Rabih znaczy wiosna wyd. 2024

„Rabih znaczy wiosna” Weroniki Tomali to powieść obyczajowa poruszająca ważne tematy [Adres usunięty]. akceptacji dla obcych kultur. Marta jest Polką, jej przyjacielem jest sąsiad Rabih, Polak urodzony w małżeństwie Polki i Saudyjczyka. Mimo że Rabih jest Polakiem, jego egzotyczna uroda często powoduje ksenofobiczne zachowania. Wydarzenia 11 września 2001 zmieniają Świat, w tym także świat Marty i Rabiha. Przyjaciele zostają rozdzieleni, przez zbiorowe obwinianie wszystkich Arabów o zamach na World Trade Center. Piętnaście lat później na drodze Marty znowu staje Rabih. Czy dziecięca przyjaźń będzie mogła się odrodzić? Czy tajemnice przeszłości zburzą poukładane życie Marty i Rabiha?

Po raz pierwszy miałam okazję przeczytać „Rabih znaczy wiosna” krótko po premierze pierwszego wydania w 2019 roku. Pięć lat później, czytając swoją recenzję sprzed lat, z przykrością przyznaję, że przez te pięć lat rasizm coraz bardziej rozlewa się po świecie. Coraz więcej ludzi podziela zdanie powieściowej matki Marty, uważając wyznawców Islamu za źródło wszelkiego zła, chłopiec żyjący tysiące kilometrów od Nowego Jorku zostaje wyrzucony z domu przyjaciółki, tylko przez swoje wyznanie i kolor skóry „Przeklęte nasienie. Siejecie na świecie zło!” Mamy skłonność do uogólniania, przez pryzmat działań dżihadystów oceniamy wszystkich. „Rabih znaczy wiosna” nie jest zwykłą powieścią obyczajową z nutą romansu. To raczej brutalne odzwierciedlenie obrazu polskiego społeczeństwa. Wciąż jesteśmy społeczeństwem jednorodnym etnicznie, niezbyt otwartym na inne kultury. Niestety wciąż zdarzają się rasistowskie zachowania i niewielkim pocieszeniem jest to, że Polacy nie są odosobnieni w takich zachowaniach. Tomala dość mocno zaakcentowała to, że każdy „inny” jest automatycznie „nie nasz” i może wywoływać agresje. Przykre, ale prawdziwe. Ostatnie kilka lat, wydarzenia na granicy polsko-białoruskiej i wieczne strasznie islamskimi migrantami spowodował wzrost zachowań ksenofobicznych u nas Polaków, tych którzy od wieków szczycili się tym, że u nas każdy bez względu na kolor skóry czy wyznanie może czuć się dobrze.

Autorka poruszyła w powieści również ważny temat, coraz powszechniejszych „mieszanych” małżeństw, gdy jedno z małżonków pochodzi z innego kraju/kultury. „Różnią się kulturowo i ciężko to zgrać. Czy nie widzieli tego zanim zdecydowali się być razem? Ponoć miłość ogłupia”. Przedstawienie rodziców Rabiha, choć krótkie i epizodyczne daje do myślenia, zwłaszcza w realiach małych polskich miasteczek.

Pięć lat po premierze, ta powieść nie straciła na aktualności. I choć zmienił się mój sposób myślenia, przestałam być idealistką, to mam wrażenie, że przez to przeżyłam jeszcze mocniej tę lekturę.

Autorka sięgnęła po dualny styl narracji, dzięki czemu możemy spojrzeć na historię oczami zarówno Marty jak i Rabiha. Wydarzenia opisane w powieści są bardzo życiowe, zdarzają się chwile tragiczne i chwile radosne, czasami żenujące i czasami straszne. Tomala zręcznie prowadzi narrację, dzięki czemu Czytelnik doznaje całego spektrum emocji.

Serdecznie polecam, tym którzy w czasie czytania chcą coś poczuć. Powieść daje do myślenia.

Recenzję muszę zacząć od tego, jak dynamicznie i przyjemnie czytało mi się tą propozycję. Krótkie rozdziały sprawiły, że płynęłam przez nią diametralnie szybko. Autorka ma bardzo lekki styl pisania, co uwielbiam. Historia Marty i Rabiha wciągnęła mnie na tyle, że nie potrafiłam oderwać się od lektury. Ogromny plus za przestawienie postaci. Bardzo cieszę się, że książka została wznowiona i możemy podziwiać ją w nowym wydaniu. Polecam tą propozycję dla osób, które w czytaniu odnajdują rozrywkę.

W moje ręce trafiła kolejna powieść Weroniki Tomali. Tym razem jest to wznowienie książki, która swoją premierę miała w 2019 roku. Osobiście uważam, że kiedy autor w swojej pisarskiej pracy doczeka się wznowienia bądź dodruku powieści, to jest to jeden z największych komplementów.

