Rzeczy, które robimy w ciemności

"Tak niespodziewanie światło zmienia się w ciemność, miłość w nienawiść, życie w śmierć"

Wspaniała, niesamowita, po prostu wow ❤

Thriller, który już w tej chwili jest dla mnie numerem jeden tego roku. Przyznaję, nie znam autorki ale jeśli każdą książkę pisze w taki sam sposób jak tą to już jestem jej fanką. Tej książki się nie czyta, tą książką się żyje, kiedy przerywa się w trakcie to już myślami jest się przy tej historii.

Joanna robi karierę jako świetna fotograf, jej wystawa ruszą w europejskie tourne. Jedno zdjęcie, które widzi w gazecie burzy jej spokój i budzi demony przeszłości.

Lia prowadzi popularne czasopismo, realizuje się jako szefowa, matka a ostatnio jest szczęśliwa u boku Tomasza. Pewnego dnia syn Lii znika, wszystko wskazuje na porwanie. Tomasz robi wszystko żeby pomóc, ale jego przeszłość jest jak cień i skarada się tuż za nim. Czy ma ON udział w porwaniu? Czy ma ON coś na sumieniu? Kiedy losy tej trójki się że sobą zetkną, wszystko się wyjaśni.

Historia intryguje, tajemnice się nawarstwiają, autorka gra na emocjach i robi to niezwykle umiejętnie. Nie mogłam tej książki odłożyć, zarywałam dla niej noc, po to by obudzić się wcześnie rano i znowu czytać. Uwielbiam takie historię i bardzo zachęcam do przeczytania i podzielenia się opinią.

Jednej z nich Tomasz kojarzy się z gorzkim posmakiem wydarzeń sprzed lat. Dla drugiej mężczyzna jest przyszłością. Joanna i Lia nie wiedzą, że ścieżki ich życia połączą się dzięki niemu.

Książki niektórych autorów przyciągają niczym magnez. Dla mnie do tego grona należą tytuły, które zostały napisane przez Dominikę van Eijkelenborg. Utwory poznane do tej pory zafascynowały mnie na tyle, że bez większego zastanowienia sięgam po kolejne nowości autorki.

„Rzeczy, które robimy w ciemności” to subtelnie mroczne połączenie powieści obyczajowej i kobiecego thrillera. Pisarka dobrze wie, jakie elementy tych gatunków są najbardziej pożądane i doceniane i potrafi połączyć je z wielką gracją i smakiem. Podczas lektury wysuwają się one naprzemiennie na prowadzenie, raz po raz przypominając czytelnikowi, że w tym tytule każdy może znaleźć coś dla siebie. Bo nie zabrakło ani interesujących kwestii ani ciekawej koncepcji realizacji tematu ani emocji i wzruszeń.

Właśnie ten uczuciowy wydźwięk historii zrobił na mnie największe wrażenie. Emocje bohaterów bardzo działają na wyobraźnię i mocno wpływają na czytelnika. Skłaniają do refleksji, wyciągania wniosków, kształtują rachunek zysków i strat. Podążając za bohaterami nie tylko śledzimy ich losy, starania, decyzje, ale również myślimy o sobie. Magia tej historii przynosi nam więcej, niż przyjemność czytania, satysfakcję z wybranej lektury czy uczucie dobrze spędzonego czasu. Realizm osnuwający książkowe strony i autentyczność przekazu sprawia, że ta opowieść zostaje w sercu i umyśle na dłużej.

„Rzeczy, które robimy w ciemności” to historia urzekająco prawdziwa. Uwielbiam motywy, jakie autorka wykorzystała do stworzenia swojej opowieści. Powroty do przeszłości, zbrodnie i kary, żal za grzechy, rozdzieleni kochankowie, gorzkie wyrzuty sumienia, ciężar zemsty… Takie połączenie musi wróżyć sukces opowieści. Eijkilenborg pięknie to wszystko ze sobą zestawia, miksuje, dawkuje. Potrafi sprawić, że znane tematy nabierają świeżego charakteru, a ich brzmienie dostarcza emocji i refleksji.

Autorka w przekonujący sposób łączy ze sobą bieżące wydarzenia z fragmentami przeszłości. Dzięki temu historia wydaje się bardziej dopracowana, kompletna i intrygująca. Taka narracja zawsze jest mile widziana, nie tylko wiele wnosi do opowieści, ale ma także wartość sama w sobie. Nie jestem pewna, które wydarzenia bardziej mnie przyciągały i silniej zatrzymywały. I przeszłość i teraźniejszość potrafi bowiem zakwestionować to, w co wierzymy i my, i bohaterzy powieści.

Eijkelenborg znakomicie radzi sobie także z kreacją postaci. Na stronach książki mamy okazję poznać ich nieco lepiej, zrozumieć powody podejmowanych przez nich decyzji, ocenić słuszność wyborów. Każdy z nich stanowi ważną i istotną część tej opowieści. A kiedy poznamy ich lepiej, to nie ma już możliwości, by przejść obojętnie obok tego, co przygotowała dla nich pisarka.

„Rzeczy, które robimy w ciemności” to mały fragment życia zamknięty w pięknej okładce i opatrzony bardzo przekonującym tytułem.

Lia jest właścicielką prestiżowego magazynu w Holandii, a prywatnie matką Jaspera, który właśnie przechodzi buntowniczy okres, i partnerką Tomasza. Życie Lii układa się dobrze do momentu, gdy pewnego dnia Jasper nie wraca na noc do domu.

Podróż Joanny do Holandii miała być kolejną celebracją jej sukcesu artystycznego. Jednak przeglądając lokalną gazetę zobaczyła zdjęcie, które sprawiło, że wszystkie wspomnienia wróciły a to, co sobie zaplanowała zeszło na dalszy plan.

Czy Lia odzyska syna? Czy śledztwo Joanny przyniesie oczekiwane rezultaty? I jaką rolę w tym wszystkim odgrywa Tomasz ?

Na te, jak i wiele innych pytań znajdziecie odpowiedź w najnowszej książce Dominiki van Eijkelenborg.

"Rzeczy, które robimy w ciemności" to moje pierwsze spotkanie z Autorką i jak najbardziej udane. Od pierwszych stron dałam się wciągnąć w tę niespieszna ale pełną zwrotów akcji historię. Tutaj nic nie jest takie, jakby mogło się wydawać, do końca nie wiemy jak to się zakończy. Prosty i przyjemny w odbiorze język i styl autorki sprawia, ze od książki ciężko się oderwać. Teraźniejszość przeplatająca się z przeszłością daje nam ogólny zarys całej sytuacji, momentami powodując przyspieszone bicie serca i uczucie niepokoju.

"Rzeczy, które robimy w ciemności" to niezwykle intrygujący i mroczny thriller psychologiczny pełen głęboko skrywanych sekretów, w którym bohaterowie zmagają się z własną przeszłością. To z pewnością jedna z lepszych książek, jakie ostatnio przeczytałam. Niech was nie zrazi liczba stron, jest to naprawdę grubasek, ale czyta sie ją niezwykle szybko, autorka bowiem ma talent do zaintrygowania czytelnika i potrafi sprawić, że książki nie chce się odkładać przed poznaniem zakończenia. Jeżeli macie ochotę na dobry thriller psychologiczny to szczerze Wam polecam, ja jestem w pełni usatysfakcjonowana lekturą.

„Rzeczy, które robimy w ciemności” to thriller autorstwa Dominiki van Eijkelenborg, wydany przez Wydawnictwo Kobiece.

Pewnego dnia buntowniczy, nastoletni syn Lii Kornmann – Jasper, znika bez śladu, nie wraca do domu na noc. Wywołuje to przewrót w życiu Lii, która na co dzień zajmuje się własnym czasopismem „Chic”.

Joanna zaś szykuje się do swojej wystawy fotograficznej i planowała celebrowanie swojego kolejnego sukcesu życiowego w Holandii. Wszystko zmieniło się w momencie, gdy zobaczyła pewną notatkę prasową zamieszczoną w lokalnej gazecie. Dziewczyna rusza tym tropem, konfrontując się z przeszłością. Co więcej, Lia również działa według własnego planu. Losy tych postaci zaczynają się zazębiać. Od tego momentu dwie bolesne historie powoli wychodzą na światło dzienne.

Od autorki dostajemy kilka perspektyw, kilka wątków i retrospekcje, które powoli zaczynają łączyć się ze sobą. Co trzeba przyznać, autorka się nie spieszy – powoli daje nam strzępki informacji, przyzwyczaja do bohaterów, przekonuje do nich, rysuje ich historię. Pokazuje doświadczenia z przeszłości, które piętnują i odciskają się na przyszłości postaci.

„Rzeczy, które robimy w ciemności” to thriller, który rozwija się dość wolno z racji tego, iż autorka serwuje nam solidne wprowadzenie i zaznajomienie z bohaterami. Książka zasługuje bardziej na miano namalowanej, thrillerowej historii, w której wszystko ma swój czas, ma swoje tempo, ma swoją możliwość bytu w dokładnie tej chwili, a nie w innej. Autorka posługuje się językiem ładnym, malowniczym, powiedziałabym, że bardziej poetyckim niż autorzy większości thrillerów. Sama forma i tematyka, wątki przeszłości, bólu i doświadczeń, skłaniają do refleksji. Dla tych, którzy oczekują od książki dosłownie mówiąc pierdolnięcia od początku i utrzymania poziomu do końca, może być ona w pewnym stopniu zawodem. Tutaj mamy zdecydowanie inne tempo, mnogość wątków, ale rozwijanych właśnie w swoim tempie – na to trzeba być przygotowanym.

