Rodzeństwo

Relacje międzyludzkie potrafią być bardzo skomplikowane… nie zawsze musimy się z każdym dogadać i porozumieć, nawet jeśli naszym interlokutorem jest ktoś z rodziny…

Czy masz rodzeństwo? Relacje między siostrą czy bratem są specyficzne i wyjątkowe, są zupełnie inne niż te chociażby między przyjaciółmi.

Cieszę się ogromnie, że mogę ich doświadczać, bo mam młodszą siostrę. Obserwuje kontakty między osobami spokrewnionymi i uwierz mi, że dzieje się w nich dużo. Tak wiele emocji potrafi nagle i niespodziewanie wyjść na jaw. I tak jest w tej książce. To historia, która huczy i grzmi od natłoku emocji… choć te tutaj nie należą do tych pięknych. Dużo tu żalu, goryczy, smutku, zawiści… smutne, ale niestety prawdziwe. Jak wiele jest takich rodzeństw, jak wiele z nich udaje tylko, że się dogadują.

W książce Moa Herngren poznajemy trzy osoby, dwie siostry i brata i ich perspektywy, Urlikę, Andreę i Rasmusa. Każdy z nich skrywa w sobie wiele bólu, niemocy, jest między nimi wiele niedopowiedzeń… Najbliżej było mi do Rasmusa… tak dużo wspólnego jest między nami.. tak podobnie zachowujemy się w niektórych sytuacjach… szukamy spokoju, szukamy życia bez konfliktów, który po głębszej analizie nie jest wcale dobry. Zgłasza dla nas. Cieszę się, że on odważył się w końcu stanąć w obronie samego siebie, choć wiem, że wiele go to kosztowało. Każdy z nich jest trudny do życia… a w tym wszystkiego jeszcze matka, która topi się w smutku. To nie tylko historia ich wzajemnych relacji to również ukazanie tego, jak ludzie radzą sobie z żałobą, każdy na swój sposób, każdy inaczej, bo każdy z nas jest inny.

Z Andreą nigdy bym się nie zakolegowała, strasznie mnie irytowała, zwłaszcza jej kontrola nad wszystkim i nad każdym, Urlika… nieporadna życiowo, wolny ptak, który nie potrafi osiąść i Rosmus, na którego nikt nie zwraca uwagi, a przecież też ma prawo głosu.

Trudna historia, dająca do myślenia, historia bardzo prawdziwa. Historia, która nie „krzyczy” akcją, a emocjami, bo to one odgrywają tu pierwsze skrzypce. To opowieść o codziennym życiu i jego troskach…

Trudno czyta się książki niewygodne w odbiorze, bolesne w odbiorze, często przypominające osobie czytającej o własnych problemach. Mam tu na myśli powieści o szeroko rozumianej rodzinie, współzależności, przywiązaniu i chorym uczuciu, któremu czasem bliżej do syndromu sztokholmskiego niźli do miłości. Ale te książki są potrzebne i ważne. Być może to tylko beletrystyka, powieść z gatunku domestic noir lub zwykły dramat, ale ważny jest o tyle, że człowiek zdaje sobie sprawę, jak ważna w życiu jest rodzizna i czy naprawdę da się bez niej żyć w szczęściu.

Jeśli szukacie tu pędzącej na łeb na szyję fabuły, plot twistów niczym w rasowych kryminałach czy thrillerach to muszę Was rozczarować. Ta powieść bowiem jest spokojna. I choć bohaterowie są skrajni i bardzo wyraziści, to ich życie jest dość przewidywalne. Tutaj rzeczy po prostu się dzieją. Krok po kroku, metr po metrze przesuwają się do przodu.

Nie jest to jednak powieść niestrawna czy ciążąca na czytelniku ze względu na emocje. Jest to historia dość płynna, ale nie pomijająca ważnych tematów. Jest to opowieść, dzięki której możemy poczuć się jak powiernicy tajemnic głównych bohaterów i wraz z nimi przeżywać wzloty i upadki.

To szalenie angażująca powieść, która tkwi głęboko w sercu, ale opowiadająca o miłości, rodzinie, przyjaźni i czułości do samych siebie, do dążenia do życiowej równowagi i w końcu zaakceptowania tego kim się jest.

