Recenzje na TaniaKsiazka.pl - jak dodać? Sprawdź i podziel się opinią

Są takie powieści od których trudno się oderwać i bez wątpienia cała seria William Wisting należy do tego ścisłego grona. Każda część liczącego już dziewiętnaście(!) tomów cyklu zasługuje na pochwałę za klimat, zagadkę oraz charyzmatyczną kreację bohaterów. Nie musicie skupiać się na chronologii,... ponieważ każda książka to inne wyzwanie. Co prawda pewne detale z życia bohaterów są spoiwem łączącym całość, ale i bez tego można się wybornie bawić przy przerzucaniu kolejnych stron. Autor stawia na silny wątek psychologiczny, pozwala snuć wiele domysłów oraz czytać między wierszami a to dla wyobraźni czytelnika najlepsza opcja. Starając się wybiegać przed to co ma się wydarzyć tuż za rogiem stajemy się częścią powieści, bohaterami gotowymi na nieznane a mroczny, gęsty od wszechobecnego napięcia klimat tylko zaostrza nasz apetyt. Erik Kaplin wyszedł na wolność po osiemnastu latach spędzonych w więzieniu i zamierza wyrównać rachunki. Na szczycie jego listy znajduje się William Wisting. On jednak nie spodziewa się zagrożenia i bagatelizując sprawę poświęca się opiece nad swoim wnukiem. Jednak gdy ginie jego przełożony a śmierć nie wygląda na naturalną wszystko zaczyna się komplikować. Czy William zdąży rozwikłać tajemnice nim ta pierwszy wyjawi swoje mroczne oblicze? Jedynym pewnym elementem fabuły jest jej całkowita nieprzewidywalność. Wszystko może się tutaj wydarzyć a my z zachwytem obserwujemy misternie skonstruowany plan, który tylko Horst potrafi kontrolować. Mimo licznej serii wciąż czujemy niedosyt, chcemy więcej i więcej ("Ostatnia sprawa" to tylko tytuł! Wciąż możemy liczyć na kolejne tomy) a rozgrywana akcja jest logiczna, dopracowana, intensywna w odbiorze i po brzegi wypełniona pułapkami podbijającymi stawkę. Autor kierował nas drogą tajemnicy, prowadził przez labirynt pułapek oraz ślepych zaułków a bohaterów nie oszczędzał ani trochę, gdy zmuszeni byli odwołać się do swojej przeszłości, prywatnych demonów oraz ledwo zabliźnionych ran. Dojrzała postać Wistinga gwarantuje nam szeroki obraz spojrzenia na wydarzenia, błyskotliwe dialogi, racjonalne przemyślenia oraz szczerą ironię, która rozbraja nas w odpowiednich momentach. A gdyby zachwytów było mało poza dobrze naznaczoną kryminalną drogą obserwujemy międzyludzkie relacje, siłę rodziny, wzajemny szacunek oraz plejadę różnorodnych emocji przedstawionych w pełni wiarygodnie. Skandynawie kryminały to oddzielna kategoria. Każdy fan gatunku wie, że kryją w sobie wszystko co najlepsze pod kątem atmosfery, głębokiej kreacji postaci czy sekretów nabierających niemal namacalnych kształtów. Jørn Lier Horst nie po raz pierwszy pokazuje jak wielkie znaczenie mają detale, prowadząc nas przez pasjonującą opowieść o ludzkich problemach, o niebezpieczeństwie, błędnych decyzjach a także o mroku, który żyje w każdym z nas. Rewelacja! Wszystkie tomy serii trzymają ten sam wysoki poziom, więc niezależnie od tomu, będziecie zachwyceni.

