Reaper. Dark Verse. Tom 2

Morana i Tristian to dwie zranione dusze, które przemierzały wszechświat w zupełnej samotności. On pragnął jej śmierci. Ona miała dość gier swojego ojca. Oboje pragnęli zemsty. Stali się swoją bezpieczną przystanią – gdy jedno tonęło, drugie nieuparcie ciągnęło w górę. Uczucie, które zrodziło się między tą dwójką, jest trudne do opisania, bo nie jest wcale takie oczywiste. Wiele niewypowiedzianych słów, zamkniętych w małych gestach, burzliwych spojrzeniach i czynach, które związały ich ze sobą na zawsze.

„Reaper” to drugi tom w serii. Akcja rozpoczyna się bezpośrednio w miejscu, w którym autorka zostawiła nas w pierwszej części. W strugach deszczu. Z cichym, gburowatym Tristianem. Myślę, że spokojnie ktoś mógłby policzyć, ile słów wypowiedział w tej serii, bo to jeden z najbardziej małomównych bohaterów, jakich dane mi było poznać. Choć w tym tomie faktycznie się otworzył. Spełnił wiele obietnic. Wpuścił do środka Moranę i zamknął serce na klucz, aby nigdy już nie mogła od niego uciec.

Fabularnie dzieje się bardzo mało. Bohaterowie są zmuszeni zamieszkać pod dachem wroga, gdzie czyha niebezpieczeństwo, ale właściwie nic z tym nie robią. Jest trochę szamotaniny, jakieś zalążki akcji, ale śledztwo nie posuwa się na przód. Dopiero pod koniec wszystko nabiera tempa i bardzo przeżywałam kilka ostatnich rozdziałów. Decyzja autorki, aby w tym tomie bardziej skupić się na relacji Tristiana i Morany w moim odczuciu była trafiona. Niektórym zapewne zabraknie emocji związanych z półświatkiem, bo w porównaniu z pierwszym tomem faktycznie jest ich mniej. Ja jednak od pierwszego tomu żyję i oddycham dla Tristiana, więc zupełnie mi to nie przeszkadzało.

O stylu autorki pisałam już przy okazji recenzji pierwszego tomu i nic się w tej kwestii nie zmieniło, ale wspomnę jeszcze raz: uwielbiam pióro RuNyx. Kocham poetyckość jej brutalnych słów. Mogłabym czytać jej książki w nieskończoność.

„Reaper” to drugi tom serii „Dark Verse”. Moim zdaniem jest to udana kontynuacja, choć nie obyło się bez drobnych potknięć. Dalej zanurzamy się w klimacie dark romansu oraz porachunków mafijnych i poznajemy wyjątkową historię Tristana i Morany. Bohaterowie muszą zanurzyć się w bezwzględnym i tajemniczym świecie mafii i odkryć tajemnice rodzinne. Nie jest to idealny czas, aby budować związek, ale tych dwoje jest naprawdę wyjątkowych i swoją przyszłość budują na gruzach bolesnej przeszłości.

Morana odkryła bolesną tajemnicę Tristana i oddała swoje życie w jego ręce. Dosłownie! Mężczyzna zrezygnował z zemsty na niewinnej dziewczynie, ale nie odpuścił pogoni za prawdą. Teraz razem starają się rozwikłać sprawę zaginionych dziewczynek, znaleźć skradziony kod oraz ugasić pożar, jaki ich relacja wywołała w ich domach rodzinnych. Morana po bolesnej konfrontacji z ojcem postanawia uciec na terytorium wroga i tak trafia w ręce rodziny Maroni. I choć kobieta ma za sprzymierzeńca Dantego to jego ojciec jest złem wcielonym i postanawia zniszczyć Moranę. Czy Tristan zdoła ją ochronić? I czy kobieta zdąży rozszyfrować jego serce zanim będzie za późno?

