Bezmiłość. Czułe wyznania w listach, grypsach i wspomnieniach z Majdanka

W czasach wojny ludzie poddani zostają naprawdę ciężkiej próbie. Nie sposób nawet sobie wyobrazić co czują osoby, które z dnia na dzień muszą porzucić to co mają, a ich rodziny zostają bezpowrotnie rozdzielone.

,,Bezmiłość,, to reportaż opowiadający o trudnych czasach wojny, podczas której jedyną nadzieję na przetrwanie dawały uczucia do najbliższych oraz świadomość, że wciąż żyją i mają się dobrze.

Ta książka zdecydowanie odbiega od książek związanych z literaturą wojenną, które czytałam do tej pory. Napisana jest bowiem na podstawie listów i notatek więźniów. Wzbogacona jest ilustracjami, dzięki którym lepiej poznajemy bohaterów. Opowiada o ich losach oraz emocjach jakie odczuwali w niewoli.

Książkę naprawdę ciężko mi się czytało, ale nie ze względu na język, ale ze względu na ładunek emocjonalny w niej zawarty. Ogromnie utożsamiałam się z autorami listów i przez cały ten czas towarzyszyło mi poczucie niesprawiedliwości, że z dnia na dzień rozdzielano ludzi, którzy się kochają.

Autorce udało się stworzyć fantastyczną książkę, dzięki której wspomnienia bohaterów mogą nieść się dalej w świat.

Nie od dziś wiadomo, że woja to okropna rzecz, a ta książka tylko to potwierdza.

Miłość...

Pod tym jednym słowem kryje się tak wiele odczuć, emocji, gestów...

To jedno, z pozoru proste słowo, tak bardzo jest nam potrzebne.

To jedno słowo potrafi pokrzepić, dodać skrzydeł, a nawet uratować życie...

Jednak wydaje się, że w pewnych okolicznościach i miejscach, miłość nie ma prawa bytu.

Takim miejscem niewątpliwie jest obóz koncentracyjny.

A mimo to, pośród ogólnego wymęczenia, brudu, nędzy i głodu, wśród ludzi, często sobie obcych, rodzi się miłość.

Ta miłość objawia się w drobnych gestach, w oddaniu dla drugiej osoby ostatniej kromki chleba. Za opatrywaniem ran, za poklepaniem po plecach, dodawaniem otuchy. Ta miłość objawia się w poświęceniu nawet własnego życia.

Ludzie, którzy przeżyli obozy koncentacyjne, oprócz o wszechogarniającym cierpieniu ciężkiej pracy, wycieńczeniu, mówią także o miłości, o różnych jej obliczach.

Piękny reportaż o miłości w "murach" niemieckiego obozu koncentracyjnego w Majdanku, w swoim reportażu "Bezmiłość" przedstawia @[Adres usunięty]ial.

Są to historie ludzi, którzy w czasach totalnej bezmiłości, doświadczyli prawdziwej, szczerej miłości. Miłości, która pozwoliła przetrwać najgorsze chwile. Miłości, która pozwoliła przeżyć. Miłości, która była silniejsza niż śmierć.

Reportaż powstał na podstawie listów, grypsów i wspomnień byłych więźniów. Przedstawione w książce ich pierwozory a także fotografie, nadają jej wartościowy wydźwięk i ukazują prawdę. Przedstawiają realia miejsca, do którego wydawałoby się, że miłość nie zapuka. A jednak ta miłość przebija się przez mury, przechodzi przez kolczaste druty i nieustannie się rozwija.

W obozie koncentracyjnym, świadomość, że ktoś czeka po drugiej stronie barykady, że ktoś kocha, dodaje niesamowitej energii i siły.

Miłość to bodziec do przetrwania.

Cieszę się, że mogłam chwycić w dłonie te książkę. Wzruszyć się. Przemyśleć. Zastanowić. Stać się częścią opowiedzianych historii.

Dziękuję Pani Sylwio za ten jakże piękny i wartosciowy reportaż. Za pokazanie tej "drugiej twarzy" obozów koncentracyjnych. Za ukazanie siły miłości, właśnie w tym miejscu. Tę książkę będę nosiła w swoim sercu ❤️

Dziękuję @wydawnictwomuza ❤

Czy w czasach wojny można mówić o miłości?

Czy w obozach śmierci istniała miłość ... czy można było kochać?

