Rozgrzeszyć nawróconych

„Rozgrzeszyć nawróconych”, drugi tom cyklu „Ludzie, którzy nie toną” Jolanty Sak to jedna z tych powieści, które trudno przypisać do jednego gatunku. Czy właśnie dlatego, że łączy w sobie elementy kryminału, powieści obyczajowej i literatury pięknej jest tak intensywna i emocjonalna w odbiorze? Na pewno tak, ale w moim odczuciu ma na to wpływ również waga moralnych dylematów, które dotykają zarówno tych nowych, jak i poznanych już wcześniej bohaterów.

Autorka ponownie wciąga nas w mroczny świat, gdzie przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a wyrzuty sumienia bywają równie dotkliwe jak realne zagrożenia. To historia o ludziach uwikłanych w trudne wybory, o rodzinnych sekretach, lojalności, zdradzie i o tym, jak cienka granica dzieli dobro od zła.

Agata, czterdziestoletnia kobieta, przez mieszkańców miasteczka postrzegana jako tajemnicza szeptucha, okazuje się postacią niezwykle złożoną i pełną wewnętrznych ran. Jej historia to dowód na to, jak krzywdzące mogą być ludzkie osądy i jak bardzo bolesna przeszłość potrafi determinować przyszłość. Jej więź z Tymkiem jest przejmująca i dramatyczna. To uczucie niespełnionej matki, kobiety, której życie od lat naznaczone jest stratą i cierpieniem.

Nie brakuje tu również dynamicznej akcji – hangar, w którym Cichy i Benio rozbierają samochody, tajemnicze układy i biznesy, które mają swoją cenę, a także handel ludźmi, kontynuowany pomimo wysokiego, po wcześniejszych wydarzeniach, ryzyka. To historia, która przeraża swoją realnością. Pokazuje, jak bardzo ciemna strona ludzkiej natury potrafi wciągać, jak trudno się od niej uwolnić i jak niszczycielskie mogą być wybory podejmowane z chciwości i desperacji.

Autorka doskonale oddaje atmosferę napięcia. Od relacji rodzinnych, przez brutalną rzeczywistość przestępczego świata, aż po rywalizację policjantów, gdzie dobro nie zawsze zwycięża, a sprawiedliwość bywa zagłuszana przez ludzką zawiść.

To nie jest lekka opowieść, ale taka, która pozostawia ślad w czytelniku. Daje do myślenia nad tym, jak bardzo przeszłość kształtuje teraźniejszość i czy każdy zasługuje na drugą szansę. Wciągająca, emocjonalna i pełna napięcia, zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

(...) Benio i Cichy po ucieczce ze szpitala trafiają w dość niespodziewanych okolicznościach do warsztatu samochodowego. Tam zostają zmuszeni do oracy dla Witka i Pawła. Mężczyźni zajmują się kradzionymi autami, jednak Witek postanawia zakończyć ten proceder ze względu na syna, który już poszedł w ślady ojca. W tym samym czasie Piotr znów musi przygotować "dostawę" dla Igora, który nie przyjmuje do wiadomości, że Brzeziński mógłby zakończyć ich współpracę. Na swoje nieszczęście w jego gabinecie pojawia się Ania...

"Rozgrzeszyć nawróconych" to kontynuacja losu bohaterów z książki "Ludzie, którzy nie toną". Jak w pierwszej części, tak i w tej, autorka wprowadza nas w trudne, zawiłe relacje rodzinne. Tym razem poznajemy rodzinę Witka, Kingi i Agaty. Nie zabrakło tajemnic, i to takich z najwyższej półki, kłamstw, samotności, pogubienia w wyniku podejmowanych decyzji czy próby zmiany życia i wyjścia z różnych uwikłań. Jednak i tym razem trudne tematy zostały przełamane humorem, który zapewniła nam dwójka nietypowych przestępców, Cichy i Benio. Ich nieprzeciętne dialogi wypływające z nieprzeciętnej logiki i rozumienia rzeczywistości wzbudzają w czytelniku sympatię, nie da się ich nie lubić. Dla mnie są taką wisienką na torcie obydwu części.

Bardzo ciekawie poprowadzona fabuła, w której znajdziemy i dobry kryminał i elementy obyczajowe i wspomniany już wcześniej humor, tworzą całość od której ciężko się oderwać. Napięcie utrzymywane poprzez wątek kryminalny i odkrywanie błędów przeszłości, tak wciagają, że książkę czyta się jednym tchem, a lekkie pióro autorki pozwala poczuć się częścią tej historii.

Polecam wam gorąco obie części!! Gwarantuję dobrze spędzony czas.

Nie jest prosto zacząć życie od nowa.

Błędy z przeszłości lubią o sobie przypominać.

