Razer. The Last Riders. Tom 1

"... przyjęła to, o czym miała pewność od pierwszych chwil, gdy ujrzała Razera i jego motocykl przed komisariatem policji. Wiedziała, że kiedy otrzyma choćby cień szansy, to ten facet złamie jej serce"

Wychowana w małym miasteczku Beth ze wszystkich sił poświęca się młodszej siostrze i zdobywaniu środków na jej naukę. Nic nie burzy jej rutyny do czasu poznania Razera, motocyklisty z miejscowego klubu, o którym to krąży wiele niepochlebnych plotek. I chociaż ich zasady, wyznawane wartości i styl życia bardzo się różniły, oboje nie mogli zaprzeczyć przyciąganiu, które do siebie czuli. Na nieszczęście Beth, oboje też mieli inne oczekiwania, co do rodzaju swojej znajomości

Mam spory problem z odbiorem tej książki. Sama w sobie nie jest długa, liczy ciut ponad 250 stron i odrobinę żałuję, że Jamie Begley nie rozwinęła jej odrobinę bardziej, ponieważ sam pomysł na fabułę i bohaterów naprawdę przyciągnął moją uwagę. Autorka stworzyła postacie skrajnie różne, które połączyło przede wszystkim pożądanie. I chociaż historia Beth i opisy jej dzieciństwa były bardzo poruszające i zatrważające, mało było mi w tej powieści emocji. Działo się dużo, akcja rozwijała się naprawdę bardzo szybko, co odrobinę burzyło mi obraz bohaterów. Wychowana przez ojca pastora Beth teoretycznie była wierna swoim przekonaniom, a jednocześnie pozwalała Razerowi już przy pierwszym spotkaniu na coś, co całkowicie kłóciło się z jej poglądami. Nie do końca przekonało mnie tłumaczenie, jakoby to namiętność popychała ją do spełniania swoich pragnień, ponieważ autorka skupiła się w większości na opisie czynności, a nie towarzyszących dziewczynie rozterkach. Na pewno plusem tej powieści jest obraz samego klubu, zachowania jego członków, kobiet do niego należących i działalności bikerów. Z opisów ich dotyczących dało się wyczuć to charakterystyczne dla romansów MC beztroskie podejście do związków, imprez, seksu, ale i wzajemną lojalność, szacunek i troskę. Intryga dotycząca zaginięcia klubowych pieniędzy była ciekawa i wciągająca, a pojawiające się wokół Beth niebezpieczeństwo trzymało w napięciu. Oczywiście było w tej powieści dużo namiętności, choć w scenach gorących zbliżeń bohaterów brakowało mi rozwijających się w nich uczuć. Wyróżnić jednak muszę fantastyczną relację, która w krótkim czasie zawiązała się między Beth a kobietami drugiego klubu, które w potrzebie potrafiły stanąć za nią murem. Zarówno ich przezwiska jak i dialogi były bardzo pozytywnym, humorystycznym akcentem tej powieści. Myślę, że "Razer" to opowieść o trudnej sztuce wybaczania, dawania drugiej szansy, rozwijania w sobie prawdziwej miłości i pozwalania sobie na przesuwanie swoich granic, do tego momentu, w którym można znaleźć prawdziwe szczęście. Mimo kilku zastrzeżeń, książka ta rozbudziła we mnie ciekawość na kolejny tom tej serii, po który planuję sięgnąć.

Czytałam wiele książek o klubach motocyklowych i naprawdę lubię ten klimat, jednak tutaj nie wszystko zagrało, jak powinno. Muszę Was ostrzec na samym początku, że nie jest to książka dla każdego, myślę, że może się spodobać tym, co nie zwracają zbytnią uwagę na rozwiązłość seksualną. Nie wszystko mi się spodobało, może oczekiwałam czegoś innego, większego poszanowania dla siebie nawzajem. Sama nie wiem, co tak do końca mam myśleć o powieści Jamie Begley, zapowiadało się całkiem nieźle, jednak poszło to zupełnie w inną stronę niż być powinno.

Główną bohaterką książki autorstwa Jamie Bgley pod tytułem „Razer” jest Beth Cornett, delikatna, wrażliwa, szanująca siebie dziewczyna, która przeszła prawdziwe piekło. Jest córką pastora, człowieka, któremu daleko do Boga. To dziewczyna z zasadami, chętna do pomocy, wydająca się spiętą. Stara się trzymać z daleka od klubu motocyklowego, którego odgłos zbliżających się jednośladów powodu lęk. Wszystko się zmienia, gdy w jej życiu zagości jeden z nich. Razer jest jednym z członków klubu motocyklowego Last Riders, jest byłym wojskowym, wraz z innymi członkami klubu, mają swoja siedzibę w rodzinnym mieście Beth, nie siejąc spustoszenia, ale po prostu dobrze się bawiąc. Jest dla niego wyzwaniem, jednak pomimo tego, jak go do niej ciągnie nie zamierza nie uganiać się za innymi kobietami i nie uprawiać z nimi seksu, nawet, jeśli zwiąże się z nią. Czy dziewczyna mu ulegnie? Czy w końcu zmądrzeje i pójdzie na ustępstwa? Czy zrozumie, że seks to nie wszystko?