Gdy o tym myślę, zawsze mam takie samo zdanie: nawet w okropnych chwilach i okolicznościach ludzie potrafią znaleźć w sobie siłę, która utrzyma ich przy życiu. Często taką siłą okazuje się miłość. Świadomość, że mamy dla kogo żyć, że ktoś na nas czeka, że ktoś za nami tęskni towarzyszyła tysiącom ludzi uwięzionych w obozach koncentracyjnych.

Najnowsza książka Sylwii Winnik podejmuje ten temat. Autorka pisze o "czułych wyznaniach w listach, grypsach i wspomnieniach z Majdanka", a tytuł "Bezmiłość" paradoksalnie, odnosi się nie do braku miłość a właśnie do samej miłości i różnych jej rodzajów.

"Pisała listy do domu, na tyle, na ile pozwalała obozowa rzeczywistość. Były pełnymi tęsknoty, przesiąkniętymi dziecięcą miłością, wyznaniami. Na pewno czuła się samotna, bo w towarzystwie tysięcy pasiaków człowiek jest samotny."

Autorka przyznała, że wielokrotnie płakała przy pisaniu tej książki. Ja powiem Wam, że też wielokrotnie wzruszyłam się czytając jej reportaż. Jest to przykład naprawdę ważnej literatury faktu, która swoją treścią uderza prosto w serce. Ale nie może być inaczej gdy czytamy o udręce kobiet i mężczyzn w obozach, których człowieczeństwo i godność były brutalnie odbierane przez nazistów. Każda historia w tej książce, każdej wspomnienie sprawia, że w jakimś stopniu odczuwamy bolesną świadomość horroru, jakiego doświadczyły te osoby. Ale mimo wszystko opowiadają oni o miłości. O uczuciach do ukochanej osoby, do rodziców, do rodzeństwa. Jest to piękny ale zarazem bardzo dramatyczny i poruszający pokaz miłości.

W książce znajdziemy archiwalne zdjęcia oraz oryginalne fragmenty listów i grypsów, co sprawia, że reportaż jest - jeśli mogę tak to określić - jeszcze bardziej prawdziwy. "Bezmiłość" Sylwii Winnik nie jest łatwą lekturą bowiem ciężki temat wymaga też innej uwagi i wrażliwości czytelnika. Ale warto i trzeba czytać takie książki, aby pielęgnować pamięć o naszej polskiej, trudnej przeszłości.

Czytacie reportaże ?

Ja czytam rzadko, ale gdy temat mnie zainteresuje muszę po tę pozycję sięgnąć. Tak też było z #bezmiłość z pod pióra @[Adres usunięty]ial @proszynski_wydawnictwo (współpraca)

Bardzo dziekuje autorce za list dołączony do tej pięknej powieści.

Słowa od pisarza prosto z serca pomagają się zbliżyć do autora oraz zrozumieć to co napisał.

Czy w czasach zagłady może być takie uczucie jak miłość ?

Czy w samym środku piekła Jakim był Majdanek może być nadzieja, empatia ??

Ja się okazuje... tak.

W książce znajdziemy pełno miłości i pozytywnych emocji/uczuć .

Czy w takim miejscu te uczucia pomogły więźniom przetrwać ? Na pewno.

Listy i grypsy więźniów, które mogli bardzo rzadko wysylać. Tylko to pozwalało im walczyć o kolejny dzień, o to by przetrwać.

Książka pełna emocji, wzrusza.

Zmusza do refleksji.

Przyznam, że wywołała we mnie ogrom emocji, a nawet uroniłam łzę.

Zawsze ciężko mi pisać o tej tematyce, ale ją uwielbiam. I chłonę te książki jak gąbka.

Nie mogę napisać, że książka jest super! Fajna ! Ohhh .o takich książkach się tak nie pisze. Ale polecam ! Z całego serduszka polecam książę o miłości w piekle, w czasie zagłady. Najgorszym czasie na kartach historii. W czasie II Wojny Światowej.

O tym co się wydarzyło 80lat temu trzeba mowic, dla potomności i ku przestrodze.

Nigdy więcej.

Dodam jeszcze tylko, że pióro autorki przypadło mi do gustu.

Czy uważacie, że da się żyć bez miłości?

Przecież tak naprawdę miłość jest z nami zawsze i wszędzie. Czy to podczas wojny, czy podczas choroby, pięknych chwil, ale i tych smutnych. Zgadzacie się?