Autorka próbuje jak najbardziej namieszać nam w głowie i udaje to się jej. Nie wszystko jednak finalnie mi się zazębiło. Mam wrażenie, że ta końcówka sprawia, że albo ja się pogubiłam we wszystkim, albo nie zostało to doprowadzone do takiego punktu, aby dokładnie wszystko ze sobą połączyć.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu.

Podróż Joanny do Holandii miała być celebracją kolejnego sukcesu artystycznego. Jednak w lokalnej gazecie zobaczyła kogoś, kto przywrócił masę wspomnień. Kobieta postanawia za nimi podążyć.

To było moje pierwsze spotkanie z autorką i od razu niezwykle udane. Wciągnęłam się od razu i zakochałam w języku, jakim operuje autorka.

Fabuła powieści była dość zawiła, ale Pani Dominika zadbała o to, żeby czytelnik się nie pogubił. Jestem po ogromnym wrażeniem tego, że cała historia jest niczym puzzle, które w odpowiednim momencie wskakują w odpowiednie miejsca.

Zawrotnego tempa akcji tutaj nie uświadczymy, ale nie uświadczymy również nudy. Wszystko jest wyważone. Mam nieodparte wrażenie, że autorka doskonale umie w równowagę.

Ta książka to wybitnie klimatyczna opowieść o przeszłości, o jej wpływie na teraźniejszość, o demonach, które wielu z nas ma sobie i o momencie, w którym trzeba się z nimi zmierzyć. Przed lekturą należy się nastawić na pełen wachlarz emocji, a potem to już tylko czytać i zapomnieć o całym świecie.

Gorąco polecam.

Książka na początku szła mi lekko opornie. Jakoś nie mogłam się w nią wgryść.

Najpierw poznajemy Joannę, znaną fotografkę, która szykuje się do swojej wystawy w Holandii. Powoli poznajemy kolejnych bohaterów, których losy skrzyżują w mało szczęśliwym momencie ich życia. Joanna też wspomina dużo przeszłości. Właściwie to każdy wrzuca jakieś swoje wspomnienia.

Te wspomnienia to niby były wrzucane od nowego wiersza, ale jednak momentami nie od razu było wiadomo, że to przeszłość i trochę mnie to drażniło.

Ta książka trochę kojarzy mi się z telenowelą, dużo i długo się dzieje, a na końcu w jednym ostatnim odcinku wszystko się wyjaśnia i kończy, tu też dopiero pod koniec wszystko się wyjaśnia.

I powiem wam, że jeśli czytamy uważnie, zwracamy uwagę na szczegóły to możemy się domyśleć kto jest winny, bo autorka daje nam znać i od nas zależy czy to wychwycimy czy pozwolimy się totalnie zaskoczyć na końcu ;) Ja coś przeczuwałam, ale jednak coś mi umknęło, choć nie do końca, bo podejrzewałam jedną osobę i w sumie dobrze.

Jak wspomniałam na początku było opornie, później się wkręciłam i miałam chęć szybko dotrzeć do końca, bo bardzo chciałam wiedzieć co zadziało się w przeszłości Tomka i Joanny, co się stało z Julią. I miło zaskoczyła mnie sama końcówka. Nie żałuję, że wybrałam tą książkę, choć jakoś na thiller to takie lajtowe było, albo ja już się przyzwyczaiłam do tych zawiłości ;) Dla mnie to bardziej kryminał, tajemnice, coś co lubię.

"Rzeczy, które robimy w ciemności" to thriller, w którym znajdziecie dobrze wykrawanych bohaterów, tajemnice i  niepewność. Historia trzyma w napięciu, i potęguje emocje z każdym zwrotem akcji. Autorka odkrywa karty bez pośpiechu pozwalając czytelnikowi snuć własne przypuszczenia. Czas, miejsce oraz wątki bohaterów przeplatają się jak kadry kolejnych fotografii by w końcu powstała oryginalna galeria życia. 

     Muszę przyznać, że bardzo pochłonęła mnie opowieść i liczyłam na spektakularne powiązanie obu wątków, jednak w tym temacie czuję lekki niedosyt. Autorka postawiła zdecydowany nacisk na psychologiczne rozwiązanie, a ja liczyłam na bardziej zaskakujący i nieprawdopodobne rozwiązanie. Nie zmienia to faktu, że książkę polecam i przeczytałam ją z wielką przyjemnością. 

„Rzeczy, które robimy w ciemności” to thriller psychologiczny, w który autorka wplotła zarówno wątki obyczajowe, jak i psychologiczne.

Joanna przyjeżdża do Holandii, gdzie organizuje swój wernisaż wystawy fotografii.

Wszystko się komplikuję, gdy przez przypadek trafia w prasie na zdjęcie mężczyzny, z którym wiążą ją bolesne wspomnienia z przeszłości. Postanawia go odszukać.

Lia jest właścicielkę czasopisma „Chic”. Pewnego dnia, jej syn nie wraca do domu, znika bez śladu, a ona próbuje wszelkich sposobów, aby odnaleźć dziecko.

Na pozór tych dwóch kobiet nie łączy nic, lecz ich drogi zejdą się w obliczu przykrych wydarzeń w ich życiu.

Akcja toczy się w sposób niespieszny, ale wciągający. Autorka bardzo płynnie przechodzi od przeszłości do teraźniejszości, prowadząc akcję dwutorowo. Sukcesywnie dowiadujemy się, co wydarzyło się w młodości, tym samym buduje napięcie i rozbudza naszą ciekawość.

Dominika van Eijkelenborg przedstawia czytelnikowi doskonały zarys portretów psychologicznych bohaterów. Opisuje ich przeżycia, lęki czy myśli.

„Rzeczy, które robimy w ciemności” to klimatyczna, emocjonująca opowieść o demonach przeszłości, które nie dają normalnie funkcjonować, a niewyjaśnione sprawy, niewypowiedziane słowa wręcz prześladują.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i zapewne nie ostatnie. Książka godna przeczytania, serdecznie polecam!

Lokata_ewa

Dwie obce, świetnie realizujące się w swoim życiu kobiety Joanna Sandorska i Lis Kornmann, które połączył jeden mężczyzna Tomasz.

Mężczyzna, który już na zawsze zmieni życie obu kobiet.

Joanna Sandorska po kolejnych świetnych zdjęciach i dużym zainteresowaniu odbiorców, organizuje galerię fotograficzną w Holandii.

Jednak w dzień wystawy przez jedno zdarzenie, a dokładnie przez przypadkowe zdjęcie w lokalnej prasie, kobieta nie pojawia się na organizowanej imprezie. Postanawia odnaleźć Tomasza, mężczyznę widniejącego na zdjęciu, aby wyjaśnić wszystkie niedomówienia oraz pobyt jego ucieczki.Joanna po 20-latach pragnie poznać prawdę.

Lis Kornmann po burzliwym rozwodzie, z synem u boku, szybko staje na nogi i spełnia swoje marzenia.Realizuje się jako właścicielka popularnego w Holandii czasopisma "Chic".

I tak pewnego dnia podczas gruntownego remontu wydawnictwa poznaje jego - Tomasza dla którego po pewnym czasie staje się partnerka.

Niestety szczęście nie trwa wiecznie, gdyż codzienny spokój kobiety zaburza zniknięcie syna Jaspera.

Lia postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i na własną rękę podejmuje się śledztwa w sprawie zniknięcia syna.

Co łączy Joannę z Tomaszem?Czy Lia odnajdzie syna?Kto porwał Jaspera?

~"RZECZY KTÓRE ROBIMY W CIEMNOŚCI" autorstwa Dominika Van Eijkelenborg to powieść obyczajowa w której znajdziemy elementy thrillera psychologicznego, kryminału oraz dramatu.Jest to ciekawa historia urozmaicana retrospekcjami, gdzie na przemian teraźniejszość bohaterów przeplata się z przeszłością, aby lepiej ukazać nam jak duży wpływ na nasze życie ma sama "przeszłość" i związane z nią nieporozumienia, niedomówienia oraz tajemnice...

I chociaż w całej opowieści tak naprawdę nie znajdziemy mocnych zwrotów akcji, ciągłego napięcia, dreszczu emocji, dusznego klimatu, gęstej atmosfery, a sam początek co dla niektórych może wydawać wręcz nawet nużący, to historia jest na tyle ciekawa, zagmatwana, że nie odłożymy jej póki nie poznamy końca.

Niebanalni prawdziwi bohaterowie ich rozterki druzgocąca przeszłość, problemy, tajemnice, oraz niewyobrażalny "ból" matki to tylko część elementów układanki, która zaserwowała nam autorka.

Myślę, że fani lżejszych historii będą miło ukontentowani z zawartości.Polecam J.K.

RECENZJA

"Patrzyliśmy, jak tonie, i nie zrobiliśmy nic. Można uratować kogoś, kto tonie w wodzie, ale jak uratować kogoś, kto tonie we własnym smutku?"

Dominika van Eijkelenborg w swojej książce "Rzeczy, które robimy w ciemności" opowiada historię o skrywanych tajemnicach i mrocznych zakątkach naszej duszy. To historia osób, które pogubiły się w swojej codzienności, zatraciły w swoim smutki i żalu oraz uciekły z rodzinnego miejsca, żeby zapomnieć o przeszłości.