„Razer” jest książką, do której trudno mi się odnieść, czy spojrzeć na nią łaskawie. Dlaczego? Razer jest totalnym dupkiem, który wielokrotnie rani Beth i nie ponosi za to konsekwencji. No przynajmniej takich, jakie powinien. Bardzo mi się to nie podobało, ani też wymówki, których użyli członkowie klubu, aby rozwikłać pewną sprawę, to zdecydowanie nie było dobrym posunięciem. Motocykliści mogli znaleźć inny sposób, aby to rozwiązać, taki, który nie zraniłby Beth tak bardzo. Ciężko było mi czytać o chwilach, kiedy cierpiała zostając na lodzie. Wiele mi tutaj brakowało, uczuć, emocji, rozterek wewnętrznych, które uczyniłyby z głównego bohatera „człowieka”. Czułam, że potrzebowałam trochę więcej wydarzeń rozgrywających się po zdradzie i ukazania mężczyzny, który naprawdę zakochał się w Beth i zdał sobie z tego sprawę. Mieliśmy kilka przebłysków jego delikatnej strony i chciałam zobaczyć więcej, aby historia byłą bardziej wiarygodna. Pewne momenty, które dla czytelnika były istotne zostały potraktowane po macoszemu. Chociaż w powieści jest wiele szokujących momentów, autor wykonał świetną robotę, pokazując, jak członkowie klubu troszczyli się o siebie nawzajem i autentycznie wierzyli w swój styl życia. Nie sądzę jednak, żebym zdecydowała się na kontynuację cyklu The Last Riders.

„Razer” to książka, która zawiera jeden z moich ulubionych motywów, mianowicie występuje w niej klub motocyklowy. Uwielbiam historie, w których bohaterami są gorący motocykliści, nie zawsze działający zgodnie z prawem. Takie powieści mają wyjątkowy klimat, ponieważ postacie posługują się specyficznym językiem i żyją według ustalonych przez siebie zasad.

Bardzo polubiłam Beth chyba głównie za sprawą jej samodzielności i takiej dobroci serca. Dziewczyna znalazła swój własny sposób na biznes i przy okazji robiła to, co kochała, czyli pomagała ludziom. Do tego dzielnie opiekowała się siostrą i stawiała czoło przeciwnościom losu. Dla każdego miała też miłe słowo, chyba że ktoś bardzo mocno nadepnął jej na odcisk, ale i tak ciężko było ją aż tak wyprowadzić z równowagi.

Co do Razera to od początku wzbudził moją ciekawość. Nie tylko przez wzgląd na to, że należał do klubu motocyklowego, ale ogólnie jego charyzma, osobowość była niezwykle intrygująca.

Podobała mi się relacja między postaciami. To, jak Razer z Beth się poznawali, odkrywali swoje granice oraz powoli zaczynali sobie ufać. Oni są doskonałym przykładem na to, że aby zbudować związek trzeba pójść na pewne kompromisy.

„Razer” nie jest książką pozbawioną wad. Ma pewne niedociągnięcia i zdaje sobie sprawę, że nie każdemu może się spodobać, ale ja się w niej odnalazłam. Świetnie bawiłam się poznając Beth i Razera i myśle, że jeszcze nie raz do nich wrócę. Autorka wprowadziła tu trochę gorących scen. Nie chce zdradzać za wiele, powiem tylko tyle, że członkowie klubu mają swoje specyficzne upodobania. Nie zabrakło również pewnego wątku sensacyjnego i tajemnic, które tylko czekają na odkrycie.

Zagraniczne Autorki przodują w seriach o motocyklistach. Potrafią budować napięcie, adrenalinę i są niebanalne zwroty akcji. Już dawno nic u nas spod pióra zagranicznej autorki w tym klimacie nie wyszło, więc postanowiłam sięgnąć po najnowszą Jamie Begley, która jest ceniona za naszymi granicami.

Razer jest motocyklistą, którego Beth postanowiła unikać. Nie chciała mieć z nimi nic wspólnego, zwłaszcza, że miała masę pracy. Jednak życie chce, aby na jej drodze coraz częściej pojawiał się Razer. Czy Beth da szansę złemu chłopcu ?

Szczerze z ręką na serce. Po lekturze chciałam sobie zalać oczy domestosem. Tak tandetnej, infantylnej i niesmacznej książka dawno nie czytałam. Zaczynając od bohaterki, która mówi NIE, a stronę później już ma zupełnie inne zdane. Z dobrej dziewczynki, staje się złą, gdzie orgie i inne występki motocyklistów nie przeszkadzają. Razer jest bohaterem, który jest jakiś dwubiegunowy, nie ma w nim za grosz uroku, ani żadnych pozytywnych emocji.

