Rzeźbiarz śmierci

Czasami trafiają się takie książki, które może nie mają najbardziej skomplikowanej intrygi. Nie musicie się również domyślać i tworzyć ogrom notatek i powiązań, żeby zrozumieć, co autorka miała na myśli.

Są jednak tak pięknie napisane i wywołują w Was tak wiele emocji, że nagle zdajecie sobie sprawę, że to nie akcja jest ważna, czy ogrom zawirowań i złoli, ale przesłanie i magia, które płyną z każdej możliwej strony. I tę magię chcę Wam dzisiaj pokazać, kiedy przedstawię Wam mój cudowny patronat – kontynuację Rzeźbiarki Krwi, w której zakochałam się w zeszłym roku. Jeśli nie czytaliście pierwszego tomu, to ostrzegam, mogą pojawić się tutaj lekkie spojlery.

Rzeźbiarz śmierci tym razem nie serwuje nam intrygi, kryminalnej tajemnicy i poszukiwania mordercy. Nie ma tu też konkretnego złola, którego od początku moglibyśmy nienawidzić, ani zagadki, którą próbowalibyśmy rozwiązać szybciej niż autorka. Nie. Tym razem zagłębiamy się w psychikę postaci, obserwując jak nasz arogancki, zmuszony w przeszłości do bardzo złych czynów i wykorzystany ze względu na swoje umiejętności popada w coraz większe obsesję na punkcie śmierci i szaleństwo, kiedy za wszelką cenę próbuje przywrócić miłość swojego życia. Jesteśmy świadkami drogi, którą musi przejść, poprzez wojnę, poszukiwanie wyników nieludzkich eksperymentów,

aż do miejsca, gdzie znowu staje się zaledwie pionkiem, który tym razem ma stworzyć nieśmiertelną armię. Jednocześnie śledzimy Nhikę, która próbuje dowiedzieć się, co się stało, dlaczego nie pamięta ostatnich tygodni i stara się odnaleźć Kochina, którego od dłuższego czasu nikt

już nie widział.

I jeśli zakochałam się w pierwszym tomie, to na tym po prostu przepadłam…

Uwielbiam, kiedy bohaterowie nie są tylko dobrzy, albo źli (czarni

albo biali). Kiedy mają w sobie głębię, a ich decyzje są dyskusyjne, nie zawsze poprawne moralnie i zmuszają nas, czytelników, do bardziej skomplikowanych emocji i przemyśleń nad naszą egzystencją

i wszystkimi etycznymi zasadami, którym podlegamy. I autorka to właśnie nam serwuje. Prowadzi Kochina przez wojnę, przez wszystkie zakamarki jego duszy, a on choć stara się być dobrą postacią, w przeszłości popełnił wiele błędów i teraz lawiruje na granicy między kolejnym, trudnym

do wytłumaczenia, a życiem w samotności, z sercem rozbitym na kawałki i rękami niesplamionymi większą ilością krwi. Vanessa Le podejmuje się bardzo trudnego tematu: nieśmiertelności, przywracania życia i choć tutaj przedstawia ona go w postaci magii powiązanej z medycyną, tak

my bardzo łatwo możemy przenieść to na aktualną naukę, zastanawiając się, co by było, gdyby wojska nagle stały się nieśmiertelne?

Autorka dywaguje nad pojęciem miłości. Czy jest ona zawsze związana

z gniewem, bólem i samotnością, czy jednak daje ona więcej wolnośc

i i szczęścia. Otwiera przed nami serca Nhiki, która jest skonfundowana, ale też zdeterminowana odnaleźć Kochina i w końcu zaprowadzić go do domu. Oboje są dwoma innymi duszami, które spotkały się, aby się wzajemnie naprawić – Nhika zawsze szukała kogoś, kto będzie rozumiał ją, jej dziedzictwo i magię płynącą w żyłach, Kochin potrzebował kotwicy, która wreszcie zatrzyma go w miejscu, do którego wstyd było mu wracać. Szukał przebaczenia, o które cicho prosił przez oba tomy.

Ta historia jest niesamowicie emocjonalna, ze swoim motywem found family (uwielbiam wątek rodzeństwa Congmi,

a w szczególności udział Trina, ich „strażnika” i przyjaciela we wszystkich wydarzeniach), czy drugą szansą, jaką dostaje nasza główna dwójka. Vanessa lawiruje między życiem i śmiercią, pokazując nam inne państwa, ich historię, rozszerzając to, co poznaliśmy

w poprzedniej części, jeszcze bardziej przy tym rozbudowując magię uśmierzania i krwawe wydarzenia, które się z nią wiążą. Ta książka dostarcza mix charakterów, ubarwiających fabułę: generała, pragnącego wygranej wojny i bezpieczeństwa mieszkańców, dziewczyny, która próbuje odnaleźć ostatnie dokumenty, dotyczące jej rodziny, rodzeństwa tworzącego automaty, czy żołnierza rozdartego między powinnością, a własnymi uczuciami.

