Przy stole z tyranem

Tytułowy stół to tylko symbol, gdyż zazwyczaj przy stole siada się i omawia ważne kwestie. Tutaj autor przy stole pokazuje nam inne twarze najbardziej okrutnych dyktatorów, ich drugie oblicze. Zestawia sposób jedzenia ze sposobem rządzenia. To skłania do dalszych refleksji nad przyczynami ich postępowania. Jeden rozdział na jednego człowieka. Pojawiają się nawiązania do znanych polityków, którzy mieli styczność z wymienionymi dyktatorami. Książka bardzo błyskotliwa, zaskakująca. Nie jest to nudna biografia, jakich pełno na rynku. Szczerze polecam!

Christian Roudaut w swojej najnowszej książce ukazuje sześciu największych tyranów ubiegłego wieku przez pryzmat ich stołów. Autor prezentuje kolejno nawyki, przyzwyczajenia i dziwactwa kulinarne Mao, Bokassy, Hitlera, Ceauşescu, Stalina i Husajna. Preferencje żywieniowe i sposób biesiadowania poszczególnych przywódców ukazane zostały na tle ich dyktatorskich rządów.

Francuski dziennikarz kreśli obraz poszczególnych społeczeństw poddanych tyranii, ludzi cierpiących głód, niedostatek, żyjących w ciągłym strachu. Pokrótce przywołuje także szerszy kontekst historyczny, nawiązuje do wielkiej polityki. W książce pojawiają się nazwiska innych znanych polityków i przywódców, z którymi jego bohaterowie się zetknęli. Wszystko to jednak stanowi jedynie tło i opisane zostało w dość ograniczonym zakresie.

„Przy stole z tyranem” to przede wszystkim zbiór anegdot, mniej znanych faktów skoncentrowanych wokół stołu największych tyranów. Roudaut obnaża absurdy ich władzy, ujawnia kompleksy i lęki, pokazuje małość największych ciemiężców w historii. Czyni to z dużą dozą ironii i humoru. Jednak biorąc pod uwagę kontekst historyczno – społeczny jest to raczej śmiech przez łzy.

Polecam ten niezwykle lekko napisany reportaż nie tylko wielbicielom historii. Poczujcie to wyróżnienie podszyte strachem. Biesiadując z tyranem, nikt nie ma pewności, że nie jest to jego ostatni posiłek.

,,-nie masz pojęcia, co czuję!- rzuciła rozeźlona.- Jestem niepotrzebna! Wyrzucili mnie jak zużytą rzecz. Jak... jak...- Szukała porównania, rozglądając się po pokoju.- Jak schodzone buty!"

Dagmara czuje się obrażona i wręcz poniżona przez swojego przełożonego, który bez zbędnych ceregieli dał jej wypowiedzenie z pracy. Grzegorz jej mąż stara się jak może by ją pocieszyć. Dla niej to jednak jak koniec świata. Jest kobietą pewną siebie i nigdy nie chciała być niczyją utrzymanką. Jest na to zbyt dumna. Na szczęście jej główka wciąż pracuje na wysokich obrotach, dlatego postanawia zaryzykować i stawia wszystko na jedną kartę. Otwiera kawiarnię, choć otoczenie w którym się znajduje wciąż ją z tego powodu krytykuje. Na dodatek cudowna teściowa, która już swoje przeżyła, nie zamierza jej niczego ułatwiać. Gdyby mogła, to pouczałaby ją nawet przy smarowaniu chleba masłem. Tym sposobem dochodzi do niepotrzebnych napięć między nimi. Czas na przygotowanie wigilii się skraca, a właścicielka kawiarni zaczyna się załamywać. Staje się dla wszystkich jasne, że mogą nie zdążyć na czas.

Opisana jest również inna rodzina, nie ostatnia, która wraz z noworodkiem z powodu pewnych problemów musi przeprowadzić się do teściów. Na domiar złego każdy tutaj jest otoczony wiązanką trudności, których zamiast ubywać, przybywa. I wychodzi na to, że każdy z bohaterów ma jakieś niedogodności. Następnie dojdą nowe postacie, które będę wręcz wyczekiwane dla czytającego. Czy zatem jak na dobrych ludzi przystało zrobią miejsce przy stole dla nowych gości?

