Przygody Aminy al-Sirafi

Marzenia potrafią przybierać rozmaite formy. Ja w czasach bardzo młodzieńczych, chciałem, wręcz pragnąłem - nierozważnie - być piratem. Niewiele o nich wiedziałem, ale wydawało mi się to zajęcie niezwykle nęcące i romantyczne. Później, jako pasjonat historii, dowiedziałem się, jak wyglądało życie pirata i cieszyłem się, że jednak - pomimo szczerych chęci - nim nie zostałem. Marzenia jednak potrafią sączyć swój nektar głęboko, pomalutku, znacząc serce i umysł. Dlatego, gdy trafia mi się literatura marynistyczna, z chęcią stawiam żagle i udaję się w morską przygodę - nawet taką, która pachnie przemytem lub napadem.

"Przygody Aminy Al-Sirafi" to taka powieść, pachnąca morską bryzą, rumem i spalonym słońcem piaskiem, że marzenia ożywają, nawet te, o których myślałem, że są martwe. A wszystko za sprawą żywego pióra autorki, która maluje obrazy - statku cumującego na wybrzeżu; odosobnionego, prawie połkniętego przez roślinność domu rodzinnego Aminy lub tajemniczej wyspy, na której można znaleźć w jaskiniach odciśnięte malunki dłoni...

Amina to kapitan emerytowana. Nie chce wracać do dawnego życia, zwłaszcza, że teraz ma córkę, jest przykładną muzułmanką, a stare dzieje może kuszą, ale są zbyt niebezpieczne i tak - zbyt nęcące - by przykładna matka kochająca swoje dziecko mogła dać im się porwać. Jednak kiedy życie jej córki staje na ostrzu noża, legendarna i straszliwa kapitan piratów powraca, by puścić się w pogoń za artefaktami i wskazówkami, które mogą wzbogacić jej życie o ... cóż... odrobinę magii.

Jakże ta książka działa na wyobraźnię! Piękne, plastyczne opisy, niespieszna, ale intrygująca, zabawna i być może niezbyt oryginalna - ale za to budząca coś niebezpiecznego w sercu akcja, oraz główna bohaterka, jak i jej załoga - to wszystko składa się na zakrapiany rumem kawałek dobrej pirackiej szanty. Amina zwłaszcza, kobieta mocno po czterdziestce, której bóle w kościach nie pozwalają na zbyt drapieżne poczynania sobie - wciąż ma masę energii, a jej miłość do morza może tylko nastąpić miłości do jej córki. Amina to postać, którą po prostu da się lubić - nie jest ani mroczna, ani tajemnicza, ani nie jest obezwładniająco piękna. Jednak aż chciałoby się nią być, choćby na chwilę, poczuć statek i jego kołysanie pod nogami, wyznaczyć kurs według gwiazd i oddać się morzu, falom i bryzie znad bezkresnego błękitu.

"Przygody Aminy Al-Sirafi" to także magia, a jakże. Magia krwi, która potrafi bestialsko rozprawiać się z delikwentami, nawet na odległość. Magia artefaktów, które mogą zapewnić każdemu zwycięstwo nad narodami świata. A także jeden bardzo kłopotliwy demon, którego masochistyczna skłonność do wina palmowego sprawiła, że wiele rzeczy naprawdę się pokomplikowało.

Jeszcze jedna jest rzecz, która zasługuje na wzmiankę, a o której już wspomniałem - uczucia Aminy. Nie jestem kimś, kto chciałby być ojcem, raczej unikam dzieci - jednak miłość Aminy do córki i gotowość, by zmierzyć się z samą śmiercią, byle włos jej z głowy nie spadł, to coś, co naprawdę chwyta nawet za moje mroczne serce. Amina jest kochliwa, niezależna, bezwzględna; to chodząca legenda, chodzący przykład feminizmu w miejscu i czasach, gdzie kobieta miała tyle do powiedzenia, co ryba. Jednak za rodzinę da się poćwiartować. Jest człowiekiem, z krwi i kości; można się z nią zżyć. Za tę nutę realizmu (bardzo magicznego), za cel w życiu. Za to, że popełnia masę błędów, ale potrafi się do nich przyznać. Za ironię i łamanie własnych zasad, by podążyć za głosem serca.

Książka zabrała mnie z mojego lasu. Znad grzybów i pisania o mrocznych fae, znad ziół i martwienia się o egzystencję. Pokazała mi ocean - wielki, nieprzebyty... tajemniczy, oświetlony blaskiem gwiazd, które wskazują mi kurs. Tylko ja, bezmiar wody i daleki cel, który być może pokieruje mnie w objęcia kostuchy... ale niekonieczne. Wszak jestem Amina al-Sirafi.

A legendy nie giną tak łatwo.

„Przygody Aminy Al-Sirafi” to powieść fantasy obfitująca w niesamowite przygody.

