Przytul mnie

Adopcyjni rodzice Halszki przez lata zajmowali się prowadzeniem domu spokojnej starości. Z czasem to jej zawierzyli opiekę nad tym miejscem. Młoda kobieta postanawia odczarować starość. Początkowo zaczyna od drobnych zmian dotyczących nazwy placówki. Kolejno, na postawie badań, do jakich dotarła, stara się aktywizować seniorów. Zaprasza do współpracy nowych lekarzy i utwierdza w przekonaniu, że jej pomysł dotyczący stworzenia “Przytularni”, jest trafiony. Stawia przed pensjonariuszami nowe zadanie, jakim jest zapewnienie porcji tak wyczekiwanego dotyku dzieciom przebywającym w szpitalach i domach dziecka. Prowadzone w ramach tej idei działania, mają również na celu przekonanie społeczeństwa, że ludzie starsi nie są bezużyteczni.

Patrycja Żurek dotyka wciąż trudnego dla wielu osób tematu przemijania. Zwraca uwagę, że często seniorzy są bezpodstawnie wykluczani społecznie, a wręcz traktowani jako zbędny balast. Spisana przez nią historia obrazuje proces zmian zachodzących wraz z wiekiem. Wskazuje, że nie warto tych ostatnich lat życia spisywać na stratę, zwłaszcza w imię przekonań innych. Autorka udowadnia, że chociaż starość jest czasami bezlitosna i zwyczajnie po ludzku bolesna, to jednak wciąż pozwala na pojawienie się na twarzy uśmiechu. To ważna lektura, w kontekście tego, że kiedyś każdy z nas będzie przecież zmuszony skonfrontować się z tym tematem.

Książka zamiast kwiatka

"Przytul mnie "

Patrycja Żurek stworzyła wzruszającą powieść o starszych ludziach którzy w domu spokojnej starości spędzają swoją codzienność.

Halszka stara się wypełnić pozytywnie każdy dzień swoich podopiecznych ,dostrzega w nich osoby które pragną być potrzebne i akceptowane a nie uważane za zbędny balast ,niepotrzebne ,zepchnięte na dalszy plan, porzucone ,samotne.

Halszka wprowadza wiele zmian odkąd objęła dom pod swoje skrzydła po przybranych rodzicach...

Miło było przenieść się w świat tych staruszków. Każdy pomysł wprowadzał pozytywne zmiany ,staruszkowie nabierali kondycji i chętnie brali czynny udział w pomysłach Halszki .Patrzyłam jak się zmieniają i było to naprawdę miłe uczucie .

Z przyjemnością poznawałam bohaterów książki każdy z nich miał pasjonującą historię swojego życia. Każdy z nich pokazał mi że mają dość w sobie energii, empatii by żyć po swojemu,by cieszyć się z drobnostek i odnajdywaniu sensu życia. Starsi ludzie potrzebują uwagi ,akceptacji ale również miłości. Ta historia utwierdza mnie w przekonaniu że starość nie musi być smutna,to nie wyrocznia...wystarczy dać im poczucie bezpieczeństwa ,że nadal są potrzebni, ważni i kochani.

Autorka w niezwykły sposób pokazuje jakimi wartościami powinniśmy się kierować by dać starszym ludziom namiastkę normalnej starości ,im niewiele potrzeba do szczęścia, dobre słowo, zwykły przejaw zainteresowania ,by poczuli się potrzebni ...

Kochani czytajcie wyjątkowa powieść ❤️ Polecam!

Młoda dziewczyna o imieniu Halszka przejmuje po rodzicach prowadzenie domu spokojnej starości. Niestety przez pobyt w sierocińcu sama przekonała się na własnej skórze jak to jest być samotnym i obciążonym rzadką chorobą. Teraz jako dorosła kobieta stara się zmienić świat na lepsze. Zarządza zmiany w domu spokojnej starości, wprowadza nowe porządki, nowe zajęcia, chce po prostu aby podopieczni poczuli się na nowo potrzebni i mieli cel. Wpada na pomysł współpracy z sierocińcem oraz oddziałem położniczym. Seniorzy pomogą młodym, młodzi seniorom.

"Przytul mnie" to bardzo poruszająca wiele trudnych i bolesnych tematów powieść. W książce jest poruszany temat starości, pożegnania, samotności, trudne relacje międzypokoleniowe. A nawet mały epizod miłości miedzy dwójką podopiecznych i ślub.