Chyba każdy lubi świąteczne historie. U nas również atmosfera przedświąteczna nie kipi miłością, dlatego bardzo dobrze rozumiałam każdą z rodzin. Autorka wszelakie relacje międzyludzkie opisała bardzo przejmująco. Czuć tutaj miłość, ból, smutek, rezygnację i nerwy. Bywa, że trzeba poważnie przeklnąć, by móc wyrazić to, co wewnątrz nich się kłębi. Choć to nie grudzień, to jednak nie potrzeba odpowiedniego czasu, by tą powieść przeczytać. Bardzo uczuciowo opisana z krótkimi rozdziałami i ciepłym przekazem:-)

Jak w przedmowie zauważa autor "reżimy totalitarne uwypuklają ludzką głupotę i niegodziwość (...) jadalnia jawi się jako idealna sceneria dla krwawej tragikomedii, która rozgrywa się z udziałem jednej postaci, tkwiącej na środku sceny i wcielającej się w różne role: Szekspirowskiego Falstaffa jednego dnia, ascety i zbawcy innego. Tyrani, będący niezrównanymi komediantami, celują w sztuce farsy."

Sześć postaci, z którymi pewnie nikt o zdrowych zmysłach nie miałby przyjemności zasiąść przy stole. Każdy rozdział opisuje jedną postać i choć skupia się w głównej mierze na jej stosunku do jedzenia to tematyka jest znacznie szersza.

Rozdziały są okraszone garścią historii, polityki, anegdotami i absurdami związanymi z czasem rządów konkretnych przywódców. W tzw. "międzyczasie" dowiemy się o roli jedzenia w kulturze danego regionu, związanych z nim tradycjach, cechach tamtejszej kuchni.

Co mi się podoba, to to, że autor choć ściśle "trzyma się" postaci, nie tworzy kolejnej biografii, kolejnego wycinka z podręcznik od historii. Jak sam przyznaje, już tyle o tych despotach napisano, że pozwala sobie w książce na śmiech z ich dziwactw a nie "żałobną nutę". Jest więc o przyzwyczajeniach; co lubili, czego nie, co nadużywali, jaką filozofię budowali wokół jedzenia. A od odżywiania krótka droga do stanu zdrowia i interpretacji psychologicznych, więc i tego możecie się spodziewać.

Choć klęska głodu w Chinach uśmierca 30- 40 mln ludzi, w tym samym czasie żywe ryby (bo tylko pierwszej świeżości produkty toleruje) dla Mao Zedonga sprowadzane są z odległego o tysiące kilometrów Wuhangu. Żeby ukryć swoje przywileje nakazuje własnym dzieciom jeść w publicznej stołówce. Chłopskie korzenie jednak pozostały bo Mao nie toleruje zachodnich toalet, jego ochroniarz podąża do ogrodu "za panem" z łopatką…

Kult zgniłego pakistańskiego mango? Analizowanie kału zagranicznych gości?

Cesarz ludożerca? Wegański faszyzm? Ta książka może was zaskoczyć!!

Bardzo interesująca narracja. Przyjemne tłumaczenie Łukasza Müllera. Książka ciekawa, zwięzła, bez zagłębiania się w szczegóły. Autor, jak obiecał na wstępie, nie stroni od humoru i ironii przez co książka ma nieco inny charakter od stricte historycznych publikacji. A wspomnę tylko, że Roudaut wie o czym pisze, jest francuskim dziennikarzem, autorem reportaży i filmów dokumentalnych dotyczących [Adres usunięty]. kulinariów i dyplomacji.

Autor ukazał sześciu największych tyranów świata przez pryzmat ich upodobań kulinarnych. Oceniam tą książkę 10/10! Dobry reportaż który dał mi do myślenia, szczegółowe opisy dań sprawiły ,że momentami byłam głodna jednak chwilę później to zmieniało się o sto osiemdziesiąt stopni. Ta książka to realistyczna biesiada z tyranem. Strach jaki sieje polityka oraz egoizm władców przedstawionych w tym reportażu obudził we mnie wiele emocji a także chwile do namysłu i refleksji. Niestety momentami miałam trudność w skupieniu się i zapamiętaniu tego co przed chwilą przeczytałam, wydaje mi się ,że było to spowodowane ilością opisów.