Zanurz się we wspomnieniach, listach, grypsach więźniów osadzonych w KL Lublin. Przekonaj się, że oni także pragnęli kochać, brać śluby, zakładać rodziny. Chcieli normalności, która tak brutalnie została im odebrana.

„Bezmiłość. Czułe wyznania w listach, grypsach i wspomnieniach z Majdanka” to chwytające za serce historie o prawdziwej miłości i chęci wolności. Czytając tę książkę nie sposób nie poczuć wielu emocji. Od radości, po wzruszenie, smutek, żal i nadzieję. Czytanie tak naprawdę prawdziwych historii z piekła niejednokrotnie wywołało u mnie łzy. Tym bardziej, że wszystko to przecież naprawdę miało miejsce. Więźniowie pomimo, że wiedzieli o grożących konsekwencja wysyłania listów nie zaprzestali tego robić. Obok tych cenzurowanych wiadomości wysłali także te pełne miłości i tęsknoty. Wysyłali wiadomości pełne kłamstw, aby nie martwić swoich bliskich. Nie pisali w nich o biciu, odmrożeniach, znęcaniu fizycznym oraz psychicznym. Woleli nie obarczać swoich bliskich ogromnym cierpieniem i trzymać ich niewiedzy. Wszystko to w imię miłości.

„Bezmiłość. Czułe wyznania w listach, grypsach i wspomnieniach z Majdanka” to sama prawda. Nie są to tylko wspomnienia, a wiadomości pisane na bieżąco z okropnego piekła. Autorce @[Adres usunięty]ial należą się ogromne gratulacje za napisanie tak genialnego reportażu. Mam nadzieję, że spod jej pióra wyjdzie jeszcze nie jedna tak genialna książka.

Czytacie reportaże? Ja muszę przyznać się, że „Bezmiłość” to pierwszy reportaż jaki trafił w moje ręce i nie żałuję tego. Na pewno „przełamał lody” do tego gatunku literackiego.

Autorka opisuje co działo się z ludnością Lublina i okolic. Co wydarzyło się za kolczastym murem więzienia w Majdanku. W więzieniu, do któregoś jeśli ktoś już trafił, rzadko kiedy wychodził żywy. Ludzie jeśli nie zostali zagazowani to padali z wycieczenia. Więc jak ludzie przetrwali to piekło na ziemi?

„Bezmiłość” to reportaż o obozach koncentracyjnych, w których ciężko nawet pomyśleć, że jakiekolwiek uczucie mogłoby się zrodzić pomiędzy dwoma bestialsko traktowanymi ludźmi. A jednak. Właśnie dzięki miłości ludzie wtedy przerwali ten ciężki okres dla ludzkości. Była ona czymś co dawało im nadzieję, że kiedyś ten horror skończy się. Na pewno pomogło im również pisanie listów. Dzięki nim wiedzieli, że ich rodziny, które są po drugiej stronie muru żyją. W pisaniu widzieli jakiś cel i siłę by dalej walczyć o życie.

„Ktoś powie, że najważniejsze w obozie było przerwanie a nie miłość. Do przetrwania potrzebny był chleb. Ale to najczęściej miłość skłaniała jednego człowieka do oddania swojego kawałka chleba drugiemu. Czy więc, nie można stwierdzić, że w jakimś stopniu miłość była przetrwaniem? Miłość wymagała poświęcenia, bólu samotności.”.

Autorka na podstawie listów, które przetrwały opisała życie w Majdanku. Wspomniała tu o Kurcie Szydło, rodzinie Kozerów czy Zofii Kołeckiej. Książka jest jednak inna niż powieści z tego gatunku. Nie opisuje za wiele brutalności i okrucieństwa Niemców, ale to jak ludzie pomagali sobie i jaką role w ich życiu odgrywała miłość.

Bardzo polecam ten reportaż każdemu, kto lubi czytać powieści o II Wojnie Światowej. Jest na pewno uzupełnieniem tego co już wiemy z lekcji historii i z innych powieści tego typu. Pozwala spojrzeć na życie w obozach, trochę z innej perspektywy. Autorka umieściła w swoim reportażu również liczne zdjęcia rodzin, które zostały rozdzielone w czasie wojny, jak również listy i grypsy. Dzięki nim treść książki wywołuje bardzo dużo emocji i długo jeszcze po skończeniu lektury, myśli się o losie tych wszystkich ludzi.

