełnia jej wszystkie pragnienia, nawet wtedy, gdy przez chorobę żona widzi w nim obcego mężczyznę..

Liza przed kilkunastu laty wyjechała do Ameryki, by jej syn mógł wychowywać się przy ojcu. Kobieta nie kocha męża, jednak dla syna gotowa była żyć w związku bez miłości. Coraz częściej do jej głowy przychodzą myśli, że czas najwyższy zawalczyć o siebie.

Martin po latach życia na obczyźnie, stracił wszelką wiarę w to, że jego małżeństwo da się jeszcze uratować. Ze względu na córkę, tkwi w związku z Martą, dla której najważniejsze są dobra materialne..

Ciężko obrać mi w słowa to, jak piękna okazała się ta historia. Słyszałam wiele dobrego o książkach Anny Niemczynow, ale nie spodziewałam się, ze jej powieści są aż tak emocjonujące. Opisane przez autorkę historie toczą się w różnych miejscach. Każda z nich jest inna, każda przepełniona jest ogromnymi emocjami. Jednak ich wspólnym mianownikiem jest miłość, ta prawdziwa, szczera. Powieść Anny Niemczynow wciągnęła mnie od samego początku i chłonęłam karty powieści jedna za drugą nie mogąc się od niej oderwać. Nie będę ukrywała, że Pani Ania kupiła mnie swoim stylem, jej powieść napisana jest przepięknym językiem. Autorka w cudowny sposób przedstawiła nam losy bohaterów, ich rozterki i problemy..

"Sen na pogodne dni" to cudowna książka o sile prawdziwej miłości, ale nie o tej pięknej, fikcyjnej, jaką widzimy w filmach, gdzie nie ma miejsca na ból i cierpienie, ale takiej życiowej, okraszonej rozterkami, rozrywającej serce, bardzo często zadającej ból. To również opowieść o odnajdywaniu siebie, dająca nadzieję na lepsze jutro i pokazująca, że nie warto jest się poddawać i trzeba gonić za marzeniami, i te marzenia spełniać.

Polecam z całego serca.

„Pomyślała o tym, czy jej mąż, Andi, kiedykolwiek będzie w stanie kochać ją równie mocno, jak jej ojciec kocha matkę.”

Czy istnieje ideał mężczyzny? Z pewnością takim ideałem jest jeden z bohaterów książki, Helmut. Pisarka stworzyła postać, która powinna być wzorem do naśladowania dla wszystkich mężczyzn, którzy pragnął uszczęśliwić swoje kobiety. Pokochałam go od pierwszej chwili, ale nie tylko jego. „Sen na pogodne dni” Ani Niemczynow, to wielowątkowa, wielopostaciowa, przejmująca opowieść o trudach prawdziwego życia. O tym, że bardzo często w pogoni za lepszym życiem, bogactwem, czy karierą, gubimy to, co powinno być dla nas najcenniejsze.

„Świat pozorów, jakie sami wokół siebie roztaczamy, często zamienia nasze życie w ciasne klatki, które w połączeniu z własnym wygodnictwem i upływem czasu stają się dla nas więzieniem.”

Dzięki pisarce dostajemy niesamowitą lekcję pokory. Naszpikowana pięknymi emocjami opowieść o miłości, przeżytych wspólnie latach, tęsknocie, smutku i szukaniu drogi do szczęścia, pomimo tego, że bardzo często ta droga jest wyboista i nie zawsze dostajemy to co zakładaliśmy na samym początku.

Czytając ją, od pierwszej strony czułam bardzo dobrze wypracowany warsztat pisarski. Autorka pisze pięknym językiem, który niesamowicie i bardzo emocjonująco działa na czytelnika. Książka Ani to prawdziwa uczta dla czytelnika.

Helmut, Leoni, Liza i Martin. Dzieli ich tysiące kilometrów i pomimo tego, że z pozoru różni ich wszystko, los połączy ich ze sobą w jednym miejscu. Wspólne korzenie, rozterki życiowe, niepewność jutra.

„Pamięć o tym, skąd nas wiedzie droga, na zawsze wyryta jest w naszych sercach.”

Powrót do korzeni, próba znalezienia własnego miejsca na ziemi, ogromna rozpacz, tęsknota i miłość ponad wszystko. Smutna i przejmująca historia, w której pisarka bardzo realistycznie i przejmująco ukazała jak postępuje choroba Alzheimera, jak wpływa ona nie tylko na osobę chorą, ale również na wszystkich, którzy są bezpośrednio związani z tą osobą.

„Dziś wiem, że to wszystko, o co tak walczyłem, nie było warte walki. Nie każdy Polak jest zły i nie każdy Niemiec jest zły. A niestety tak nauczyliśmy się o sobie myśleć. Postawiliśmy między nami mur. Na szczęście istnieje coś takiego jak czas.”

Poprzez liczne retrospekcje wracamy do czasów drugiej wojny światowej i dzieciństwa Helmuta. Autorka pokazuje również, że nie można dzielić ludzi na pochodzenie czy rasę. Każde zapisane zdanie wyryło mi się głęboko w pamięć i jestem pewna, że jeszcze długo ta historia nie da mi o sobie zapomnieć.

