Rozkwit magii. Kroniki tej jedynej. Tom 3

"Kroniki tej jedynej" mają się na ukończeniu. Może już na początku dodam, że wszystkie części należy czytać po kolei, ponieważ w innym przypadku nie będzie można połapać się do końca w historii Fallon. Przyznaje się, że byłem zaskoczony tym, iż Nora Roberts weszła w taką tematykę, a tu proszę - wizja post apokaliptycznego świata pierwszej klasy. Brawo. Jaki jest finał książki? Jeszcze bardziej zdumiewający niż dwie poprzednie części. Autorka z wielkim hukiem doprowadza nas do miejsca, gdzie Fallon będzie musiała podjąć wiele ważnych decyzji - nie tylko dla siebie, ale również i dla innych ludzi.

Nora Roberts jest jedną z autorek, które kojarzą się nam z romansami, ostatnio można było ją poznać z nieco innej, bardziej magicznej strony. „Rozkwit magii” jest trzecim tomem cyklu Kroniki tej jedynej, co prawda nie miałam wcześniej styczności z poprzednimi tomami, jednak dowiedziałam się, że można czytać tą książkę bez znajomości poprzednich, postanowiłam, więc się za to zabrać i udać w kolejną książkową podróż, która niesie za sobą apokaliptyczną wizję przyszłości.

Minęły dwie dekady odkąd większość cywilizacji wymarła poprzez początek dziwnej pandemii, która zaowocowała tym, że na świecie pojawiła się magia. Czas, kiedy losy świata mają zostać przesądzone zbliża się nieubłaganie. Wszystko znajduje się blisko pewnej dziewczyny Fallon Swift, stała się Jedyną jeszcze przed swoimi narodzinami. To właśnie ona została wybrana do walki ze złem. Przez ten cały czas dziewczyna przygotowywała się do tego starcia szkoląc moce, którymi została obdarzona. Fallon zdaje sobie sprawę, że nadszedł czas, aby zagrać o większą stawkę, przywrócić „światło”, wyprowadzić świat z chaosu i rozpaczy do nadziei i postępu. Jedynym sposobem na to są odważne działania, tylko czy jest na to gotowa? Czy wystarczy na to dziewczynie determinacji? Jest osobą, która potrafi porwać za sobą tłumy ocalałych. Świat przypomina wieczne pole walki, Mroczni Niesamowici są istotami, którzy także dzierżą magię, Wojownicy Czystości, Najeźdźcami. Ludzie masowo usiłują się dostać do Nowej Nadziei, miejsca, które jest azylem dla wszystkich, którzy tego potrzebują. Jedyna stara się wypełniać swoje przeznaczenie i uwolnić ludzi, którzy zostali zniewoleni. Żyć w takich warunkach nikomu nie jest łatwo. Czy Fallon uda się sprowadzić na ten świat pokój?

Nie mogłam się doczekać, kiedy „Rozkwit magii” wpadnie w moje ręce, chciałam poznać, w jaki sposób autorka podeszła do świata, który dostąpił zagłady, jaka jest jej wizja jego odbudowy, na co zwróci uwagę. Autorka położyła tutaj mocny nacisk na jasne i te mroczne strony kreacji świata, zachowania jednostek, czy grup w otoczeniu zagrożenia i codzienności, a także różnorodność magiczną. Większość historii została opowiedziana z punktu widzenia Fallon, chociaż autorka zadbała o to, abyśmy otrzymywali także spostrzeżenia innych postaci w ramach jej własnej narracji. Nora Roberts nie bała się ukazać jak bardzo ciążyło Fallon jej własne przeznaczenie, mimo tego wręcz w fascynujący sposób zostało wykreowane jej przywództwo. Potrafiła inspirować innych swoimi uwagami, ale także jak na dobrego lidera przystało otaczać się mądrymi i zaufanymi doradcami. Duży nacisk kładziono na działania bitewne, a wraz z nimi przychodziły straty i ofiary. Autorka jednak nie rozpisywała się w nich, nie opisywała szczegółów. Ostateczna rozgrywka Fallon była ekscytująca, a powrót do miejsca, w którym wszystko się zaczęło, był wzruszający.

„Rozkwit magii” to opowieść, w której znajdziecie miłość, humor, ciężkość niesionego brzemienia i walkę o lepszą przyszłość. Budowanie świata, tkanie wiedzy i rozwój postaci są wspaniałe.

Nora Roberts to autorka, która już nie jeden raz mnie zachwyciła, jeżeli weźmie się pod uwagę jej książki. Kiedy zaczynałem przygodę z "Kronikami tej jedynej" myślałem, że wiem co mnie czeka, a tu takie zaskoczenie. Nigdy bym nie pomyślał, że autorka może pokusić się o taką tematykę fantastyczną. Może są osoby, które uważają, że te trzy tomy to inny gatunek, ale ja mam taką opinię. Dzisiaj, kiedy już całość jest za mną, mogę śmiało powiedzieć, że jest to jedna z najlepszych propozycji z jaką miałem do czynienia w ostatnim czasie. Nora Roberts to prawdziwa mistrzyni, która tworzy genialne książki.

Wszystko ma swój początek i koniec. To pierwsze czasem ginie w niepamięci, pomroce dziejów, natomiast to drugie bywa wyczekiwane i jednocześnie wymaga czasem niecodziennej odwagi oraz siły. Ktoś jeszcze jest potrzebny – człowiek, który rzuci na szalę swoje życie, ale i porwie za sobą tłumy. Czy ma szansę na wygraną? To już zależy nie tylko od niego, ale jedynie ON daje nadzieję, że zwycięstwo jest możliwe.

