Samotnica. Dwa życia Marii Dulębianki

Nie ukrywam, kilka tygodni zajęła mi ta lektura. Bardziej ją we fragmentach podczytywałam niż faktycznie czytałam. Nic złego w niej nie ma, jest świetnie napisana, wręcz się przez nią płynie, kartki odwraca się nie wiadomo kiedy, jest doskonale opracowana merytorycznie.

Po prostu jej rozmiary 536 stron sprawiają, iż jest nieporęczna do komunikacji miejskiej, do pracy etc. Znajdowałam dla niej czas tylko wieczorem, przed snem.

Jeżeli chodzi o sposób napisania, jestem oczarowana stylem Karoliny Dzimiry - Zarzyckiej, sposobem przedstawienia głównej bohaterki, przyjaciółki Marii Konopnickiej. Nie bez kozery na okładce są wizerunki obu pań.

Poznały się w 1889 roku i od razu zaprzyjażniły, zaczęły razem żyć. Jednak Dulębianka nie wisiała niczym bluszcz na Konopnickiej, nie żyła jej życiem. Nasza główna bohaterka, pochodząca ze zubożałej szlachty, była bardzo zdolną malarką, kupowano jej prace i co ważne, a w tamtych czasach, pod koniec XIX wieku niezwykłe, potrafiła, była w stanie sama się utrzymać. Bez wątpienia nie była zwykłą, przeciętną kobieta końca 19 stulecia.

Obie panie są wspaniale przedstawione, czy to bazując na zdjęciach, zapiskach, czy wspomnieniach koleżanek, ew. bardzo obfitych w ilość i treść listach Konopnickiej. Obie Marie były bardzo inteligentne, nowoczesne, jak na tamte czasy, uwielbiały sportowy, aktywny styl życia, podróże. Zaskakujące jest w jak wielu miejscach były, ile widziały. Paryż, Monachium, Wiedeń, Florencja, Lwów, Berlin i wiele innych miast. Tam bywały, tam szukały natchnienia, poznawały innych, równie nieszablonowych ludzi, jak one same.

Odkąd nasze bohaterki zaczęły wspólnie żyć, kariera, twórczość Dulębianki jakby odrobinę przyhamowała. Artystka nadal tworzyła, ale w mniejszym stopniu, mniej intensywnie. Co było tego przyczyną?

Autorka książki próbuje znaleźć odpowiedż na to i wiele innych pytań. Czy jej się to udaje? Sami się o tym przekonajcie z lektury tej niezwykłej, genialnie opracowanej książki.

Co cenne to fakt, iż Dzimira - Zarzycka nie ocenia i nie rozstrzyga, czy znajomość, przyjaźń, wspólne życie obu Marii było platoniczne czy nie. Tak naprawdę nikt tego nigdy na 100% nie rozstrzygnął. Nie wynika to ani z zapisków obu pań, ani z listów. Może niech ten fragment ich wspólnego życia nadal pozostanie sekretem.

Samotnica... to doskonała, świetnie opracowana, rzetelnie napisana książka, która przenosi do XIX wieku, do świata niezwykłych, niebanalnych kobiet, świata, w którym kobieta niewiele znaczyła, nie miała prawa głosu, żyła w cieniu mężczyzny. Tak było. Jednak znalazło się grono niebanalnych, odważnych kobiet, które żyły jak chciały, mimo częstych sprzeciwów otoczenia, rodziny. Warto dwie z nich poznać. Warto zagłębić się w lekturę Samotnicy... Warto poznać życie i twórczość Marii Dulębianki, którą Karolina Dzimira - Zarzycka wspaniale portretuje i wydobywa z cienia sławnej przyjaciółki. Polecam.

,,Podczas inwazji bolszewickiej nie wiem, kto ośmielił się otworzyć grób Marii Konopnickiej i wstawić tam zwłoki zmarłej M. Dulębianki. O fakcie tym dowiedziałam się w rok później, więc zapobiec mu nie było można".

