Rytuał. Komisarz Jakub Mortka. Tom 7

✨🕯️

,,Rytuał" to siódmy tom cyklu o komisarzu Mortce. Tym razem udaje się on z ukochaną w Karkonosze, lecz romantyczny wyjazd kończy się w momencie, gdy podczas wędrówki para znajduje zwłoki. Co dziwne, ciało znika, zanim Mortce udaje się powiadomić miejscową policję. Komisarz rozpoczyna własne, niezbyt legalne, śledztwo, w którym pomaga mu aspirantka z Jeleniej Góry. Wspólnie odkrywają oni tajemnice i mroczne sekrety lokalnej społeczności.

🌲🌳

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Chmielarza i jestem na tak! Skusiłam się na lekturę głównie dlatego, że akcja powieści rozgrywa się w okolicach, w których przez pewien czas mieszkałam.

Najbardziej podobał mi się mroczny klimat historii, na który składały się mrożące krew w żyłach legendy, miejsca owiane tajemnicą oraz pilnie strzeżone sekrety lokalnej społeczności.

Książka ma niewiele ponad 500 stron i jak to zazwyczaj bywa przy takich objętościach, są chwile, gdzie akcja trochę przyhamowuje. Mimo to całość czytało się naprawdę dobrze.

Rozwiązanie zagadki mnie zaskoczyło i choć autor dawał wskazówki na temat winy poszczególnych bohaterów, sama nie domyśliłabym się co dokładnie mają na sumieniu.

Z chęcią sięgnę po inne książki autora, w tym po poprzednie tomy serii o Mortce.

🏘️👣

[współpraca reklamowa z @wydawnictwo_marginesy]

„Rytuał” to już siódme spotkanie z komisarzem Jakubem Mortką. Mamy kilka naprzemiennie przeplatających się wątków, co nadaje dynamikę oraz stale utrzymuje zainteresowanie czytelnika opowiadaną historią. Nie brakuje przyspieszonej akcji w odpowiednich momentach, zaskoczeń i przybliżenia życia prywatnego śledczych. Mortka i Szulej tworzą fajny zespół, choć początkowo nie pałali do siebie sympatią, ale zostali skazani na siebie przez okoliczności. Są dla siebie też kontrastem, Maria działa rozważnie, a Mortka jest zaś impulsywny. Śledztwo jest trudne i wielowątkowe, muszą ustalić kto stoi za zbrodnią, a jest to trochę problematyczne z uwagi na zaginięcie ciała. W toku śledztwa na jaw wychodzą małomiasteczkowe sekrety i tajemnice, satanistyczne obrzędy i rytuały, legendy o dawnych niemieckich skarbach oraz wciąż jest żywa sprawa Bestii z Izer. Tropy prowadzą również do specyficznego ośrodka. Ile sekretów i grzeszków skrywają mieszkańcy małej miejscowości? Śledztwo jest poprowadzone solidnie, dużo rozpytań, a każdy nowy trop prowadzi do kolejnej zagadki. Wszystkie wątki łączą się w logiczną spójną całość. Historia o ludzkich dramatach i autor jak nikt inny potrafi je ująć w sposób realistyczny. Na podstawie kilku postaci z różnych warstw zarysowane zostało tło społeczne małej miejscowości i z jakim problemami się borykają, ale też ich ambicje oraz niespełnione marzenia. Do tego szybko i z przyjemnością się czyta, język różnorodny, dostosowany do postaci.