Po książki Edyty Świętek sięgam bez wahania, bo wiem, że się nie zawiodę, a lekturę kończę z poczuciem satysfakcji i przekonaniem, że trafiłam na coś naprawdę dobrego i wartościowego. Cenię styl autorki, która potrafi łączyć złożone ludzkie losy z wciągającą, dobrze poprowadzoną fabułą. 𝘋ż𝘦𝘯𝘵𝘦𝘭𝘮𝘦𝘯𝘪 ... 𝘨𝘢𝘭𝘪𝘤𝘺𝘫𝘴𝘬𝘪𝘦𝘫 𝘻𝘪𝘦𝘮𝘪 otwierają nową sagę 𝘞 𝘤𝘪𝘦𝘯𝘪𝘶 𝘯𝘪𝘦𝘸𝘰𝘭𝘪. To opowieść, w której warstwa obyczajowa harmonijnie przeplata się z historią, tworząc wielowymiarowy obraz epoki. Autorka, jak w swoich wcześniejszych cyklach, dba zarówno o relacje między bohaterami, jak i o historyczne realia, tutaj osadzone w czasach zmagań o wolność spod panowania Habsburgów. Z dużą wrażliwością pokazuje wewnętrzne rozdarcia bohaterek, a także ich trudne decyzje moralne i doświadczenia wyniesione z małżeństwa. Najbardziej poruszyło mnie to, jak wyraźnie widać tutaj zderzenie marzeń z rzeczywistością. Bohaterowie żyją w świecie, w którym nazwisko i pozycja znaczą więcej niż szczęście czy prawdziwe uczucia. Szczególnie mocno odczuwa się to w historii Izabeli, której przyszłość została zaplanowana przez innych. Jej emocjonalne rozdarcie, samotność i pragnienie miłości sprawiły, że bardzo łatwo było mi wejść w jej świat i przeżywać razem z nią kolejne wydarzenia. Edyta Świętek pokazuje przy tym, jak niewiele do powiedzenia miały kobiety w tamtych czasach, nawet jeśli pochodziły z wyższych sfer. 𝘋ż𝘦𝘯𝘵𝘦𝘭𝘮𝘦𝘯𝘪 𝘨𝘢𝘭𝘪𝘤𝘺𝘫𝘴𝘬𝘪𝘦𝘫 𝘻𝘪𝘦𝘮𝘪 to opowieść o miłości, która pojawia się wtedy, kiedy nie powinna, o życiu ułożonym według cudzych oczekiwań i o pragnieniu szczęścia, które często trzeba chować bardzo głęboko.

Czasami trafiam na książki, które już samym ciężarem historii wyróżniają się na tle innych. Tak było u mnie z powieścią „Żelazna pięść olbrzyma”, którą napisał Albin Perc. To historia osadzona w brutalnej rzeczywistości, opowiedziana w wyraźnie surowym, momentami przytłaczającym tonie. Fabuła opier... a się na dwóch przenikających się światach. Jeden z nich prowadzi do lat 40., gdzie Jack Dakota po powrocie z USA zaczyna budować swoją pozycję i wpływy, tworząc własne imperium. Drugi ukazuje losy Gilberta i Artka, dorastających w latach 90. w rzeczywistości pełnej przemocy, biedy i braku perspektyw. Z czasem okazuje się, że te historie łączy znacznie więcej, niż początkowo można przypuszczać. Autor tworzy spójny i dopracowany obraz świata, w którym każdy element ma swoje znaczenie. Pojawiają się różne wątki i postacie, w tym komisarz Dukla, ale nie są one przypadkowe. Każdy z nich pogłębia historię i buduje napięcie, pokazując, jak bardzo rzeczywistość bohaterów jest uwikłana w układy, uzależnienia i trudne relacje. Najmocniejszym punktem tej powieści jest jej autentyczność oraz sposób prowadzenia narracji. Relacje między bohaterami są surowe i pełne sprzeczności, co sprawia, że historia wydaje się bardzo prawdziwa. Styl Albina Perca jest konkretny, momentami ostry, ale dobrze oddaje klimat tej opowieści, dzięki czemu książkę czyta się z dużym zaangażowaniem. „Żelazna pięść olbrzyma” to przemyślana i wymagająca historia, która łączy wątki kryminalne z mocnym obrazem ludzkich słabości. To propozycja dla osób, które szukają czegoś cięższego, bardziej realistycznego i zostającego w głowie na długo.