„Rabih znaczy wiosna” – bo o tej książce tutaj mowa, opowiada o losach Marty i jej najlepszego przyjaciela Rabiha. Sąsiedzi i przyjaciele doświadczyli dużo dobra, miłości, aż przyszedł czas, kiedy cały świat stanął w miejscu, a później runął jak World Trade Center. To właśnie ten atak terrorystyczny nieodwracalnie wpłynął na życie ludzi, w tym Rabiha, w którym płynęła arabska krew. Właśnie przez swoje pochodzenie musiał zmierzyć się z ogromną falą nienawiści i to płynącą od osób, które kochał i którym ufał najbardziej.

Jedna chwila, jedno zdarzenie, jedno słowo zmienić może całe życie. I właśnie o tym mogli przekonać się główni bohaterowie, których ścieżki życia ponownie splatają się po latach.

Mimo że lekturę tej książki miałam w planach przez bardzo długi czas, to nie znalazłam sposobności, aby się z nią zmierzyć. Ponowne pojawienie się jej na rynku wydawniczym, było znakiem, że muszę ją przeczytać i… wow!, co to była za przyjemność. Pochłonęłam ją w okamgnieniu. Zawarta na kartach historia to istna wycieczka po różnych etapach życia dwójki dzieci, nastolatków i dorosłych, którzy poznawali się, bawili, zakochiwali i z wielkim bólem wkroczyli w dorosłe życie.

Weronika Tomala tworząc historie, nie skupia się na jednym problemie, a przeplata niczym warkocz wiele ważnych kwestii, z którymi każdy człowiek mierzy się w swoim życiu. W tej powieści dużą uwagę skupia na zachowaniu społeczeństwa w stosunku do odmienności. W tym przypadku mowa o odmienności rasowej. Znalazłam tutaj jeszcze kilka słów związanych z depresją, problematyką wyborów i odpowiedzialnością za swoje czyny.

Z czystym sumieniem mogę pokusić się o stwierdzenie, że autorka tworzy historie uniwersalne i oryginalne. Każdy znajdzie w nich coś dla siebie i może się z nimi utożsamiać. Od tego nie ma wyjątków. „Rabih znaczy wiosna” to kolejny przykład właśnie tego, że książka o codziennych problemach może być ujmująca, może wzruszyć, zaszokować i dać wiele powodów do przemyśleń. Gorąco polecam. To druga okazja, aby wziąć ją w ręce. Nie czekajcie na trzecią...

Papierowy Bluszcz

Dawno nie czytałam książki z motywem arabskim. W związku z tym powieść Weroniki Tomali "Rabih znaczy wiosna" była dla mnie pewnego rodzaju odświeżeniem. 

Mamy XXI wiek, ale nadal możemy spotkać się z sytuacją, gdzie kolor skóry, egzotyczna uroda jest nieakceptowana. Pojęcie rasizmu i braku tolerancji nie powinno mieć miejsca w cywilizowanym świecie. Rabih jest obywatelem Polski i w pełni czuje się Polakiem, ale nie utrzymuje kontaktów z rodziną ojca, wcale nie interesuje się arabską częścią własnej tożsamości. Czy zatem trzeba aż tak się odciąć od swoich korzeni, by być akceptowanym w polskim społeczeństwie? 

Akcję śledzimy z perspektywy zarówno Rabiha, jak i Marty. Daje to nam lepszy wgląd w ich dylematy, wątpliwości, lęki, słabości i pragnienia, w to, co czują, myślą i dlaczego podejmują takie, a nie inne decyzje. Nie ze wszystkimi się zgadzałam, bohaterowie czasem mnie irytowali, ale nie zmienia to faktu, że bardzo trzymałam za nich kciuki.

Muszę się przyznać, iż nastawiłam się raczej na bardziej optymistyczną lekturę. Książka jest wręcz przesiąknięta smutkiem, więc warto zaopatrzyć się w chusteczki. Ale w żadnym razie nie jest to ckliwa historyjka. Postaci będą odczuwać ból, cierpienie, złość, gniew, a my to wszystko wraz z nimi. Co ważne, drobne chwile radości również tu spotkamy.

Niewypowiedziane słowa... Czy żałowaliście kiedyś, że czegoś nie powiedzieliście? Jestem pewna, że tak. Są słowa, które mogą mieć wpływ na nasze dalsze życie. Tak było w przypadku Marty i Rabiha. Historia pokazuje też, jak jedno wydarzenie potrafi wszystko zniweczyć. Z drugiej strony widzimy, że nigdy nie jest za późno na zmiany. 

"Rabih znaczy wiosna" to urzekająca, wzruszająca, trzymająca w napięciu i dostarczająca palety emocji powieść o sile przyjaźni, miłości, rozstaniu, tęsknocie, pozorach, uleganiu stereotypom, rasizmie, braku tolerancji, pewności siebie i akceptacji. Czy bohaterowie pozwolą dobie na miłość? A może jest już za późno? Sprawdźcie!