“Rytuał” Wojciecha Chmielarza to siódmy tom cyklu z komisarzem Mortką, ale bez najmniejszych problemów można po niego sięgać bez znajomości wcześniejszych jego przygód - nie tylko jest to oddzielna zagadka kryminalna, ale i wiele więcej. Historia przenosi czytelników w Góry Izerskie, miejsce pełne dziwnych legend, miejsce tętniące dziwną energią. To tam, tuż obok kamiennego muru, którego historii i przeznaczenia nikt nie zna, Mortka znajduje zwłoki wyglądające jakby przeprowadzał na nich ktoś jakiś rytuał… Jednak z pewnych przyczyn nie może powiadomić lokalnej policji od razu, a gdy wraca na miejsce, ciała już nie ma. To zagadka kryminalna, a raczej jej początek, to ona jest szkieletem powieści, której odnogi stanowią pojedyncze, małe historie, ludzkie dramaty mieszkańców okolicznego miasteczka. Autor przygląda się kilku postaciom - młodym i starym, zdeprawowanym i zdesperowanym, ale też bardzo zwyczajnym, bardzo ludzkim. Z każdej z nich wyspłuje esencję emocjonalną, oddaje tak, że każdego jesteśmy w stanie poczuć i zrozumieć. Każdy ma swoje sekrety, każdy ciągnie jakieś grzechy - swoje lub cudze. I te małe historie tworzą całość, która rozgrywa się w bardzo ciekawym, tajemniczym miejscu. Góry, jaskinie, stare kopalnie, głębokie lasy - to wszystko czuć tak dokładnie, że przesiąkamy tym klimatem, tymi zapachami. A to dzieje się dzięki doskonałej warstwie językowej, stylistycznej, w której autor tak doskonale naśladuje sposób ludziach wypowiedzi, że ma się wrażenie podsłuchiwania rozmów prawdziwych osób, obserwowania ich gestów. Powieść niesamowicie dopracowana, pełna małych refleksji i małych dramatów, które zmuszają do chwili zadumy, z intrygą doskonale dopracowaną pod każdym względem. To dwudziesta książka w karierze Wojciecha Chmielarza, która dokładnie oddaje jego aktualny wysoki poziom literacki.

Czy jesteśmy w stanie naprawdę poznać drugiego człowieka?

Zwłaszcza jeśli mieszka tuż obok, w tej samej małej wsi, w której „wszyscy wszystko o wszystkich wiedzą”… a jednak tak naprawdę nikt nie wie nic? To pytanie nie opuszczało mnie przez całą lekturę „Rytuału” Wojciecha Chmielarza – najnowszej odsłony cyklu z komisarzem Jakubem Mortką.

Choć w teorii Mortka przyjeżdża w Karkonosze tylko na urlop – on, jego ukochana i góry – to jak się pewnie domyślacie, spokój trwa krótko. Podczas jednej z wycieczek para natrafia na ciało, a żeby było ciekawiej owe ciało… znika. I właśnie od tego momentu zaczyna się historia, która nie pozwala złapać tchu. Bo „Rytuał” to nie tylko klasyczne śledztwo, ale kryminał głęboko osadzony w lokalnym kontekście: z opowieściami o satanistycznych kultach, nazistowskich skarbach, Bestii z Izer i dusznej, mrocznej atmosferze karkonoskich wiosek, które same w sobie stają się bohaterami tej powieści.

Od razu muszę napisać – jeśli cenicie literaturę, która nie traktuje czytelnika jak naiwnego turystę, to tu znajdziecie coś dla siebie. Chmielarz nie prowadzi nas za rękę. Nie tłumaczy. Nie rozgrzesza. Buduje wielowarstwową narrację, której centrum stanowi nie tylko Mortka, ale i aspirantka Maria Szulej oraz cała galeria złożonych postaci z miejscowej społeczności. Ich historie, pełne bólu, frustracji, niespełnionych marzeń i sekretów, tworzą tło, które działa jak soczewka skupiająca wszystkie demony polskiej prowincji.

Jako czytelniczka, która zna wcześniejsze tomy z Mortką, czułam się w tej książce jak u siebie – ale jeśli dopiero zaczynacie przygodę z tym bohaterem, nie musicie się martwić. „Rytuał” to zamknięta historia, którą można czytać niezależnie, bez znajomości poprzednich części. Co więcej, mam wrażenie, że to właśnie ten tom pokazuje, jak dojrzale Chmielarz rozwija swoje uniwersum. Jego styl jest coraz bardziej świadomy, bardziej filmowy, ale i oszczędny tam, gdzie trzeba – bez nadmiernej ekspozycji, bez banalnych dialogów.

Fabuła? Dobrze przemyślana, pełna twistów (których się spodziewałam, ale w żadnym momencie nie odgadłam) i gęstniejącego napięcia. Narracyjnie – majstersztyk. Każdy trop prowadzi do kolejnego, a kiedy już wydaje się, że wiemy, o co chodzi – Chmielarz robi zwrot i pokazuje, że prawda jest jeszcze głębiej zakopana. Niektóre rozwiązania mogą wydawać się delikatnie naciągane, a zakończenie – odrobinę zbyt „ugrzecznione” w porównaniu do ciężaru całej historii, ale nie zmienia to faktu, że „Rytuał” to kryminał najwyższej próby.