Joanna, świetna fotografka, przyjeżdża do Holandii, aby świętować swój kolejny sukces. Niestety wystarczyło tylko jedno spojrzenie na zdjęcie w lokalnej gazecie i przeszłość, o której Joanna skutecznie starała się zapomnieć, powróciła ze zdwojoną siłą.

Lia, redaktor naczelna gazety "Chic". Kobieta odnosząca sukcesy na łamach gazety, pracująca z ludźmi, ukrywa swoje problemy, a stres odreagowuję w ramionach Tomasza. Ma cudownego syna, ale ON z kolei nie pała sympatią do partnera matki. Pewnego dnia jej życie zamienia się w koszmar. Jasper zostaje porwany. Czy syn odnajdzie się cały i zdrowy? Jaki związek będzie miała ta sprawa z Tomaszem i jego daną przeszłością i czego tak naprawdę szuka Joanna? Tego musicie dowiedzieć się sami.

"Rzeczy, które robimy w ciemności" to świetny thriller psychologiczny. Niech was nie zmyli tytuł. Tutaj nie chodzi o imprezy, randki i inne rzeczy, które robimy pod osłoną nocy. Ten tytuł ma zupełnie inne znaczenie i przesłanie. Tutaj chodzi o mrok duszy, o smutek i strach. O to, z czym zmagamy się na co dzień, jak to wszystko przeżywamy i co z nami robi smutek, złość, rozpacz i żal. Jaki wpływ na nas mają tragiczne wydarzenia, co się dzieje z nasza dusza i umysłem, kiedy tracimy coś najcenniejszego. W tej historii znajdziecie wszystkie odpowiedzi na dręczące was pytania. Tej książki się nie czyta spokojnie, tę książkę się pochłania. Wciąga w swoje odmęty niczym rwąca rzeka. To przepełniona emocjami i bólem historia osób, którzy coś tracą. Ale! Ta historia nie ma w sobie tylko smutku. Znajdą się w niej też elementy radości i szczęśliwego zakończenia. Na pewno wrócę jeszcze nie raz do tej lektury i z chęcią sięgnę po inne tytuły, które wyszły spod pióra tej autorki. A Wam polecam jak najszybciej zapoznać się z tą historią. Czekam na wasze wrażenia.

Bardzo dziękuje Wydawnictwu Kobiece za egzemplarz recenzencki tej lektury.

"Kolory niektórych wspomnień nigdy nie bledną".

.

Ten stan, kiedy wspomnienia są jak cienie i duchy, które dopadają w ciemności, a ty próbujesz zasnąć... Jak wąż wypełzają każdej nocy, kąsają, by zabić swoim trującym jadem. Przeszłość sączy się jak trucizna, pełna znaków zapytania i domniemań "co by było, gdyby"... Kruszy serce na drobne kawałki, a w głowie tworzy obrazy pełne pułapek i podtekstów. I tak mijają lata- dziesięć, dwadzieścia... A wspomnienia dalej prześladują jak "plaga niewidzialnych insektów", chwytają w swą pajęczą sieć i gryzą w najczulsze miejsca. Tworzą "tunel wiodący ku przeszłości", generują widma, majaki, prowokują myśli, które "dziobią jak wygłodniałe sępy". A obok... "Mara teraźniejszości"- "skulona pod kocem i jęcząca we śnie". Ty w tej pogoni za przeszłością jesteś jak "ćma, która wraca do kaleczącego ją płomienia"...

.

Thriller, w którym przeszłość goni teraźniejszość. Jego domeną jest opowiadanie obrazami utkanymi z emocji. One żyją tutaj własnym życiem, nie są tylko tłem dla wątku kryminalnego (tajemniczego zaginięcia nastolatka). Retrospekcje, nabrzmiałe od tych emocji, "odległe i mętne jak głębokie wody jeziora" tworzą obraz "tysięcy zaprzepaszczonych szans"- głównie na szczęście i miłość. Poruszają i wzruszają. Towarzyszą nam skołatane myśli i poczucie uwikłania w wykreowaną sieć wydarzeń. W niektórych momentach nie da się tutaj postawić kropki i iść przez tę opowieść dalej. Bardzo podobała mi się emocjonalność tego thrillera. Urzekły mnie te wędrówki do przeszłości oraz do miejsc ważnych również dla mnie- plaż wigierskiego jeziora. Autorka dosyć misternie konstruuje psychologię postaci. Dostajemy thriller psychologiczny z rozwiniętym wątkiem obyczajowym, ale także napięciem, tajemnicą w tle i poczuciem zagrożenia, charakterystycznymi dla typowego thrillera. Atutem jest również klimat, który osobiście bardzo lubię - "mętny" oraz z lekką psychozą między wierszami.

.

Klimatycznie i z dużą płynnością o tym, jak ciężko uwolnić się od przeszłości i wspomnień, od uczuć, które często żyją własnym życiem i nijak się mają do naszych życiowych założeń. Wczułam się mocno w losy bohaterów i dałam się na chwilę zaczarować. Polecam.

Lia jest właścicielką popularnego pisma "Chic". Ma nastoletniego syna, Jaspera, który nagle znika bez śladu, a jego odnalezienie okazuje się zagadką trudną do rozwikłania. Joanna zajmuje się fotografowaniem i odnosi w tej dziedzinie duże sukcesy. W lokalnej prasie widzi zdjęcie pewnego mężczyzny, z którym łączyła ją bolesna przeszłość. Postanawia go odnaleźć. Losy kobiet krzyżują się w ciężkich momentach w ich życiu. Co je łączy? Jak zakończą się te historie?

Przejmująca opowieść o bolesnych skutkach niewypowiedzianych słów, nieodbytych rozmów oraz niewyjaśnionych kwestii, pod których ciężarem ugina się proza życia. Książka jest bardzo wciągająca i czytałam ją z przyjemnością, jednak ma kilka malutkich wad, o których zaraz powiem. Pozycja nie należy do typowych thrillerów, w których akcja jest dynamiczna, a pułapki myślowe czyhają na nas na każdym kroku - wręcz przeciwnie, poznajemy losy obu kobiet nieśpiesznie, akcja toczy się swoim powolnym rytmem, a rozbudowane wątki pozwalają nam bardzo dobrze poznać bohaterów i wyrobić sobie o nich opinie. Autorka świetnie utożsamiła się z postaciami, ukazując motywy ich postępowania, wnikając w ich psychikę i ten zabieg skutkuje nagromadzeniem wielu emocji. Akcja rozgrywa się dwutorowo i obie ramy czasowe pisane naprzemiennie genialnie ze sobą korelują i uważam, że autorka wykonała to po mistrzowsku. Napięcie zostało budowane powoli, stopniowo, aż w pewnym momencie ciężko oderwać nam się od książki. Poruszane wątki, nie tylko kryminalne, lecz również romantyczne, wciągają i niosą za sobą pewne ważne przesłania. Bardzo szybko czytało mi się tę lekturę, nie tylko przez głębię treści, lecz również lekki i przyjemny styl autorki. Teraz przejdźmy do minusów. Mam zastrzeżenia do postaci Joanny, którą niezbyt polubiłam i przez większość książki uważałam jej wątek za zupełnie zbędny, lecz zakończenie sprawiło, że po części zmieniłam zdanie. Do kolejnych należą kwestie, które nie zostały do końca wyjaśnione, a kilka zachowań bohaterów było według mnie nieracjonalnych i przez to mało wiarygodnych. Książkę uważam jednak za zdecydowanie wartą przeczytania.

W weekend udało mi się przeczytać bardzo ciekawą, aczkolwiek niejednoznaczną historię. Z jednej strony intrygujący tytuł, po którym nie wiedziałam czego się spodziewać. Z drugiej okładka, która mnie zachwyciła, zarówno z zewnątrz jak i w środku… Jednak zawsze najważniejsza jest treść i tutaj przy pierwszych rozdziałach miałam zagwozdkę, czy to książka odpowiednia dla mnie. Ale tak było tylko do czasu…

Początkowo dość niepozorna historia, stopniowo zaczęła nabierać rumieńców. Dość obszerne opisy i lawirowanie między czasem przeszłym oraz teraźniejszym, a także mnogość bohaterów sprawiała, że ciężko miałam się wbić w fabułę. Czuć było mocno sferę obyczajową, ale tak było tylko do pewnego momentu…

Myślę, że autorka umyślnie wprowadzała czytelnika krok po kroku w poszczególne wątki by w niewielkim stopniu dać nam przedsmak tego, co miało się pojawić w dalszej części… Nagle i niepostrzeżenie z obyczajówki przechodzimy w interesujący i wciągający thriller. Im bardziej zagłębiałam się w psychologiczny portret bohaterów, odkrywając kolejne elementy z przeszłości, które łączą się z teraźniejszością, tym mocniej wciągała mnie fabuła, której nie sposób było przewidzieć. Całość zdecydowanie na plus i szczerze mogę Wam ją polecić!

Początkowo dość opornie szło mi czytanie książki „Rzeczy, które robimy w ciemności”. Nie mogłam wgryźć się w tę książkę. Chyba za bardzo skupiłam się na tym, co łączy przeszłość z teraźniejszością, zamiast dać się ponieść tej historii. Jak już dałam się ponieść, to czytanie było przyjemnością.

Podobało mi się to, jak zostali wykreowani bohaterowie i to, że byli bardzo charakterystyczni. Autorka dość przemyślanie utkała fabułę i systematycznie dokładała po kawałeczku akcji. Jak się wciągnęłam, to często nie chciałam odkładać książki, tylko chciałam dowiedzieć się, co będzie dalej. Będąc po lekturze uważam, że przeplatanie wątków teraźniejszych z przeszłością było ciekawym zabiegiem. Pozwoliło lepiej poznać motywy niektórych bohaterów oraz w odpowiednich momentach zwalniało tempo akcji, by budować jeszcze większe napięcie.

