Ściana

Natasza zmaga się z depresją i od kilku miesięcy nie wychodzi z domu chcąc unikać ludzi. Wszystko się zmienia za sprawą nowego sąsiada Norberta, który od rana gra na fortepianie, a w weekendy urządza imprezy. Mężczyzna nie potrafi zrozumieć nastawienia swojej sąsiadki, jednak ta coraz bardziej go intryguje i sprawia, że chce ją lepiej poznać.

Na początku książka wydaje się być nudna tak samo jak życie Nataszy, lecz im dłużej się czyta tym bardziej historia dwojga młodych ludzi zmagających się z różnymi problemami wciąga i staje się nieodkładalna.

Autorka świetnie wykreowała głównych bohaterów oraz przemianę Nataszy.

Na początku dziewczyna stroni od ludzi, nadużywa alkoholu i nowy sąsiad, który zagłusza jej ciszę oraz spokój coraz bardziej ją irytuje, a z czasem.. Wiemy, że dziewczynę w przeszłości spotkało coś przykrego i radzi sobie z bólem w taki, a nie w inny sposób.

Natomiast Norbert wydaje się być przeciwieństwem dziewczyny, ciągle cieszącym się życiem, jednak tak naprawdę również ukrywa ciężką dla niego przeszłość.

Historia tych ludzi jest jedną z bardziej emocjonalnych książek jakie udało mi się przeczytać i szczerze ją polecam.

Bardzo spodobały mi się relacje głównych bohaterów i ich randki. Zrobiło się romantycznie, gorąco ale także i smutno, czułam, że ktoś wyjdzie z tego ze złamanym sercem i nie skończy się to dobrze. Tutaj poznajemy Nataszę oraz Norberta z innej strony, ich prawdziwe oblicza i z czasem dowiadujemy się jakie oboje skrywają tajemnice, czy będą wstanie to razem udźwignąć? 🤔

"Ściana" jest realistyczną książką z ważnym przekazem, która jest doskonale napisana i z pewnością poruszy serce niejednego czytelnika oraz wielu zaskoczy.

Dzieli ich tylko ściana, czy aż ściana ? Czy dwoje zupełnie różnych ludzi będzie w stanie zburzyć mur złożony z duchów przeszłości ?

„Dźwięki ciszy były dokładnie tym, czego od dawna pragnęła...”

Kobieta, która nie potrafi pozbierać się po stracie. Mężczyzna, który chce pomóc jej wyrwać się od dręczących ją demonów i miesięczny układ, który będzie dla nich dwojga wyzwaniem, ale też lekcją powrotu do życia.

Natasza żyje tym, co wydarzyło się niespełna rok temu. Kiedy obok wprowadza się nowy lokator, nie bardzo jest nim zainteresowana. Ale gdy jest to głośny, imprezowy typ ma go dosyć. Kilka spotkań, które nie są przyjemne, prowadzą do pewnej umowy. Czy dwie zupełnie inne osobowości będą w stanie pomóc sobie wzajemnie ? Czy miesiąc spędzony wspólnie będzie dla nich szansą na coś więcej, czy wpędzi ich w dodatkową pułapkę?

„Ich rany były głębokie. W sercach zostały blizny, ale wiedzieli już oboje, że nie było powodu, aby ciągle rozdrapywać.”

Jest to moje drugie spotkanie z Autorką i muszę powiedzieć, że jest naprawdę udane. Lektura jest napisana bardzo lekkim językiem, nie ma nurzących opisów, tylko ciągle się coś dzieje. Może bardzo emocjonalnie, w sposób rozkładający mnie, jako czytelnika na łopatki nie było, ale było dobrze. Osobowości głównych bohaterów są stopniowo rozkładane na czynniki pierwsze, tak samo jak dozowane są tajemnice i powody zachowań bohaterów.

Naprawdę miło mi się ją czytało, była naprawdę dobrą, wciągającą pozycją, która zasługuje na mocną, szczerą i solidną 8 !

