Rdzeń

Kiedy Damian – zaginiony przed laty chłopiec – niespodziewanie wraca do domu po jedenastu latach, wszystko, co jego siostra Julia zdążyła uznać za pewnik, rozsypuje się. Radość szybko ustępuje miejsca niepokojowi. Gdzie był? Co przeżył? I dlaczego jego powrót zdaje się być zapalnikiem dla nowego koszmaru?

————

„Rdzeń” to nie tylko thriller, to mroczna, poruszająca opowieść o zaginięciu, które po latach przestaje być tylko tajemnicą, a staje się początkiem odkrywania bólu, prawdy i rodzinnych ran.

@weronikamathia_autorka umiejętnie buduje napięcie emocjonalnym klimatem, w którym każda scena ma znaczenie, a każda postać niesie w sobie ciężar przeżyć. Tu nie chodzi tylko o rozwiązanie zagadki zaginięcia. To pretekst do opowiedzenia o ludzkim cierpieniu, przemilczanych tragediach i skomplikowanych relacjach rodzinnych.

Na szczególną uwagę zasługują wątki astronomiczne – przemycone gdzieś między emocjami, pełne ciekawostek o ciałach niebieskich. Nadają one historii dodatkowej głębi i symboliki – rdzeń człowieka może być jak słońce: dawać światło albo spalać. I właśnie ten motyw światła i ciemności przewija się przez całą książkę – subtelnie, ale konsekwentnie.

Emocjonalność tej powieści potrafi zaskoczyć. W niektórych momentach naprawdę trudno powstrzymać wzruszenie – nie ze względu na dramatyzm, ale przez prawdę, która przebija się przez słowa. To historia o rodzinach, które nigdy nie przestały czekać. O ludziach, którzy musieli nauczyć się żyć z pustką. I o tym, jak przeszłość – nawet ta ukryta – potrafi wrócić i roztrzaskać teraźniejszość.

Weronika Mathia napisała książkę, która nie tylko wciąga, ale też zostaje z czytelnikiem na dłużej. To powieść pełna emocji, mroku, ale też nadziei.

Jedenaście lat temu zniknął kilkuletni chłopiec. W momencie, kiedy Julia, jego starsza siostra, zaczyna tracić nadzieję na powrót brata, Damian staje w drzwiach. Niestety to nie koniec rodzinnego dramatu.

Co się działo z chłopcem przez te wszystkie lata?

Pamięć bywa zawodna, a trauma silnie odciska piętno.

Kolejna znakomita powieść o ludziach, ich czynach i towarzyszących emocjach. Niesamowite jest to, jak Weronice udało się w jednej historii skumulować tak wiele wątków. Jednocześnie nie odczuwa się przesytu nagromadzonymi informacjami.

Głównym wątkiem jest zaginięcie chłopca i wieloletnie poszukiwanie ze strony rodziny. Równocześnie historia opowiada o różnych rodzajach miłości: między rodzeństwem, dziecka do rodzica, a także partnerską. Każdej z nich stawia szereg wyzwań. Niestety nie zabraknie przemocy psychicznej, która zbiera okrutne żniwo. Na szczególną uwagę zasługuje także motyw choroby. Matka cierpi na postępującą demencję, a trauma z pewnością przysłużyła się do jej nasilenia. Ta choroba mimo objawów u jednej osoby drąży całą rodzinę, powoli wysysając z niej siłę do dalszej walki.

"Rdzeń" to historia mówiąca o ogromnej i bolesnej starcie, a jednocześnie o nadziei i silnej wierze w dobro. Akcja stopniowo odkrywa kolejne fragmenty tej zawiłej układanki, bo musicie wiedzieć, że nic nie jest tu jednoznaczne. Wszystko znakomicie się przeplata i łączy w zdumiewającą całość.

Ogromnie polecam!