Ja płynęłam przez tę historię, tonąc w pięknych słowach i zachłystując się każdym szczepem informacji, które podawała mi autorka. Wzruszałam się niejednokrotnie, wycierając po kryjomu łzy

z policzków. To jedna z najlepszych dylogii YA, jakie kiedykolwiek czytałam, a miłość Nhiki i Kochina to jeden z najpiękniejszych wątków. Mam nadzieję, że choć trochę poczuliście się zachęceni i również sięgniecie po Rzeźbiarkę Krwi i Rzeźbiarza Śmierci, żeby samemu zatopić się w świecie pełnym sprzecznych uczuć, automatów

i magii związanej z medycyną.

🩸🩸 Rzeźbiarz Śmierci Vanessy Le to zapierająca dech w piersiach kontynuacja historii, która już w pierwszym tomie zaskoczyła czytelników swoją oryginalnością, klimatem i poruszającą głębią emocji. W tej części autorka podnosi poprzeczkę jeszcze wyżej – eksplorując mrok miłości, rozpacz po stracie i granice, których człowiek jest w stanie sięgnąć, aby cofnąć nieuniknione. Kochin – uśmierzający, który potrafi leczyć, ale nie pokonać śmierci – staje w obliczu wyborów, które zadecydują o losie nie tylko jego ukochanej, ale także jego człowieczeństwa.

🩸🩸 Vanessa Le mistrzowsko prowadzi czytelnika przez emocjonalny i brutalny świat, w którym magia nie jest błyszczącą ozdobą, ale narzędziem bólu i nadziei zarazem. Kochin pogrążony w żalu po stracie Nhiki trzyma jej ciało w specjalnej trumnie, zdesperowany, by przywrócić ją do życia. Jego podróż na okupowaną wyspę Jarong, pełną tajemnic i niebezpieczeństw, to nie tylko wyprawa po odpowiedzi – to wejście w mrok, który może go pochłonąć. Moralność staje się tu płynna, a szaleństwo puka do drzwi w rytm bicia jego złamanego serca.

🩸🩸 Niezwykłym atutem tej powieści jest dwutorowa narracja – autorka dzieli perspektywę pomiędzy Kochina i Nhikę, ukazując ich zmagania w dwóch różnych czasach i miejscach. Choć momentami rozdzielenie bohaterów budzi frustrację i tęsknotę za ich wspólnymi scenami, zabieg ten skutecznie buduje napięcie i pozwala głębiej zrozumieć każdego z nich. Kochin przechodzi dramatyczną przemianę – to już nie tylko chłopak z talentem do leczenia, lecz mężczyzna gotowy rzucić wyzwanie samej śmierci. Nhika z kolei pozostaje wierna sobie: uparta, lojalna, silna. Ich miłość, choć fizycznie oddzielona, staje się jeszcze silniejsza.

🩸🩸 Świat stworzony przez Vanessę Le fascynuje od pierwszej strony – czerpiąc inspiracje z kultury wietnamskiej, autorka maluje egzotyczną i jednocześnie brutalną rzeczywistość, w której magia nie tylko daje życie, ale także je odbiera. Rzeźbienie krwi i kości, uśmierzanie bólu, nekromancja – wszystko to spina świat przedstawiony w logiczną, choć niepokojącą całość. System magiczny jest przemyślany, unikalny i – co najważniejsze – wpisany w psychologię bohaterów, przez co staje się czymś więcej niż tylko tłem fabularnym.

ㅤ

🩸🩸 Choć Rzeźbiarz Śmierci pełen jest przemocy, smutku i trudnych decyzji, nie brak tu też momentów nadziei i piękna. Relacja Kochina i Nhiki, tak głęboka i prawdziwa, stanowi serce powieści. To uczucie nie potrzebuje wielkich deklaracji – wyraża się w gestach, wspomnieniach, walce o siebie nawzajem mimo dzielących ich światów. Le nie ucieka przed bolesnymi pytaniami o granice miłości, cenę życia i moralność poświęceń. To dzięki temu książka zostaje w pamięci na długo po przewróceniu ostatniej strony.

ㅤ

🩸🩸 Rzeźbiarz Śmierci to finał, który zachwyca rozmachem, dojrzałością i emocjonalną intensywnością. Choć można poczuć niedosyt wspólnych scen Kochina i Nhiki, całość tworzy arcydzieło pełne dramaturgii, piękna i bólu. Vanessa Le udowadnia, że jest jedną z najbardziej utalentowanych autorek młodego pokolenia – nie boi się trudnych tematów, a jednocześnie potrafi stworzyć opowieść, która wzrusza, zachwyca i porusza najczulsze struny. To nie tylko zakończenie serii – to literacki rytuał przejścia, który zostawia po sobie ślad.