🧱🧱🧱Recenzja🧱🧱🧱

"Ściana" - J. Harrow

Życie jest trudne. Nawet bardzo. Jest pełne szczęścia ale także cierpienia. Właśnie taka jest ta historia. Cierpienie i ból przeplata się z radością i coraz większym poczuciem chęci życia.

Natasza, kobieta która mocno cierpii, zmaga się z depresją. Ma codzienne rytuały, które powodują, że się nie rozpada. Jej smutek i cierpienie jest bardzo mocno wyczuwalne. Cała aż nimi emanuje. W wyglądzie, zachowaniu, mimice i oczach. Aż łza się w oku pojawia, kiedy patrzy się na jej życie. Na jej szkodliwe nawyki.

Pojawienie się w jej życiu Norberta powoduje, że budzi się z głębokiego snu. Znowu zaczyna żyć. Cieszy się każdym dniem i najmniejszą rzeczą.

Tak przyjemnie było patrzeć na jej zmianę. Cieszyłam się razem z nią i razem z nią wszystko przeżywałam.

Norbert, muzyk i imprezowić. Cieszący się życiem, ale także i ON ma za sobą tragedię, która zmieniła jego życie.

To za jego sprawą Natasza ujawnia swoje ukryte szczęście.

Widzi jaka ona jest smutna i robi wszystko aby to zmienić. Zaprasza na randki, zachowuje się czule i delikatnie. To wszystko sprawia, że i ON się zmienia. Staje się bardziej dojrzalszy i zaczyna myśleć o przeszłości.

Ten facet ma w sobie charyzmę, która powoduje, że od razu się go lubi.

Na pozór różni ludzie, z różnymi podejściem do życia, z różnych środowiskowych, ale w środku byli tacy sami. Tak samo złamani i cierpiący.

Razem dają sobie szczęście i spokój.

Wzajemna bliskość daje im ukojenie. Mają wrażenie, że wreszcie są na właściwych miejscach. Chociaż na początku nie było między nimi zbyt dużej ilości rozmów o sferze prywatnej, bardziej skupili się na błahych rzeczach, randkach i przyjemnościach. Ale to wszystko powoduje, że mocno się do siebie zbliżającą. Czy to wystarczy, że pokonać przeszłości i zacząć żyć przyszłością?

Ta historia jest niesamowita. Bardzo ludzka i rzeczywista. Autorce pięknie udało się uchwycić zarówno cierpienie i ból oraz radości i spokój. Wszystko jest idealnie zbalansowane.

Ich historia niesie za sobą wiele refleksji i przemyśleń. Daje nam możliwość zastosowania się nad życiem.

Pokazuje nam, że nie możemy oceniać innych. Nie wiemy kto jakie ma problemy, co przeżył a jeśli tak nas to interesuje, to jednym sposobem jest dotrzeć do tej osoby i do jej myśli. Możemy stać się ich opoką w czasach mroku.

Nigdy nie wolno nam oceniać, bo sami nie wiemy jak byśmy coś odczuwali.

Pokazuje też, że życie to pasmo cierpienia i szczęścia. Jednak człowiek musi mieć w sobie siłę by walczyć o lepsze jutro. Musi podejmować nawet najdrobniejsze próby by wreszcie odnaleźć szczęście. A kiedy się uda to czerpać z niego całymi garściami.

Pokochałam te historię za jej rzeczywistość, za bohaterów z dobrym charakterem ale tragediami, które rzutuje na wiele aspektów życia. Za uczucia które uduczuwałam pod czas czytania i które dalej czuje.

To nie jest lekka historia miłosna, jest piękna wzlotów i upadków bohaterów. Bólu, który przeszywa serca oraz malutkich radości, które dopiero kiełkują ale mają wielki potencjał na coś więcej. Oraz przemiany, która zmienia wszystko.

Autorce ogromnie dziękuję za stworzenie niesamowicie mądrej i uczuciowej książki ❤

10/10

"Ściana" to całkiem przyjemna obyczajówka, która może nie wyróżnia się bardzo na tle innych pod względem tematyki, ale czytanie było dla mnie przyjemnością. Autorka ma lekkie pióro, książka czyta się właściwie sama. Oprócz lekkich, autorka nie omija też trudnych tematów.