Kiedyś czytałam podobną książkę o tych dwóch kobietach, jednak ta pozycja zdecydowanie bardziej do mnie przemówiła. Jest bardzo ciepło napisana przy czym praktycznie sama się czyta. Zawiera bardzo dużo zdjęć obu kobiet i widać, że naprawdę pałały do siebie wielką sympatią. Zawsze mogły na sobie polegać, jakby były dwiema pokrewnymi duszami. Przy czytaniu takich rzeczy aż miło się robiło na sercu. W ogóle cała pozycja przywraca wiarę w ludzi. Będą jednak i opisy strat majątku, rozjazdów rodzeństwa Marii i takiej otoczki tego, co nieuchronnie się stało. Maria była piątym dzieckiem i nikt nie spodziewał się tego, że wyrośnie na tak dobrą i znaną kobietę. Pisała bardzo smutne książki i brało się to z tego jak widziała otoczenie w którym przebywała. Podejrzewam, że w obecnych czasach inaczej nazwaliby związek obu pań, jednak wtedy ludzie nie segregowali ludzi na gejów i lesbijki. Takowe zachowanie obarczali imieniem przyjaźni, dzięki czemu osoby takie mogły być wolne i wyzwolone. Maria Dulębianka była malarką, więc może dlatego tak bardzo bratała się z drugą Marią, której pióro ludzie czytają do dzisiaj. Potrafiła oddać coś swojego, aby komuś żyło się lepiej. Ewidentnie żyła dla ludzi zatracając gdzieś własne ja. Bardzo wspierała kobiety, gdyż chciała, by i one miały prawo głosu. Nie rozumiała tego jak jeden człowiek może być lepszy od drugiego. Właśnie to piękno dostrzegła w niej Konopnicka.

Nie ma możliwości, by nie czytało się tej książki ciekawie. Równie dobrze można ją wpierw pooglądać, gdyż zawiera mnóstwo zdjęć, dokumentów, listów, portretów, pamiątek, gdzie witali Marię Konopnicką na stacji, a także inne osoby. Przeglądałam je z wielką przyjemnością, gdyż przedstawiały tamte czasy, ukazywały skrawki żyć osób, których już z nami nie ma. Bardzo polecam!

Sięgacie czasem po biografie czy ten gatunek zupełnie was nie interesuje?

Osoba, o której wiedzę decyduje się pogłębić, musi mnie w jakiś sposób fascynować.

W przypadku książki "Samotnica. Dwa życia Marii Dulębianki” moją uwagę bardziej przyciągnęła epoka, niż sama Maria. O życiu tej polskiej malarki miałam naprawdę znikomą wiedzę. I może dlatego z taką fascynacją wertowałem strony książki, odkrywając życiorys tej niewątpliwie zasłużonej, ale i zapomnianej przez historię kobiety.

Karolina Dzimira-Zarzycka w bardzo przystępny i interesujący sposób przybliża czytelnikowi życie zarówno Marii Dulębianki jak i jej przyjaciółki Marii Konopnickiej. Tłem relacji dwóch kobiet, którą autorka określa jako bliską przyjaźń lub małżeństwo bostońskie, są wydarzenia społeczno-polityczne w Europie na przełomie XIX i XX wieków. To one uwarunkowały wspólne mieszkanie kobiet, które robi się popularne w tym czasie, oraz dążenia kobiet do równouprawnienia i niezależności.

Patriotka, feministka, działaczka społeczna i malarka. Odniosłam wrażenie, że Maria Dulębianka była postacią wyprzedzającą epokę, w której przyszło jej żyć.

Autorka z dbałością o szczegóły przedstawia fakty z życia kobiety powołując się na liczne źródła. Poznajemy Marię jako podróżniczkę i wierną towarzyszkę swojej przyjaciółki i partnerki, jako osobę niesamowicie utalentowaną i wrażliwą.

Uśmiechnęłam się również na określenie Marii Dulębianki jako kresowianki z ducha. Jest mi ono ogromnie bliskie, gdyż (może zabrzmi to nieskromnie) sama się za taką uważam, tyle że bardziej z pochodzenia, i może tylko w jakimś stopniu z ducha. Daleko mi do odwagi, poświęcenia i zaangażowania, którym wykazywała się Maria.

A wracając do książki...

Niech nie zrazi was ilość stron. Smaczki i ciekawostki zawarte w książce sprawiły, że przeczytałam ją dość szybko i sprawiło mi to dużą przyjemność.

