Pustynna włócznia. Cykl Demoniczny. Tom 2. Księga 2

Najgrubsza ze wszystkich czterech części sagi o Malowanym Człowieku, a czyta się najszybciej. Książka świetna, moim zdaniem najlepsza ze wszystkich części. Mam nadzieję, że będzie kontynuacja. Gorąco Polecam!!!

W świecie Bretta nikt nie może czuć się bezpiecznie. Odchłańce/alagai są wszędzie.

Tym razem przenosimy się do Krasji i poznajemy Jardira. W pierwszym tomie autor tak przedstawił bohatera, że wydawało mi się, że jego ocena może być tylko jedna - w tym człowieku nie ma dobra. „Pustynna włócznia” pokazuje jednak skomplikowaną historię skomplikowanego człowieka. Jejuniu, jakie to było wciągające! Widać od razu skąd autor czerpał inspirację i muszę przyznać, że właśnie tego trochę się obawiałam, myślałam, że nie zaiskrzy, bo niczego nowego się nie spodziewałam. Jednak iskrzyło mocno i nie mogłam się oderwać od książki, mimo że bohaterowie z pierwszego tomu pojawili się dość późno.

Powiem tak: już rozumiem skąd ten szał na Petera Bretta. Dotknął i mnie 😊To jest po prostu świetna lektura i bardzo ciekawy świat!

Przez długi czas wyłącznie planowałam sięgnąć po twórczość Petera V. Bretta. Kilka lat temu nawet zaczęłam czytać „Cykl Demoniczny”, ale wzięłam się za trzeci tom i to był błąd. Mimo, że mi się spodobała to nie poczułam takiego przywiązania do serii jakbym zaczęła od pierwszej. Dlatego postanowiłam zapoznać się z tą serią od początku. Minęło kilka lat, a Fabryka Słów postanowiła wznowić ten cykl. Przy okazji zmieniła też oprawę, która ogromnie mi się spodobała i dała mi dodatkowego kopa, aby w końcu sięgnąć po książki Bretta. Niedawno dotarłam do drugiej części drugiego tomu, czyli „Pustynnej Włóczni”.

Zaraz po skończeniu pierwszej części „Pustynnej Włóczni” rozpoczęłam czytanie drugiej części. Mimo, że opowiadana historia różniła się od poprzedniej to na nowo zostałam wciągnięta do stworzonego przez Bretta świata. Z wielkim zaciekawieniem przypatrywałam się jak łączą się losy poznanych przeze mnie bohaterów oraz jak walczą z alagai. Mam wrażenie, że przez tę książkę przemknęłam. Tak dobrze mi się ją czytało, że z wielkim smutkiem odłożyłam książkę na półkę, gdy się już skończyła.

Peter V. Brett po raz kolejny mnie zachwycił. Książka „Pustynna Włócznia. Księga II” wciągnęła mnie od pierwszej strony i nie chciała mnie wypuszczać. Polubiłam bohaterów i spodobały mi się snute przez autora wątki. W książce dzieje się niemało, a dzięki temu czytelnik nawet nie zauważa, kiedy przeczyta kilkaset stron. Jestem zadowolona, że w końcu sięgnęłam po „Cykl Demoniczny” i nie mogę się już doczekać czytania trzeciego tomu.

Peter V. Brett to autor po którego pozycje sięgam nie mając żadnych wątpliwości, że pochłoną mnie bez reszty. Bohaterowie są rozbudowani i to w sposób, który sprawia, że wierzę w to, że mogłyby to być realne postacie. Do tego ciekawa fabuła i akcja brnąca do przodu, nawet gdy wydawałoby się, że całość grzęźnie w piaskach pustyni.

Każde tomisko jest tak grube, że mogłoby posłużyć za przedmiot do obrony i to wcale nie dlatego, że na okładce znajdują się runy ochronne. Poza tym rozdziały są długie, a przynajmniej na tyle długie, że nie można rozdziałowi poświęcić chwili, a raczej dłuższy okres czasu, żeby dobrze wczuć się w akcję. Dlatego też po zyskaniu odrobiny czasu mogłam w końcu usiąść i wyruszyć do świata pełnego demonów, intryg i tatuaży?

Leesha jako Zielarka musi dbać o wszystkich ludzi w wiosce, przez co musi czasem postępować wbrew temu, czego sama by chciała. Rojer natomiast chciałby spożytkować swój dar, jednak nie wie, jak przekazać go dalej. Naznaczony podróżuje starając się wykonywać misje i pomóc jak największej ilości ludzi dzięki tajemnicom runów. Jardir natomiast podbija kolejne ziemie i nie ma zamiaru od swoich zamierzeń odstąpić. Jest jednak ktoś, kto może opóźnić, a nawet powstrzymać rozlew krwi. Pytanie jednak brzmi, czy warto poświęcać siebie samego dla dobra ogółu?