Ta historia rozpisana jest tak, by czytelnik łatwo mógł nawiązać więź z bohaterami i w odpowiednim momencie stanąć po którejś ze stron. W przypadku tej pozycji dużo tu mowy o zaufaniu, o nadszarpnięciu go i kłamstwach budowanych przez lata, po to tylko, by w imię źle pojętej odpowiedzialności, chronić swoich najbliższych. Skutkuje to niestety tym, że prędzej czy później, kłamstwo wychodzi na jaw, a osoby, które tak bardzo trzeba chronić – najbardziej cierpią.

Cały ten, wydawać by się mogło mętlik, koniec końców spina się w jedną całość, ale zanim dojdzie do szczęśliwego finału, bohaterowie będą musieli przejść długą i skomplikowaną ścieżkę, na końcu której znajdą rozwiązanie.

„Rodzeństwo” to trzeci tom cyklu „Sceny z życia rodzinnego“ opisujący złożone relacje międzyludzkie. Po „Rozwodzie” i „Teściowej” kolejny zachęcający do sięgnięcia nie tylko przez piękną okładkę, ale też treść, która stanowi źródło głębokich rozmyślań.

„Rodzeństwo” to powieść o skomplikowanych relacjach rodzinnych, akcentująca ludzkie emocje i bazująca na doświadczeniach z dzieciństwa. To historia ukazująca relację w której dominującym problemem jest komunikacja, a właściwie jej brak. W końcu to książka, która potrafi zaangażować i której lektura niesie czytelnikowi sporo emocji.

Troje dorosłych ludzi, złączonych ze sobą więzami krwi, spotyka się po śmierci ojca, by celebrować urodziny matki. Andrea, Ulrika i Rasmus, każdy z nich innych, każdy przepełniony niewypowiedzianym żalem, niespełnionymi w dzieciństwie oczekiwaniami i zazdrością o relacje z rodzicem.

Powieść podzielona na trzy części, z której każda opowiedziana jest z innej perspektywy i widziana oczami innego z rodzeństwa. Różne punkty widzenia, różne wspomnienia i w końcu różne role, które przyszło im spełniać w dzieciństwie, a które dość mocno przekładają się na późniejsze, dorosłe życie. Ale w całej tej historii występuje wspólny mianownik – wspomnienia. Tylko, czy one wystarczą, aby można było odbudować relacje i zbudować wspólną przyszłość?

Autorka na kartach tej książki nakreśliła obraz rodziny zmagającej się z różnymi problemami. Rodziny, która po śmierci ojca mierzy się nie tylko z żałobą ale też z narastającymi przez lata mniejszymi i większymi konfliktami.

Czytając zastanawiałam się ilu z czytelników będzie mogło utożsamić się z tą historią? Ilu odnajdzie odbicie swoich rodzinnych relacji i w końcu ilu zainspiruje się, by przeprowadzić szczerą rozmowę ze swoimi najbliższymi…?

Czy naprawdę znamy swoich bliskich, czy tylko wierzymy w historię, którą sami sobie o nich opowiedzieliśmy?

Z tym pytaniem w głowie sięgnęłam po „Rodzeństwo” Moa Herngren – powieść, która z każdą stroną wbijała mnie głębiej w refleksję o tym, jak bardzo można się rozmijać, nawet żyjąc tuż obok siebie. To historia o trójce dorosłego rodzeństwa, które spotyka się po śmierci ojca, by wspólnie świętować urodziny matki. Brzmi niewinnie, prawda? A jednak to właśnie wtedy wychodzą na wierzch wszystkie rodzinne pęknięcia, dawne żale i niezaleczone rany.

Andrea – perfekcyjna, zorganizowana, emocjonalnie rozdarta – od razu skradła moją uwagę. To ona spina wszystko klamrą: pogrzeb, rodzinne spotkanie, opiekę nad matką. Ale pod tą fasadą kryje się ktoś, kto nigdy nie miał szansy być po prostu sobą. Jej potrzeba kontroli to nie cecha charakteru, tylko mechanizm obronny. A kiedy w jednej ze scen dowiaduje się, że ukochany talerz z różyczkami – jedyny materialny ślad po dzieciństwie – został wyrzucony, coś we mnie pękło razem z nią.