Dawno nie miałam w ręku książki z dziedziny reportażu. Dawno też moje myśli podczas lektury nie płynęły w stronę osób, które najpiękniejsze i za razem najbardziej wyjątkowe z uczuć przeżywały w zamknięciu – w obozie koncentracyjnym. I choć przeczytałam wiele pozycji na temat czasów, których nikt z nas nie chciałby powtórzyć, nadal szkliły mi się oczy i nadal nie mogłam przestać rozmyślać o ludziach, którzy zginęli w całej tej ogromnej machinie zagłady…

Sylwia Winnik w książce „Bezmiłość. O czułych wyznaniach w listach, grypsach i wspomnieniach z Majdanka” prezentuje nam historie byłych więźniów niemieckiego obozu koncentracyjnego w Lublinie, nazywanego Majdankiem. Opisuje losy par i losy rodzin, dając nam dowód na to, że miłość za drutami istniała. I choć autorka reportaż ten pozbawiła okrucieństwa, czy opisów bestialstwa, które były codziennością dla mieszkańców obozu nie pozbawiła go emocji. Zamieściła mnóstwo przykładów przejawów dobroci względem drugiego człowieka.

Książka została wzbogacona fragmentami listów, fotografiami zarówno z Państwowego Muzeum jak i ze zbiorów prywatnych, a także poparta źródłami, dzięki czemu stanowi niezwykle cenny obraz wspomnień….

Oto moja 40-sta przeczytana książka w tym roku. Słabo mi idzie, ubiegły rok był zdecydowanie bardziej produktywny.

Jednak ten rok jest lepszy pod względem książek, jakie trafiają w moje dłonie.

Powieść "Bezmiłość" wzbudził we mnie ogrom emocji. Radość, wzruszenie, smutek i nadzieję.

Nie wiem czy wiecie, ale powstała ona dzięki realnym, zachowanym listom i grypsom z tamtych czasów. Czasów piekła na ziemi. Więźniowie wiedzieli, że za każdy nieoficjalnie wysłany list może grozić im śmierć a mimo to, z miłości i tęsknoty do rodziny tak ogromnie ryzykowali. Dla niepoznaki wysyłali także te oficjalne listy. Jednak niestety te były cenzurowane, sprawdzane, czy aby nie pojawiają się w nich informacje, które nie powinny wyjść poza mury obozów.

Byłam w ogromnym szoku, gdy czytałam grypsy, czy listy więźniów. To, jak kłamali, by nie martwić najbliższych, było dla mnie czymś niepojętym. Skoro wysyłali je drogą nielegalną, to przecież modli przelać na papier rzeczywistość. Ich strach o to czy dożyją jutra, strach przed strażnikami, przed biciem, znęcaniem się psychicznym i fizycznym. Lękiem przez przesłuchaniami i doświadczeniami pseudomedycznymi. O głodzie, brudzie i wielu chorobach, bólu, wszach, o barakach tak starszych pod względem warunków. O zimnie, odmrożeniach, po wielogodzinnych apelach czy katorżniczej pracy. O odleżynach i ramach, których nikt nie chciał leczyć.

Mogli choć trochę zrzucić to wszystko ze swoich barków dzieląc się z najbliższymi. Jednak nie chcieli ich martwić, bali się także niezrozumienia, bowiem kto nie zaznał piekła, nie może go sobie wyobrazić.

Podziwiam ich za to, ale oczywiście nie tylko za to. Ja z każdą bolączką, problemem od razu idę do mamy, chłopaka czy rodzeństwa. Nie wyobrażam sobie tłamsić tego w sobie. A jednak mogłabym, by oszczędzić im zmartwień.

Ten reportaż jest inny, niż te które czytałam do tej pory. Ten, zawiera w sobie prawdę i tylko prawdę. Są to wspomnienia nie tyle spisane po latach, lecz te, pisane na bieżąco w okropnych warunkach obozów koncentracyjnych oraz zagłady.

Bardzo się cieszę, że mogłam go przeczytać. @[Adres usunięty]ial gratuluję napisania tak dobrej książki, nigdy o niej nie zapomnę.

„ - Czy wolno mi o tym pisać?