Jest tu napięcie, są tajemnice, jest przeplatanie wątków. Jeśli lubicie takie połączenie, to zachęcam Was do sięgnięcia po tę książkę.

⭐Lia jest matką nastoletniego Jaspera. Pewnego poranka jej partner Tomasz zauważa, że chłopak nie wrócił do domu na noc a życie kobiety zamienia się koszmar pełen niepokoju.

Jednak to nie jedyny wątek w książce, razem z Tomaszem cofamy się do przeszłości, która nie da o sobie zapomnieć a wraz z Nią kobieta, której zniszczył życie.

⭐Jest to Książka, która trzyma w napięciu do samego końca! Razem z bohaterką niepokoiłam się o losy nastolatka, wdzierały się wątpliwości a zwroty akcji przyspieszały bicie serca.

Przeszłość Tomka, Asi i Julki intrygowała mnie od początku, nie spodziewałam się takiego biegu wydarzeń i tak zawiłej relacji. Autorka odsłania przed nami karty, pokazując dramat i dylematy młodych ludzi, których decyzje miały diametralny wpływ na ich losy odciskając piętno w ich dorosłym życiu.

⭐Takie książki lubię! Przeplatane wątki kilku bohaterów trzymające w napięciu. Pełen emocji powrót do przeszłości i sieć wydarzeń, która niezwykłe łączy się z teraźniejszością. To zdecydowanie poruszająca historia dla koneserów dobrych thrillerów!

Kiedy sięgam po thriller psychologiczny liczę na akcję i ciarki już od pierwszych stron. Jak było w przypadku książki autorstwa Dominiki van Eijkelenborg pt. "Rzeczy, które robimy w ciemności" dowiecie się za chwilę.

Joanna Sandorska skupiona na karierze fotografa podróżuje obecnie po Europie z wystawą swoich prac. Obecna wystawa ma miejsce w Holandii. Jednakże szybko spokój Joanny zostaje zakłócony. Wystarczy jedno zdjęcie mężczyzny z jej przeszłości by rzuciła wszystko i ruszyła mu na spotkanie. Zaczyna szukać informacji na jego temat i go śledzić nim ostatecznie skonfrontuje się z nim i przeszłością. Czy odkryje prawdę i pogodzi się z tym co wydarzyło się przed laty?

Lia Kornmann jest właścicielką czasopisma "CHIC". Jest szczęśliwa w związku z Tomaszem oraz ma nastoletniego syna Jaspera, który jest dla niej najważniejszy. Niestety jej na pozór idealne życie mącone tylko kłótniami z byłym mężem niedługo ma się załamać. Jasper znika bez śladu. Policja niby coś robi ale jednak są bezradni i nic nie udaje im się odkryć. Lia bierze sprawy w swoje ręce i zaczyna dzięki mediom społecznościowym poszukiwania poszlak gdzie może być jej syn. Załamana lecz wciąż pełna nadziei szuka syna bez przerwy. Kto jest odpowiedzialny za porwanie jej syna? Czy to czego się dowie w trakcie śledztwa zburzy jej poukładane życie?

Tomasz Rajter, prosty pracownik budowlany, partner Lii, sam jeszcze nie wie co go czeka. Zderzenie z przeszłością oraz tragizm obecnych wydarzeń wpłyną znacząco na jego życie. Czy postąpi właściwie, czy uda mu się uratować chłopca?

Kees Herder jest młodym policjantem zajmującym się zniknięciem Jaspera. Niegdyś zawodnik w drużynie hokeja dziś próbuje ocalić czyjeś życie. Co czeka naszego dzielnego policjanta i czy uda mu się rozwiązać więcej jak jedną sprawę w trakcie tego śledztwa?

Czy ten opis fabuły Was zachęcił do sięgnięcia po książkę? Może wystarczył już opis od wydawcy na tyle okładki?

Pomysł na fabułę fajny, wielowątkowość i szczegóły z życia bohaterów może potrzebne, a może trochę jednak mniej tego mogło być. Przez zbyt wiele szczegółów na początku książka mi się dłużyła i miałam wrażenie, że czytam książkę obyczajową z lekkim elementem thrilleru. Gdzieś od połowy udało mi się wciągnąć i zaczęło się robić ciekawie. Przeskoki między teraz a kiedyś w życiu Joanny i Tomasza oraz powolne odkrywanie prawdy co i kto tak naprawdę zniszczył jej życie było bardzo fajnym zabiegiem. Mamy zatem tu dwie zagadki do rozwiązania, czyli porwanie Jaspera oraz co wydarzyło się w przeszłości w Polsce. I zdecydowanie ten drugi wątek bardziej mnie wciągnął i zainteresował. Jak już wspomniałam początek lektury był dość ciężki i przeskoki między życiem jednego bohatera a drugiego. Jednak gdy akcja zaczęła się rozwijać i ruszać do przodu to poczułam satysfakcję i nie miałam ochoty odkładać książki. Jestem zadowolona z lektury.

Ogólnie po tylu zachwytach w recenzjach innych osób spodziewałam się wybitnego dzieła z gatunku thrilleru, ale jednak nie dostałam go. Książka nie jest zła i nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Jednak lepiej się nie zapoznawać z opiniami innych osób przed lekturą, bo wtedy nasze wymagania mogą być znacznie wyższe i trudniej będzie książce im dorównać.

Podsumowując: sprawdźcie sami czy jest to książka dla Was, podejdźcie do niej z czystym umysłem i bez wygórowanych wymagań. Być może okaże się idealna na ten pochmurny dzień.

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję bardzo Wydawnictwu Kobiece.

Kryminały spod logo Wydawnictwa Kobiecego poznałam już całkiem dobrze. Nie są to brutalne i pełne przemocy książki, określiłabym je jako delikatne, niekiedy psychologiczne, często o wydarzeniach które mają miejsce za zamkniętymi drzwiami. Policyjne śledztwo i pościg za przestępcą często jest na drugim planie, jeśli w ogóle jest. Pierwsze skrzypce grają tu bohaterowie, silne kobiece sylwetki ich emocje a nierzadko również tajemnice które wypływają na powierzchnię dopiero po wielu latach.

„Rzeczy, które robimy w ciemności” doskonale pasują do wydawnictwa w którym zostały wydane, i nie widząc loga na okładce po lekturze z pewnością odgadłabym kto postanowił „wypuścić” książkę na polski rynek wydawniczy.

Joanna spełnia się zawodowo jako wzięta fotografka. W Holandii celebruje kolejny sukces jakim jest wystawa w jednej z większych galerii. Jedna, przypadkiem zauważona, fotografia opublikowana w lokalnej gazecie budzi w Joannie wszystkie uśpione i bolesne wspomnienia.

Lia również jest kobietą sukcesu i właścicielka Holenderskiego czasopisma Chic. W życiu prywatnym spełnia się w roli matki dorastającego syna i partnerki Tomasza. Spokojnie płynące dni zaburzy tajemnicze zniknięcie Jaspera, a jego nieobecność w domu na wiele nocy spędzi sen z powiek kobiety.

Losy dwóch zupełnie obcych dla siebie osób przetną się w obliczu postępujących po sobie tajemniczych wydarzeń i obie będą musiały zmierzyć się z bolesną przeszłością.

„Rzeczy które robimy w ciemności” to jeden z tych kryminałów z wolno rozwijającą się akcją, w których rosnące napięcie jednocześnie ciekawi i nieraz przytłacza gęstą atmosferą. Powieść jest wielowątkowa, a historia napisana z kilku perspektyw – teraźniejszego życia Lii i Joanny oraz wydarzeń które miały miejsce podczas gdy ta druga była nastolatką. I mimo iż te dwa okresy dzieli przeszło dwadzieścia lat mają one duże znaczenie dla aktualnej fabuły książki.

Akcja momentami nużyła mnie przez wielokrotne wracanie do przeszłości Joanny i rozbudowywanie tych wątków, ale w ostatecznym rozrachunku rozumiem ten zabieg który wniósł zupełnie nowe spojrzenie na obecnie prowadzone śledztwo. Styl pisania autorki jest przyjemny i sprawił że przepłynęłam przez te niecałe 500 stron, a fabuła wciągnęła mnie na tyle że niekiedy posiłkowałam się audiobookiem aby szybciej poznać zakończenie, które okazało się dobrym zamknięciem całej historii.

Uwielbiam kryminały pisane w sposób o którym pisałam na początku; gdy na pierwszym planie jest śledztwo prowadzone na własną rękę i demony wracającej przeszłości, która splata się z obecnymi wydarzeniami. Jeżeli lubicie ten wyjątkowy klimat, myślę że ta książka to idealna propozycja która jest w stanie pochłonąć Was na kilka wieczorów.

Powieść ,,Rzeczy, które robimy w ciemności" autorstwa Dominiki van Eijkelenborg premierę miała 9 lutego 2022 roku i jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki.

Akcja rozpoczyna się w Holandii, która żyje najpierw porwaniem, a następnie odnalezieniem ciała młodej dziewczyny Louis Baker.

Poznajemy Joannę, która jest artystką-fotografem, a jej kariera nabiera rozpędu. Jej prace wystawiane są w wielu krajach, a kolejnym jest Holandia. Jednak zdjęcie jakie zobaczyła w lokalnej prasie przywołuje bolesne wspomnienia i postanawia zmierzyć się z przeszłością.