Fajna lektura! W sam raz na wakacje.

Natasza to młoda kobieta, która od jakiegoś czasu zamyka się w sobie. Stroni od ludzi, unika wyjść z mieszkania, toleruje jedynie spotkania z siostrą. Jedyne czego potrzebuje, to cisza i kolejne butelki wina. Co ciekawe, mieszając w bloku, długo udaje jej się izolować od sąsiadów czy irytujących odgłosów. Pewnego dnia, w jej życie wkradają się dźwięki. Ich źródło to nowy sąsiad, który wynajął sąsiadujące mieszkanie.

Norbert, bo o nim mowa, to zupełne przeciwieństwo pogrążonej w depresji Nataszy. Komunikatywny, kochający ludzi i życie w towarzystwie, do tego pasjonat i nauczyciel gry na fortepianie. Czy tę dwójkę, może połączyć coś oprócz muru dzielącego ich mieszkania?

Jak wspominałam we wstępie, uwielbiam książki Joanny! Są przepełnione emocjami, ciekawymi, nieszablonowymi bohaterami, a ich historie wciągają na maksa, bo po skończonej lekturze chcieć więcej i więcej.

Nie inaczej jest i w przypadku "Ściany". Mamy tu dwie osobowości. Jedna bardzo wyalienowana, chroniąca swoją prywatność, rozpamiętująca wydarzenia z przeszłości, co powoduje, że powstałe wtedy rany wciąż bolą. Druga, to mężczyzna umiejący korzysta z życia, co jednak nie oznacza, że jego historia jest prosta i cukierkowa. O nie, moi drodzy, tak się nie dzieje w książkach J.Harrow! Norbert ma swoje tajemnice i własne traumy.

Wydawałby się niemożliwe, ale tę dwójkę coś do siebie przyciąga. Z jednej strony ciekawość i uparty Norbert, który robi wszystko by poznać, a potem, napisałabym oswoić tajemniczą sąsiadkę zza ściany, a z drugiej Natasza, która daje mu szansę, tak jakby czuła, że to jej jedyny ratunek, by wyrwać się z tego marazmu.

Czytając tę książkę, zatraciłam się w treści. Nie chciałam jej odkładać ani na moment! Bardzo współczułam i kibicowałam Nataszy. Jej samotność, lęk, kruchość są wręcz namacalne. Kiedy poznacie ją lepiej, zrozumiecie jej zachowanie.

Jeśli chodzi o postać Norberta, to mimo że na początku wydawał się bardzo bezpośredni i pewny siebie, to od razu go polubiłam. Nieco inaczej było z jego bratem, bo to już gagatek większego kalibru. Zachwyca mnie też łączenie wątków, tych cięższych z tymi zdecydowanie lżejszymi, bo przecież ta powieść, nie jest tylko bolesna i smutna, wręcz przeciwnie. Znajdziecie tutaj dobry humor, gdzie uśmiechniecie się nie raz, (ba, ja nawet teraz przypominając sobie pewien wątek chichram się pod nosem) dużą dawkę nadziei na lepszy czas, namiętność, która rozpala.

"Ściana" to moim zdaniem, najlepsza książka J.Harrow. Porusza wiele ważnych problemów, często uważanych za wstydliwe takich jak depresja, uzależnienia, w które tak łatwo popaść, relacje rodzinne, które kształtują nasze życie, strata z którą każdy radzi sobie na swój sposób. To ogrom emocji i doskonała lektura! Polecam z całego serducha.

"Ścianę" miałam przyjemność czytać już jakiś czas temu, ale dopiero teraz przyjechała do mnie w wersji papierowej i jest absolutnie przepięknie wydana. Natomiast, czy treść jest warta uwagi? Już Wam opowiadam!