- O czym? O tym, co tam przeżyliśmy? (...) Jeśli ktoś chce o tym czytać, to wolno. A nawet trzeba. Ku przestrodze. Aby uczcić czyjąś pamięć. My odejdziemy, ale książki zostaną. ”

Kiedy autorka pisze tę książkę, pani Wiesia umiera...

Czy wypada myśleć, mówić i wspominać o miłości w czasach zagłady? W czasach ogromnego cierpienia, okrucieństwa, nieopisanej nienawiści i walki o przetrwanie?

Czy miłość miała wtedy prawo bytu?

Myślę, że na to pytanie mogli odpowiedzieć wyłącznie Ci, którzy przez piekło obozów koncentracyjnych przeszli, a których została garstka lub, których już wśród nas nie ma. Zostały po nich jednak wspomnienia, setki listów i grypsów, do których autorka dotarła i na ich podstawie ukazała historie więźniów KL Lublin, potocznie zwanego Majdankiem. Historie miłości romantycznej, macierzyńskiej, miłości do wolności, do drugiego człowieka. Zrobiła to bez koloryzowania, ubarwiania, przedstawiła je tak, jak wyglądały i zawarła w nich ogrom emocji, których opisać słowami się nie da.

Podziwiam autorkę za to, że potrafiła tę korespondencję wziąć w dłonie i przeczytać. Bo ja, czytając te listy, których zdjęcia zostały umieszczone w książce, czułam jakbym nie miała prawa tego robić, jakbym zaglądała w najgłębsze odczucia ludzi, którzy przeżywali piekło. Jednak cieszę się, że mogłam przez to przejść. Uświadomiło mi to, jak wiele mamy, a jak nie potrafimy tego docenić. Ci ludzie, ich historie, powinny służyć za przykład niezwykłej odwagi do okazywania miłości i szacunku do drugiego człowieka, jakiej w naszych czasach niestety brakuje.

„Miłość wymagała poświęcenia, bólu, samotności. Nienawiść była prosta w osiągnięciu. Do miłości należało dojrzeć”.

Czy możliwa była miłość w obozach zagłady, w obliczu nieuchronnej śmierci, bezdusznej przemocy, zwyrodnialstwa? Czy walcząc o życie, o przetrwanie można myśleć o miłości? Historie ludzi uwięzionych za kolczastymi drutami poruszają i bolą. Listy, które pisali do najbliższych, ukochanych osób przesiąknięte są nadzieją, wiarą, strachem, niepewnością, codziennością i miłością. To właśnie miłość dawała im siły do walki o przetrwanie, niosła nadzieję, że uda im się znieść i przeżyć piekło na ziemi. Dzięki niej potrafili zachować człowieczeństwo, nie mieli na nią wpływu, po prostu była. Dawała namiastkę normalności w nienormalnych warunkach.

Rewelacyjnie napisany reportaż, oparty na faktach historycznych. Autorka w jego napisanie włożyła wiele trudu i pracy. Efekt jest niesamowity, nietuzinkowy. Delikatność, uczuciowość i szacunek biją z niego. Godziny spędzone nad setkami listów i grypsów, przeprowadzone rozmowy z potomkami ich autorów, byłych więźniów obozu KL Lublin, potocznie nazywanego Majdankiem.

Rzeczywistość obozów zagłady przeraża. Trudno jest się z czymś takim pogodzić, zaakceptować. Te listy, często skreślone na skrawkach papieru, były zakazane, obowiązywała cenzura. Są to namacalne dowody na to, że miłość wbrew wszystkiemu w tych miejscach istniała. Ta miłość miała różne oblicza, rodzicielska, małżeńska, bratersko-siostrzana, pojawiająca się nagle, ta romantyczna - tam w piekle na ziemi. Każda z przedstawionych tu historii jest wyjątkowa, niesie ogromne emocje. Moje serce całkowicie skradła historia Leokadii i Kurta. Siła tej kobiety była wręcz niewyobrażalna. I Zosia, niewinna, dobra, bohaterska dziewczyna, jej poświęcenie dla rodziny, poczułam podziw i szacunek. Tragiczne historie, w których rzadko kiedy jest dobre zakończenie.

Na końcu znajdziemy pokaźną bibliografię, z której korzystała Autorka podczas pisania swojej książki. Liczne zdjęcia są idealnym uzupełnieniem całości.