Amina to była piratka, kobieta dojrzała i po przejściach, a odkąd urodziła się jej córa, kobieta stawia ją na pierwszym miejscu. Ta matczyna miłość wybrzmiewa na każdym kroku tej historii. Amina porzuciła swój fach na rzecz dziecka i wiodła spokojne życie na uboczu, z dala od kłopotów i jej wrogów. Jednak jej sława wciąż jest żywa i pewna majętna kobieta, najpierw składa intratną propozycje, a potem kiedy robi się niebezpiecznie i Amina chce zrezygnować, groźbą zmusza ją do misji. Amina to twarda i nieustępliwa kobieta, w trosce o dobro rodziny zgadza się na udział odbicia wnuczki.

Al-Sirafi kompletuje załogę, składającą się z jej dawnych kompanów i razem wyruszają w nieznane. Misja odbicia wnuczki, staje się z każdą chwilą bardziej niebezpieczna i trafiają na co raz silniejszych przeciwników, a mroczne sekrety wychodzą na jaw. Historia pełna magii, demonów, dżinnów, trucizn, starożytnych artefaktów, legend, pojedynków. Powieść jest pełna zaskoczeń, niespodziewanych zwrotów akcji oraz rozbudowanej fabuły. Bitwy morskie, egzotyczne wyspy oraz zły frank władający czarną magią. Oprócz głównej misji odnalezienia wnuczki, mamy też motyw zagadki, legendę o Księżycu Saby. Historia jest z perspektywy Aminy, więc doskonale wiemy jakie emocje nią targają. Przez całą powieść autorka powoli odkrywa przed czytelnikiem zależności między bohaterami i co wydarzyło się między nimi w przeszłości. Powieść jest też naszpikowana wieloma opisami, co z jednej strony jest na plus, bo obrazowo przedstawiany jest wykreowany świat, zaś z drugiej strony przez to akcja zwalnia. Język oraz barwne dialogi, bogate w humor sprawiają, że przyjemnie się czyta. Świat osadzony jest na prawdziwych realiach, autorka posiłkowała się obszerną bibliografią. Ciekawy świata Arabii, jej mitologii, wierzeń i tradycji. Całość wyszła rewelacyjnie, czuć dopracowanie, historia jest kompletna, choć pojawiają się kolejne pytania.

Są autorzy niepostrzeże trafiający do czytelniczego serca i po prostu się wie, że sięgnie się po każdą ich książkę. Tak właśnie stało się z S.A. Chakraborty – po tym, jak pokochałam „Dewabad”, musiałam poznać „Przygody Aminy al-Sirafi”.

“ [...] każda kobieta może być pewna, że jej historia zostanie zapamiętana niewłaściwie, zniekształcona lub odrzucona”.

Amina al-Sirafi, emerytowana piratka, wiedzie względnie spokojne życie u boku rodziny, przed którą skrywa tajemnice ze swej pełnej przygód, szalonej i niebezpiecznej przeszłości. Ta jednak postanawia się o nią upomnieć i kobieta staje przed propozycją nie do odrzucenia. Aby zabezpieczyć przyszłość najbliższych, wraca na wody Oceanu Indyjskiego, a z nią dawni towarzysze. Sprawa okazuje się jednak dużo bardziej mroczna i tajemnicza niż przypuszczała i może kosztować ją znacznie więcej niż życie.

Po baśniowym i emocjonalnym „Dewabadzie” liczyłam na podobną powieść. Jednak „Przygody” to coś całkiem innego. Czy to dobrze? Szczerze, jeszcze nie wiem.

To, co mnie kupiło, to nareszcie dojrzała bohaterka. Amina to kobieta po 40stce, matka, która zrobi wszystko dla córki, bogata w mądrość i doświadczenia młodości, jednocześnie rozdarta tęsknotą za dawnym życiem. Od początku powieści intryguje też postać skryby, ale to musicie odkryć sami. Lubię też płynny sposób, w jaki pisarka snuje opowieść niczym dawne bajania w stylu Sindbada Żeglarza, który stanowi inspirację tej historii. Ukłony należy tu też skierować w stronę tłumacza Macieja Studenckiego, który ponownie nie zawodzi.

Znajdziecie tu bogate i rozbudowane tło historyczne Bliskiego Wschodu, w którym fakty z fikcją łączą się tak sprawnie, że nie sposób poznać, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie. Zresztą o konstrukcji świata basenu Oceanu Indyjskiego tamtego okresu dowiecie się z posłowia – nie pomińcie go. Jest to jednak też element, który mnie osobiście troszkę nużył. Szczegóły i opisy są tak dokładne i rozbudowane, że początek zwyczajnie mi się dłużył. Choć to może też wina małego fontu, przy którym oczy same mi się po chwili zamykały. Musiało minąć naprawdę sporo stron, nim akcja się zagęściła i rozkręciła, pojawiły się elementy fantastyczne, a fabuła mnie wciągnęła. Nawet piracki klimat nie zawsze był wyczuwalny. Mam jednak nadzieję, że to tylko kwestia wprowadzenia do serii, jak to było w przypadku „Miasta mosiądzu”, bo ostatnia 1/3 książki jest naprawdę zachęcająca i wróży ciekawą i godną uwagi kontynuację, na co liczę.