Piękna, nastrojowa, wspaniała. Te trzy słowa cisną mi się od razu na usta jak pomyślę o książce „Co przyniesie jutro”. Amande traci właściwe wszystko, wszystko na czym jej zależy i co kocha. Wyjeżdża na wieś do starego domu i zamyka się w nim na cztery spusty. Jest pogrążona w mroku żałoby. Jednak ... przypadkowe odnalezienie starych kalendarzy ściennych, a w nich ręcznie pisanych porad dotyczących pielęgnacji ogrodu powoli pomaga kobiecie przebić się przez ten mrok. Amande zaczyna uprawiać ogród oraz otwiera się na nowe. Melissa da Costa wraca do dobrze nam znanych motywów z „Cały ten błękit” – strata i próba pogodzenia się z nią. Każdy przeżywa żałobę na swój sposób. Czasem może być to dosyć ekscentryczne. Amande przechodzi całkowitą żałobę. Jest jej życie przed tragicznymi wydarzeniami i po nich. Początkowo zamknięta na świat, obrażona na niego, nie może pogodzić się z tym, że jej najbliższych już nie ma wśród żywych. Potem, powoli jak młode liście na drzewach wychodzi do świata i ludzi. Ogród pełni tu ważną rolę. Jest powrotem do korzeni, terapią Amande. Miejscem, gdzie może się zatracić, bo zawsze jest w nim coś do zrobienia. Przeczytałam jednym tchem. Nie mogłam się oderwać. Ta książka jest subtelna, delikatna i kobieca. I tak jak zakochałam się w powieści „Cały ten błękit”, tak „Co przyniesie jutro” przebiło pierwszą książkę autorki. Ta powieść podobała mi się jeszcze bardziej.

🕰 „𝓝𝓲𝓮 𝓶𝓪 𝓰ł𝓾𝓹𝓲𝓬𝓱” 𝓗𝓪𝓻𝓵𝓪𝓷 𝓒𝓸𝓫𝓮𝓷  Najnowszy thriller amerykańskiego mistrza gatunku, Harlana Cobena.  ▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪ Harlan Coben zdecydowanie wpisuję się w moje grono ulubionych autorów. Jego książki pełne są zaskakujących zagadek, intryg i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Autor doskonale ... wie jak przyciągnąć czytelnika, by ten nie mógł odłożyć książki dopóki nie pozna rozwikłania zagadki.  🤌🏼 „Nie ma głupich” to powieść, która od pierwszych stron wciąga czytelnika w pełną napięcia historię i udowadnia, że Coben wciąż potrafi budować skomplikowane, pełne zaskakujących intryg opowieści. Ta książka to drugi tom cyklu o Detektyw Kierce, jednak fabuła została skonstruowana w taki sposób, że można ją czytać bez znajomości wcześniejszego tomu. 📖 Sami Kierce budzi się z zakrwawionym nożem w ręku, a obok niego znajduje się ciało Anny, dziewczyny poznanej podczas pobytu w Hiszpanii. Przerażony Kierce ucieka i przez lata próbuje zostawić przeszłość za sobą. Wszystko się zmienia, gdy po ponad dwóch dekadach niespodziewanie spotyka kobietę przypominającą Annę. Od tego momentu dawne wydarzenia ponownie zaczynają wpływać na jego życie…📖 Co ważne, powieść nie skupia się tylko i wyłącznie na historii Samiego. Coben równolegle rozwija wątek zaginięcia młodej dziewczyny, który stopniowo zaczyna łączyć się z wydarzeniami z przeszłości. Dzięki temu fabuła książki jest wielowymiarowa i pełna tajemnic. Niemal do samego końca nie wiedziałam komu ufać i jakie są prawdziwe motywy bohaterów. Harlan Coben precyzyjnie buduje napięcie i stopniowo odsłania przed nami kolejne tajemnice, nie przytłaczając nadmiarem akcji. Tempo historii jest dobrze wyważone, akcja rozwija się płynnie. Nie brakuje momentów zaskoczenia i emocji, które sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. Na uwagę zasługuje również sposób kreowania głównego bohatera. Sami nie jest idealnym detektywem, działa impulsywnie, popełnia błędy i często kieruje się emocjami. Dzięki temu wydaje się bardziej realistyczny i łatwiej zrozumieć jego decyzje. „Nie ma głupich” to trzymający w napięciu thriller. Autor powraca do nas z taką petardą, że nie sposób pominąć ten tytuł. To obowiązkowa lektura! Fani autora z pewnością będą zadowoleni, a ci co chcą poznać twórczość Cobena, śmiało mogą zacząć od tego tytułu. 🤌🏼

