Sekrety domu Wintera

Ludwika Rekucka (Lula), Adrianna Idalia Stankiewicz (Ada) oraz Gabriel Górski (Gabryś), oraz Kryspin Wiśniewski (Kris) wybierają się na urlop. Jednym z celi ich wyprawy ma być „Casa Winter, dom Wintera, o którym mówiono od lat, że był schronieniem dla nazistów jeszcze przed wojną i długo po niej, znajdował się na Fuerteventurze i o jego tajemnicach miała być kolejna książka Luli.”

Niedługo po przybyciu do Morro Jable na płocie willi wynajmowanej przez grupę przyjaciół znalezione zostają zwłoki. Ofiarą jest bezdomny znany jako Leon Pechowiec, który „włamuje się do pustostanów albo opuszczonych domów i je okrada. Potem sprzedaje fanty różnym takim.”

Takim to sposobem polscy emeryci mają szansę szybko zapoznać się z lokalną policją, co znając ich umiejętność wpadania w kłopoty, może być równie przydatne co kłopotliwe.

Do tajemnic związanych z willą Wintera dochodzi tajemnica śmierci bezdomnego, tego czwórka detektywów-amatorów nie może puścić płazem i zaczyna prywatne śledztwo, zwłaszcza że wokół nich zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Czyżby ktoś myślał, że legendy dotyczące U-Boota schowanego pod domem Wintera są prawdziwe, a polscy emerycie wiedzą, gdzie? Co okaże się prawdą w krążącej od lat po wyspie legendzie?

„Sekrety domu Wintera” to druga powieść Alicji Czarneckiej-Suls, która podobnie jak pierwsza „Dziewięć kołatek Troya” jest połączeniem powieści przygodowej z wątkiem kryminalnym z powieścią historyczną, spiskowymi teoriami, wątkami romantycznymi i…komedią. Po raz kolejny spotykamy się z czwórką przyjaciół Lulą, Adą, Gabrysiem i Krisem, którzy mają wybitny talent do pakowania się w kłopoty (nawet ja takiego nie mam), spotykania niezwykłych osób i znajdowania ważnych dokumentów w sprzyjającym momencie. Mimo iż obie powieści łączą główni bohaterowie, to moim zdaniem można je czytać autonomicznie.

Autorka, podobnie jak w poprzedniej powieści podzieliła fabułę na rozgrywającą się w przeszłości i teraźniejszości. Historia z przeszłości to historia życia Ricardo Alemana, służącego w Kriegsmarine, a którego historię poznajemy z opowiadań innych i z jego dziennika, zakupionego przez Lulę u antykwariusza. Nie udało mi się potwierdzić istnienia Ricardo, ale jego historia jest uniwersalną historią marynarzy na U-Bootach - zaciąg, zdobywanie szlifów, w końcu kariera na wyższe stanowiska, w tym przypadku kapitana własnego U-Boota. Zatopienie Gustloffa, największa tragedia morska, choć pojawia się jako udowodnienie szczęścia Ricardo, przypomina o bezwzględności wojny, podobnie jak wydarzenia, które potem nastąpiły.

Wojenne i powojenne losy Ricardo i jego brata Ottona to historia, jaką dzieliło wiele rodzin, również polskich – wyznający różne światopoglądy, służący innym przywódcom.

Główna intryga tocząca się współcześnie kręci się wokół poszukiwania U-Boota rzekomo schowanego pod domem Wintera. Co ciekawe, Casa Winter rzeczywiście istnieje i wygląda imponująco, a jako że ta budowla znajduje się dosłownie pośrodku niczego, a jej właściciel Gustav Winter w dość tajemniczych warunkach został właścicielem połowy półwyspu Jandia na Fuerteventurze, nic dziwnego, że wokół niej narosło sporo legend i spiskowych teorii. Jedna z popularnych teorii głosi, że w podziemiach domu Wintera znani naziści poddawali się operacjom plastycznym, aby po zmianie wyglądu móc uciec do Argentyny, ta teoria mogłaby być prawdopodobna, podczas gdy inna mówiąca, że właśnie z tego domu do Argentyny odpłynął sam Führer wraz z Ewą Braun i ukochaną suczką Blondi wydaje mi się absurdalna.

Tajemnicom domu Wintera i teoriom narosłym wokół tego domostwa został poświęcony odcinek programu dokumentalnego „Tajne Bazy Nazistów” (Polsat Viasat Explore), warto obejrzeć.

Po raz kolejny pod płaszczykiem powieści rozrywkowej autorka przemyca dużą dawkę solidnej wiedzy historycznej. Jestem pełna podziwu dla researchu jaki wykonała autorka, a również tego jak połączyła fakty historyczne, z fikcją i lokalnymi legendami, czy jak ktoś woli spiskowymi teoriami. W powieści pojawiają się nazwiska znanych postaci historycznych jak Martin Bormann (który wg. niektórych teorii uciekł do Argentyny), generał Franco, czy dowódców U-Bootów, wzmianki o nich dodają powieści odpowiedniego tła historycznego i kontekstu.