Kolejną bohaterką jest Lia. Właścicielka popularnego w Holandii czasopisma ,,Chic". Jednak jej poukładane życie zmienia się kiedy dochodzi do zaginięcia jej syna Jaspera. Policja w przypadku zaginięcia chłopaka nie działa z takim zaangażowaniem jak w przypadku wcześniejszego zaginięcia Louis. Partner Lia - z pochodzenia Polak Tomasz Rajter postanawia odnaleźć Jaspera i próbuje iść jego ostatnio znanymi ścieżkami. Ustala, że syn Lia w wieczór zaginięcia nie był cały czas u kolegi. Jednak Tomasz również jest obserwowany. Czy uda mu się odnaleźć Jaspera ?

Szczerze myślałem, że to będzie trudna lektura. Jednak okazała się bardzo dobrym thrillerem. Akcja dzieje się niespiesznie, a w momencie kiedy dochodzi do porwania syna Lia nabiera rozpędu. Rozdziały są krótkie. Miesza się teraźniejszości z przeszłością, co tylko zwiększa dynamikę. Lubię powieści z retrospekcjami. Wydarzeniami z przeszłości, które mają podwójne dno i jeżeli nie uporamy się z nimi na czas to prędzej czy później do nas wrócą. Książka trzymała w napięciu i utrzymana jest w świetnym klimacie. Thriller ,,Rzeczy, które robimy w ciemności" zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie i choć książka liczy blisko 500 stron to czytało się szybko. Zdecydowanie polecam.

UWAGA KSIĄŻKA PETARDA 💣💣💣

Poznajemy tu losy Joanny ,która zajmuje się fotografią .Jedno spojrzewnie na zdjęcie w prasie wywraca jej życie do góry nogami.Jak bumerang wracają wspomnienia,które miały miejsce 20 lat temu wracają.Na zdjęciu rozpoznaje twarz ,która zraniła jej uczucia,ale i pozbawiła najlepszej przyjaciółki Julki.Joanna rzuca wszystko i postanawia odnaleźć Tomasza ,chce zmierzyć się z demonami przeszłości I dowiedzieć się dlaczego ten ją opuścił.

Równomiernie poznajemy losy Lii,która jest rozwódką, ma 15-letniego syna.Na stopie zawodowej spełnia się w stu procentach,bowiem jest właścicielką popularnego czasopisama w Holandii.

Od jakiegoś czasu jest również szczęśliwa w sferze miłosnej.

Niespodziewnie w jej życiu wydarza się coś strasznego,jej syn zagiął.

Czy Lii uda się odnaleźć Jaspera ,odkryć prawdę o porwaniu swojego syna.?

Czy Joanna zmierzy się z demonami przeszłości I uda się jej wyplątać z kłopotów w jakie się wpakowała?

A co najważniejsze,co z tym wszystkim wspólnego ma Tomasz?

THILLER !!!

Kochani,cóż to była za książka,pełnią napięcia,emocji,wręcz nie odkładalna pozycja.Mimo swojej grubości książkę czyta się w ekspresowym tempie.Autorka tak poprowadziła całą fabułe,że ja nie byłam w stanie odgadnąć kto stoi za całą intrygą.Glowni bohaterowie bardzo dobrze wykreowani,polubiłam ich postaci.Bardzo podobał mi się wątek Asi,Tomka i Julkiza czasów ich młodości.Strona po stronie całą historia nabierała tempa i coraz więcej puzzli zaczynało do sobie pasować.Z każdą stroną historia porywała mnie coraz bardziej nie mogłam się doczekać zakończenia,a z drugiej strony nie chcialam jej kończyć.Autorka porusza w niej tematy przemocy w domu ,narkotyków,psychozy .Muszę przyznać,że to książka to jedna z lepszych jaką dane mi było przeczytać. Zachęcam Was do sięgnięcia po lekturę.Autorce gratuluje wspaniałej książki i dziękuję za te emocje które towarzyszyły mi podczas czytania.🥰

Joanna i Lia, dwie obce kobiety, które jednak coś łączy.

Pierwsza wyjeżdża w sprawach zawodowych do Holandii. Jedna, z pozoru niewinna informacja prasowa porządnie namiesza w jej życiu.

Druga również dostaje nagły cios. Ginie jej nastoletni syn. Zdesperowana brakiem postępów w śledztwie bierze sprawy w swoje ręce.

Życie tych dwóch kobiet stanie na głowie, codzienność przyspieszy, a przeszłość zaatakuje w najmniej oczekiwanym momencie.

Bardzo lubię kiedy w powieściach jedynym z istotnych bohaterów jest przeszłość pozostałych. Przede wszystkim to ten motyw skusił mnie do sięgnięcia po tę książkę. Niewątpliwy udział miała też bardzo hipnotyzująca, niejednoznaczna okładka.

Dużym plusem jest to, że Autorka bez zbędnych ceregieli już w pierwszym rozdziale wchodzi w główny temat. Daje zapowiedź tego z czym będzie mierzyć się jedna z kobiecych postaci. Dalszy ciąg to sukcesywne zanurzanie się w banie tego co bezpowrotnie minęło, a pozostawiło po sobie trwały ślad.

Niedługo później druga z głównych bohaterek boleśnie zderza się z rzeczywistością. Strach o życie własnego dziecka napędza ją do działania. Tomasz, jej partner również nie próżnuje. Zaczyna się walka z czasem, a kolejne kroki są coraz bardziej ryzykowne.

Niespodziewanie zaginięcie chłopca odchodzi w fabule na drugi plan, a sekwencja zdarzeń połączonych z atakującymi wspomnieniami zaczyna wieść prym.

Autorką tka tę historię niczym wysokiej jakości materiał. Wątki przeplatają się niczym nici, a między tym wyszywane są ozdobniki w postaci bardzo szczegółowych retrospekcji. Nie ma tu przypadku. Każdy gra konkretną rolę. To co minęło, nie ma szans powrotu, a jednak nierozerwalnie łączy się z teraźniejszością. Mocna to tkanina. Błędy młodości niczym echo odzywają się i nie pozwalają o sobie zapomnieć.

Jest to thriller, jednak ja mam wrażenie, że większą rolę odgrywa tu warstwa obyczajowa i wiążące się z nią emocje. Mnie to zupełnie nie przeszkadzało, ale trzeba być świadomym, że to nie jest mroczna, brutalna książka.

Mimo niemal pięciuset stron w ogóle tego nie czuć. Przyznam, że na początku musiałam wpaść we właściwy rytm, ale z każdym kolejnym rozdziałem było już tylko lepiej i ciekawiej. Polecam!

Świetna pozycja! Nie mogłam się oderwać od pierwszej do ostatniej strony. Jestem pełna podziwu jak autorka porozrzucała wszystkie elementy tej układanki, by później spleść je razem idealnie dopasowując!

Książka trzyma w napięciu, które wzmacnia się z każdym rozdziałem. Autorka świetnie wyważyła sferę obyczajową i kryminalną, a także ciekawie wymieszała przeszłość z teraźniejszością, powoli, ale z dużym zaskoczeniem odkrywając tajemnice bohaterów.

Cieszę się, że mogłam się tak dobrze bawić przy lekturze.

Polecam!

"Rzeczy, które robimy w ciemności" to osobliwy thriller, w którym emocje mają takie samo znaczenie jak opisana intryga.

Początkowo sceptycznie podchodziłam do tej książki. Intryga była przeplatana wątkami obyczajowymi i retrospekcjami. Odnosiłam wrażenie, że są one obok wydarzeń zamiast je uzupełniać. Akcja zresztą nie posuwała się w zawrotnym tempie.

Z czasem Autorka coraz bardziej przekonywała mnie do tej historii. Okazało się, że warstwy emocjonalna i obyczajowa tej powieści mają nierozerwalny związek z intrygą i de facto wszystkie one na równi kształtują fabułę. W ten sposób angażują czytelnika na różnych polach. Trzeba więc mieć na uwadze, że w tej powieści nikt i nic nie pojawia się bez przyczyny.

Książka "Rzeczy, które robimy w ciemności" jest dość obszerna, a wątków i bohaterów jest wielu. Jednak lektura nie dłuży się i czyta się ją chcąc poznać odpowiedzi na wiele pytań. Kim jest Tomasz? Gdzie podziewa się Jasper? Jaki związek z tą sprawą ma przeszłość Joanny? Uczucie ciekawości towarzyszyło mi do samego końca.

Dominika van Eijkelenborg pisze w niecodziennym i przemyślanym stylu. Z jednej strony jest ON przystępny, ale z drugiej bardzo emocjonalny. Jedyne, co mi przeszkadzało to nieczęsty podział na akapity.

"Rzeczy, które robimy w ciemności" to – poczynając od okładki i tytułu – wyjątkowa książka. Nie odkłada się jej po prostu na półkę. Strach o własne dziecko, uczucie bezsilności, (również wobec systemu), próby uporządkowania dawnych doświadczeń – to emocje, jakie odczuwają bohaterowie. Ale przenoszą się także na czytelnika, który jest nie tylko obserwatorem ciekawym odpowiedzi na pytania. Zostaje bez reszty zaangażowany w tę historię, niemal będąc jej uczestnikiem.

Joanna Sandorka jest znaną i cenioną fotograf, i jej zdjęcia trafiają do galerii w Holandii. To właśnie tu, w lokalnej gazecie znajduję zdjęcie Tomasza Rajtera, człowieka z jej przeszłości.

