Rzeki Londynu

,, Wypiłem łyczek kawy. Słowa ,,Właśnie rozmawiałem z duchem, który wszystko widział" nie zdołały wydobyć się z moich ust".

Przed wami bardzo inteligentnie napisana książka. Nie ważne w jak wielkie potrafi was wprawić emocje, jak bardzo zapragniecie krzyczeć, uciekać, bądź niedowierzać w to, co tu się dzieje, to i tak wpierw się zdziwicie w jak ułożony sposób zostało wam to przekazane. To kryminał paranormalnie fantastyczny. Jeszcze nie zdarzyło mi się czytać takiej książki. I o ile kryminały kojarzą wam się tylko z pracą policji, o tyle tutaj będzie nieco inaczej. Ktoś zostanie tu odczłonkowany i sprawa nie byłaby tak straszna, choć z opisu i tak jest, gdyby nie świadek zdarzenia, którym jest duch. Zanim on jednak opowie nam co widział, będziemy wątpili w poczytalność policjanta, zresztą on sam nie wie jak to wytłumaczyć, że osoba doszczętnie przeźroczysta, nie żyjąca od stu dwudziestu lat była świadkiem owego zdarzenia. Jak zatem spisać zeznanie kogoś, kogo nikt nie widzi? Jak potwierdzić, że tropy, którymi idzie podpowiada mu niewidzialny trup? Przyznajcie, że to naprawdę intrygująca opowieść! Sytuacje rozczłonkowanego ciała będą bardzo prawdziwe, drastyczne i do przyjęcia tylko ze względu na dalsze sytuacje, które bywają ze sobą sprzeczne. Im bardziej niesmacznie, tym później robi się śmieszniej, by rozładować napięcie, które się w nas zbiera. Jest tu całkiem sporo dialogów, opisy są z punktu widzenia postaci, a rozdziały ze względu na dodatki humorystyki i fantastyki są długie, jednak biorąc pod uwagę cztery emocje, które są w nich zawarte, są proporcjonalne do treści. Chcę byście wiedzieli, że opowieść nie jest z gatunku tych lekkich, tylko bardziej dla koneserów dobrej i wysoko postawionej lektury. Przy tej książce się myśli, ona sama jakby chce byśmy nad interpretowali jej znaczenie. Mamy tu czarny humor, sarkazmy oraz postawienie pod bramą w sytuacjach krytycznych. Jeśli już pojawia się tu postać fantastyczna, to nie jest ona pusta i przyjaźnie nastawiona. Bywa, że zwraca się w stylu słownym dobranym na aktualne lata w których była obecna. Dla mnie jest to dużym plusem, gdyż autor pokazał swoją wszech wiedzę w tej dziedzinie. Opowieść mogę porównać z winem z lat pięćdziesiątych, gdzie im dłużej leżało, tym bardziej doceniało się jego smak, co nie oznacza, że wszystkim smakowało. Ja widzę i doceniam jej wyjątkowość:-)

Seria Bena Aaronovitcha doczekała się wznowienia w prześlicznej szacie graficznej i ponownie zjednuje sobie fanów a ci, którzy już wcześniej zachwycali się twórczością autora dziś mają cichą nadzieję, że być może w końcu doczekają się wydania wszystkich tomów cyklu Peter Grant.

Usiądźcie wygodnie w ulubionym fotelu, znajdźcie sporo wolnego czasu i oddajcie się lekturze, która pięknie wpływa na naszą wyobraźnię. Miałam przyjemność już wcześniej czytać pierwszy tom tej pomysłowej serii, ale wracając do niego po latach zachwyciło mnie przede wszystkim to, że wciąż odczuwałam podobne emocje podczas przerzucania stron. Autor angażuje czytelnika we wszystkie wydarzenia, nie pozostawia nas obojętnymi na losy postaci i przede wszystkim w dobrym, obrazowym stylu ze smacznym poczuciem humoru prowadzi nas przez fabułę, która ma wiele do powiedzenia.

Peter Grant, który obejmie rolę głównego bohatera, to postać oryginalna i zdecydowanie warta bliższego poznania. Jako młody funkcjonariusz londyńskiej policji marzył o zostaniu detektywem, ale nie spodziewał się, że jego kariera potoczy się w zupełnie innym kierunku. Peter przesłuchując świadka, który okazuje się duchem, trafia pod opiekę Thomasa Nightingale’a zajmującego się przestępstwami związanymi z wszel kimi przejawami niesamowitości. I tak rozpoczyna się przygoda łącząca w sobie atrakcję magii i zło czające się na ulicach Londynu pod postacią okrutnych morderstw.