„Rdzeń” to najnowsza powieść autorki która po raz kolejny udowadnia, że literatura gatunkowa nie musi rezygnować z literackiej głębi, by trzymać w napięciu.

Z pozoru to kryminał – zaginięcie malutkiego Damiana wywołuje wśród jego rodziny rany, których nic nie jest w stanie zasklepić. Jego siostra Julia, która zawsze czuła się za niego odpowiedzialna zostaje sama i to dosłownie. Ojciec ich opuszcza i odchodzi do innej, a matka popada w odmęty choroby psychicznej już do końca pozostając nieobecna dla otoczenia.

Po jedenastu latach nagle w ich domu zjawia się odnaleziony brat. Pozorne szczęście nie trwa długo. Julia i jej matka zostają zamordowane, a Damian ponownie znika…

Nagle śledztwo, które miało wyjaśnić zagadkę zniknięcia dziecka zamienia się w sprawą związaną z dwiema ofiarami. Czy śledczym uda się rozwiązać niewątpliwie najbardziej tajemniczą zagadkę kryminalną w ich karierze?

Weronika Mathia ponownie mnie zaskoczyła serwując po raz kolejny cudownie dopracowaną powieść.

W swojej książce z literacką wrażliwością nakreśliła psychologiczne portrety postaci. Każdy z bohaterów nosił w sobie coś nieodgadnionego – traumę, żal, gniew – co czyniło ich zarazem podejrzanymi i głęboko ludzkimi. Nie znajdziecie tu prostych odpowiedzi, a napięcie wynika nie tylko z fabuły, ale z tego, co niewypowiedziane.

Styl pisarski to kolejny atut – precyzyjny, momentami poetycki, ale nigdy przesadny. Każde słowo wydaje się na miejscu, jakby oszczędność formy miała spotęgować emocjonalny ładunek tekstu.

Finał powieści unika taniej sensacyjności. Zamiast fajerwerków – cicha, poruszająca puenta, która zostaje z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki.

"Rdzeń" to przykład literatury gatunkowej w najlepszym wydaniu – angażującej, inteligentnej i poruszającej. Thriller dla tych, którzy od książki oczekują czegoś więcej niż tylko rozrywki.

Polecam bardzo gorąco

Sięgając po prozę Weroniki Mathii czułam, że czeka mnie intrygująca przygoda. Nie sądziłam jednak, że dla powyższego tytułu zarwę noc. Morał jednak jest następujący: było warto, zdecydowanie!

Od początku wita nas mroczny, przejmujący klimat tajemnicy wiszącej w tle. A im dalej w fabułę, tym więcej pojawia się pytań na które nie mamy żadnej odpowiedzi. Autorka zadbała o gęstą atmosferę, liczne ślepe zaułki oraz zaskoczenia wpasowujące się w prowadzoną akcję, dzięki czemu lektura okazała się dla mnie niekłamaną przygodą. To thriller z mocnym naciskiem na wątek psychologiczny, który pozwala nam łączyć kropki, snuć własne domysły, odczuwać na skórze dreszcz przerażenia, gdy wydarzenia staną się co raz bardziej intensywne.

Damian zniknął jedenaście lat temu i Julia, jego siostra, była przekonana, że ta sprawa nie doczeka się już finału. A jednak pewnego dnia chłopak stanął u jej progu budząc wiele skrajnych emocji. Niestety chłopak nie był już tym samym człowiekiem co kiedyś. Miejsce, w którym przebywał, zmieniło go na zawsze. I doprowadziło to do dramatu, w którym Julia nie potrafiła się odnaleźć. Rodzinne tajemnice zaczęły się łączyć w jedną, szokującą całość.