Natomiast Lia Kornmann jest dyrektorką poczytnego magazynu i pewnego dnia jej nastoletni syn nie wraca do domu…

Co łączy te wszystkie osoby? Czy Lia ma wrogów, którzy mogą skrzywdzić jej syna? Przed czym uciekł Tomasz?

RZECZY, KTÓRE ROBIMY W CIEMNOŚCI to thriller, który trzyma w napięciu do samego końca! Do ostatnie strony nie wiemy jak to się skończy.

Autorka wyśmienicie wykreowała bohaterów i stworzyła bardzo dobrze skonstruowaną fabułę, którą systematycznie nam odsłania.

Za sprawą przeplatania przeszłości z obecną sytuacją, dostajemy ogólny zarys całej akcji. Choć czasem może to trochę wybić z rytmu.

Powieść liczy 486 stron, ale w ogóle nie czujemy tego. Czyta się ją w zdumiewającym tempie i z ogromnym zainteresowaniem śledzimy losy bohaterów. Byłam ciekawa co przydarzyło się przyjaciółce Joanna, jak tego czy Lia odnajdzie żywego syna. I czym zawinił Tomasz? Autorka umiejętnie prowadzi akcję i zaspakaja naszą ciekawość.

Cieszę się, że zdecydowałam się sięgnąć po tę pozycję. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki, ale już wiem, że muszę nadrobić jej wcześniejsze książki! Polecam.

Przeszłość zawsze pozostawia po sobie ślad w ludziach. Powroty do tej przyszłości zazwyczaj są ogromnie bolesne i nieprzewidywalne. Jednak jeśli chcemy rozliczyć się z przeszłością i mieć poczucie, że zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy, aby ona nas nie definiowała to musimy do niej wrócić chociaż ten jeden raz.

Joanna jest fotografem i właśnie zbliża się jej kolejny sukces, którym jest wystawa prac w Holandii. Tomasz zajmuje się remontami i każdego dnia ucieka od tego, co się wydarzyło wcześniej w jego życiu . Joanna jest jego przeszłością a przypadkowo poznana Lia – teraźniejszością. Niestety spokój w ich życiu zakłóca zniknięcie syna Lii. Gdzie jest Jasper i w jaki sposób jego poszukiwania połączą losy Asi, Tomka i Lii ?

„Rzeczy, które robimy w ciemności” to książka, która wciąga od pierwszej strony. Ktoś mógłby powiedzieć, że przecież nie brakuje książek, w których bohaterzy muszą zmagać się ze swoją przeszłością, żeby pozbyć się swoich demonów i zacząć życie od nowa bez lęku i strachu o to, co było. I ja się z tym zgodzę, ale nie każda robi to właśnie w taki absorbujący sposób.

Autorka przede wszystkim użyła prostego i zrozumiałego języka, a jej styl pisania sprawił, że nie byłam w stanie oderwać się od lektury. Przeplatanie wydarzeń z teraźniejszości z wydarzeniami z przeszłości sprawiło, że towarzyszyło mi ciągłe uczucie niepokoju, a z drugiej strony ciekawości, żeby się dowiedzieć, co też w tej przeszłości się wydarzyło.

Miałam wrażenie, że równolegle toczyły się tak jakby dwie historie i trudno mi było na początku znaleźć powiązania, i zebrać to wszystko w głowie razem, ale zakończenie oczywiście wszystko dokładnie wyjaśniło.

Najważniejszym przesłaniem tej historii było to, żeby pomimo wszelkich trudnych wydarzeń w przeszłości, dać sobie szansę na wyjaśnienia. Czasami możemy bowiem opuścić bardzo ważne w naszym życiu osoby tylko przez zwykłe nieporozumienia, niedopowiedzenia, czy też zniekształcony obraz własnej osoby. Nie warto również obwiniać się o rzeczy, na które nie mieliśmy wpływu i nieskończenie ich analizować.

Dla mnie była to naprawdę świetna lektura. Tytuł w moim odczuciu niestety niezbyt adekwatny do treści, chociaż oczywiście możemy dopatrzeć się powiązań, bowiem to w ciemności zazwyczaj dopadają nas duchy przeszłości, wspomnienia i niewypowiedziane myśli. Ale też to właśnie często pod osłoną nocy pozwalamy sobie być kimś innym niż w świetle dnia.

Dawno nie czytałam tak dobrego thrilleru psychologicznego. Bałam się, że autorka może za bardzo zahaczać o elementy horroru, a wtedy książka byłaby dla mnie nie do przejścia. Na szczęście tylko momentami, w mojej opinii, jest za dużo mrocznej scenerii, jednak historia głównej bohaterki wciągnęła mnie od pierwszych stron :) Dla osób, które choć minimalnie interesują się psychologią, będzie to na pewno ciekawa pozycja, którą oczywiście polecam z czystym sercem. Jestem pewna, że po tej pozycji zaznajomię się z innymi tytułami Van Eijkelenborg, bo jej pierwszą książkę przeczytałam w dwa wieczory :)

Kariera fotograficzna Joanny Sandorskiej nabiera rozpędu. Jej wystawa w Holandii miała być świętowaniem jej kolejnego sukcesu zawodowego. Tymczasem, gdy Joanna ujrzała zdjęcie w lokalnej prasie przywołało to bardzo bolesne wspomnienia. Joanna postanawia skonfrontować się z przeszłością.

Lia Kornmann jest właścicielką czasopisma "Chic". Prywatnie jest matką nastoletniego Jaspera i partnerką Tomasza Rajtera.

Kobieta musi ciągle rozwiązywać konflikty między nimi. W dodatku Jasper hest nastawiony wrogo do Tomasza.

Niestety codzienny spokój Lii zaburza tragiczne zdarzenie. Jej syn nie wraca do domu na noc. Ślad po nim ginie.

Lia nie może patrzeć na bezradność policji, dlatego bierze sprawy w swoje ręce i prowadzi własne śledztwo.

Każda z kobiet popełnia błędy i traci ostrość widzenia, a jeszcze gdy przeszłość przeplata się z teraźniejszością nie ma już drogi ucieczki.

Co ukrywa partner Lii?

"Rzeczy, które robimy w ciemności" to bardzo intrygujący thriller psychologiczny. Autorka potrafi budować napięcie i trzymać czytelnika w stanie niepokoju.

Genialna fabuła, ciekawi bohaterowie i nieoczekiwane zwroty akcji wciągnęły mnie od pierwszej strony. Autorka ma lekkie pióro więc nie mogłam odłożyć tej powieści. Podobała mi się ta historia.

Czeka Was mroczna i pełna tajemnic historia, w której bohaterowie mierzą się z trudną przeszłością i traumami.

Autorka rą powieścią daje do zrozumienia, że zawsze trzeba mieć nadzieję, bo z każdej sytuacji można wyjść.

Historia zmuszająca do refleksji i przemyśleń.

Jeśli lubicie psychologiczne wątki to ten thriller jest idealną lekturą.

Nie będziecie nudzić się.

Polecam!

Brunette Books

'Boimy się nie ciemności, lecz tego, co widzimy, gdy nie możemy patrzeć.'

Gdy dowiedziałam się, że Dominika van Eijkelenborg wydaje nową książkę, cieszyłam się niczym małe dziecko na gwiazdkę :D Pamiętam bardzo dobrze, jej wcześniejsze powieści, wszystkie pozostawiły po sobie pewnego rodzaju piętno. Jej historie mają głębie, pozostawiają czytelnika w takim jakby zawieszeniu, każąc analizować całe życie. Tak było i tym razem, minęło już kilka dni od ostatniej strony,a ja nadal w głowie mam Asię - jedną z bohaterek książki... Ale może najpierw trochę o samej fabule ;)

Lia - jej codzienne życie zostaje wywrócone do góry nogami, gdy jej syn znika bez śladu. Policja nie pali się zbytnio do odnalezienia nastolatka, więc kobieta bierze sprawy w swoje ręce. Pomaga jej partner Tomasz, bardzo zagadkowa postać, o którego przeszłości nie wiemy nic, czyżby nie był aż tak kochany na jakiego wygląda?

Asia - jej pozornie spokojne życie również zostaje zaburzone w momencie zobaczenia w porannej gazecie zdjęcia, na którym widzi widmo z przeszłości. Kobieta rzuca wszytko i wyrusza na poszukiwania człowieka, który kiedyś odebrał jej, to co najcenniejsze!

Teraźniejszość miesza się z przeszłością. A przeszłość Asi ściska za serce bardzo mocno i właśnie ona jest powodem mojego 'mentalnego zawieszenia' po skończonej lekturze. To było takie smutne. Do teraz nie wiem, jak ja bym postąpiła na jej miejscu. Chyba nie mogłabym, tak jak ona. Jej historia cudownie pokazuje, jak jedna decyzja może zmienić nasze całe życie. CAŁE ŻYCIE. Jedna sekunda i nic już nie będzie takie samo. Ogólnie autorka wywołała chyba u mnie chwilową depresję xd Ale o to chodzi proszę państwa, o to właśnie chodzi w książkach, żeby dawały do myślenia, żeby nie zostawiały nas obojętnymi, żeby na długo po skończeniu człowiek nadal analizował., by nadal miał ją w głowie. Pani Dominika jest tego mistrzynią i mówiłam to już nieraz. Niby niepozorna historia, a jakoś tak rozwala człowieka od środka. KAŻDA jej książka taka jest. Miesiące minęły od kiedy skończyłam czytać jej poprzednie powieści, a ja nadal o nich myślę czasem. Z tą książką będzie tak samo. I daje sobie rękę uciąć, że kolejne będą działały w podobny sposób.

