Robert i Róża. Niziołkowie z ulicy Pamiątkowej. Tom 1

Książka opowiada o rodzinie Nizołków, nie mylcie z małymi hobbitami, ta rodzina ma tak na nazwisko, chociaż z Władcą Pierścieni mają bardzo dużo wspólnego, ale o tym później. Pierwszy tom serii opowiada losy poznania się tytułowych bohaterów, czyli Roberta i Róży, a później skupia się na ich dzieciach.

My podzieliłyśmy sobie ją na dwie części, a dlaczego to już Wam tłumaczymy. Pierwsza część do strony 93, czyli cztery pierwsze rozdziały (poznanie Roberta z Różą) były dla Nas bardzo trudne do przebrnięcia, a dlatego, że były to nie Nasze czasy, były to czasy przed Naszym urodzeniem i wspomniana tam literatura oraz niektóre słowa była dla Nas po prostu nie znane, ale to jedynie nasze odczucie i może komuś przypasuje. Czytając początek pomyślałyśmy nawet sobie “hej, przecież ktoś to jest miłośnikiem hobbitów i Harrego Pottera musi napisać dobrą książki – musimy ją przeczytać do końca”. Uparte i zdeterminowane czytałyśmy dalej, no i w końcu pojawiła się druga część, czyli piąty rozdział. Od tego właśnie momentu pokochałyśmy tą serię, z takim skutkiem, że od razu zaczęliśmy czytać drugi tom, a na trzeci czekamy, gdyż wychodzi 25 lutego.

Opowieść jest bardzo barwna i czasem śmieszna.

Zakochałyśmy się również w tym, że było tyle wstawek dotyczących “Władcy Pierścieni”, bo jeżeli ktoś nie czytał albo nie widział filmów, to niech lepiej to nadrobi przed przeczytaniem książki o tej wspanialej rodzinie. A czemu hobbici – ponieważ, każdy z tej rodziny czytał tą właśnie książkę i to nawet w języku angielskim ( zazdrościmy).

Bardzo podobały Nam się również relacje rodzinne, zabawne kłótnie o książki oraz obrona swoich dzieci, jak to tylko w swój odmienny sposób potrafi zrobić odważny Niziołek. Wydaje Nam się, że autorka ukazała w tej książce swoje zamiłowanie do książek i zrobiła to w mistrzowski sposób. Polecamy tą książkę serdecznie 🙂

"Jesteś poznaniakiem, spodoba Ci się" - tak wyglądała rekomendacja tej książki, po czym koleżanka wcisnęła mi ją do rąk. Odleżała swoje na stosiku obok łóżka. Któregoś wieczorów nie mając co czytać sięgnąłem po nią i po prostu utonąłem. Zaśmiewałem się jak głupi i sen chociażby chciał przyjść nie miał najmniejszych szans.

Pokochałem oba klasy rodzinne za ich pasje do książek, za miłość do siebie, Tolkiena, Kaczmarskiego itd. Pokochałem ich za to, że nie wstydzą się rozmawiać o książkach (całkiem jak w mojej rodzinie), jak podkradają sobie książki (cała familia nieustannie to robi w myśl zasady, kto pierwszy ten lepszy), jak potrafią być ze sobą na dobre i złe (:D).

Dwa kolejne tomy są już kupione, ale miałem pecha i za późno wróciłem do domu... i wieczorem coraz to inny domownik wybucha niepohamowanym śmiechem. W naszą rodzinną tradycję wpisał się dialog Roberta Niziołka z władzą PRLu:

-Imię i nazwisko

- Robert Niziołek

- Zamieszkały?

-na ul. Lisa Witalisa

- a gdzie to?

- prostopadła do Pana Kleksa

:D :D :D

Poznaniacy zwłaszcza zrozumieją ten dialog. POLECAM!!!!

Pierwszy tom serii Niziołków z ulicy Pamiątkowej przedstawia losy Róży i Roberta oraz wchodzących w dorosłość trójki dzieci. To najzwyklejsza poznańska rodzina, która fascynuje się literaturą.

Tę część poznajemy z perspektywy Elki, córki Róży i Roberta.