Uwielbiam rozwiązywać zagadkę związaną z rodzinnymi tajemnicami. Wydaje się, że nikt nie potrafi tak dobrze utrzymywać sekretów jak najbliższe nam osoby. Autorka nieustannie dorzucała do pieca, wciąż podsycała niepewność, bawiła się ze mną w pełni świadomie kontrolując chaos w mojej głowie. I może jestem nie w pełni zmysłów, ale ogromnie mi się to podobało! Uwielbiam, gdy książki wywołują szok, niedowierzanie a poprzez to pełne zaangażowanie co tutaj osiągnęło solidny, wysoki poziom za sprawą dopracowanej treści, mocnej, złożonej sylwetki postaci oraz samej historii pełnej ukrytych znaczeń, wręcz zachęcającej do czytania pomiędzy wierszami. Wisienką na torcie wydaje się język jakim posługuje się autorka, bardzo dojrzały, inteligentny, który w punkt oddaje grozę rozgrywanych wydarzeń.

"Rdzeń" budzi wiele emocji, mocno daje do myślenia i w pełni angażuje czytającego. To książka, która podąża drogą własnych zasad i wymyka się wszelkim schematom. Motyw psychologiczny zasługuje na wielkie brawa, ale tak naprawdę cała fabuła sięga naprawdę wysokiego poziomu. Jako fanka thrillerów z pazurem śmiało potwierdzam, że Weronika Mathia wykonała solidną pracę, którą ogromnie Wam polecam!

Choć autorka ma na koncie dopiero 4 tytuły, z pełnym przekonaniem mogę napisać, że jest jedną z moich ulubionych pisarek. Jej styl pisania, niezwykle emocjonujący, pomysły na fabułę, napięcie, jakie potrafi budować w czytelnikach, dają gwarancję niezapomnianych wrażeń.

Każda z jej powieści ma w sobie coś, co sprawia, że trudno się od nich oderwać. Ale „Rdzeń”… „Rdzeń” to dla mnie zupełnie inna kategoria.

Mogłabym opowiadać o kontekście fabuły – o bólu po stracie dziecka, o wieloletnich, wyczerpujących poszukiwaniach, które nie przynoszą efektów. O setkach pytań rodzących się w głowie bohaterów. Mogłabym chwalić mylne tropy, nieoczekiwane zwroty akcji, napięcie, które ściska żołądek, i ciarki, jakie wywołuje ta historia. Wszystko to jest prawdą i ogromnie to cenię.

Ale... w „Rdzeniu” znalazł się jeszcze jeden wątek, który trafił prosto w moje serce i głęboko mnie poruszył. Dotyczył choroby neurodegeneracyjnej – tej samej, z którą zmagała się bliska mi osoba, a którą musiałam pożegnać zaledwie kilka miesięcy temu. 💔 Opisy zmagań Julii i jej mamy były dla mnie tak przejmujące, tak prawdziwe, że momentami czytałam je z bólem, łzami w oczach i poczuciem, że ktoś opisał moje własne wspomnienia.

To właśnie te osobiste doświadczenia, emocje sprawiły, że „Rdzeń” jest powieścią Weroniki Mathii, która poruszyła mnie najmocniej. Wiem, że zostanie w moim sercu na bardzo długo.

W Polsce co roku ginie ponad dwa tysiące małoletnich. Choć 95 proc. wraca do domu w ciągu tygodnia, więcej niż sto dzieci i nastolatków rocznie przepada bez śladu. W przypadku kilkulatków główne przyczyny zaginięcia są dwie: niewystarczająca opieka lub porwania rodzicielskie. To, że większość zaginionych dzieci się odnajduje, co daje nadzieję i poczucie, że świat jest sprawiedliwy. Czasem odnalezienie jest kwestią szczęścia, czasem wytrwałości, czasem zwykłego przypadku, który odmienia bieg losu. Ale są też ci, którzy nie wracają nigdy. Po nich zostają puste miejsca przy stole, nienaruszone pokoje, nieotwarte listy. I jest oczekiwanie – ciągłe, uporczywe, tak wpływające na codzienność, że staje się jej częścią. A zaginieni pozostają w pamięci rodzin — niewidzialni, lecz obecni, otoczeni modlitwą, czekaniem i tęsknotą — jakby czas stanął w miejscu.