Co tu dużo mówić, ukłony w stronę pani Dominiki, proszę nie dać nam zbyt długo czekać na kolejną

“Boimy się nie ciemności, lecz tego, co widzimy, gdy nie możemy patrzeć”.

“Rzeczy, które robimy w ciemności” to thriller, który nie ma zwrotnego tempa, ale jego konstrukcja sprawiła, że nie chciałam odkładać książki. Jest tu coś co przyciąga i intryguje.

Początkowo autorka niespiesznie kreśli sytuację, głęboko wchodzi w emocje bohaterów i pozwala opowieści płynąć i toczyć się nieznaną i ciężką do przewidzenia dla czytelnika ścieżką. Mamy kilku bohaterów, z punktu widzenia których poznajemy zdarzenia i retrospekcje, które wprowadzają dodatkową nutkę niepewności. Najlepszym momentem jest ten, gdy pozornie niepołączone ze sobą nitki się splatają. Poznajemy historię Joanny, która rozwija swoją karierę fotograficzną, Lii, która jest właścicielką czasopisma “Chic” i mamą Jespera i Tomasza- jej partnera i właściciela firmy budowlanej. Pewnego dnia syn Lii znika bez śladu, a losy tej trójki przetną się ze sobą i już nic nie będzie takie samo...

Ta opowieść toczy się raczej wolno, dopiero druga połowa książki nabiera tempa i jest prawdziwie thrillerowa, mroczna i burzowa. Mimo to czyta się genialnie i szybko, dzięki klimatowi jaki stworzyła autorka i chyba głównie dzięki retrospekcjom, które poznajemy z opowieści Joanny. Cofamy się do młodości bohaterów i zdarzeń z lat gdy byłi nastolatkami. Nie wiadomo do końca o co chodzi i jaki finał będzie miała ta historia, ale czuć w niej tajemnicę i lekki niepokój. Jest tu też wyczuwalny sentyment do młodych lat, świeżość i lekkość letnich dni, czuć ucisk w sercu, gdy czyta się o wkraczaniu w dorosłość i porzucaniu tego, co znane. Te zdarzenia odcisną jednak piętno na teraźniejszości bohaterów.

“Rzeczy, które robimy w ciemności” to porządnie napisany, niespieszny thriller z lekką nutką sentymentu i tęsknoty za młodością. Pokazuje do czego jesteśmy zdolni w imię miłości. Jak kształtują nas zdarzenia z dawnych lat, jak ciężko pogodzić się z przeszłością i naprawić błędy. Autorka genialnie snuje opowieść, wciąga w mrok historii bohaterów. Początkowo lekko usypia czujność czytelnika by na koniec dać ogromną dawkę emocji. Ja jestem oczarowana :)

“Może miłość ma swoje źródło w instynkcie przetrwania? Może podświadomie szukamy tych, dzięki którym nasza egzystencja nabierze sensu, żebyśmy mogli zmierzyć się z przeciwnościami losu, strachem przed śmiercią i bólem. Na kochanków wybieramy tych, którzy albo wyposażą nas w to, co konieczne do przeżycia, albo sami posiadają atrybuty, których nam brakuje. Miłość to nic innego jak sposób na przetrwanie, mechanizm. Żeby żyć, potrzebujemy siebie nawzajem”.

"Rzeczy, które robimy w ciemności", to książka która początkowo szła mi opornie, ale po kilkunastu stronach byłam już wkręcona na całego.

Joanna na jednej z fotografii widzi człowieka, który zrujnował jej życie. Postanawia go odnaleźć i raz na zawsze się skonfrontować.

Syn Lii nie wraca do domu, po nocy spędzonej u kolegi. Mija dzień za dniem, a jego nadal nie ma. Zaczyna się akcja poszukiwawcza, w której pomaga partner kobiety - Tomasz. To właśnie ON jest człowiekiem, który namieszał w życiu Joanny.

Ta książka jest jednym z najlepszych thrillerów psychologicznych, jakie czytałam. Zdecydowanie bardziej podobały mi się wydarzenia, które działy się w retrospekcjach Joanny. Z zapartym tchem śledziłam losy kobiety i Tomasza, które rozpoczęły się przyjaźnią, a zakończyły cierpieniem i bólem. To właśnie w tym przypadku rozwiązanie zagadki mnie zaskoczyło, a to dlaczego syn drugiej bohaterki został porwany już mniej.

Dostałam w tej książce to, czego szukam w thrillerach - tajemnic, zaskakujących zwrotów akcji i nie możności oderwania się od czytania. Polecam! Jak dla mnie rewelacja

Książka bardzo trafnie pokazuje, jak wielki wpływ zdarzenia z przeszłości mogą mieć wpływ na dalsze losy człowieka. Przeczytałem dosłownie na wdechu. Po pierwsze dlatego, że książka mimo, że to kryminał napisana jest bardzo lekkim językiem, przez co czyta się szybko i łatwo. Druga sprawa to duża porcja napięcia, które jest odpowiednio dozowane, przez co książka nie nudzi, tylko z chwili na chwilę wciąga coraz bardziej. Fajnie ukazany konflikt na polu rodzic - nastolatek. Trochę zaskoczyło mnie zakończenie, szczerze mówiąc spodziewałem się innego obrotu zdarzeń, ale mimo wszystko nie żałuję, że przeczytałem.

Czy mając możliwość cofnięcia się w czasie, chcielibyście coś zmienić w swojej przeszłości?

Takie pytanie nasuwa mi się po lekturze "Rzeczy, które robimy w ciemności"

ponieważ w życiu bohaterów tej książki wiele się wydarzyło, a niektóre zdarzenia mogłyby nigdy nie wystąpić lub wyglądać zupełnie inaczej, gdyby kiedyś podjęli inne decyzje. Każda tych osób powoli odkrywa przed nami karty ze swojej historii, poznajemy ich życie i zaczynamy rozumieć sposób postępowania. Autorka bardzo umiejętnie wplata w opis bieżących wydarzeń wątki z przeszłości. Dawno nie czytałam tak dobrze skonstruowanej opowieści, gdzie mieszanka odległych wydarzeń z teraźniejszością jest tak dobrze poprowadzona, nie gubi czytelnika mnogością wątków i osób, tylko płynnie przechodzi pomiędzy rozdziałami.

Cała opowieść wciąga, oplata, interesuje, chcemy wiedzieć więcej, szybciej, mocniej. Czytelnik musi się zmierzyć ze strachem matki, której dziecko zaginęło, ze złością partnera, który poniekąd przez swoją przeszłość, zostaje uwikłany w obecną sytuację, w nie taki sposób, jak powinien, frustrację i upór policjanta, czy prawie obłędem znanej artystki. Każdy z tych bohaterów jest bardzo interesujący, każdy ma do opowiedzenia swoją historię i każdy z nich mógłby chcieć cofnąć się w czasie. Dlaczego? tego musicie już dowiedzieć się sami.

Dominika van Eijkelenborg i jej książka pod tytułem Rzeczy, które robimy w ciemności, wywarły na mnie ogromne wrażenie. Czytając tą opowieść wydawało mi się, że czytam coś niebywale realnego i prawdziwego. To tak jakbym czytał historie czyjegoś życia, ale jednocześnie jest to ktoś kogo bardzo dobrze znam i jest blisko. Bardzo wciągająca fabuła, która sprawiła, że czytałem z naprawdę dużym zaciekawieniem. Co więcej czytając ją zacząłem rozmyślać o ważnych dla mnie wartościach. Uwielbiam książki, które podobnie jak ta skłaniają do przemyśleń. Niestety była to pierwsza książka tej autorki, z którą miałem styczność, ale na pewno sięgnę po kolejną spod jej pióra.

"Rzeczy, które robimy w ciemności" to jedna z tych książek, od których nie umiałem się oderwać. Choć książkę kupiłem tak naprawdę pod wpływem chwili i nie byłem do końca do niej przekonany, to okazało się, że był to najlepszy zakup, jaki ostatnio zrobiłem. Dominika Van Eijkelenborg świetnie operuje piórem. Książkę czyta się lekko, a akcja wciąga bez reszty. Tu nie brakuje niczego. Jest smutek, ból, śledztwo, skrywana tajemnica i walka z demonami z przeszłości. Do tego ten dreszczyk, który przechodzi po ciele, gdy wczujemy się w losy bohaterów, czytając książkę w ciągu nocy. Uwielbiam tak napisane thrillery.

Każdy z nas ma własną historię. Coś o czym nie mówi nikomu, chowa głęboko w sobie, próbując zagłuszyć codziennością. Ale wspomnienia wracają jak ćmy, oblepiając dojście do światła, w słowach: co by było gdyby… A każde „gdyby” to tysiące różnych możliwości..

Joanna, Tomasz, Lia wiedzą o tym najlepiej. Opowiadają swoją historię, która chociaż boli, pragnie wybrzmieć, by szukać przebaczenia. Nie będzie innej wersji, jest ta jedna, jedyna, nieidealna, ale ich własna. Wszyscy popełniamy błędy, jednak ich błędy ciągną w najczarniejszą otchłań.