Akcja nie zwalnia tempa, chociaż ma swoje szybsze i wolniejsze momenty. Skutecznie jednak wyklucza przestoje a po prostu miejscami wprowadza potrzebne wyjaśnienia, które umożliwiają nam lepsze rozeznanie się w stworzonym przez autora świecie. A jest o czym czytać! Pierwszy tom jedynie zaostrza na więcej, pozostawia więcej pytań niż odpowiedzi i bawi się z czytelnikiem w magiczne pokuszenie, gdy interesuje nas dosłownie wszystko: od magii działającej na terenie Londynu po nadnaturalne zjawiska i nieprzeciętne istoty (wampiry, duchy, bogowie). Wszystko to otoczone jest sporą dawką emocji, śmiechu i przede wszystkim pozytywnego wydźwięku, choć nie zabraknie również mocniejszych, mroczniejszych momentów, bo nie możemy zapominać, że fantastyczne elementy łączą się tutaj z naprawdę przemyślaną zagadką kryminalną.

"Rzeki Londynu" to lektura, która wpływa na wyobraźnię, bawi się z czytelnikiem i wciąga na całego! Cieszę się, że seria Bena Aaronovitcha dostała nowe życie, ponieważ jest tego zdecydowanie warta. Świat magiczny ciekawie łączy się z prozą życia a niebanalne, nieszablonowe sytuacje przywołują na twarzy szczery uśmiech. I chociaż część pierwsza liczy sobie sporo stron, więc śmiało można rozłożyć ją na kilka dni to po zamknięciu ostatniej strony już mamy apetyty na więcej!

"Rzeki Londynu" autorstwa Bena Aaranovitcha to pierwszy tom cyklu o policjancie Peterze Grantcie. Książka swoją premierę na świcie miała zgoła dawno, ponieważ w 2011 roku, a w Polsce w 2014 roku, lecz po dwóch tomach, niestety, zaniechano publikacji kolejnych części. Na szczęście prawie dziesięć lat później wydawnictwo Zysk i S-ka wzięło sprawy w swoje ręce, dzięki czemu Polacy aktualnie mogą cieszyć się wznowieniem całej historii. :)

Zacznijmy jednak od początku. Peter Grant wkracza do opowieści w momencie kończenia swego rodzaju stażu policyjnego, gdzie z typowego "funkcjonariusza ulicznego" ma szansę dostać posadę w bardziej interesujących, dających wiele możliwości wydziałach, takich jak na przykład wydział zabójstw. Zanim jednak do tego dojdzie razem z zawodową partnerką (choć Peter wielokrotnie wspomina, że ma nadzieję na coś więcej) muszą patrolować nocą ulicę, gdzie wcześniej popełniono brutalne morderstwo dekapitacji. Niespodziewanie Peter dostrzega ducha. I to nie byle jakiego, ponieważ ten okazuje się świadkiem zbrodni!

W ten zabawny i nieco przerażający sposób Peter odkrywa u siebie zdolności magiczne. Razem z inspektorem Nightgallem - przełożonym, gdy mowa o statusie policyjnym, oraz mistrzem w związku z udziałem magii - próbuje rozwiązać kryminalną, podpartą nadnaturalnymi zjawiskami tajemniczą zbrodnię.

Chwila! Powiedziałam zbrodnię? Miałam na myśli cały wysyp kolejnych morderstw!

"Rzeki Londynu" to błyskotliwa urban fantasy łącząca genialny brytyjski humor, mnóstwo elementów magicznych, dynamiczną akcję oraz ultraciekawą sprawę kryminalną. Ben Aaronovitch wprowadza czytelnika w samo serce wydarzeń, od których ciężko uciec - są tak wciągające. Każdy rozdział śledziłam z głębokim zaangażowaniem emocjonalnym, ponieważ już od samego początku zżyłam się z bohaterami.

Zwłaszcza z Peterem, który w zupełności nie przypominał bohatera idealnego. Powiedziałabym, że chłopak miał więcej szczęścia niż rozumu, przez co wielokrotnie wplątywał się w zabawne sytuacje. Kilka razy dosłownie parsknęłam śmiechem. Uwielbiałam go za jego niezdarność, milion myśli na minutę albo niski poziom umiejętności kontaktowania się z innymi ludźmi.

Bardzo podobało mi się to, że cały magiczny świat czytelnik poznawał na równi z Peterem: powoli, od podstaw, każdorazowo przeżywając szok na wieść o istnieniu wampirów, bóstw czy innych nadnaturalnych "potworów". Peter nie był też orłem magii, więc nauka szła mu dość mozolnie, dzięki czemu zyskiwał na realności, co ogromnie cenię w dobrej fantastyce.

Jedyną wadą, za którą odjęłam punkt w ostatecznej ocenie, było samo zakończenie. Zrobiło mi się przykro, kiedy okazało się, że domyśliłam się zawiązania jednego wątku (kryminalnego), jednak autor i tak rozpisał je niezwykle umiejętnie, dlatego nie czułam aż tak dużego zawodu. Poza tym postać Petera kompletnie mi to wynagrodziła.

Podsumowując, "Rzeki Londynu" Bena Aaronovitcha to lektura, którą polecę każdemu bez wyjątku. Historia jest porywająca, ma wspaniałych, nieco wadliwych bohaterów oraz cudowny humor - wszystko to sprawi, że oderwanie się od książki graniczy z cudem. "Rzeki Londynu" to wspaniały wstęp do dalszych przygód Petera, na jakie czekam z niecierpliwością.