Niesamowita, poruszająca, chwilami bardzo trudna, bolesna, smutna. Jestem pod jej ogromnym wrażeniem, zostanie we mnie na dłużej. Każdy, bez wyjątku każdy powinien ją przeczytać! Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki.

Miłość ma wiele twarzy, dokładnie tyle, ile ludzi ją odczuwających, wymyka się prostym definicjom i pojawia się niezależnie czy okoliczności jej sprzyjają. Przynosi z sobą emocje, czasem sprzeczne, jednocześnie radosne, ale i bolesne. Bywa też światłem w przerażającym tunelu, nadzieją w piekle, jakie zgotował człowiek człowiekowi i ofiarującym odrobinę normalności tam gdzie jest ona odległym wspomnieniem.

Kiedy myślimy o miłości przechodzą nam do głowy najczęściej gotowe obrazy, częściowo powstałe z osobistych doświadczeń, lecz i opartych na literaturze, kinematografii, fotografiach. Podszyte są one uczuciami, oddającymi to, co niekiedy trudno ubrać nam w słowa. Każdy ma jej własną definicję, chociaż doskonale wiemy, że nawet sami do końca nie określimy jej ram, wymyka się im nieustannie. Sylwia Winnik już niejednokrotnie pokazała czytelnikom, że jak niewielu potrafi pokazać istotę wydarzeń, z okresu Drugiej Wojny Światowej, wydobywając na światło dzienne to, co pozostawało przez wiele dekad w ukryciu lub o czym zapomniano. Nie inaczej jest i tym razem, „Bezmiłość” jest swoistą kroniką uczuć, wydających się nam niemożliwych do zaistnienia w obozie koncentracyjnym, nie w tym miejscu, nie w tym czasie, wszędzie tylko nie tam. Właśnie tam, pośród obozowych baraków, wszechobecnego strachu, bólu, wydzieraniu każdego dnia, a nawet godzin, śmierci. Oczywiście, że twórcy już sięgali po ten temat, lecz książka Sylwii Winnik jest czymś więcej niż „opowiedzeniem” historii ludzi, jacy pośród niewiarygodnego okrucieństwa odnaleźli, mieli siłę kochać. To swoisty almanach, odsłaniający różnorodne odcienie miłości z kronikarską dokładnością, ale i równocześnie przekazującą to, co w niej najważniejsze. Wspomnienia, rodzinne przekazy, listy pisane na skrawkach papieru, przedstawiają siłę miłości, z czym się wiązała i przede wszystkim co z sobą przynosiła, nieustannie w tle jest obozowa i pozaobozowa rzeczywistość, w jakiej codziennością była walka o zachowanie człowieczeństwa, swojego oraz innych. W „Bezmiłości” poznajemy ludzi, jacy wiedli zwyczajne życie, mieli plany, pragnęli zrealizować swoje marzenia, wojna odebrała im dużo, lecz oni wbrew jej pozostali wierni swoim zasadom. Dzięki temu kim byli udało im się, na dłuższą bądź krótszą chwilę, wydrzeć odrobinę normalności, a jednym z jej elementów była właśnie miłość, przynosząca nadzieję, że nie wszystko jeszcze stracone, dodającą sił i wiarę w drugiego człowieka oraz przyszłość.

Uwielbiam wszystkie książki związane z II wojną światową, dlatego postanowiłam przeczytać reportaż „Bezmiłość. O czułych wyznaniach w listach, grypsach i wspomnieniach z Majdanka”. Nie spodziewałam się, że otrzymam tak rozrywające serce historie. Emocje tutaj górują. Od razu muszę wam napisać, że wylałam morze łez. Tej książki nie da się inaczej przeżyć. To co tutaj przeczytacie zostanie z wami na dłużej. Uważam, że ten reportaż powinien przeczytać każdy dorosły człowiek. Może wtedy docenimy drugiego człowieka i nie będziemy egoistami.

Tutaj znajdziecie listy, grypsy i opowieści kilku rodzin, których najbliżsi byli więźniami obozu KL Lublin – zwanym Majdankiem.

Autorka Sylwia Winni spędziła mnóstwo czasu na poszukiwaniu informacji o więźniach z Majdanka i ich żyjących krewnych, czytaniu grypsów i listów więźniów pisanych do rodzin żyjących poza obozem i odwrotnie. Dzięki temu wszystkiemu powstał ten reportaż.