Długo zbierałam się do napisania tej recenzji ponieważ historie opisane w książce bardzo mną poruszyły i skłoniły do refleksji. Historie tak bliskie naszemu codziennemu życiu, że nie przejdzie się koło nich obojętnie. Warto pamiętać, że wiek to tylko liczba, że starsi ludzie to w dalszym ciągu ludzie, którzy dalej lubią się bawić i mieć wyznaczone cele. Dalej chcą czuć się potrzebni i kochani, jednak jak w życiu bywa często osoby starsze są postrzegane jako osoby niedołężne.. Pierwszy raz czytałam książkę o domu spokojnej starości i jestem pozytywnie zaskoczona. Autorka bardzo ciepło i przyjemnie przedstawiła wszystkie historia. Każdy rozdział opowiada o innym bohaterze.

Naprawdę POLECAM!!

"Przytul mnie" Patrycja Żurek

Porozmawiajmy o osobach starszych, których świat wciska w sztywne ramy krzywdzących przekonań, wizji i stereotypów. Społeczeństwo postrzega seniorów, jako osoby u schyłku życia, które jego jesień powinny spędzać, opiekując się wnukami, robiąc na drutach i czekając na to, co nieuniknione. Z racji tego, że często osoby te dotknięte są różnego rodzaju chorobami, które nakładają na nie pewne ograniczenia, a także nierzadko czynią je więźniami własnego umysłu, stają się one ciężarem i mówiąc dosadnie zbędnym balastem dla swoich bliskich. Tymczasem, jak się przekonacie, czytając książkę Patrycji Żurek „Przytul mnie", z której recenzją do was przychodzę, wystarczy naprawdę niewiele, aby spojrzeć na nich z zupełnie innej perspektywy i po prostu pozwolić im jeszcze pożyć na własnych zasadach.

Doskonale wie o tym główna bohaterka powieści Halszka. Jej domem do piętnastego roku życia był sierociniec prowadzony przez siostry zakonne. Wie, czym jest samotność i pragnienie bliskości drugiego człowieka. Ona miała to szczęście, że w momencie, kiedy z racji wieku jej szanse na adopcję stawały się znikome, znaleźli się ludzie, którzy ją pokochali. Agnieszka i Mateusz Malinowscy dali jej swoją miłość i dom, o którym marzyła. Państwo Malinowscy prowadzili wielopokoleniowy dom spokojnej starości i co się z tym wiąże, ich córka otaczała się osobami starszymi i podobnie, jak rodziców darzyła ich ogromnym szacunkiem. Dziś, jako dorosła kobieta, choć miała inne plany na życie, przejęła po rodzicach prowadzenie ośrodka, który bardzo szybko i niezwykle naturalnie stał się bardzo ważną częścią jej życia.

Młoda kobieta chce pokazać swoim podopiecznym, a w dalszej perspektywie czasowej również ich najbliższym, że wiek podeszły nie jest końcem życia, a jedynie kolejnym jego etapem. Jeśli tylko da się rodzicom, babciom i dziadkom taką możliwość i stworzy odpowiednie dla ich potrzeb warunki, mogą oni przeżyć go naprawdę pięknie, a co więcej dać od siebie wiele dobrego innym. Jednak, aby to się stało, my młodzi musimy wyzbyć się skłonności traktowania ich przedmiotowo, jako utrudnienie i przeszkodę w naszym życiu, a zacząć dostrzegać w nich ludzi. Szanować ich uczucia, potrzeby, marzenia, pragnienia i wspomnienia. Wspomnienia, za którymi w sercu i pamięci każdego człowieka, kryje się jego historia. I jeśli tylko zechcemy ich wysłuchać, mogą nas niejednokrotnie zaskoczyć, wzruszyć, zafascynować, a nawet zmrozić krew w żyłach.

Nasza pełna energii bohaterka pragnie odmienić dotychczasowe oblicze prowadzonego przez siebie domu, a przede wszystkim życie jego pensjonariuszy. Chce, aby poczuli, że mogą jeszcze wiele dobrego w życiu doświadczyć, a ich każdy kolejny dzień nie musi być jesienią życia, a drugą młodością. Poprzez działania zmierzające do ich aktywizacji w wielu aspektach życia pragnie, by poczuli się na nowo potrzebni i wartościowi. Oczywiście, jak możecie się domyślać, na drodze ich realizacji spotka się z wieloma przejawami sprzeciwu, ale na szczęście będzie mogła liczyć na wsparcie dwóch młodych lekarzy. Tylko, czy to będzie wystarczająca siła przebicia? A może Halszka porwała się z motyką na słońce, co tylko dostarczy jej kolejnych powodów do niepokoju i zmartwień, których w jej życiu prywatnym również nie brakuje? O tym musicie przekonać się już sami, sięgając po tę mądrą, refleksyjną i bardzo potrzebną społecznie historię.