Bohaterowie główni: bliźniaczki Inti i Aggie Tematy: przemoc, ocalenie, trauma, przekraczanie granic, siostrzana więź, uważność Miejsce: Szkocja Jesteśmy w Szkocji i poznajemy siostry bliźniaczki w jednym z etapów ich życia. Dziewczyny dorastały z rodzicami, którzy mieszkali osobno. Ojci... ec, drwal żył wśród natury, matka, detektyw mieszkająca w mieście. Obie w swoim życiu doświadczyły wiele bólu. Jedna z sióstr cierpi na zaburzenie neurologiczne zwane dotykową synestezją lustrzaną. Oznacza to, że jej mózg odtwarza odczucia innych istot, zarówno ludzi jak i zwierząt. Jeśli ktoś doświadcza np. bólu fizycznego i Inti to widzi, to niejako odczuwa to samo. Inti zajmuję się w Szkocji wilkami, które mają za zadanie przywrócić na danym terenie naturalny stan ekosystemu. Lata temu populacja tych drapieżników została przez człowieka wytrzebiona. Mamy tu również opisy fauny i flory, retrospekcje do czasów dzieciństwa, a przede wszystkim widok niezwykłej więzi między siostrami. Mimo, że w warstwie faktycznej książka skupia się właśnie na fakcie powrotu wilków do środowiska to wnikając głębiej autorka opisuje tak naprawdę ludzi, ich naturę, problemy, wybory. Charlotte McConaghy skupia się przede wszystkim na psychologii postaci. Książka była dla mnie bardzo wciągająca. Była to moja pierwsza styczność z autorką. Dodatkowym atutem książki był dla mnie właśnie temat wilków, którym jestem zainteresowana od dawna oraz zaburzenia neurologicznego o którym słyszałam pierwszy raz. Czytając doświadczałam bardzo wielu emocji. Autorka stara się utrzymywać czytelnika w ciągłym napięciu. „Dziś wilki ponownie kroczą po ziemi, która od setek lat nie widziała tego gatunku. Czy coś w ich ciałach pamięta, tę krainę, tak jak ona je zapamiętała? Zna je dobrze. Czekała, aż wybudzą ją z długiego snu.”

Cała historia jest podzielona na dwie części. W pierwszej lady Abigail, nestorka rodu MacCalisterów, wraca do swoich lat młodości. Pełnych przygód i miłosnych uniesień życiowych. Jednak czy jej wspomnienia będą kluczem do zdjęcia klątwy ciążącej nad klanem? W drugiej wracamy do naszych młodych boh... aterów Olivii i Williama, którzy wciąż krąż po labiryncie niedomówień i próbują rozwikłać zagadkową rodzinną klątwę, trzymając swoje uczucia w tajemnicy. Urszula Gajdowska w każdej swojej nowej książce zaskakuje mnie polotem, błyskotliwą narracją i oryginalną formą. Autorka po raz kolejny zabrała mnie w podróż do innego, nieznanego mi świata. Niezwykła lekkość i dbałość o szczegóły, które oddają ducha epoki, z łatwością wciągają w wir wydarzeń. Ta naturalność dialogów jest kluczem, który pozwala uwierzyć w postacie i ich relacje. Tu każdy z bohaterów ma swój unikalny styl, który odwzorowuje jego osobowość i pochodzenie, a dialogi pełne humoru i lekkich uszczypliwości wywołują uśmiech na twarzy czytelnika. Ta historia to starcie dwóch czasoprzestrzeni, skostniałej, tajemniczej przeszłości z zawiłą teraźniejszością. „Sekrety Abigail” otula humorem, pozwala nabrać dystansu do świata. To idealna lektura, gdy potrzebujesz czegoś lekkiego i wciągającego, ale niebanalnego.