„Rdzeń” Weroniki Mathia zaczyna się od powrotu. Damian, który zaginął jako małe, niemal czteroletnie dziecko, po jedenastu latach znów staje w progu rodzinnego domu. I choć to, na co czekała rodzina, wreszcie się spełnia, zamiast spokoju przychodzi coś innego – pytania, lęk i poczucie, że nie wszystko jest takie, jak być powinno. Damian wraca małomówny, ociemniały, z przeszłością, która pozostaje zagadką. Nie pamięta ani swojej dawnej rodziny, ani domu. Ale najważniejsze jest to, co dzieje się po jego powrocie i fakt, że znów zaginął.

Weronika Mathia prowadzi czytelnika w głąb tej historii nie jak reporter, ale jak ktoś, kto zna ciężar długiego czekania i rozumie, że powrót może być równie trudny jak sama strata. Autorka nie goni za efektownymi zwrotami akcji. Jej napięcie narasta powoli, niemal niepostrzeżenie. Zamiast wybuchów i pościgów, dostajemy szelest rozmów, spojrzenia, które mówią więcej niż słowa, i ciszę, która bywa głośniejsza od krzyku. To cisza, w której kryją się sekrety. A tych jest całe mnóstwo, bowiem każdy z bohaterów wydaje się coś ukrywać, każdy wydaje się nosić maskę.

Największą siłą „Rdzenia” jest portret psychologiczny bohaterów. Julia – siostra Damiana – dorastała w cieniu jego zniknięcia, a teraz musi zmierzyć się z jego obecnością. Skończył się pewien etap, który kładł się cieniem na jej życiu, a właściwie uniemożliwiał normalne funkcjonowanie. Zaginięciu Damiana poświęciła bowiem ostatnie jedenaście lat, nie ustając w poszukiwaniach rozpoczętych przez rodziców. Nawet kiedy ojciec zapragnął w końcu odciąć się od tragedii i zacząć nowe życie, a matka pogrążyła się w chorobie, Julia nieustannie trwała na posterunku, podporządkowując poszukiwaniom wszystko, rezygnując ze studiów, z kontaktów społecznych, za informacje o bracie gotowa sprzedać wszystko. Nawet własną godność czy prywatność. Sam Damian jest jak ktoś, kto stoi w pół kroku między przeszłością, o której milczy, a teraźniejszością, w której nie do końca się odnajduje. Zatopiony w rzeczywistości niczym ze snu, obserwowanej przez pryzmat kolorowych szkiełek witraży wykonywanych przez rodzinę, w której strukturach dorastał.

Mathia patrzy na swoich bohaterów z uwagą i cierpliwością. Nie ocenia, nie moralizuje, ale pozwala czytelnikowi poczuć ich wahania, strach i kruche nadzieje. Ta powściągliwość sprawia, że historia staje się jeszcze bardziej przejmująca. W „Rdzeniu” jest też wątek choroby Alzheimera, która stopniowo odbiera człowiekowi pamięć – i tym samym, tożsamość. To motyw, który łączy się z główną historią w sposób subtelny, ale uderzający. Bo czym innym jest zniknięcie fizyczne, a czym innym – powolne odchodzenie w niepamięć? W obu przypadkach zostaje pustka, z którą bliscy muszą się nauczyć żyć.

Historia rozwija się powoli, uważnie, bez pośpiechu. Każdy rozdział jest jak kolejna warstwa zdejmowana z historii, aż docieramy do tytułowego rdzenia. A ten rdzeń nie jest tylko zagadką kryminalną, ale prawdą o rodzinie, o pamięci i o tym, że niektóre rany goją się latami, a inne – nigdy. W tym wszystkim dwójka policjantów, Elżbieta Wojnicz i Borys Sztern starają się prowadzić kilkutorowe śledztwo, zmierzające nie tyle do poznania winnych, ile do poznania prawdy.