Aby nie być gołosłowną, zdradzę wam, że Halszka do dziś zmaga się z traumami trudnej przeszłości naznaczonej chorobą, która odcisnęła na niej niezmazywalne piętno. Piętno, które po dziś dzień budzi w kobiecie tkwiące w niej od lat obawy i nie pozwalają zaznać pełni szczęścia i miłości. Niedawno zakończone małżeństwo również nie ułatwia podjęcia próby dania sobie szansy, by kochać i być kochaną. Koniecznie przeczytajcie książkę i sprawdźcie, czy znajdzie się, ktoś, kto, będzie w stanie zagłuszyć jej wszelkie obawy, wątpliwości i pozwoli otworzyć się na uczucia? A może to właśnie ona pokaże komuś, jak wspaniale jest kochać?

Halszka wzięła naprawdę wiele na swoje barki, a to jeszcze nie wszystko, z czym będzie musiała się zmierzyć. Do jej domu zapuka bowiem przeszłość, do której wolałaby nie wracać, a która wymusi na niej podjęcie trudnych decyzji, mających wpływ na życie osób jej obcych, ale jednak w pewien sposób ważnych. Nadmienię także, że nie tylko główna bohaterka będzie postawiona w obliczu sytuacji trudnych i nie do pozazdroszczenia. Nie zdradzę oczywiście więcej, ale mogę zapewnić was, że z pewnością poznając ten wątek fabuły, w głowie czytelnika zrodzi się pytanie, „jaką decyzję ja bym podjęła”?

Trosk kobiecie przysparza również świadomość zatracania się rodziców w świecie pustki i zapomnienia wywołane przez Alzheimera. Mnie samą ten, ciepły pełen szacunku i serca obraz więzi Halszki z Mateuszem i Agnieszką oraz godnego podziwu i uznania sposobu traktowania dziadków i babć, jak kierowniczka nazywa mieszkańców domu „Druga młodość”, mocno poruszył. Życzyłabym sobie, aby ten książkowy wymiar postrzegania osób starszych nabrał realnych kształtów i znalazł swoje odzwierciedlenie w naszej rzeczywistości.

Patrycja Żurek podjęła się poruszenia bardzo ważnego tematu, jakim jest starość, o której pisze w sposób dojmująco prawdziwy, trudny i bolesny, gdyż jak wiemy, pokazanie prawdy w sposób bezkompromisowy boli, ale jest też niezwykle potrzebny. Po to, by otworzyć ludziom oczy, dać do myślenia i w co mocno wierzę do wielu ważnych zmian pozwalających osobom starszym żyć godnie w poszanowaniu ich woli, prawa do szczęścia i miłości, która przecież nie liczy lat.

Myślę, że Patrycja, pisząc tę książkę miała świadomość, że pokazana w niej w sposób bardzo autentyczny, wręcz namacalny starość może mocno uderzyć w czytelnika, dlatego została ona otulona w ciepłe wyjątkowe relacje międzypokoleniowe. Wzajemne dobro, którym może zaowocować obcowanie młodych ludzi ze starszymi. Ja po skończonej lekturze poczułam ciepło wypełniające moje serce i poszłam przytulić się do mojej babci. Pamiętajcie, przytulanie ma wielką moc.

Nie powiem nic więcej, gdyż przez cały czas mam wrażenie, że brakuje mi odpowiednich słów, aby wyrazić wyjątkowość tej książki. Z nią po prostu trzeba spędzić czas i poczuć całym sercem. Jej bowiem się nie czyta, a przeżywa i już nigdy nie zapomina.

"Przytul mnie" Patrycji Żurek zaskoczyło mnie historią i bohaterami.Nie spodziewałam się takiej książki. Halszka przejmuje po rodzicach dom spokojnej starości. Chce wprowadzić sporo zmian, aby życie pensjonariuszy było ciekawsze. Jednak nie każdy jest miło nastawiony do ich zmian. Traktuje ona ludzi starszych jak równych sobie. Którzy chcą żyć, mieć pasje, hobby i zainteresowania. Życie na emeryturze to nie czekanie na śmierć a dalsze życie i rozwijanie pasji. Na nic nie jest za późno. Jednak nie każdy optymistycznie podchodzi do nowych rozwiązań w domu "Druga młodość".

Spodziewałam się czegoś innego ale zostałam pozytywnie zaskoczona. Zaczęłam postrzegać ludzi starszych trochę inaczej. W końcu każdy jest człowiekiem i potrzebuje ciepła i miłości.

Książka idealna na jesienną aurę. Daje spokój i otula.

Polecam