Książka jest jednym wielkim niesmacznym i niespójnym chaosem. Dawno nie miałam takich uczuć, a niepodobało mi się dosłownie nic w tej książce. A szczególnie co do zbliżeń, które zostały w tak niesmaczny sposób przedstawione, że naprawdę nie dało się tego czytać.

Nie wiem, co tu jest fenomenem. Nie wiem, jak taka książka może wywoływać pozytywne emocje. Szybko nie sięgnę po ten wątek, a już na pewno nie sięgnę po nic, co wyjdzie spod pióra tej autorki.

Kluby motocyklowe rządzą się swoimi prawami, które mogą być co najmniej niezrozumiałe dla osób z zewnątrz. Ich członkowie żyją tam niczym jedna wielka rodzina, nie mając żadnych oporów przed wykonywaniem jakichkolwiek czynności w swojej obecności. Bliskość fizyczna jest tam na porządku dziennym i stanowi zwyczajną rozrywkę, co może szokować. Jednak nie można zapominać o tym, że większość osób należących do MC zajmuje się zawodowo zupełnie czymś innym, a przynależność do klubu to jedynie ich hobby i wypełnienie prywatnego czasu.

Beth to dziewczyna będąca wzorem cnót, a przynajmniej takie sprawia wrażenie. Jako córka pastora została wychowana bardzo rygorystycznie, co też wykształciło w niej wiele nawyków. Regularnie uczęszcza do kościoła, z oddaniem pomaga potrzebującym i przekuła to na dobrze prosperujący biznes, jest lubiana i szanowana przez społeczność. Potrafi wybaczyć nawet najgorsze krzywdy i na każdym kroku pokazuje swoje ogromne serce. Dodatkowo wychowuje także młodszą siostrę, która stała się jej bliska od momentu pojawienia się w życiu Beth. Tym bardziej nie powinno dziwić, że kobieta wzdryga się na sam dźwięk przejeżdżających motocykli. Jeśli ktoś nie pasuje do wizerunku klubu to nie ma lepszego przykładu niż Beth.

Razer to wieloletni członek i jeden z założycieli klubu. Siedziba The Last Riders to jego dom, a ona sam czuje się doskonale wśród tej niewielkiej społeczności. Doskonale wie, że swoim wyglądem i przynależnością do MC może sprawiać groźne wrażenie, podobnie jak jego koledzy. Kobiety lgną do niego, a on sam nigdy nie odmawia im swojego towarzystwa, ciesząc się ze wszelkich uciech jakie tylko podpowie mu wyobraźnia. Nie jest w stanie nawet rozważyć monogamii i zmiany trybu życia, bowiem klub i dostępne kobiety to wszystko, czego potrzebuje.

"Razer" to pierwszy tom cyklu "The Last Riders" opowiadającego o klubie motocyklowym. Zamysł na kreację postaci był naprawdę świetny, bowiem mamy do czynienia z absolutnymi przeciwieństwami- kobiety wychowanej w głębokiej wierze i mężczyzny żyjącego w typowo hedonistycznym podejściu. Niestety, w wykonaniu, jak dla mnie czegoś zabrakło. Zachowania Beth były nielogiczne i nie współgrały z jej charakterem oraz doświadczeniami- brakowało mi tu jakiejś drogi, którą musi odbyć, by przekonać się do pewnych rzeczy będących dla członków klubu normą. Z kolei Razer zachowywał jedynie przebłyski ciepłego, miłego zachowania, za które dawał się lubić, w większości jednak dał się poznać jako egoista, myślący jedynie o zaspokojeniu własnych potrzeb. Ciekawie został poprowadzony za to wątek sensacyjny, podobnie jak zaintrygowały mnie niektóre z postaci pobocznych, jednak to zbyt mało, bo miałam wobec tej powieści dużo większe oczekiwania. Zbyt mało w niej emocji, zbyt chaotycznie jest przedstawiona relacja głównych bohaterów, zbyt szybko pędzi akcja bez jakichkolwiek prób wdrożenia w nią czytelnika, zbyt dużo tu wyuzdanych scen, które nijak nie prowadzą do wniosków, że Beth i Razera mogły połączyć jakiekolwiek uczucia. Choć oczywistym jest, że kluby motocyklowe mają swój własny regulamin, to ten obowiązujący w TLR był dla mnie odrobinę niedorzeczny. A może po prostu zbyt wiele książek w tej tematyce przeczytałam i nie jestem w stanie zadowolić się bardzo ogólnikowym zarysem świata, do którego wprowadza nas Autorka i mnóstwem sprzeczności pojawiających się w trakcie lektury. Niestety, w tym przypadku piękna okładka nie świadczy o cudownym wnętrzu i bardzo tego żałuję, aczkolwiek to jedynie moja opinia. Osobom lubiącym mocne, erotyczne książki, z szybkim tempem akcji ta lektura może się spodobać.