Docenić trzeba stronę graficzną książki: okładka przyciągająca wzrok, genialne, malowane brzegi tworzące całość i przepiękna mapa w kolorze, do której chce się zaglądać! Życzę sobie więcej takich wydań!

Piracki świat różnych nacji i kultur, wschodnie bóstwa i morskie potwory, magia i legendy oraz smak orientu… Czy to historia dla Was? Przekonajcie się sami.

Yo ho, yo ho, a pirate's life for me…

Dla Aminy al-Sirafi życie piratki dawno się skończyło. Po nieoczekiwanym zajściu w ciążę przeszła na emeryturę i zamieszkała daleko, wraz z córką i matką, chroniąc siebie i rodzinę przed goniącą ją reputacją. Do dnia, gdy na jej progu staje kobieta z ofertą nie do odrzucenia, a dawne życie się o nią upomina... Hej, wiatr w żagle, wracamy na Marawati!

„Przygody Aminy al-Sirafi” Shanon Chakraborty to wstęp do epickiej przygody o piratach, stworzeniach nie z tej ziemi (i wody); to opowieść o matce, która tęskni za wolnością, choć kocha swą córkę całym swoim sercem; to fantastyka przeplatana historią o Oceanie Indyjskim; wreszcie: to kawał dobrej literatury, choć podany w sposób, który nie jest łatwy do przełknięcia, przynajmniej na początku.

Oszołomiona pięknem trylogii „Dewabad” i zakochana w sposobie tkania historii, miałam nadzieję, że kolejna powieść S.A. Chakraborty porwie mnie na nieznane wody i zachwyci równie mocno. Niestety, początek „Aminy” nie należy do łatwych. Historia rozwija się powoli, bardzo powoli, i choć od razu polubiłam Aminę, a następnie jej załogę, to opowieść nie wciągnęła mnie tak mocno, jakbym sobie tego życzyła.

Dopiero w momencie, gdy zaczęły się dziać nadnaturalne rzeczy (i nie ukrywajmy, również wtedy, gdy pojawił się jeden bohater z przeszłości), wciągnęłam się całkowicie. Myślę, że spokojnie ta książka mogłaby być nieco krótsza lub rozwinąć się wcześniej.

Niesamowicie cieszy mnie postać Aminy – kobiety po czterdziestce, matki, która pragnie podążać za swoimi marzeniami. W końcu życie nie kończy się na rodzicielstwie, i jest to tutaj fantastycznie pokazane. Nie spotyka się zbyt wielu takich bohaterek.

Wpleciona tu historia Oceanu Indyjskiego, piratów, Franków jest ciekawa, jednak jak dla mnie nie zgrała się z częścią fantastyczną. Ta jest tak mocno oderwana od rzeczywistości, że nijak mi nie pasuje do świata realnego. Według mnie „Amina” wiele by zyskała, gdyby świat był całkowicie wymyślony lub, tak jak w przypadku „Dewabadu” – wykreowany częściowo.

Choć czytało mi się mozolnie, to końcówka napawa optymizmem na następne części. Jakby nie było, „Miasto mosiądzu” nie jest moją ulubioną częścią „Dewabadu” – jest nią „Imperium złota”, czyli zakończenie trylogii. Mam nadzieję, że tak będzie również z „Przygodami Aminy al-Sirafi” – im dalej, tym lepiej i ciekawiej.

"- Nie zawsze jest łatwo postępować słusznie, Amino al-Sirafi. Najczęściej to samotna, niewdzięczna droga... ale nie oznacza to, że nie warto tego robić."

************

Nie jesteście specjalnymi fanami historii o piratach, wyprawach morskich itp.? Nic nie szkodzi bo ja też nie byłam dopóki nie poznałam Aminy al-Sirafi, czterdziestoletniej kapitan statku pirackiego, która podstępem zostaje zmuszona do powrotu na morze. Uwierzcie mi, przepadniecie od pierwszej strony.

Perfekcyjnie wykreowana rzeczywistość, w której fantazja autorki miesza się z faktami historycznymi. Niesamowite przygody pełne magii, niebezpieczeństwa, przerażających stworów i z całą galerią niezwykle barwnych bohaterów. Nie ukrywam, że momentami jest naprawdę brutalnie, ale bywa też zabawnie, jednak mimo wszystko jest to książka dla odrobinę starszego czytelnika. Poza znakomitą rozrywką to też ciekawa opowieść o kobietach w ówczesnym świecie, o tym jak żyły zarówno na lądzie jak i morzu.

Tak jak wspominałam, na początku nie byłam do końca przekonana, teraz natomiast, z niecierpliwością czekam na kolejne części. Czytajcie♡