Czy w dzisiejszych czasach znajdziemy ludzi, dla których nie liczy się tylko własne dobro i którzy poświęciliby własne życie żeby ratować innych, często obcych ludzi? Czy raczej znajdziemy tylko samych zdrajców, którzy przy pierwszej okazji wydaliby innych? Czy odmówilibyście jedzenia i swoją porcją nakarmilibyście innych, głodnych?

Poznacie miłosne historie, które pozwoliły przetrwać więźniom tragiczny czas w obozach koncentracyjnych. Ludzie pisali oficjalne listy – wiedząc, że każdy z nich jest cenzurowany – dokładnie sprawdzany i nielegalne grypsy. Pisząc grypsy ryzykowali życiem swoim oraz ich adresatów. W ukrywanych słowach pisali prawdę o tym jak im się żyje i co się dzieje w miejscu, w którym aktualnie się znajdowali. Czy zdradzali 100% prawdę? Przekonacie się o tym czytając. Nie każda miłosna historia zakończyła się pozytywnie.

Ludzie żyjący w obozach zagłady oprócz jedzenia i picia pragnęli również normalności i upragnionej miłości. Potajemnie zdawali egzaminy, zakochiwali się, zaręczali się a także brali śluby. Wierzyli, że jeszcze będzie dobrze.

Wyobraźcie sobie co czuje matka, której wyrywają dziecko i rzucają je na auto, które ma je zawieźć na pewną śmierć przez zagazowanie. Czujecie jej ból, słyszycie jej krzyki i widzicie, jak płacze? Teraz popatrzcie z perspektywy tego małego dziecka. Wie, że już jest skazane na pewną śmierć i chce, żeby jego mama żyła. Nie może się obrócić do niej, bo wtedy mamusia zacznie się rzucać na ratunek i sama poniesie śmierć. To małe dziecko jest pełne prawdziwej miłości do swojej mamy i w taki sposób jej to okazuje, chociaż w duszy czuje ból i strach – przecież już jej nigdy nie zobaczy.

Czy myślicie o miłości słysząc słowa – obóz koncentracyjny? Czy wiecie, że jedno niewinne spojrzenie, jeden podarowany anonimowo kwiatek i jedno niewinne dotknięcie czubków palców sprawiało, że ludzie odzyskiwali nadzieję, energię i chęci do życia?

W tym reportażu znajdziecie mnóstwo przejawów miłości nie tylko tej standardowej dziewczyny do chłopaka i chłopaka do dziewczyny, ale również rodziców do dzieci, dzieci do rodziców itd...

W książce znajdziecie mnóstwo zdjęć omawianych bohaterów oraz fotografie ich listów i grypsów. Możecie sami przeczytać co i jak pisali. Niektóre z nich są bardzo czytelne inne mniej. To jest genialne posunięcie. Idealnie domyka cały reportaż. Czy jesteście ciekawi jak wygląda obóz KL Lublin? Zachęcam do czytania.

Dzięki niektórym bohaterom możecie przekonać się jakie tortury stosowali ich oprawcy w celu uzyskania potrzebnych informacji. Strasznie bolesny i trudny temat.

Poczytajcie o heroicznym poświęceniu się naszych bohaterów. Jestem z nich bardzo dumna. Poznacie między innymi historię Leokadii i Kurta oraz rodziny Kozerów.

Do tej pory nie ogarniam tego, że tak bestialsko można było traktować drugiego człowieka.

Przed czytaniem tych historii przygotujcie sobie chusteczki – gwarantowane łzy. Sama autorka poznając historię więźniów oraz pisząc ten reportaż wylała morze łez.

Ta książka uświadomiła mi, że nie ma nic cenniejszego niż wolność i prawdziwa miłość, którą w dzisiejszych czasach tak zaniedbujemy. Dobra materialne dzisiaj są a jutro ich nie ma – a prawdziwa miłość potrafi zdziałać cuda. Pamiętajcie o tym. Jeżeli nie wierzycie koniecznie przeczytajcie ten reportaż.

Trudny i ważny temat, którego nie możecie przegapić.

Ze względu na ciężką tematykę „Bezmiłość. O czułych wyznaniach w listach, grypsach i wspomnieniach z Majdanka” polecam jedynie osobą pełnoletnim – mommy_and_books.

Ten reportaż trafia na moją listę top 2022r..