Z kolei Ullis – impulsywna, pewna siebie, ale zarazem pogubiona – wydaje się być jej całkowitym przeciwieństwem. Relacja między siostrami to jeden wielki emocjonalny węzeł. Rywalizacja, potrzeba uwagi ojca, stare urazy, które nigdy nie zostały nazwane. A pośrodku tego wszystkiego Rasmus – cichy, wycofany, wiecznie na uboczu, jakby próbował przetrwać, nie rzucając się nikomu w oczy.

Podoba mi się, jak Herngren pokazuje, że każde z nich pamięta dzieciństwo inaczej. Że prawda w rodzinie nie jest jedna, tylko składa się z wielu subiektywnych wersji. I to właśnie te różnice – nie śmierć ojca – stają się osią konfliktu. Przedmioty, które powinny być pamiątkami, zmieniają się w źródła bólu. Łódź, talerz, stare gumowce – zamiast łączyć, tylko pogłębiają podziały.

Styl Herngren jest oszczędny, ale bardzo obrazowy. Czytając, miałam wrażenie, że uczestniczę w tej rodzinnej grze pozorów – siedzę przy stole, słucham rozmów, w których więcej jest niedopowiedzeń niż słów. Czułam ciężar tego wszystkiego: niewyrażonego żalu, przemilczanych emocji, potrzeby bliskości, której nikt nie potrafi wyrazić. Właśnie za to najbardziej cenię tę książkę – za intymność. Nie znajdziesz tu wielkich dramatów czy sensacyjnych zwrotów akcji. Ale jeśli jesteś wrażliwa na relacje, emocje, gesty i to, co dzieje się między słowami – „Rodzeństwo” Cię poruszy.

Czy było idealnie? Nie. Momentami brakowało mi głębszego wejścia w psychikę bohaterów. Czasem czułam, że autorka tylko lekko dotyka pewnych emocji, zamiast je eksplorować. A mimo to… ta historia we mnie została. Bo nie musiała krzyczeć, żeby zostawić ślad.

Jeśli lubisz książki, które przypominają Ci, że relacje rodzinne są skomplikowane i kruche, a wspólna przeszłość nie zawsze jest kotwicą – „Rodzeństwo” to powieść dla Ciebie. Mnie zmusiła do przyjrzenia się temu, co sama noszę w sobie – wspomnieniom, które może wcale nie są tak obiektywne, jak mi się wydawało.

Z rodzinnymi relacjami bywa różnie. Czasem powiedzenie, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu, wcale nie jest pustym frazesem.

Wnikliwą i pełną emocji analizę rodzinnych relacji przeprowadza w trzytomowym cyklu „Sceny z życia rodzinnego” Moa Herngren. I czyni to z olbrzymią empatią oraz niesamowitą błyskotliwością, wciągając nas w sam środek intymnego dramatu, gdzie każda emocja ma ostry kant, a każde słowo może ciąć jak szkło.

W trzeciej części cyklu, z których każdą można czytać niezależnie, zatytułowanej „Rodzeństwo”, mamy jedną rodzinę, trzy głosy i milion niedopowiedzeń, budujących różne wersje tej samej historii.

Trzy dorosłe osoby, które kiedyś dzieliły dzieciństwo, dziś dzieli niemal wszystko. Oczekiwania, wspomnienia i krzywdy, których nikt nigdy nie wypowiedział głośno. Andrea, Ulrika i Rasmus spotykają się na pogrzebie rodzica. Milczący dystans między nimi zdaje się głośniejszy niż sam żal po stracie. Ich relacje przypominają napięte struny, gdzie wystarczy dotknięcie, by rozbrzmiały ostrym zgrzytem. A w tle oskarżenia, wzajemne pretensje i jedno pytanie - jak wiele jesteśmy w stanie znieść i wybaczyć w imię rodziny?