Poznajemy dwoje bohaterów, Nataszę i Norberta i chyba Wam nie rzucę spojlerem, jak zdradzę, że ta tytułowa ściana jest między nimi dosłownie. Tak, tak, przyszło im mieszkać w jednym budynku i tu zaczynają się schody. Natasza zmaga się z depresją, unika ludzi do tego stopnia, że irytuje ją dosłownie wszystko, a już hałasy najbardziej. Wyznaczyła sobie swój rytm dnia i trzyma się go kurczowo.

Norbert to z kolei osoba, która kocha muzykę i znając poprzednie książki J. Harrow jakoś specjalnie mnie nie zdziwiło, że z jednej strony poruszyła temat paskudnej choroby, jaką jest depresja, a z drugiej wielkiej pasji, jaką właśnie jest muzyka. Mężczyzna nie potrafi zrozumieć co się dzieje z jego sąsiadką, ale przyciąga go ona jak magnes. Czy z tego może zrodzić się przyjaźń lub nawet coś więcej? Czy to właśnie Norbert może pomóc Nataszy pokonać mrok opanowujący powoli jej umysł i ciało?

W tej książce znajdziecie wiele wątków i to ma ogromny wpływ na jej odbiór, ale spokojnie, nie ma gmatwaniny z poplątaniem i czytelnik się nie gubi, bo wszystko jest przemyślane przez autorkę. Skąd w, jak by się mogło wydawać, prostej opowieści tyle właśnie wątków? J. Harrow porusza temat depresji i dla mnie ta ściana również miała tutaj znaczenie pod właśnie tym względem, że kobieta się odcięła od świata, postawiła mur i nie chciała do niego nikogo dopuścić, a jednocześnie bardzo pragnęła, żeby ktoś jej pomógł, podświadomie i dlatego weszła z Norbertem w dziwny układ, który mógł zranić ich oboje.

Drugą sprawą jest mężczyzna, który jest zainteresowany swoją sąsiadką, wręcz zaintrygowany jej osobą, ale nie dostrzega na początku choroby, z którą się ona zmaga. Jak wiele jest takich sytuacji w prawdziwym życiu, nieprawdaż? Postanawia podjąć próbę małych kroczków, by przebić się przez mur i dotrzeć do Nataszy. Czy może się to udać? Musicie doczytać sami!

J. Harrow jak już tworzy powieść, to wkłada w nią całe serducho, za co ją uwielbiam i również dlatego, że każdy bohater, sytuacja są opisane tak, że ma się wrażenie, jak by to się działo tuż obok, po sąsiedzku. Dla mnie również ogromnym plusem są rozmowy pomiędzy bohaterami, bo nie są na siłę rozciągane, nudne, a mam też wrażenie, że każde zdanie ma drugie dno, które autorka próbuje nam przemycić do głów.

Ściana" przyciągnęła mnie okładką. Miała zdecydowanie to coś. Czy sama książka przypadła mi do gustu?

Natasza zmaga się od dłuższego czasu z depresją. Zaszyła się w swoim mieszkaniu i opuszcza je tylko wtedy, gdy jest do tego zmuszona. Gdy obok wprowadza się Norbert, który oprócz regularnych koncertów na pianinie wyprawia również dzikie imprezy w swoim mieszkaniu, Natasza nie ma o nim z tego powodu dobrego zdania. Mimo to, tą dwójkę coś łączy. Czy znajdą nić porozumienia? Czy ich układ nie sprowadzi ich na manowce?

Trochę sceptycznie podeszłam do tej książki. Na szczęście to nie debiut i podczas czytania czuć, że autorka miała konkretny zamysł i tego się trzymała. Styl pisania był w porządku. Jednak przez całą książkę czułam taką aurę przygnębienia i smutku. Nawet jeśli między bohaterami działo się w miarę dobrze i tak to uczucie mnie nie opuszczało. Początek był bardziej refleksyjny, nastawiony na emocje głównej bohaterki. Potem rozwinęło się to w typowy romans i rozterki Nataszy już były na drugim planie. Ale podobało mi się, że książka pisana jest z dwóch perspektyw. Można było spojrzeć przez to szerzej na fabułę. Nie jest to absolutnie zła książka. Czytało mi się ją w miarę przyjemnie jednak nie jest to coś co, zapamiętam na dłużej. Muszę przyznać, że samo wydanie książki jest piękne i życzę wydawnictwu, by trzymali taki poziom.