A ,,Rozgrzeszyć nawróconych" to ciężka sztuka.

Jolanta Sak podejmuje się tego wyzwania kontynuując opowieść, którą mogliśmy poznać w ramach książki "Ludzie, którzy nie toną".

Poziom literackiej uczty w ,,Rozgrzeszyć nawróconych" tylko wzrasta!

Autorka opowiada kolejną historię, która idealnie spaja się z poprzednią częścią. Temat rodzinnych tajemnic, skomplikowanych relacji i nielegalnych interesów nadal pozostaje na pierwszym planie. Spotkamy tutaj również wielu bohaterów znanych już z I części. Akcja jednak toczy się wokół zupełnie nowych relacji i sekretów, które, jak to u Jolanty Sak, są wymyślone po mistrzowsku.

,,Rozgrzeszyć nawróconych" intryguje niewyjaśnionymi sprawami i tajemniczymi porachunkami. Czytelnik czuje rosnące napięcie, wynikające nie tylko z nielegalnych interesów i kryminalnych porachunków, ale także z niezdrowych rodzinnych relacji, które niszczą bohaterów od środka.

Ta historia, podobnie jak w przypadku ,,Ludzi, którzy nie toną", ma swoje drugie dno i właśnie za sprawą tego zrobiła na mnie tak ogromne wrażenie. Autorka świetnie działa na ludzką psychikę, zadaje pytania o iście egzystencjonalnym zabarwieniu, zachęca do głębszych rozważań.

Jeszcze nie ochłonęłam po pierwszej historii, a kontynuacja znów wgniotła mnie w fotel.

Prosty, obrazowy, a jednocześnie naładowany emocjami, język autorki pozwala szybko mknąć przez te opowieść. Pochłaniamy sam sens, zapominając, że to tylko słowa na kartce. Zatapiamy się w historie, która wciąga błyskawicznie.

I co muszę zaznaczyć, totalnie urzekła mnie klamra kompozycyjna, jaką zastosowała autorka w obu tych książkach. Jest to tak świetny i oryginalny pomysł, że już nie mogę się doczekać kolejnych części. Mam nadzieję, że się pojawią i to szybko!

A Wam polecam serdecznie ,,Ludzi, którzy nie toną" oraz ,,Rozgrzeszyć nawróconych". Przewyborne lektury, które zostaną z Wami na bardzo długo.

Czy o wyrządzonych krzywdach można zapomnieć? Czy można zaznać spokoju, po traumach jakie przyniosło nam życie? Jak trudno jest zerwać z dawnymi znajomościami ?

"Rozgrzeszyć Nawróconych" to porywająca historia o podejmowaniu decyzji i walce o spokój. Jest to kontynuacja "Ludzi, którzy nie toną".

Wewnątrz książki spotykamy się z niektórymi bohaterami poprzedniej historii, ich dalszym losem i podejmowanymi próbami zbudowania nowego życia.

Niestety, dawne problemy powracają ze zdwojoną siłą, a bohaterowie zmierzyć się będą musieli z niebezpieczeństwem wiszącym nad ich głowami.

Autorka znakomicie połączyła losy wcześniejszych bohaterów z obejmującymi w tej historii pierwszy plan nowymi postaciami, którzy nie zdając sobie sprawy z powiązania obu osobnych światów, egzystują we wspólnym społeczeństwie, narażając się na nowe problemy.

Jolanta zwraca uwagę na więzi rodzinne, które mają ogromny wpływ na ukazanych bohaterów i podejmowane przez nich decyzje, wskazuje dysfunkcyjność otoczenia, problemy ze zrozumieniem odmienności, lęk przed wyznaniem prawdy i sekrety skrywane przez osoby, które z pozoru powinny wspierać się wzajemnie.

Książka jest zawiłą drogą, na której na bohaterów czekają różnego rodzaju przeszkody. Każda z postaci musi poradzić sobie z wewnętrznymi troskami, zmagając się z własnym sumieniem, czynami i wyborami.

Tylko nielicznym los pozwoli dotrzeć do końca tej wędrówki.

Znakomita historia, dopracowana, wciągająca i wzruszająca. Fabuła mocna, powalająca swoją realnością. Bohaterowie o ciekawych osobowościach, którzy mają swoje słabości, grzechy na sumieniu, doznają wewnętrznych wątpliwości i zmagają się z konsekwencjami własnych działań. Jednak czy uczą się na własnych błędach? Nie do końca. Książka zachwyciła mnie przede wszystkim emocjami jakie w niej można odkryć. Nie jest to jednopoziomowa historia o prostej fabule, gdzie wszystko jest tylko białe lub tylko czarne. Autorka po raz kolejny udowodniła, że potrafi wciągnąć czytelnika w swój świat i robi to perfekcyjnie!