✨️Kto i za co pokocha? Oczywiście każdy, kto lubi sięgać po niespieszną, komfortową i otulającą literaturę azjatycką. Uwielbiam to, że w całej tej jej hermetyczności jest tak dużo miejsca na emocje i refleksje. Pokocha też każdy, kto zachwyca się urokiem i zapachem kwiatów, kto docenia ich obecnoś... ć i piękno. ✨️Czy ja pokochałam? Zauroczyłam się. Motyw języka kwiatów, ich istoty, symboliki mnie urzekły. Zresztą tak, jak każda z historii zawarta w tej książce. To opowieści emocjonalne, poruszające i mające w sobie dużo takiej autentyczności zaczerpniętej z codzienności zwykłych ludzi. Można w nich odnaleźć cząstkę siebie, a takie książki mocniej zapadają w pamięć. W końcu nie bez powodu literatura azjatycka to w dużej mierze healing books. Takie historie są małym, ale ważnym plasterkiem na chore dusze czy smutki. ✨️Czy polecam? Polecam, bo w tej niewielkiej kwiaciarni w Tokio czas płynie inaczej. Tu każdy bukiet kwiatów opowiada inną historię i jest lekarstwem na poranione serca. To napisana lekkim, ale pełnym symboliki językiem powieść, która zaraża spokojem. Każdy rozdział pachnie innym kwiatem, za to otula z taką samą siłą i czułością. ✨️O czym jest? Kikuko ma dość swojej pracy w korporacji. Złamanie wszystkich możliwych zasad przez pracodawców skłania ja do złożenia wypowiedzenia. Zrządzeniem losu w najgorszym momencie życia poznaje Maritę, tajemniczą właścicielką Kwiaciarni Kawarazaki. Kobieta proponuje Kikuko pracę. Dołączenie dziewczyny do zespołu florystów rozpoczyna erę powstawania niezwykłych bukietów, złożonych nie tylko z kwiatów, ale przede wszystkim poruszających historii klientów kwiaciarni.

„Śmiertelna Królowa” to jedna z tych historii, które z pozoru wpisują się w znany schemat romantasy, ale bardzo szybko pokazują, że mają własny pomysł. Zaczyna się dość klasycznie, królestwo rządzone przez wampiry, napięcia społeczne, nagła śmierć władcy i młody następca, który kompletnie nie jest g... otowy na koronę. Im dalej w fabułę, tym wyraźniej widać, że autorka nie próbuje kopiować utartych motywów, tylko świadomie je przekształca. W ten właśnie sposób wykreowała niesamowitą historię, która wciąga i sprawia, że trudno jest ją odłożyć na półkę, czy po to by wrócić na chwilę do rzeczywistego świata pełnego zwyczajnych obowiązków. Główną bohaterką książki autorstwa D. A. Berety pod tytułem „Śmiertelna Królowa” jest Calvia, młoda zielarka, która żyje w świecie zdominowanym przez wampirzą dynastię i od początku musi mierzyć się z rzeczywistością, której nigdy nie chciała stać się częścią. Jej życie zmienia się, kiedy dochodzi do nagłej śmierci króla. Władzę ma przejąć jego syn, Natan, jednak sytuacja polityczna szybko zaczyna wymykać się spod kontroli. Wampirze społeczeństwo jest podzielone, rosną napięcia między ludźmi a wampirami. W tym chaosie pojawia się decyzja wyroczni, która wskazuje, że jedynym sposobem na ustabilizowanie sytuacji jest małżeństwo Natana z ludzką dziewczyną. Czy faktycznie, tak właśnie będzie? „Śmiertelna Królowa” to debiut, który od pierwszych stron daje wyraźny sygnał, że nie mamy do czynienia z kolejną przewidywalną historią o wampirach. Styl autorki jest jednym z najmocniejszych elementów powieści. Narracja jest płynna, przystępna i bardzo łatwa w odbiorze, co sprawia, że książkę czyta się szybko. Można odczuć pewną nierówność, są sceny, które potrafią naprawdę zbudować klimat i napięcie, oraz takie, które wydają się skrócone lub zbyt powierzchowne. To typowe dla debiutu, ale warto o tym wspomnieć. „Śmiertelna Królowa” to książka nierówna, ale interesująca, ma mocny, wyraźny klimat i kilka naprawdę dobrze poprowadzonych elementów, szczególnie relacje między bohaterami i polityczne tło. Zakończenie zostawia czytelnika z poczuciem niedosytu i wieloma pytaniami, które aż proszą się o kontynuację. To ten typ finału, który nie tyle zamyka historię, co otwiera ją jeszcze szerzej. Nie wszystkie elementy pierwszego tomu mnie w pełni przekonały, to trudno nie przyznać, że autorka potrafi wzbudzić ciekawość dalszego ciągu. Bardzo chętnie zgłębię tą historię do samego końca, jeśli będę miała taką możliwość.