„[..] (…) Czasem coś, co łączy, tak naprawdę dzieli [...]”

Piękna bez dwóch zdań, emocjonalna na pewno oraz bez dwóch zdań rozpalająca zmysły i wyostrzająca apetyt na więcej.

Taka jest historia dwójki osób, których połączyła ściana. Ściana, która stanowiła pomiędzy nimi mur, ale była ich ostoją i bezpieczeństwem. Bo ściana ta nie tylko była realną rzeczą, dzielącą pomieszczenia czy pokoje. Ta ściana była również ich emocjonalnym murem, murem, który bronił dostępu do ich bardzo poranionego serca i duszy. Mur, który wybudowali latami i przez którego było się bardzo ciężko przebić. To jest właśnie historia o Nataszy i Norbercie. Dusze, żyjace obok siebie, zajmujące się zupełnie innymi branżami. Ona, nauczycielka matematyki, zmagajaca się z depresją po utracie kogoś, kto dawał jej poczucie bezpieczeństwa, ON nauczyciel fortepianu, hulaka, bardzo imprezowy chłopak. Jednakże gdzieś pod tą skorupą tego imprezowego życia, kryła się jego przeszłość. Demony, które nie pozwalały mu żyć, ani ułożyć sobie życia na nowo i na dłuzej. Ona i ON weszli w układ, na który każdy z nich się zgodził. Jednakże los postanowił inaczej im zagrać, a finał był jeden, którego ani Natasza ani Norbert się nie spodziewali.

Bardzo polubiłam bohaterów. Mimo iż z początku Norbert był dla mnie takim cwaniaczkiem, lubiącym dobre imprezy i dziewczyny, to jednak z kartki na kartkę przekonywał mnie do siebie. A mianowicie tym w jaki sposób postępował z Nataszą. Chciał ja wyrwać z marazmu, z tej ciszy, którą ona tak lubiła, żeby w końcu poczuła się wolna i nieskrępowana. A Natasza? Poniekąd w jej zachowaniu troszkę zauważyłam siebie. Snucie czarnych wizji, planowanie wszystkiego, bycie wystraszoną i przerażoną. Ale im bardziej akcja się rozwijała, tym bardziej rozwijała się i rozkwitała Natasza. Przy Norbercie już nie była tą zahukaną dziewczyną stroniąca od ludzi, ale dziewczyną uśmiechająca się do wszystkich, a przede wszystkim do samej siebie.

Już wiem dlaczego do książki dołączona była paczka chusteczek. Autorka stworzyła ogromny rollecoaster emocji, który całkowicie mnie pochłonął i sprawił, że ta paczka nie wystarczyła, aby ogarnąć moje łzy lecące po policzkach. Na początku wycierałam je, ale po chwili się poddałam. Niech se lecą. To one są wyznacznikiem tego, że ta historia chwyciła mnie za serce. Poruszyła moje najbardziej delikatne struny mojej duszy, przez co nie chciałam się od niej oderwać. Bywały momenty w których moje usta wyginały się w łuk coś na kształt uśmiechu. Zostałam wzięta do świata emocji i nie chciałam z niego wyjść. Gdy skończyłam czytać ostatnie słowa, żałowałam, że to tak szybko. Tak szybko wszystko się potoczyło.

Autorka w swej historii, że mogą być wokół nas ludzi, którzy w samotności potrafią przeżywać przeszłość tak traumatyczną, że nie są w stanie sobie z nią podzielić. Że są osoby, które z powodu złych doświadczeń, wybudują tak wysoki mur jak ściana w ich pokoju, że zostaną oddzieleni od wszystkiego i z pozoru da im to poczucie bezpieczeństwa. Jednakże ta historia pokazała, że etapem małych kroków i kroczków, mając przy sobie osobę, która po prostu będzie i będzie cie wspierać, jest się w stanie powoli zdejmować te cegły, które są wokół siebie. Nauczyłam się z tej historii jednej rzeczy. Przeszłość w końcu należy zostawić za sobą, oddzielić grubym murem, zostawić i żyć teraźniejszością. Nie planować. Tak naprawdę czas pokaże co się dalej z tym wszystkim i naszym szczęściem stanie.