Polecam!

„Skoro zakłada spodnie, a nie rodzinę - dla męskiego świata pozostaje brzydką."

Maria Dulębianka była bardzo odważną kobietą, postępowała według tego co uznała za słuszne, a nie co wypada. Uzdolniona artystycznie, malarka, skrzypaczka, aktywistka, feministka, walczyła o prawa kobiet. Urodzona w Krakowie, uczyła się pod okiem Jana Matejki, studiowała w cenionej paryskiej Académie Julian. Malowała kobiety, dzieci, pejzaże, niestety tylko nieliczne jej obrazy przetrwały do dziś. Była uparta i wytrwała, nie poddawała się, dyskryminowana, nigdy nie czuła się gorsza. Miała w sobie charyzmę i ogromną siłę.

Bardzo rzetelne, oparte na faktach, wnikliwe studium życia niezwykłych kobiet – Autorka wykonała ogromną pracę. W książce znajdziemy liczne zdjęcia, zapiski, notatki, fragmenty listów. A obok intrygujący świat sztuki, trudny obraz życia kobiet i polityczne niepokoje tamtych czasów.

W tamtych czasach rola kobiety była wyraźnie określana, miały być żonami i matkami. Jakakolwiek inność była piętnowana. Dwie wybitne kobiety, malarka i poetka, którym dane było żyć na przełomie XIX i XX wieku. Ich drogi przecięły się w Warszawie, znajomość… skomplikowana relacja - trwała ponad dwadzieścia. Razem żyły, mieszkały, podróżowały, wspierały się, przyjaźniły, darzyły szacunkiem… ich ciała leżą we wspólnym grobie.

Jestem zachwycona tą pozycją, delektowałam się nią, stopniowo przyswajałam fakty z życia tych niezwykłych kobiet. Była to prawdziwa uczta literacka. Książka zdecydowanie warta uwagi, polecam! Tatiasza i jej książki :)

Jest to biografia znanej polskiej malarki, będącej towarzyszką życia Marii Konopnickiej, jak to określiła sama poetka. Kobiety łączyła wielka zażyłość, wspólnie podróżowały i dzieliły codzienne troski.

Przyznam szczerze, że przed sięgnięciem po tę pozycję postać Dulębianki nie była mi do końca znana i im bardziej zagłębiałam się w jej życiorys, tym rósł mój szacunek do niej i ogólne zainteresowanie jej osobą.

Uważam, że autorka zrobiła kawał dobrej roboty podczas pisania tej książki, bo w świetny sposób połączyła historię malarki, wstawki dotyczące jej rodziny i znajomych z ogólną historią kobiet żyjących w XIX wieku i tym z czym musiały się borykać na co dzień. Została tu przytoczona min. walka o równouprawnienie w różnych dziedzinach życia, a także trudności, z jakimi musiały się zmagać chcąc kształcić się w konkretnym kierunku np. malarstwie, którego lekcje były ograniczone w porównaniu do tych męskich, a także o wiele droższe, bo malowanie przez kobiety uznawano w tym czasie jedynie za drogi kaprys, a nie dziedzinę, z którą mogłyby wiązać swoją przyszłość.

Niezwykle podobał mi się również styl autorki, który był niezwykle przystępny i przyjemny, dzięki czemu informacje dość łatwo wchodzą do głowy i książka sprawia bardziej wrażenie intrygującej powieści niż "rasowej" biografii.

Nie ma tu również chaosu, którego się obawiałam, wszystkie informacje i wydarzenia z życia zostały bardzo umiejętnie poskładane i spięte w jedną, harmonijną całość.

Postać malarki została ukazana nie jako odległa postać historyczna, lecz jako odważna, walcząca o swoje prawa kobieta i lojalna przyjaciółka, od której nawet dziś można się wiele nauczyć i może stanowić wielką inspirację w wielu dziedzinach.

Podsumowując, jestem wręcz zachwycona tą pozycją i bardzo się cieszę, że miałam okazję ją przeczytać. Sądzę, że na długo zostanie w mojej pamięci i mogę szczerze Wam ją polecić i zachęcić do jej przeczytania ♥️.