Przyjdzie Mordor i nas zje Ziemowita Szczerka to opowieść o polskich „plecakowcach” wyjeżdżających na Wschód w poszukiwaniu „hardkoru” i przygody. Głównym celem ich wędrówek jest Ukraina, którą przemierzają pociągami, rozklekotanymi autobusami i marszrutkami, magazynując historie, które sprzedają następnie – po odpowiednim „podrasowaniu” – żądnym podobnych treści rodakom. Przyjdzie Mordor i nas zje jest narracją o odrzuceniu i fascynacji, o potrzebie ekstensyfikacji w osobie Innego tego, czego próbujemy nie zauważać u nas samych. Przedstawia jednocześnie Ukrainę jako przestrzeń wypartego w – świadomie prozachodniej – mentalności Polaków. Przy tym wszystkim jednak, utwór da się rozpatrywać także jako apologia polskiej ruchliwości i ciekawości świata, którą we współczesnej Europie Środkowowschodniej uznać można za coś wyjątkowego.
W jakim stylu literackim została napisana książka "Przyjdzie Mordor i nas zje"?
Książka jest utrzymana w konwencji reportażu gonzo, łączącego fakty z subiektywną i celowo przerysowaną perspektywą autora. Narracja koncentruje się na doświadczeniach polskich podróżników, którzy szukają na Ukrainie autentyczności oraz mocnych, nieprzefiltrowanych wrażeń. Autor posługuje się dynamicznym i bezkompromisowym językiem, który idealnie oddaje chaos oraz specyficzny koloryt opisywanych miejsc. To pozycja obowiązkowa dla fanów literatury drogi, która nie boi się kontrowersji i ironicznego spojrzenia na narodowe kompleksy.
Czy ta pozycja jest odpowiednia dla osób szukających obiektywnego reportażu?
Ta publikacja nie jest odpowiednia dla czytelników oczekujących neutralnego, podręcznikowego opisu Ukrainy lub klasycznego przewodnika turystycznego. Ziemowit Szczerek stosuje prowokacyjną estetykę i brutalną szczerość, co może stanowić wyzwanie dla osób wrażliwych na wulgaryzmy lub celowe, literackie przejaskrawienia. Treść skupia się na demaskowaniu polskich stereotypów o Wschodzie, przez co wymaga od odbiorcy dużego dystansu i gotowości na konfrontację z niewygodnymi obrazami. Książka trafia przede wszystkim do odbiorców ceniących literaturę eksperymentalną i krytyczną analizę kulturową.
Jakie główne motywy porusza autor w tej konkretnej opowieści o podróżach?
Głównym motywem utworu jest polska fascynacja Wschodem oraz próba zdefiniowania własnej tożsamości poprzez kontakt z ukraińską rzeczywistością. Autor analizuje zjawisko "plecakowców", którzy traktują sąsiedni kraj jako poligon doświadczalny dla swoich wyobrażeń o egzotyce i przygodzie. Narracja dotyka problemu wyparcia pewnych cech mentalności, które Polacy chętnie dostrzegają u innych, a których unikają we własnym wizerunku. Całość stanowi głęboką, choć podaną w dynamicznej formie, refleksję nad relacjami polsko-ukraińskimi w XXI wieku.
Czym wyróżnia się wydanie z serii Prozatorskiej, w której ukazała się książka?
Seria Prozatorska wydawnictwa Czarne skupia ambitną, współczesną literaturę piękną, charakteryzującą się wysokimi walorami artystycznymi i merytorycznymi. Publikacje w tym cyklu posiadają staranne opracowanie redakcyjne oraz wysoką jakość papieru, co zapewnia trwałość i komfort codziennego użytkowania. Wybór tego konkretnego tytułu do prestiżowej serii gwarantuje, że tekst posiada istotne znaczenie dla współczesnej polskiej prozy. Estetyka wydania sprzyja kolekcjonowaniu i wielokrotnemu powracaniu do lektury w domowym zaciszu.
Jakiego tempa narracji i emocji można spodziewać się podczas lektury?
Lektura charakteryzuje się bardzo szybkim tempem oraz mieszanką rozbawienia, konsternacji i głębokiej zadumy nad kondycją podróżnika. Czytelnik towarzyszy bohaterom w sytuacjach absurdalnych, które jednocześnie obnażają bolesną prawdę o wzajemnych uprzedzeniach narodowych. Dynamiczne opisy podróży marszrutkami i pociągami budują poczucie ciągłego ruchu oraz niepewności co do kolejnego zdarzenia. To intensywne doświadczenie literackie, które pozostawia odbiorcę z ważnymi pytaniami o granice między turystyką a eksploatacją kulturową.