Mega mocno polecam przeczytanie całej historii. Bardzo przepięknej. Wartościowej i emocjonalnej. Tylko pamiętajcie wylejecie morze łez, będziecie pociągać nosem, a czasem zanosić się śmiechem. Jeśli jesteście na to gotowi, to czytajcie.

Mam dla Was propozycję dobrej pozycji!

@wydawnictwo_imaginebooks zaczęło od wydania swojej pierwszej książki, a była to powieść J.Harrow pt. "Ściana".

Szczerze...?

Wg mnie udało im się! Książki autorki mam już za sobą i byłam z nich bardzo zadowolona. Tak też ucieszyłam się z egzemplarza wyżej wymienionego tytułu.

A zatem posłuchajcie ciekawej historii...

W pewnym bloku...

W jednym z mieszkań mieszka Natasza. Kobieta, która cierpi na depresję i czasami pojawia się nadmiar alkoholu... Z jakiego powodu? Nie wiem. Nie chciała się przede mną otworzyć. W zasadzie to nie chciała się otwierać przed nikim. Ludzi unikała. Wręcz się bała, że będzie musiała z kimś rozmawiać. Śmieci wynosiła prawie w nocy... ktoś z Was może pomyśli, że to wariatka... Ale czy warto od razu tak oceniać człowieka?

Obok. Tuż za ścianą wprowadza się dwóch braci. Norbert i Dominik. Ten pierwszy jest starszy i gra na fortepianie... Oj... I tu mamy problem. Azyl Nataszy został naruszony.

Przecież ona codziennie spała do 11.00. Później kawa, pół godziny później śniadanie. Teraz przez granie na fortepianie przed sąsiada wstaje o 9.00 rano... bardzo jej to nie odpowiada.

Jak to sąsiedzi zza ściany wpadali na siebie. Czy to na klatce czy balkonie...

Pewnego razu Norbert proponuje Nataszy pewien układ...- żeby została jego dziewczyną na miesiąc lipiec.

Czy kobieta się zgodzi?

Jak potoczą się dalsze losy bohaterów?

Jakie mają tajemnice?

Nic więcej wam nie powiem 🤫

Polecam!

Nigdy wcześniej nie miałam okazji czytać takiej historii :)

Była ciekawa, inna i bardzo wciągająca!

"Ściana" to powieść, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie i pozostawiła w mojej głowie masę myśli. Autorka porusza w niej trudne tematy i przedstawia historię w taki sposób, że czytelnik ma wrażenie, jakby wydarzyła się ona naprawdę.

Norbert i Natasza to właściwie wzajemne przeciwieństwa. Mężczyzna lubi muzykę, zabawę i nie stroni od towarzystwa innych osób. Z kolei kobieta nie przepada za tłumem, preferuje ciszę, a także spokój. Można powiedzieć, że są, jak ogień i woda, a ich połączenie powoduje nagromadzenie gorąca i pary. Ich relacja jest opisana bardzo emocjonalnie. Widać te mury, którymi otoczyli się bohaterowie, ale dostrzegalne są również pęknięcia w tej fasadzie.

Czytelnik z początku może czuć się lekko zagubiony, ale z czasem lepiej poznaje postacie, a także skrywane przez nich tajemnice. Ich charaktery są bardzo wyraziste i doceniam to, że nie są oni przerysowani. Zostali przedstawieni jako zwyczajni ludzie, którzy po prostu lekko pogubili się w życiu. Dzięki temu czytelnik może się z nimi zżyć i jeszcze lepiej rozumie ich reakcje i to, co przechodzili.