Jedyna nie jest już jedynie zapowiedzią, ale walczącą wojowniczką o rzeczywistość, w której nie ma miejsca na zabijanie, torturowanie i ciągłą wojnę w imię fanatyzmu. Fallon Swift widziała już za dużo przemocy i zła, ale to tylko wycinek jej misji i przeznaczenia. Bunt przeciwko światu w jakim przyszło jej egzystować ma więcej niż w genach, na długo przed tym nim przyszła na świat droga, którą podąża została wyznaczona, lecz kierunek oraz tego, co czeka u kresu wcale nie są pewne. Nadchodzi czas na finałową rozgrywkę, w jakiej okaże się czy młoda kobieta z ludźmi, podzielającymi te same wartości co na, będzie w stanie przywrócić równowagę, jakiej zbyt wielu nie chce . Bezprawie, strach i ból rozpanoszyły się, mają ogromną siłę, ale pragnienie wolności jest równie potężne. To, co złe zostało zbudzone i zniszczyło znany porządek, lecz nie wszędzie – pozostał ON w sercach i umysłach niektórych. Czy Jedyna będzie w stanie zwyciężyć moce, które odebrały tak dużo tak wielu?

Prawie trzy lata temu przeczytałam pierwszy tom trylogii Nory Roberts „Kroniki Tej Jedynej”, wciągną mnie od razu i jak to bywa z książkami tej pisarki oraz mną skończyło się „na jeszcze jednym rozdziale” czyli zarwaniu nocy. Potem była druga część i skutek czytania był wiadomy, a wczoraj dorwałam się do ostatniej. Grzecznie poczekałam do powrotu do domu, tym razem zestaw maseczka plus czapka, zjeżdżająca na oczy, oraz piesza wędrówka z pracy, zniechęciła lekko do czytania podczas drogi (winne temu co nieco były co najmniej dwa potknięcia). Jednak popołudnie należało do nas czyli mnie i „Rozkwitu magii”. Długie oczekiwanie okazało się tego warte, finał jest równie dobry jak to, co go poprzedza i przynosi z sobą niesamowity czas spędzony z lekturą. Postapokaliptyczna wizja świata nabrała nowych barw i to nie tylko za sprawą rozwoju wydarzeń fabularnych, ale i obecnej rzeczywistości. Autorska pandemiczna wizja ewoluowała i pokazywała do czego nie tylko prowadzi ogólnoświatowa tragedia, ale odkrywała prawdziwe oblicza ludzi, schowane do tej pory, mniej lub bardziej umiejętnie, pod maskami. Nora Roberts po mistrzowsku połączyła fantastykę z legendami i celnymi obserwacjami natury człowieka, pierwsze znalazło odbicie w klimacie, tle oraz w połączenie z drugim i mitami w sylwetkach bohaterów. Celtyckie bóstwa, scenariusz ogólnoświatowej epidemii oraz ludzie, z ich wadami i zaletami, okazały się dobrą podstawą scenariusza, ale liczy się jak go rozbudowano. Na pewno nie brak rozmachu, ale także swoistej kameralności, grozy oraz pewnej dawki sielankowości, zła i dobra, pewności i wątpliwości, zresztą całość ma w sobie wiele kontrastów, co jeszcze podkreśla wyrazistość historii. Można by powiedzieć, że zakończenie będzie przewidywalne, lecz szczegóły i tak zwane wykonanie leżą u podstaw tego, iż zakończenie jest zgodne z oczekiwaniami, ale też intrygujące. „Rozkwit magii” to nie jedynie koniec rozpisany na rozdziały, ale fascynująca kontynuacja opowieści, domykanie wątków bez pośpiechu, za to tak, by mogły wybrzmieć i dopełnić całość.

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją najnowszej książki Nory Roberts „Rozkwit magii”. Jest to zwieńczenie trylogii „Kroniki tej jedynej”. W tej części następuje logiczne i spójne ułożenie wszystkich wątków w jedną całość. Dlatego, aby dokładnie zrozumieć całą historię polecam sięgnąć po wcześniejsze książki z cyklu.

Książkę przeczytałam już jakiś czas temu, jednak nie mogłam odrazu napisać recenzji. To wszystko dlatego, że „Rozkwit magii” wzbudził we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony sama fabuła bardzo przypadła mi do gustu. Wizja apokalipsy, śmiertelny wirus zabijający miliardy ludzi… Mówi Wam to coś? Temat jak najbardziej na czasie.

Z drugiej strony autorka funduje nam niekończącą się ilość przemówień bohaterów i dość dużą przewidywalność.

„Rozkwit magii” to przede wszystkim walka dobra ze złem. Na barkach walecznej kobiety leżą losy całej ludzkości. Cała seria pokazuje, jak silne, charyzmatyczne, odważne i mądre są kobiety. Jak dobrze radzą sobie w trudnych sytuacjach i potrafią walczyć o dobro swoje i bliskich. W wypadku „Rozkwitu magii” jest to walka o wszystko. Ocaleli walczą ze złem o godne życie i uformowanie nowego świata, nowej rzeczywistości.

Pomimo kilku niedociągnięć książkę zdecydowanie polecam. Zwłaszcza osobom, które „lubują się” w fantastyce.