Czytaliście kiedyś książkę inspirowaną Wietnamem? Pierwszy raz spotkałam się z taką książką, gdy sięgnęłam po “Rzeźbiarkę krwi” Vanessy Le.

Tamta książka mnie pochłonęła w całości, miała wszystko, co lubię, elementy fantastyki, wierzeń i nauki. Takie połączenie spowodowało u mnie zachwyt nad książką, a teraz przyszedł czas na drugi tom tej historii. “Rzeźbiarz śmierci” Vanessy Le to drugi tom cyklu The last Bloodcarver, pierwszy tom zakończył się tak, że nie mogłam przestać o nim myśleć.

Długo musiałam czekać na rozwiązanie sytuacji z poprzedniego tomu, prawie pół książki było ze mną, zanim coś się wyklarowało. Autorka umie budować napięcie i lekko dezorientować czytelnika, ale w ten dobry sposób. Nie daje mu odpowiedzi na tacy, zmusza czytelnika do myślenia i układania układanki kawałek po kawałku. A gdy wszystkie elementy się wpasowują, coś wstrząsa wszystkim, że nic nie pozostaje takie same.

Przeskakiwanie między dwoma liniami czasowymi było świetnym zabiegiem, dzięki niemu mieliśmy jeszcze więcej elementów puzzli do dopasowania i, mimo że domyślałam się, w jakim kierunku idzie autorka, to bawiłam się dobrze przy tej książce. Nie jest ona tak dobra jak pierwszy tom, jednak jest naprawdę dobra.

Kochin jest obdarzony bardzo rzadką mocą leczenia. Jednak jak połączyć moc leczenia z brakiem życia. Leczenie to wyrywanie kogoś ze szponów śmierci, ale co ma zrobić jeśli śmierć już wyciągnęła swoje łapska po kogoś, kogo on kocha. Po stracie ukochanej zrozpaczony Kochin przechowuje jej ciało w specjalnej trumnie, która już kiedyś była zajęta przez inne ciało. A inny pogrążony w rozpaczy człowiek, próbował wskrzesić kogoś innego. Jarong, miejsce, które skrywa tajemnice, to właśnie tam mogą znajdować się odpowiedzi na pytania, które zadaje Kochin.

Macie niekiedy ochotę na to, by dylogia, która zawładnęła waszym sercem, nie kończyła się tak szybko?

Mam tak z “Rzeźbiarzem śmierci”, nie godzę się, że to już koniec. Dostałam to co oczekiwałam w tej książce, ale tak pokochałam bohaterów, że osobiście widziałabym jakiś sequel, może z innymi bohaterami.

Vanessa Le stworzyła nie tylko niepowtarzalną historię o leczeniu i próbach wskrzeszania, ale też zawarła w tej historii wojnę i dużo polityki. Myślałam, że będzie mnie to nudzić, bo akurat polityki nie lubię w książkach, lecz w tym przypadku był to naprawdę dobrze rozpisany wątek.

Mamy też tu wątek miłosny, który jest pełen napięcia i tęsknoty. Jest też tak bardzo smutny, ale tylko z jednej strony, ponieważ przez większość tej książki, czułam, że to nie ich czas. Dwie linie czasowe w idealny sposób przedstawiały to. Nie powiem wam, czy w końcu się spotkali, czy im się udało, lecz powiem wam z czystym sercem, że sięgajcie po książkę, ponieważ warto poznać ten świat.

Ten tom również skupiał się na uzdrawianiu i całej tej procedurze, która jest magiczna, ale też zarazem pokazywana w bardzo medyczny sposób. Chcąc coś naprawić, trzeba coś skądś zapożyczyć, siłę, energię, wartości odżywcze… Myślę, że jest w rzeźbiarzach jakaś iskra magii, ale ta magia jest prowadzona przez wiedzę medyczną.

Liczę na jeszcze jakieś książki autorki, ponieważ z przyjemnością poczytam o rodzinie Congmi. Ich relacje rodzinne, ale też te z Nhiką są świetnie opisane i chce się o nich czytać. Może nawet z samym Kochinem, również by złapali nić porozumienia, a nie tylko chęć zemsty.

Pióro autorki jest bardzo przyjemne i z przyjemnością do niego wrócę, będę wyczekiwać informacji o kolejnych książkach autorki, a wydawnictwu Uroboros dziękuję za możliwość poznania i zakochania się w tej historii.