Autorka porusza w powieści problem alkoholizmu. Zwraca uwagę na to, jak często to właśnie procenty zastępują innym terapie i 'pomagają' poradzić sobie z rzeczywistością, ciągnąc tym samym takie osoby na dno. To również historia opowiadająca o powoli rodzącym się zaufaniu, o zrozumieniu, i o potrzebie bliskości drugiego człowieka.

Tytułowa ściana dla każdego może mieć inne znaczenie. Dla jednych to po prostu element domu, który odgradza poszczególne pokoje, czy mieszkania. Dla innych to coś, co pozwala ukryć się przed światem, z obawy, że kolejny raz spotka się zawód i rozczarowanie. To również mogą być drzwi pozwalające na komunikację z kimś znajdującym się po drugiej stronie.

J. Harrow bardzo dobrze przedstawia emocje bohaterów, wywołując tym samym różne reakcje odbiorców. Nie brakuje tutaj humoru, ale również momentów pełnych wzruszenia. Bardzo ważne są również słowa od autorki, zamieszczone na końcu powieści. Wzbudzają one jeszcze więcej refleksji i sprawiają, że historia staje się bardziej realna.

"Ściana" to książka, którą polecam Wam z całego serca. Myślę, że warto dać jej szansę i poznać historię Norberta oraz Nataszy. Jest ona naprawdę piękna i przesiąknięta taką prawdziwością.

Teraz za ścianą panowała błoga cisza i Natasza wsłuchiwała się w nią, delektując się każdą minutą. […] Dźwięki ciszy były dokładnie tym, czego od dawna pragnęła…”

„Ściana” to moje pierwsze spotkanie z twórczością J. Harrow. Autorka ma bardzo przyjemny styl pisania a sama historia mnie wciąga. Co prawda nie od samego początku, ale w pewnym momencie zaskoczyło tak mocno, że zamiast iść spać wolałam przeczytać „jeszcze jeden rozdział”. Bardzo podoba mi się kreacja głównych bohaterów, trochę na zasadzie kontrastu. Ona – cicha i nieśmiała, a ON nieco rozrywkowy. Okazało się jednak, że większość tego, na co zwróciłam uwagę na początku to tylko pozory a w czasie lektury odkrywałam kolejne warstwy charakteru zarówno Nataszy, jak i Norberta. Początkowo trochę przeszkadzała mi relacja tych dwojga, miałam wrażenie, że została spłycona. Ale im dalej tym robiło się ciekawiej. Na plus zasługuje układ, który ustalili między sobą. To, że chcieli spędzać ze sobą większość czasu i odczuwali pustkę, gdy spotkanie nie mogło się odbyć było piękne. Każde ich spotkanie było wyjątkowe, nawet gdy nie robili nic specjalnego. Mam natomiast niedosyt informacji na temat przeszłości głównych bohaterów. Oboje bronili się przed ujawnieniem pewnych aspektów swego życia, a gdy już zdecydowali się odkryć swoje tajemnice… dla mnie to za mało. Ich przeszłość odgrywała znaczącą rolę w teraźniejszości. Ich problemy, uzależnienia czy styl życia miał podłoże wydarzeń z przeszłości i dlatego tak bardzo chciałabym poznać więcej szczegółów. Jednak mimo kilki uwag zdecydowanie polecam wam sięgnąć po tę książkę, bo skłania do refleksji i jednocześnie nie pozwala się odłożyć. No i oczywiście, wątek muzyczny - mnie kupił!

Dzisiaj zabiorę Was w podróż po niezwykle emocjonalnej i pełnej namiętności książce.

Nie będzie to łatwa wędrówka, bo po drodze miniemy ściany, które będzie trzeba zburzyć.

Ale od czego jest miłość?

Wszak to ona kruszy nawet najtwardsze mury.

Natasza zmaga się z depresją i stroni od ludzi.

Pewnego dnia do mieszkania obok wprowadza się dosyć rozrywkowy sąsiad.

W dodatku muzyk.

Natasza, która teraz kocha ciszę z początku jest mu niechętna, ale z biegiem dni Norbert coraz bardziej ją intryguje.

Wchodzi z nim w pewien układ, którego końca ani ona, ani ON nie są w stanie przewidzieć.