„Rdzeń” to thriller psychologiczny, który stawia na emocje, atmosferę i głębię postaci. To powieść o powrocie, który nie jest happy endem, ale początkiem nowych pytań. O miłości, która czasem bywa trudniejsza od rozstania. O pamięci, która jest błogosławieństwem i przekleństwem jednocześnie. To książka dla tych, którzy lubią historie opowiadane powoli, z namysłem, i którzy wiedzą, że prawdziwe napięcie nie zawsze kryje się w pościgu, lecz niekiedy w podglądaniu rzeczywistości przez uchylone drzwi.

tamten dzień

niespodziewanie

tak nieoczekiwanie!

jasność życia skruszył

wszechświat cały poruszył

dziecięcy uśmiech w smutek zamienił

ciemnością ich dusze opromienił

braciszku kochany,

zachłannie tak

i tak łapczywie

nadziei się trzymałam

tak mocno ją ściskałam!

by mi cię odnaleźć pozwoliła

by we mnie tęsknotę oswoiła

w niebo patrzyłam

a gwiazdy były moją drogą

były gwiezdną osłoną

czekaniem i przemijaniem

trwaniem i pamiętaniem

galaktyką cierpienia

nadzieją istnienia

byłem chłopcem

co jak Rocky Balboa chciał być

w tej sile pragnąłem się skryć

czułem i czuć nie chciałem

i serce bolało, a ja drżałem

ojca bolesne wspomnienie

ból i w witraże spojrzenie

to, co dobre ucichło

nagle gdzieś sobie czmychło

byliśmy aniołami

z postrzępionymi duszami

byliśmy kolorami

w życiu nieusłanym różami

Moje niebo istnienia wypełnione jest tobą, braciszku. Gwiazdami, których nigdy nie mogliśmy razem zobaczyć. Dniami, których nie mogliśmy u swego boku przeżyć. Ale możemy przecież się wzbić. Jak te sokoły w naszej legendzie. Ponad wszystko. Nade wszystko. Ku Słońcu. Niebo jest nasze. Zawsze. Na zawsze. Kiedyś tam dotrzemy. Kiedyś jak Słońce zgaśniemy. Przestworza naszych dusz dotkniemy. Kochany braciszku. Tak długo cię nie ma. Za tobą tęsknię. Na ciebie czekam.

Tak latwo jest się poddać. Dużo trudniej nie stracić nadziei. Kiedy z rąk wymyka się tak nieustannie. Kiedy duszę rozszarpuje tak bezustannie. Mówią, że nadzieja ostatnia umiera. A kiedy ona umrze, wtedy ciemność nadchodzi. A noce czarne się rodzą. Na paluszkach podchodzą. Skradają się, nie pytając. Na strzępy ludzkie dobro rozrywając. I serce już nie chce bić. A dusza nie chce już tkwić.

Jest przepięknie. Mam wrażenie, że kiedy czytam książki autorki, to jakby świat się zamykał. Nagle znikał. Jest tylko ta jej piękna wrażliwość. Spojrzenie na człowieka. I słowa. Te cudne słowa. Które są wszystkim najpiękniejszym, czym mogą być. Nie czuję zbyt. Czuję tu najwięcej. Czytajcie.

Mathia za główny motyw obrała rodzinne tajemnice i granice, jakie można przekroczyć, by chronić bliskich.

Zaginięcia dziecka jest zawsze czymś dramatycznym, przyciągającym uwagę i wzbudzającym sporo emocji i nie inaczej jest tym razem. Upływające lata sprawiły, że Julia pogodzona z utratą brata doznaje szoku, gdy policjanci stają w progu z Damianem. Moment mający dać poczucie ulgi i spokoju jest tylko początkiem wiru wydarzeń przeistaczających się w koszmar.