Pierwsza rzecz jaka zaraz na samym początku mnie zmęczyła i zirytowała, to ogrom wzmianek o powieściach Tolkiena. Rozumiem, bohaterowie są nimi zafascynowani, a powieści te odbiły się szerokim echem i zgromadziły rzesze fanów (do których ja niestety nie należę. Nie przeczytałam żadnej książki w stylu Władcy Pierścienia, czy Harryego Pottera itp historii, ani nawet nie obejrzałam filmu - w całości! Bo podejścia robiłam, i to nie raz). Ogrom przytaczanych fragmentów powieści Tolkiena mnie tak zniechęcił i znudził... że ledwo dobrnęłam do końca i jedyne co z tej powieści pamiętam to właśnie nie kto inny jak TOLKIEN. Teraz nazwisko i książki tegoż autora będą mnie prześladywać dobre kilka dni..

No ale starając się skupić na samej rodzinie Niziołków, to ujęłabym, że to bardzo "spoko" rodzinka. Wszyscy się wokół siebie martwią, potrafią rozmawiać i rozwiązywać problemy. Czasami było naprawdę zabawnie, a czasami odniosłam wrażenie, jakbym podsłuchiwała rozmowy sąsiadów.

Niemniej jednak bałam się przeczytać tę książkę do końca. Naprawdę .-.

Zakończenie przyniosło zaskakująco miły obrót sprawy i sięgnę po drugi tom, ale jeśli tam ponownie pojawi sie tyle wzmianek na temat Tolkiena, to chyba odpuszczę tę serię całkowicie.

Sagę reklamuje się jako ciepłą, optymistyczną i pełną humoru. No i może być tak odebrana, dlaczego nie. Polska klasyczna rodzina. Mieszkanie w bloku, dzieci, zwierzęta, odrabianie lekcji, praca w oświacie, kościół. Z książki miałam przyjemność głównie z dwóch powodów. Po pierwsze przez jej "poznańskość". Przypomniała mi o historii miasta ale i dobrze znanych miejscach. Jest też wiele "pereł", które chyba zrozumie tylko poznaniak. Po drugie, to fajne czasy. Tom I od 1960 do, bodajże, 2012. Wiem o czym piszą, wiele podobnych sytuacji przeżyłam. Kilka razy udało się autorce mnie nawet rozbawić. Naprawdę, momentami jest śmiesznie. Ale właśnie. Książka, mając na uwadze prostotę treści, zbyt zaangażowana religijnie, a co za tym idzie i niewyzbyta polityki. Z jednym i drugim nie jest mi po drodze a książkę czytałam w niektórych momentach jak kazanie z ambony. Rozumiem, że każdy ma swoje przekonania, ale to tylko zwykła książka obyczajowa. Żeby nie było, wszystko utrzymane w klimacie lekko, prosto i wesoło. Może i jestem wyczulona ale dla mnie zdecydowanie za dużo.

Idąc dalej, można ją uznać za podwórkową rozprawę o wyższości Tolkiena nad ekranizacją Jacksona. Można rzec, że w ogóle wszystko toczy się wokół Tolkiena, a jak już trochę z toru zbacza, to wchodzi na Harrego Pottera. Dla mnie jest monotematycznie. Taka uwaga, chciałam pożyczyć książki mamie, ale ona zwyczajnie ich nie zrozumie. Mówienie do siebie cytatami z Tolkiena czy np. żartowanie na podstawie historii z jego książek to ciężki kaliber dla niezorientowanego.

I najważniejsze, ja już mam na takie książki za dużo lat. Moje czasy Jeżycjady i Niziołków dawno minęły choć wątpię aby i dzisiejsza młodzież w serii się odnalazła.

Na zakończenie przyznam, że obawiam się sięgać po cykle z prostego powodu. Wiem, że nawet gdy nie będzie mi się podobało, będę ciekawa co dalej...Tak jest i tym razem, posiadam i z przekory przeczytam drugą część. Chcę się przekonać, czy autorka dojrzała w tym pisaniu, czy wymyśliła coś nowego i czy agitacja nadal pełną parą. Poza tym są tak różni od osób, które znam, że trochę mnie zaintrygowali.