„Reaper” to historia o mroku, przetrwaniu, traumie, odkupieniu i namiętności. Książka porusza tematy handlu dziećmi i przemocy. Jest to również opowieść o miłości i nadziei, która przetrwa nawet w najmroczniejszym świecie oraz o sile i determinacji, jakie są potrzebne, aby stawić czoła własnym demonom. Autorka mimo trudnych tematów pisze płynnie i barwnie. Bez wysiłku kreuje mroczny i niebezpieczny świat. Opisy są intensywne, fabuła pełna akcji i emocji. Chemia między bohaterami jest wyczuwalna a ich relacja dość intrygująca. Jednym minusem książki są liczne (irytujące) powtórzenia. Ile razy można czytać o tym, że główny bohater ma "głos barwy whisky i grzechu". Ten szczegół strasznie mnie irytował. Na szczęście nie zmienił on mojego podejścia do całej historii, która jest bardzo intrygująca i wciągająca. Może obyło się bez zaskoczeń i część wątków za szybko była ucięta to mimo to przepadłam dla tej historii i polecam ją Wam z czystym sercem.

Mafijne romanse są jednymi z moich ulubionych, więc z radością sięgnęłam po drugi tom serii Runyx.

Pierwszy tom tej mafijnej serii przeczytałam z ogromną przyjemnością, jednak tutaj miałam pewien zgrzyt. Od razu rzucił mi się w oczy specyficzny, nieco archaiczny język (rodem z 1670),który totalnie odstawał od fabuły. Niektóre fragmenty przyprawiały o ciary żenady, a inne zwyczajnie mnie bawiły. Nie pamiętam, żeby w pierwszym tomie tak było.

W kwestii fabuły - ponownie uważam, że nie jest to dark romans. Jest to dość specyficzny, sensualny i soft romans mafijny z dużą ilością emocji i uczuć. Akcja tutaj nie pędzi, ale nie brakuje napięcia i tajemnicy. Lubię postać Morany, która stara się odszukać swoje miejsce w nowej rzeczywistości. Jej relacja z Tristanem jest trudna, niekiedy mroczna i zepsuta, a jej ramy nie są do końca określone. Lubię tą niepewność i brak domu z białym płotem.

Pojawił się w tej części zwrot akcji, który bardzo mi się podobał. Uważam, że ilość wątków była stosunkowo mała, ale sama książka też nie jest przesadnie długa. Gdyby nie ten dziwaczny język, to zdecydowanie moja ocena byłaby lepsza. Relacja romantyczna jest tutaj specyficzna, ale ja uwielbiam jej dynamikę i mroczną stronę Morany. Na pewno sięgnę po kolejny tom, który opowiadać ma już historię innych bohaterów.

„- Nie jestem ofiarą- wycedziła groźnie. - Jestem zemstą”.

Pierwszy tom bardzo mi się podobał. Czekałam na kolejny i jestem lekko rozdarta.

Zacznę od plusów.

Bohaterowie są świetnie wykreowani patrząc na to, że to książka o mafiosach, więc wiecie: brutalni, bezwzględni, zdeterminowani- no bajka. Każdy ma tam swoje za uszami, Tristan nosi w sobie pewien ciężar, a Morana próbuje mu w tym wszystkim pomóc.

Brutalność, krew, mafia, bezwzględność, mnóstwo tajemnic, zwrotów akcji, zaskakujące zakończenie.

Ale momentami odniosłam wrażenie, że jest to za bardzo przeciągane, moje zadowolenie opadało i lekko się podnosiło. Bo gdy pojawiała się jakaś akcja, to później musiałam trochę poczekać, aż znowu coś się zacznie dziać. Brakowało mi takiego trzymania w napięciu od początku do końca. Byłam ciekawa zakończenia i rozwikłania tych zagadek, ale z drugiej strony chciałam ją już skończyć bo jak już wspomniałam, robiło się nudno pomiędzy akcjami. Tak samo jak relacje pomiędzy głównymi bohaterami, rozumiem, że swoje uczucia można pokazywać przez czyny, nie tylko słowa, ale brakowało mi tutaj w ogóle słów ze strony tego mężczyzny. Powiedział kilka zdań na całą książkę, co wypada raczej słabo. Ale to moje spostrzeżenie. Mimo, że ten tom zakończył się w ciekawy i intrygujący sposób, to raczej nie sięgnę po następne tomy.

I najgorsze… powtarzane milion razy… gdybyśmy zapomnieli, że GŁOS TRISTANA BRZMI JAK STULETNIA WHISKEY I GRZECH! Robiło mi się słabo jak widziałam ten tekst.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.