Główna bohaterka Julia jest kobietą, której rozdarcie między euforią związaną z odzyskaniem brata, a narastającym lękiem o jego stan psychiczny daje poczucie współczucia. Mathia pisząc o przeżyciach bohaterki, robi to z wielką wrażliwością, do czego przyzwyczaiła mnie już w swoich wcześniejszych książkach. Postać Damiana jest enigmatyczna, co potęgowało moją ciekawość. Zdecydowanie spodobało mi się stopniowe odkrywanie, skrywanych „demonów”. Podczas poznawania tych tajemnic pisarka ciekawie ukazywała różne punkty widzenia, co dawało pełen obraz motywacji i uczuć, które będąc motorem napędowym mogły prowadzić zarówno do dobra jak i zła.

Jestem totalną fanką tego jak autorka splata dynamikę akcji z metaforycznymi opisami, ponieważ za sprawą tego miksu uzyskuje obraz trudny i niezwykle emocjonalny. Sam tytuł już po przeczytaniu uzyskuje zupełnie inny wymiar.

Doceniłam to jak autorka zaplanowała swoją powieść, jak mnie prowadziła od hipotezy do hipotezy, co rusz za sprawą nowych wskazówek podważając poprzednie założenia. Finał dał mi satysfakcję i zostawił i rozważaniami na temat „rdzenia człowieka” i przyznaje, że to zakończenie znakomicie wpasowało się w ten mocno psychologiczny klimat powieści.

„Rdzeń” jest dla mnie typową powieścią pióra Mathi, trzyma w napięciu, ukazuje skomplikowanie rodzinnych relacji, którymi nieustannie kierują proste instynkty jak strach, miłość i ochrona bliskich. Weronika Mathia jest dla mnie literackim saperem, a ja za jej sprawą poruszam się za każdym razem po emocjonalnym polu minowym i każdej jej historii doświadczam i czuję.

Zaginięcie trzyletniego chłopca wywraca życie rodzinne do góry nogami. Po jedenastu latach Julia już traci nadzieję na odnalezienie brata, wtedy policjanci zjawiają się z Damianem w domu. Jednak to co miało być szczęśliwym zakończeniem stanowi początek koszmaru.

„Rdzeń” najnowsza książka autorki pochłonęła mnie całkowicie, nie tylko ze względu na motyw tajemnic, zaginięcie, ale i zamiłowanie bohaterów do kosmosu.

Historia toczy się dwutorowo, na przemian przeplatają się czasy dawne z obecnymi oraz ze wspomnieniami. Od pierwszej strony czułam zainteresowanie i emocje bohaterów w obliczu zaginięcia członka rodziny. Zrozpaczona matka i córka, bezskutecznie szukają ukochanego barta i syna. W tle rozpad rodziny i choroba, poświęcenie, oddanie, ale i siostrzana, bezwarunkowa miłość. Ukazane jest jak każdy radzi sobie z tragedią na własny sposób. „Rdzeń” to historia o rodzinie, jej mrocznych sekretach, traumach, skomplikowanych relacjach, kłamstwach. Trudnych decyzjach w cieniu powrotu zaginionego dziecka. Autorka świetnie tworzy gęsty klimat i atmosferę napięcia, niosący duży ładunek emocjonalny. Tajemnice i sekrety przeplatają się ze sobą tworząc wciągającą i poruszającą historię, pełną zwrotów akcji. Zagadka kryminalna solidna, wnikliwa, szukanie tropów i łączenie faktów, przeszłość będzie miała wpływ na teraźniejsze wydarzenia 💔 Wyraziste i realistyczne postaci, które nie są wolne od traum, a czytelnik przeżywa te momenty wraz z nimi. Autorka świetnie oddaje głębię ludzkiej natury, napięcie między dobrem, a złem. Zakończenie jak zawsze spaja te historię, odkrywa jej wszystkie dramaty i zostaje na dłużej z czytelnikiem. Polecam 🖤