Oczywiście nie samą intrygą kryminalną nasza dzielna czwórka emerytów żyje, więc pojawią się opisy wspaniałych plaż i przyrody, a także zamieszanie w życiu uczuciowym.

Humoru powieści dostarczyły jak zwykle dialogi i pojawienie się Karola, syna Lulii i Gabrysia, który, mimo iż pojawia się w pełnym napięcia momencie, to tłumaczy swoje przybycie ciągłą kontrolą dziecicielską, czyli kontrolą dziecka nad rodzicem i moim zdaniem, ma to sens.

Czytałam tę powieść z wielką przyjemnością, jak zwykle przerywając lekturę na własny research i przy okazji jednej książki liczącej trochę ponad 400 stron, czytając drugie tyle.

Powieść tę, podobnie jak „Dziewięć kołatek Troya” polecam wszystkim wielbicielom dobrej literatury z porządnym tłem historycznym, którzy mają ochotę na wspaniałą przygodę na malowniczej Fuerteventurze i nie boją się odkryć sekretów tajemniczego domu położonego 20 km od Morro Jable.

Czuję się podwójnie uradowana - po raz drugi zostałam wybrana przez Wydawnictwo Mięta do zrecenzowania powieści Alicji Czarneckiej-Suls i mogłam przeczytać kolejne przygody grupy "seniorów". Ale do rzeczy...

Tym razem Lula i jej znajomi wyjeżdżają na gorącą Fuerteventurę, będącą częścią archipelagu Wysp Kanaryjskich. Łączą wypoczynek z pracą - będą zbierać materiały o domu Wintera oraz tajnej bazie z zacumowanym U-Boocie. Niestety rozrywkowi seniorzy przyciągają kłopoty. Już nw pierwszy dzień pobytu Lula nie zyskała sympatii starszego sąsiada, niedługo potem na płoci "zawisa" trup okolicznego pijaka. A to przecież początek ich pobytu!

Z każdym dniem wyprawa nabiera rumieńców. Czasem tych niezdrowych. Pojawiają si pościgi, kradzieże, porwania i... coraz więcej tajemnic.

Wartka akcja przygód czwórki przyjaciół w wieku senioralnym oraz stenogramy raportów policyjnych przeplatane są z treścią dziennika marynarza z U-Boota. Świetny zabieg, który wprowadza nas w klimat, ujawnia pewne ciekawostki o łodziach podwodnych, życiu mieszkańców Wysp Kanaryjskich w okresie II wojny światowej oraz wywózki dóbr z podpitych przez nazistowskie Niemcy krajów europejskich. Fabuła powieści jest dobrze skonstruowana i tworzy bardzo interesującą oraz wciągającą zagadkę kryminalną, która przeplatana jest zabawnymi dialogami, pełnymi ironii, humoru i nici sympatii jako wiąże bohaterów.

Duży plus za umieszczenie przed każdym rozdziałem fragmentów znanych (i raczej lubianych) utworów muzycznych, które wprowadzają nas w atmosferę rozwijającej się stopniowo historii.

Autorka z lekkością kreśli przygody czwórki bohaterów - zwariowanej i odważnej Luli, racjonalnego Gabrysia, spokojnej lecz kochliwej Ady oraz wycofanego Krisa. Są zabawni, otwarci, ale także uparci, skorzy do ryzyka i zdeterminowani by odkryć tajemnicę wyspy. Postacie poboczne pojawiające się w powieści są również wyraziste, konkretne i charakterne.

Podobnie jak przy czytaniu poprzednich przygód Luli, Gabrysia, Ady i Krisa, bawiłam się świetnie. Dałam się porwać opowieści, bo akurat temat był dla mnie całkiem "świeży". Interesuje się II wojną światową, ale tajemnice tej konkretnej wyspy mi umknęły. Niestety. Ale staram się nadrobić. Niczym rasowy szpieg prześledziłam dostępne info w internecie, wypożyczyłam kilka książek i maniakalnie obserwowałam mapę, by wiedzieć którędy poruszają się nasi bohaterowie. Jako, że nie wiedzieć czemu, mój syn też zaczął zainteresować się tym okresem historycznym, to chyba na kolejne wakacje mamy już miejscówkę.

Niech żyje literatura, która zachęca do odkrywania i poszerzania horyzontów :)

Lula, pisarka i twórczyni filmów dokumentalnych, przyjeżdża wraz z mężem i znajomymi na Fuerteventurę. Planuje zebrać materiały do kolejnej książki. Tym razem obiektem jej zainteresowania jest owiany legendą dom Wintera oraz podobno znajdujące się w pobliżu tunele, gdzie wpływały niemieckie U-Booty.