Autorka daje każdemu z bohaterów głos, budując ich portrety zarówno te wewnętrzne, jak i te, które malują w oczach rodzeństwa. Sceny z przeszłości mieszają się z teraźniejszością, tworząc gęstą, emocjonalną mozaikę, w której każdy czytelnik odnajdzie kawałek siebie. Trudno tu o faworyta, trudno kibicować jednej stronie, bo każde z nich to zwykły człowiek, ze swoimi wadami i zaletami. A przepaść pomiędzy nimi, zbudowana z zazdrości, żalu i przemilczanych spraw, pogłębia brak szczerego dialogu.

Autorka prowadzi nas przez trzy perspektywy jak przez trzy rozdziały jednej duszy, poranionej, rozdartej, ale wciąż szukającej ukojenia. Krótkie rozdziały tną jak wspomnienia, które wracają bez ostrzeżenia. Dla mnie to książka o wszystkim, co w rodzinie trudne. O miłości, która boli. O wspomnieniach, które dzielą zamiast łączyć. O tym, że czasem bliżej nam do obcych niż do własnych braci i sióstr. Ale to też opowieść o tym, że w cieniu bólu może zakiełkować przebaczenie, a wspomnienia przeżytych wspólnie małych rzeczy mają moc kruszenia murów budowanych latami milczenia.

Ta powieść da Wam coś więcej niż pełną gamę emocji przy czytaniu. Da Wam odwagę, by spojrzeć na własną rodzinę z innej perspektywy. Bo w tej opowieści, o tych, którzy kochają zbyt mocno i o tych, którzy nigdy nie potrafili pokochać, każdy z nas odnajdzie cząstkę siebie.

Zamknęłam książkę ze ściśniętym gardłem. I wiem, że jeszcze długo nie przestanę o niej myśleć.

Lubicie, kiedy w książce są opisane relacje rodzinne?

Ja chętnie sięgam po takie tytuły i byłam ciekawa jak wypadnie „Rodzeństwo” od @wydawnictwoalbatros . Warto zaznaczyć też, że jest to trzecia część z serii „Sceny z życia rodzinnego”, ale spokojnie, można je śmiało czytać osobno, chociaż razem przepięknie prezentują się na półce.

Trójka rodzeństwa Andrea, Ulrika i Rasmus, a to jest opowieść o nich.

To nie jest łatwa historia. Relacje rodzeństwa są napięte. Jest to opowieść o życiu, widziana oczyma Andrei, która za wszelką cenę chce scalić ponownie swoją rodzinę, która po śmierci ojca mocno się „rozjechała”. Najgorszym orzechem do zgryzienia jest najstarsza siostra, która jest specyficzna. Ulrika to postać, której nie polubiłam. Jest okropna, wiecznie robiąca na złość, z przebłyskami ludzkości, które były chwilowe. Co prawda nasza Andrea miejscami również działa mi na nerwy, jednak jej siostra i jej zachowanie przechodziły ludzkie pojęcie. W tym wszystkim jest jeszcze Lotten- matka rodzeństwa, która przygasła po śmierci męża. Jest to bohaterka, której było mi szkoda. Dlaczego? Sprawdźcie to sami.

W tej książce bardzo dobrze daje nam się poznać Andrea oraz jej mąż z córką. Z pozoru szczęśliwa rodzina, która ma swoje problemy. Szkoda było mi Liv- ich córki, która miała pewne problemy. Nastolatka nie mogła do końca rozwinąć swoich skrzydeł. Rodzice z każdej strony jej pilnują, chociaż nie ma się co dziwić, po tym, co przeszła i z jakimi demonami walczy. Dziewczyna ma zaledwie szesnaście lat, a ciężko jest jej się odnaleźć w szkole. Dodatkowo problemy finansowe nie poprawiają sytuacji rodzinnej.

Ta pozycja jest pełna emocji. Mamy pięknie nakreślony obraz rodziny, która zmaga się ze swoimi problemami. Ta książka zmusza swojego odbiorcę do refleksji. Może nie jest to dynamiczna lektura, jednak warto przy niej zwolnić, zastanowić się nad pewnymi sprawami. Nie jeden z czytelników będzie poruszony tym, co zostało tutaj opisane. Śmiało można powiedzieć, że jest to pozycja obyczajowa napisana przez życie. Nic tutaj nie jest przekoloryzowane, na siłę ubarwione, wręcz przeciwnie.

Sprawdźcie ją koniecznie.