Uwielbiam tą historię całym sercem!

Macie czasem tak, że to książka was znajduje, a nie wy książkę?

Zdarzyło mi się to już kiedyś. I teraz sytuacja powtórzyla się. Dziękuję @ Już wiem, że ta książka musiała do mnie trafić.

Nigdy wcześniej nie miałam okazji sięgnąć po książki Anny H. Niemczynow, choć widziałem je w księgarniach. I to był mój błąd. "Sen na pogodne dni" okazał się balsamem na bolące serduszko i lekiem na całe zło. Autorka ma tak emocjonujący, a zarazem kojący styl pisania, że już wiem, że tego leku mogę potrzebować więcej i zamierzam zrobić zapasy 😊

Ale jeszcze kilka słów o samej książce.

Na początku poznajemy trzy odrębne historię.

Leonie i Helmut to małżeństwo w podeszłym wieku, borykające się z postępującym Alzheimerem Leonie. Tak, oni razem w tym są, gdyż Helmut z miłości do żony nie che oddać jej do domu opieki i próbuje własnymi siłami zapewnić żonie bezpieczne życie.

Liza to trzydziestoparoletnia rozwódka z prawie dorosłym synem próbująca na nowo ogarnąć własne życie.

Martin to czterdziestolatek tkwiący w nieszczęśliwym małżeństwie.

Co łączy tych bohaterów? Polskie korzenie i życie na emigracji. W pewnym momencie ich losy się krzyżują i ani oni, ani czytelnik nie domyśla się jaką przygodę Autorka dla nich przygotowała.

Jest to niewątpliwie książka o miłości, oddaniu i trudnych wyborach. Tu ukłon w stronę Ani za dokładne przedstawienie Alzheimera jako choroby na którą cierpi nie tylko sam chory, a również cała rodzina.

Ale jak to często u mnie bywa, zwracam uwagę na szczegóły i to one decydują o odbiorze całej książki. Tym razem wbił mnie w fotel wątek historyczny.

Przypomniała mi się moja babcia, Kresowianka z krwi i kości, która była świadkiem podobnych dramatów, co przeżywali bohaterowie, tyle że rozgrywających się przy wschodniej granicy Polski. Nasze korzenie są tym, co nas definiuje. I doskonale rozumiem problemy młodszego pokolenia przedstawionego w książce, Lizy i Martina, moich rówieśników, bo sama doświadczyłam jak to jest być obcą wśród swoich. Temat emigracji i identyfikacji narodowej jest niesamowicie trudny i często tylko ten co go doświadczył, przestaje podchodzić do problemu zero-jedynkowo.

Kochani, polecam Wam tę książkę, którą doskonale łączy przepełnione emocjami historie milosne z trudną historią Polski i Niemiec ubiegłego stulecia. Poczujcie jej magię i niesamowicie ujmującą atmosferę. Paczka chusteczek nie jest na tym zdjęciu przypadkiem. Na zmianę śmiałam się i płakałam wraz z bohaterami.

I pamiętajcie, że to nie narodowość nas określa, tylko to, jakimi jesteśmy ludźmi.

Leonie i Helmut są przykładem idealnego małżeństwa, jeszcze nie dawno olanowaliz że u schyłku życia wrócą do miejsc z przeszłości. Liza wyemigrowała do Ameryki, aby jej syn wychowywał się przy ojcu, jednak nie jest szczęśliwa. Martin jest pewien, że jego małżeństwa nic już nie jest w stanie uratować. Losy bohaterów splatają się w pewnym miejscu. Gdzie poznają się bohaterowie? Co skloni ich do podjęcia radykalnych decyzji? Jak potoczą się ich losy?

To było moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i gwarantuje, że nie ostatnie!

"Sen na pogodne dni" to przez większość książki trzy oddzielne historię, pokazujące losy Leonie i Helmuta, Lizy oraz Martina. Dowiadujemy się z czym bohaterowie się zmagają, jak wygląda ich życie. Każda z tych historii jest bardzo prawdziwa, naznaczona emocjami i po prostu życiem!

Leonie i Hemlut zmagają się z chorobą kobiety, Liza cały czas żyje z byłym mężem i nie czuje się szczęśliwa, natomiast Martin ma problemy w małżeństwie. Wszyscy będą zmuszeni do podjęcia trudnych decyzji, które zmienią ich życie.

Bardzo zaciekawił mnie również wątek dotyczący Strzelina i opowieści związanych z wojną i zmaganiami Niemców oraz Polaków w tamtych czasach.

Losy bohaterów splatają się w domu starców, to tam nawiązuje się pomiędzy nimi pewna nić porozumienia.. jesteście ciekawi jak potoczą się losy bohaterów, jak poszczególne postaci wpłyną na siebie nawzajem? Zachęcam do sięgnięcia po tą książkę!

"Sen na pogodne dni" to historia przede wszystkim o odnalezieniu siebie i swojego miejsca w życiu, wierzę w lepsze jutro oraz podążaniu za marzeniami, choćby były mało realne warto o nie walczyć!