Oczywiście w planach jest też wakacyjny wypoczynek. Sielankową atmosferę psują zwłoki, które pewnego ranka znajdują na płocie. Do tego miejscowi sąsiedzi dziwnie się zachowują. Zaczynają wybuchać łodzie, a Lula i jej przyjaciele, więcej czasu spędzają w miejscowym komisariacie niż na plaży.

Jak obecne wydarzenia łączą się z tymi z czasów drugiej wojny światowej? Czy grupa starszaków wyjdzie z tej historii cało?

"Sekrety domu Wintera" to drugi tom przygód z Lulą, Adą, Gabrysiem i Kristen, czyli grupą żadnych przygód starszaków. Książki jednak można spokojnie czytać jako pojedyncze historie.

Alicja Czarnecka-Suls stworzyła połączenie kryminału z ciekawą zagadką historyczną w stylu poszukiwaczy skarbów z elementami komedii. Przyznajcie, że to interesujące połączenie. Kiedy dodamy do tego głównych bohaterów w wieku emerytalnym, ale energii i pomysłów może im pozazdrościć nie jeden młodzian, robi się jeszcze ciekawiej.

Fabułę urozmaicają wpisy z pamiętnika Ricarda, który w czasach drugiej wojny światowej był marynarzem i pływał U-Bootami. Po wojnie zaś zamieszkał na Fuerteventurze z bratem i zyskał opinię dziwaka. Jeżeli jesteście fanami historycznych zagadek, to myślę, że ta książka może przypaść Wam do gustu.

Ja jestem usatysfakcjonowana lekturą. Cieszę się, że Lula wróciła i czekam, co jeszcze wymyśli.

"Sekrety domu Wintera" to książka, gdzie sporo się dzieje. Nie ma tu zbytnio czasu na nudę. Czasami jest niebezpiecznie, innym razem zabawnie. Zagadką historyczna jest interesująca i oparta na prawdziwej historii Gustava Wintera. Był on niemieckim inżynierem, który w tajemniczych okolicznościach stał się właścicielem połowy półwyspu Jandia właśnie na Fuerteventurze.

Lula wraz z mężem Gabrysiem i przyjaciółmi Adą i Krisem wyruszają na Fuerteventure by zbierać materiały do swojej kolejnej książki. Tym razem seniorka i jej przyjaciele tropią ślady nazistów na tej pięknej hiszpańskiej wyspie. Jakie tajemnice skrywa Wintera i czy rzeczywiście mamy tajną bazę gdzie cumowały U - Booty?

"Sekrety Domu Wintera" to druga książka autorki o grupce emerytów, którzy lubią wpadać w kłopoty. Mamy tu doczynienia z tajemnicami II wojny światowej, sensacyjne porwania i pościgi i sporą dawkę humoru. Piękna Fuerteventura jako tło wydarzeń przenosi nas w czasie zarówno do II wojny światowej jak i współcześnie. Bohaterowie, którzy co chwilę lądują się w kłopoty to już wyznacznik akcji w książkach autorki. Ta część przygód emerytów z Leoncina podobała mi się o wiele bardziej niż pierwsza. Wciągająca historia, pełna tajemnic i zagadek a do tego malownicza wyspa, zdecydowanie warto przeczytać.

Alicja Czarnecka-Suls już po raz drugi dostarcza czytelnikowi powieść przygodową z seniorami w roli głównej - tym razem poprzez “Sekrety domu Wintera”, drugi tom serii przygód Luli i jej przyjaciół, który sam w sobie stanowi historię oddzielną, opartą o prawdziwy dom Wintera, z którym wiążą się pewne pogłoski na temat skarbów, łodzi podwodnych i tajnej bazy nazistów z czasów II wojny światowej. Dom ten znajduje się na wyspie Fuerteventura, która staje się miejscem wyprawy czwórki seniorów. Seniorów, którzy mają tendencje do pakowania się w kłopoty, a zatem ich wizyty na komisariacie policji są dość częste… Współczesne, nie całkiem poważne losy tych postaci przeplatane są z poważniejszą historią z okresu II wojny światowej. Poprzez dziennik pewnego mężczyzny, towarzyszymy mu w szkoleniach, które mają mu zapewnić przydział służby na łodziach podwodnych. To część historii z czasów II wojny światowej, która jeszcze nie została wyeksploatowana w powieściach, co sprawia, że czytelnik z uwagą śledzi wydarzenia przedstawione w dzienniku, a później też zaznajamia się z nastrojami panującymi po wojnie na wyspie. Te fragmenty są dość obyczajowe, ale równocześnie przynoszą najwięcej emocji i pytania o wagę spadku win i grzechów, jakie dziedziczymy po przodkach. Choć bywały momenty, w których fragmenty współczesne nie do końca wpasowały się w moje poczucie stylu i humoru, to przyznaję, że całościowo książka przyniosła mi przyjemność z lektury.