Dawno nie czytałam kryminału z tak rozbudowaną warstwą psychologiczną, pisanego tak obrazowym i pięknym językiem, który potrafił przywołać dziecięce wspomnienia. Akcja toczy się tu dwutorowo. Próbujemy rozwikłać zagadkę porwania, zaglądając w przeszłość Tomka. I aby zrozumieć jego postępowanie cofniemy się do czasów przyjaźni, która rozpadła się przez pewien splot wydarzeń.

Jest tu jeden moment, w którym przewróciłam oczami, bo wydał mi się totalnie naiwny i nierzeczywisty, ale książka zaraz powróciła na swój tor i ponownie wciągnęła.

Ja jestem zachwycona i polecam bardzo! Nie jest to historia na jeden wieczór, przy której nie trzeba myśleć. Jest to wielowątkowa powieść, w której bohaterowie i zdarzenia są wielowymiarowi.

Gdzie nie ma superbohaterów, a każdy mierzy się z własnymi demonami, próbując odkupić swoje winy. Autorka pisze tak, że niemal czuć na skórze rozpacz, strach i szaleństwo.

Ale czy nadejdzie ukojenie? I czy wszyscy pozostaną żywi?

Przeczytałam tę książkę w jeden dzień. Wciąż nie jest dla mnie jasne, co mnie w prozie Dominiki Van Eijkelenborg tak urzeka. Czy to piękny, daleki od potoczności język, czy wyrozumiałość dla bohaterów, czy może wciągająca, zaskakująca okrutnie fabuła? Może chodzi o niezwykle umiejętne snucie opowieści w której, mimo szalonego pędu akcji, to człowiek jest w jej centrum i cała konstrukcja powieści opiera się właśnie na relacjach, uczuciach, ale bez taniego sentymentalizmu czy oczywistości.

"Rzeczy, które robimy w ciemności" to opowieść o odkupieniu. Znajdziemy w niej wiele wątków, ale kiedy przeczytałam ostatnią stronę, taka była moja pierwsza myśl. To również historia o miłości - nie jednej z tych głośnych, która mogłaby patrzeć na nas z okładek gazet. To cicha, nienazwana miłość, która okazuje się być trwalsza od skał i której ani czas ani śmierć nie zmienią.

To opowieść o silnych kobietach, o rodzicielstwie, o sile i uporze, o bólu i przezwyciężaniu go.

Nie ma tu taniości, nie ma łatwych odpowiedzi. Autorka snuje swoją opowieść zabierając czytelnika w podróż do współczesnej Holandii i do Polski z lat 90. Język powieści jest subtelny, prosty, ale jednocześnie piękny, literacki. Język to najmocniejsza strona tej książki (a mocnych stron jest tam sporo). Czyta się ją znakomicie. Intryga zagęszcza się i bardzo umiejętnie stopniowane jest napięcie. Od lekkiej historii z kilkoma znakami zapytania, dochodzimy do trzymającej nas za gardło opowieści o stracie, miłości i poszukiwaniu odkupienia.

Po znakomitej "Kiedy będziemy deszczem" poprzeczka była postawiona bardzo wysoko, ale tutaj dostajemy wszystko. Trudno połączyć kilka gatunków i stworzyć jedną, spójną opowieść. Tutaj autorce nie tylko się to udało, ale dostarczyła nam poruszającą mieszankę, która wzrusza, zaskakuje i mimo wszystko, daje nadzieję.

IG/[Adres usunięty]ogin

Bardzo lubię czytać thrillery, jakby się tak zastanowić, to właśnie po nie sięgam najczęściej. Książka "Rzeczy, które robimy w ciemności" wciągnęła mnie jak dawno, żadna inna tego typu książka. Książka trochę o życiu, ponieważ każdy z nas ma za sobą ciężkie, nieprzyjemne wydarzenia, które przypominając sobie wprowadzają nas w zły humor. W książce nabiera to jednak dramatycznego obrotu spraw. Po porwaniu Jaspera, główna bohaterka odkrywa wiele faktów, których prawdoppodobnie nigdy by się nie domyśliła, a nawet nie chciałaby o części wiedzieć. Porywająca, trzymająca w napięciu i poruszająca książka. Zdecydowanie polecam.

Często sięgam po thrillery, lecz nie miałem okazji wcześniej poznać twórczości autorki powieści "Rzeczy, które robimy w ciemności". Przeczytałem z ciekawości i stwierdzam, że dobrze się stało. Na pewno też nadrobię zaległości i uzupełnię kolekcję o inne jej książki. Jeśli są one tak mocne, jak ten thriller to na pewno będzie warto.

Powieść ma charakter psychologiczny. W interesujący sposób łączą się ze sobą poszczególne wątki. Z jednej strony jest śledztwo, z drugiej wewnętrzna wyprawa głównej bohaterki w sferę jej myśli i emocji. Zostało to umiejętnie przedstawione i dobrze wpływa na odbiór książki. Doskonała pozycja w swoim gatunku, którą na pewno warto przeczytać.

Czasami po niezbyt udanym pierwszym czytelniczym spotkaniu z twórczością autora warto dać szansę innym tytułom, gdyż różnie to bywa. Może to akurat ta pierwsza pozycja nie przypadła nam wyjątkowo do gustu, a później będzie już tylko lepiej i bardziej pozytywnie, będziemy mile zaskoczeni treścią. Z tego też powodu postanowiłam skusić się na ,,Rzeczy, które robimy w ciemności" Dominiki Van Eijkelenborg. Nie miałam względem niej wielkich oczekiwań, więc liczyłam na to, że może wywrzeć na mnie dobre wrażenie. Pomysł na fabułę spodobał mi się na tyle, że dość sprawnie po otrzymaniu książki skusiłam się na tę lekturę. Czy faktycznie okazała się w moim odczuciu ciekawsza od swojej poprzedniczki, czyli ,,Kiedy będziemy deszczem"?

Sprawa zaczyna się dość szybko od zaginięcia syna właścicielki czasopisma. Chłopak miał tylko piętnaście lat i choć w tym czasie miał grać z kolegami w gry, przebywał w klubie, do którego dostęp miały osoby od dwudziestu jeden lat. Wstęp załatwiła mu tajemnicza kobieta. Matka bez tych informacji zgłosiła zaginięcie nastolatka na policję, jednak służby nie do końca przejmowały się tą sprawą, uzasadniając to tym, że mieli więcej przestępstw do rozwikłania. W sprawę zaangażował się partner Lii, który na własną rękę postanowił dowiedzieć się, co stało się z zaginionym. Czy było to z jego strony dobrym posunięciem?

Dominika Van Eijkelenborg po raz kolejny stworzyła pozycję, która zainteresowała mnie swoją fabułą, jeśli chodzi o opis z okładki. Niestety, jeśli przyszło co do czego, nie jestem do końca usatysfakcjonowana tą lekturą. Jest ona bardzo poprawna, jednak od gatunku kryminału oczekiwałabym większych emocji, napięcia, próby rozwiązania tego, jak zakończy się sprawa zniknięcia Jaspera i kto za nią stoi. Zakończenie jest zaskakujące, podobało mi się przeplatanie losów głównych bohaterów z ich przeszłością, wplatanie między obecne wydarzenia tego, co było kiedyś i jak to rzutuje na obecną sytuację. Niestety, nie jest to książka, z którą bardzo przyjemnie spędziłam czas w napięciu, a jedynie poznałam kolejną historię spod pióra Dominiki Van Eijkelenborg.

Zaczynając czytać książkę, nie spodziewałam się tak szybkiego i gwałtownego obrotu spraw. Książka wciąga niemal od początku, trudno oderwać się chociaż na chwilę, żeby nie myśleć o tym, co przyniesie kolejna strona. Ogólnie czytam thrillery, lecz rzadko. Wole zdecydowanie lżejszą literaturę, która pozwala mi się odprężyć. Przy niej się niestety nie dało. Jest to jednak jedynie pochwała dla autorki. Jest to książka zdecydowanie porywająca, napisana przystępnym językiem, w zupełności zrozumiała dla czytelnika. Polecam fanom horrorów i thrillerów, ale również zwolennikom lżejszych książek. Jak widać może zachwycić każdego ;)

Thrillery psychologiczne - to rodzaj książek, które goszczą na półkach moich regałów już od dawna. Zaczynając lekturę "Rzeczy, które robimy w ciemności", szczerze mówią spodziewałam się czegoś lepszego. Sam tytuł bardzo zachęca do przeczytania. Akcja rozkręca się dosyć szybko, co sprawia, że rzeczywiście nie można się przy niej nudzić. Plusem jest trzymanie w napięciu czytelników. Czytając jedną stronę, zastanawiamy się, co będzie na kolejnej. Książka napisana poprawnie, lekkim językiem, nie ma się do czego przyczepić, jednak dla zapalonego fascynata thrillerów psychologicznych jak widać może być jedynie zadowalająco ;) Mimo wszystko, godna polecenia.

Książka mroczna, ciężka, ale naprawdę dobra. Ciekawa historia o ludzkiej naturze z wątkiem kryminalnym w tle. Interesującym zabiegiem są różne plany czasowe oraz retrospekcje. Pozwalają one lepiej poznać bohaterów, ich motywację i zrozumieć przemiany wewnętrzne. Rozbudowane życie psychologiczne bohaterów sprawia, że książka jest czymś znacznie więcej niż zwyczajnym kryminałem. Historia bywa momentami przewidywalna, ale nie jest to wadą, ponieważ w przypadku tej książki liczy przede wszystkim droga do celu, a nie sam finał. Moim ulubionym elementem są zdecydowanie dialogi, które czytałem nawet po kilka razy.