Tak wielowątkowej i rozbudowanej powieści nie miałam w swoich rękach już dawno. Odnoszę wrażenie, że Peter V. Brett budował tę historię w swojej głowie tak długo aż w końcu musiała znaleźć ujście na papierze. Ogrom bohaterów, rozbudowana fabuła, szczegóły i splatanie wątków w odpowiednich miejscach i czasie, żeby pasowały do siebie na płaszczyźnie czasowej jest naprawdę niesamowite. Do tego, mimo przerw pomiędzy tomami, kompletnie nie odczuwam zagubienia w fabule, ani w bohaterach. Być może jest tak dlatego, że żaden z nich nie wydaje się dwuwymiarowy, a ma własną historię na której można byłoby napisać kolejne tomy.

Nie sposób było się nudzić, gdyż śledziliśmy fabułę w najciekawszych momentach kilku postaci.

W tym momencie mogę powiedzieć, że poruszane wątki sprawiły, że ten tom wydawał się jednym z najciekawszych z uniwersum Pustynnej Włóczni.

W końcu pojawiło się o wiele więcej tematów dotyczących miłości i to w tak subtelny i nieuwierający sposób, że z przyjemnością można było śledzić zagubienie postaci.

Połączono również dwa tak odmienne od siebie światy tj. Krasjan z ludźmi z Zakątka przez co akcja nabrała dynamiki i można było w końcu zapoznać się z wzajemnymi relacjami.

Coś, czego było mniej, to walki z demonami, którymi wypełniona była fabuła w innych częściach. Mi jak najbardziej to odpowiada, gdyż przydało się w końcu odsapnięcie od ciągłych walk i dążenia do zwycięstw.

Pojawiły się kwestie polityczne, ale też powrócono do postaci i wątków, które wydawałyby się całkiem zapomniane. Cieszę się, że autor nie zapomniał żadnego z bohaterów i nawet poboczne szaraki o których nie pamiętalibyśmy z poprzednich tomów, dostały swoje pięć minut, żeby ostatecznie zakończyć ich drogi na kartach powieści. Choć nawet tego nie można być do końca pewnym - historia się przecież nie kończy, a być może w innych częściach te szaraki staną się istotnymi bohaterami.

Każdy zrobił ogromny progres i rozwinął swoje umiejętności, przez co nie mam wątpliwości, że dalej będzie tylko lepiej.

Do tego na kartach stron pojawiły się ilustracje dopełniające obrazów przedstawionych przez autora i muszę przyznać, że pochłonęłam pozycję szybciej, niż niektórzy wojownicy wchłaniają juchę demonów 👀

Oczywiście wiele kwestii pozostało nierozwiązanych i jestem bardzo ciekawa jak potoczą się dalsze losy Leeshy, Rojera, Naznaczonego, oraz Jardira. Gdzieś w głębi duszy liczę na to, że podobna tematyka utrzyma się przez jakiś czas, bo kwestie relacji między postaciami, oraz rozwój ich umiejętności są ciekawsze, aniżeli ciągłe opisy walk.

Nie wiem co może wydarzyć się w kolejnych tomach, jednak będę z cierpliwością czekała na to, co ich wszystkich czeka! ;D

Muszę przyznać, że musiało upłynąć trochę czasu, zanim udało mi się polubić tę książkę, bo niestety księgę 1 nie do końca uznaję za udaną.

Moim zdaniem autor zbyt mocno skupił się na postaci Jardira i wielu nieistotnych kwestiach z nim związanych. Przede wszystkim jednak przeszkadzały mi niepotrzebne i wręcz obrzydliwe wstawki, które nie wnosiły nic istotnego do fabuły, a pozostawiały jedynie duży niesmak.

Historia zaczęła mi się podobać tak naprawdę dopiero od pojawienia się bohaterów znanych z "Malowanego człowieka", a na dobre wkręciłam się od mniej więcej 1/3 księgi 2, gdy akcja nabrała większego tempa.

Jak już o bohaterach mowa, to do tych, co poznałam już wcześniej nie mam większych zastrzeżeń (jedynie Leesha momentami irytowała mnie swoim zachowaniem), za to nowe postacie, szczególnie kobiece nie zrobiły na mnie zbyt dobrego wrażenia, z wyjątkiem Abbana i Renny, której wątek na ten moment najbardziej mnie zaintrygował i niezwykle ciekawi mnie, w jakim kierunku zmierza jej historia.

Sam mroczny klimat powieści, jak i motyw demonów bardzo mi się podoba, a wątek z demonem umysłu i tym jak jego moc wpływa na innych, był jak dla mnie jednym z najlepszych wątków w tej powieści.

Podsumowując, miałam dość dużo problemów z tą książką, ale koniec końców myślę, że warto było dotrwać do finału. W drugiej połowie wciągnęłam się i bawiłam naprawdę dobrze, więc z wielką chęcią sięgnę po kolejne tomy cyklu, bo jestem niezwykle ciekawa jak historia się zakończy 😊.