Przeczytałam wszystkie książki Asi i naprawdę nie wiem jak ona to robi, ale z książki na książkę jest coraz lepsza!

Nie boi się poruszać trudnych tematów i robi to w sposób rozdzierający serce.

Odziera problem ze złudzeń i pokazuje jego prawdziwą twarz

W tej książce bohaterka doznała ogromnej straty.

My również uświadamiamy sobie, że nic nie jest dane na zawsze i wystarczy chwila, a nasze życie legnie w gruzach.

Tylko ktoś bardzo wytrwały potrafi rozbić tę ścianę, którą wokół siebie zbudujemy.

Czy tym kimś dla Nataszy będzie Norbert?

Tego dowiecie się z tej niebanalnej i nieodkładalnej historii do czytania której ogromnie Was zachęcam.

Emocje z najwyższej półki GWARANTOWANE!!!

„Życie jest niesprawiedliwe. Gdy człowiek już je sobie zaplanuje, nagle zostaje zepchnięty w przepaść i leci w dół, zmierzając ku temu, co nieuniknione.”

Natasza to młoda, samotna kobieta, której życie sprawiło wiele bólu. Jest nauczycielką matematyki, przebywa na urlopie, po tym, co ją spotkało nie jest wstanie pracować. Każdy mijający dzień jest podobny do kolejnego. Kobieta odizolowała się od wszystkich, topi smutku w alkoholu, ma objawy silnej depresji. Co takiego wydarzyło się w jej życiu, że jej codzienność zmieniła się w wegetację? Do pustego mieszkania obok wprowadza się nowy lokator. Jej ustalony rytm dnia zostaje naruszony. Norbert udziela lekcji gry na pianinie, robi do w porannych godzinach, zakłócając spokój Nataszy. Do tego dochodzą cotygodniowe, głośne imprezy. Natasza ma dosyć. Czy konfrontacja z nowym sąsiadem przyniesie zamierzony skutek?

Życie bywa bardzo zaskakujące i bolesne. Nie każdy ma w sobie dość siły, aby mierzyć się z przeciwnościami losu. Wielowątkowa akcja powieści toczy się swoim rytmem, jest bardzo emocjonalna, niepokoi i zaskakuje. Fabuła dotyka pokomplikowanych relacji międzyludzkich, a w tle tajemnice z przeszłości. Jest dopracowana i przemyślana w każdym szczególe. Styl autorki płynny, lekki, barwny, jest szczerze i realnie, całość doprawiana szczyptą dobrego humoru. Z łatwością i empatią pisarka oddaje emocje, wewnętrzne rozterki, zmagania, jakie są udziałem naszych bohaterów. A ci rewelacyjnie wykreowani, wyraziste, barwne, niejednoznaczne osobowości. Natasza i Norbert do obojga poczułam ogromną sympatię. Niespodziewanie zostali sąsiadami, zaczynają dostrzegać to, co dla innych jest niewidoczne. Dzieli ich tylko, czy aż ściana? Zawierają układ, dokąd ich zaprowadzi?

Dwie pogubione, poranione dusze, przytłaczająca codzienność. Ucieczka, odizolowanie, życie w zawieszeniu, przejmująca pustka, przytłaczające, pełne bólu wspomnienia. Depresja. Ona topi smutki w alkoholu, ON nosi w sobie ogromne poczucie winy. Kruchość i ulotność życia. Trudne relacje rodzinne. Historia, która mogłaby się przydarzyć niejednemu z nas. Delikatne światełko nadziei. Każdy ma prawo do życia po swojemu. W całość subtelnie, pikantnie wplecione gorące, pełne namiętności sceny seksu. Pięknie to wyszło!

Prawdziwa do bólu, emocjonalna, zaskakująca historia. Całkowicie przykuwa uwagę i chwyta za serce. Nie da się obok niej przejść obojętnie. Tajemnice, wyrzuty sumienia, wzajemna fascynacja, namiętność. Jeżeli lubicie dobre, mądre, wartościowe powieści obyczajowe, to ta książka będzie dla Was idealna. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)