Szczególne brawa należą się autorowi za sposób, w jaki oddaje ducha miejsca. Karkonosze są tu nie tylko tłem, ale żywą, niemal mistyczną przestrzenią, w której rzeczywistość miesza się z legendą. Mamy wrażenie, że coś niepokojącego czai się za każdym zakrętem leśnej ścieżki – i ten klimat zostaje z nami długo po odłożeniu książki.

To nie jest lektura na jedno popołudnie – nie ze względu na długość, ale z powodu intensywności. Emocjonalnej, psychologicznej, narracyjnej. Ja sama potrzebowałam przerwy, żeby złapać oddech – a potem wracałam, bo musiałam wiedzieć, co dalej. Bo Chmielarz nie pisze kryminałów, które się czyta. On pisze takie, które się przeżywa.

Jeśli więc szukacie książki, która jest nie tylko zagadką do rozwiązania, ale i komentarzem społecznym, wciągającym thrillerem psychologicznym i opowieścią o ciemnych stronach ludzkiej natury – „Rytuał” to lektura obowiązkowa.

Ocena: 9/10 - za atmosferę, za bohaterów, za język. Za to, że znowu przypomniałam sobie, dlaczego tak cenię polski kryminał.

Jestem fanką cyklu o Jakubie Mortce i ciesze się, że w każdym tomie autor potrafi mnie czymś zaskoczyć. W siódmej odsłonie cyklu zaskoczeniem było wykorzystanie mrocznego mistycyzmu, który nadawał historii oprócz nutki tajemniczości, takiej złowieszczej auty grozy. Z pozoru klasyczne śledztwo okazuje się czymś zupełnie innym.

W sumie historia Mortki zaczyna się niepozornie, jednak do czasu gdy jedna decyzja wywołuje absolutną lawinę, a Jakub zbiera liście z każdej strony niczym w jesienie średniowiecza. Bohater znajduje ciało, jednak w niewyjaśnionych okolicznościach zwłoki znikają i jak mawiał klasyk „było i ni ma i co mi pan zrobisz”. Jednak za sprawą tych wydarzeń, dane mi było wejść w tę historię głębiej, poznać legendy i zmowę milczenia wśród lokalnej społeczności, aurę przemilczenia i panoszącego strachu.

Wielki plus dla Chmielarza należy się za to jak wykorzystał lokalny koloryt do zbudowania tej historii, znalazłam tutaj opowieści o nazistach, czy satanistycznych rytuałach a co ważne te elementy zupełnie nie zabierają realizmu tej opowieści. Dzięki wykorzystaniu takich motywów znakomicie ukazane jest jak strach i ślepia wiara w rzeczy niewyjaśnione, mogą kształtować i dezinformować społeczeństwo, by finalnie w łatwy sposób manipulować ludźmi pod pretekstem, chociażby rozwoju.

Lubie ten wiejski klimat, gdzie nie ma szybkich fur, garniturowych zawadiaków co za dzieciaka już pod trzepakiem kroili kolegów z kanapek z mortadelą. Tutaj ta klaustrofobiczna wieś jest matką zła rodzącego się często w zwyczajnych domach, a ludzie patrzą, obserwują, a jednak zupełnie nie dostrzegają. To nie jest historia wprowadzająca w paniczny strach, absolutnie nie, ale to powieść, która smyrała mój kręgosłup niepokojem i ciekawością zarazem.

Z radością przyznaje, że po poprzedniej części, która mnie nie kupiła, seria o Mortce wróciła na właściwe tory i to z przytupem, bo nie wiem, czy to aby nie jest najmocniejsza odsłona cyklu.

Mocne jest też samo przesłanie tej książki, bo milcząc, czy ukrywając prawdę, pozwalamy złu rosnąć w siłę, a ono bardzo często przybiera dość niepozorne oblicze.

Jako osoba, która przeczytała wszystkie tomy serii o Mortce, czekałam na „Rytuał” z ogromnym napięciem – i się nie zawiodłam. Ta część różni się od poprzednich klimatem – jest bardziej duszna, niepokojąca, niemal gotycka, co tylko dodało jej uroku. Podoba mi się to, jak autor łączy warstwę psychologiczną z intrygą kryminalną, pokazując zło nie jako potwora z zewnątrz, ale jako coś, co drzemie w ludziach wokół nas. Postać Marii Szulej wprowadza do historii zupełnie nową energię. Czuć, że Chmielarz doskonale wie, jak pisać o emocjach, traumach, ale też o nadziei. Rewelacyjna książka, dojrzała i przemyślana.

To jedna z najlepszych części cyklu z Jakubem Mortką. Fabuła od samego początku wciąga, a wszystko to świetnie splecione, bez zbędnych dłużyzn. Uwielbiam też sposób, w jaki autor oddaje klimat małej, zamkniętej społeczności. Każdy ma tu coś do ukrycia, każdy zna każdego, a jednak nikt nie mówi wszystkiego. Polecam z całego serca — obowiązkowa lektura dla każdego fana gatunku. Jak nie czytaliście poprzednich części, to w tej też się odnajdziecie.

Nie znałam wcześniej serii z Jakubem Mortką, ale „Rytuał” wciągnął mnie od pierwszej strony. To jedna z tych książek, które chce się czytać powoli, żeby jak najdłużej zostać w jej świecie, ale jednocześnie nie można się oderwać. Tajemnice lokalnej społeczności, satanistyczne rytuały, legendy — wszystko to dodaje książce mrocznego uroku. Bardzo dobrze wypadają też bohaterowie — zarówno pierwszo-, jak i drugoplanowi. Wszyscy są autentyczni, z krwi i kości. POLECAM!

Absolutna perełka w dorobku Wojciecha Chmielarza. Z każdą książką mam wrażenie, że autor coraz lepiej rozumie swoich bohaterów i daje nam jeszcze więcej klimatu i głębi.

Karkonosze zostały tu opisane tak sugestywnie, że niemal czułam ich wilgoć i chłód. A do tego ta duszna atmosfera małej wsi, gdzie nikt nie ufa nikomu i gdzie każde drzwi kryją własne sekrety.

Pod względem fabularnym „Rytuał” jest majstersztykiem. Znikające zwłoki to tylko początek spirali wydarzeń, które trzymają w napięciu do ostatnich stron. Podobał mi się też bardzo społeczny kontekst — autor nie tylko skupia się na zagadce, ale też pokazuje mechanizmy działania lokalnych układów.

Mortka i Szulej — świetny duet. Ich rozmowy, czasem pełne ironii, czasem pełne napięcia, bardzo ożywiają narrację.

"Rytuał" czyta się błyskawicznie, ale długo się o niej myśli. Zdecydowanie polecam — jeden z lepszych kryminałów tego roku.

Jakub Mortka zabiera swoją ukochaną Justine w Karkonosze. Podczas spaceru natykają się na zwłoki mężczyzny. Pod namową kobiety Mortka decyduje się zgłosić wszystko następnego dnia, co doprowadza do lawiny zdarzeń. A komisarz z posterunkową Marią Szulej zaczynają prowadzić ciche śledztwo pod pretekstem rozwiązania zagadki sprzed lat.

Stęskniłam się za Mortką. To była seria, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie. I nie wiem jakim cudem pominęłam poprzedni tom.

Niewątpliwą zaletą jest atmosfera książki. Hermetyczne społeczeństwo w małej górskiej miejscowości, gdzie brak atrakcji i perspektyw. Tajemnice, lokalne legendy i dziwni mieszkańcy. A takze silne kobiece postaci.

Chmielarz miesza wiele wątków, co sprawia, że akcja się zagęszcza a liczba podejrzanych mnoży. Motywacje bohaterów i antagonistów także bywają różne, czasem zaskakujące. Nie mogę się wydawać w szczegóły, by za wiele nie zdradzić. Jak zawsze chylę czoła przed autorem za Polaków portret własny. Dobry z niego obserwator.

Niby wszystko tu grało, atmosfera była świetna, jednak zabrakło mi czegoś w "Rytuale". Po kilku ostatnich tytułach Chmielarza ta książka wypada najsłabiej. Najmniej mnie wciągnęła, a pewne motywy sprawiły, że miałam przed oczami inne książki. I pewnych kwestii zwyczajnie się domyśliłam.

"Rytuał" to dobry tytuł na lato, wakacyjny górski wyjazd. To jak opowieść o duchach opowiadana nocą przy ognisku. Jeśli nie znacie komisarza Mortki to zachęcam do poznania całego cyklu od początku, jeśli interesuje Was tylko ten tytuł to spokojnie można sięgnąć nie znając poprzednich części.

Współpraca reklamowa