Piękna i wzruszająca książka o miłości w czasach tytułowej bezmiłości. Można by pomyśleć, że literatura obozowa nie ma już czym zaskoczyć, że zostało napisane wszystko, że zostały przeprowadzone już wszystkie rozmowy z ocalałymi, a okrucieństwo obozów koncentracyjnych znane jest każdemu z kart książek czy pamiętników. Myślę, że jeszcze dużo przed nami. Autorka reportażu 𝙱𝚎𝚣𝚖𝚒ł𝚘𝚜́𝚌́ Sylwia Winnik odkrywa coś, o czym chyba nikt nie pomyślałby w kontekście obozów zagłady. O miłości. Czy ona w ogóle była możliwa? Czy ludzie myśleli o niej, jednocześnie walcząc o przetrwanie? Autorka prezentuje historie osób, które w listach przesyłanych do siebie wyrażają nadzieję, troskę, strach i właśnie miłość. To listy, w których poruszane są tematy życia codziennego. To próba wprowadzenia, choć odrobiny normalności w tych nienormalnych czasach. Niektóre przypominają dialogi, inne są wyznaniami. Przez lata próbujemy zrozumieć sens istnienia obozów zagłady. Chyba nigdy nam się to nie uda. Ja mam takie poczucie, że sięgając po literaturę obozową, czczę pamięć o tych, którzy zginęli i o tych, którzy przeżyli okrucieństwo wojny.

„Bezmiłość” to chwytający za serce i pełen emocji reportaż obok którego nie można przejść obojętnie. Na podstawie listów, grypsów i wspomnień byłych więźniów oraz ich rodzin obozu KL Lublin znanego jako Majdanek autorka pokazuje, iż poza chęcią przeżycia czy zaspokojenia głodu chcieli kochać i być kochani. To historia, która wydarzyła się naprawdę, nic tu nie jest wymyślone czy podkoloryzowane. Poznajemy zwykłych ludzi, którzy jak każdy z nas mieli swoje marzenia i plany na przyszłość, które zostały brutalnie przerwane. Autorka przedstawia listy oraz grypsy wysyłane do współmałżonków, rodziców czy wybranków serca. Pisząc niejednokrotnie nie wspominali o okropnościach jakich doświadczają by nie dokładać zmartwień najbliższym. Woleli pisać o tęsknocie i swoich przemyśleniach, a nie o głodzie który towarzyszył im każdego dnia. Te wiadomości dodawały im otuchy i nadziei, pomagały przetrwać najtrudniejsze momenty. W obozie życie liczyło się dniami. Miało wartość czasową podobną do tygodnia czy miesiąca. Miłość powodowała również że niejednokrotnie dzielili się z ukochaną osobą swoimi głodowymi racjami żywnościowymi. Przedstawione historie dają do myślenia, rozdzierają serce i ukazują piekło i okrucieństwo wojny. Czy potrafimy wyciągnąć z tego wnioski? A może są nam obojętne?

Każda z książek Sylwii Winnik poraża. Każda ma swoje miejsce na półce i nawet w środku nocy jestem w stanie wskazać palcem, gdzie dana pozycja stoi i co mnie w niej urzekło. To nie są powieści fabularne, które toczą się w czasach II wojny światowej, a rzetelne reportaże, podparte tysiącami wcześniej przeczytanych dokumentów i rozmów ze świadkami Holocaustu lub ich najbliższymi, którzy chcieli podzielić się tymi trudnymi wspomnieniami.

Autorka pisze o ludziach, bo to oni są dla niej najważniejsi. Opisuje ich życie w czasach wojny, ich dramatyczne losy i opowiada o nich tak, jakby to byli najdrożsi i najukochańsi bliscy. To nigdy nie są suche, bezduszne fakty przekazane na kilkuset stronach, a zawsze obraz ludzi, którzy chcieli żyć, kochać, zakładać rodziny, uczyć się, pracować, ale wybuch wojny pokrzyżował im plany. Zwykle to też opowieści, które nie kończą się szczęśliwie, ale mimo wszystko dają nadzieję i pomagają zrozumieć, że po przetrwaniu najgorszych chwil, można dalej żyć, choć traumy pozostają do końca życia.

Opowieści Sylwii Winnik to zawsze doskonała porcja faktów historycznych, często okraszona nieznanymi faktami z życia najokrutniejszych wówczas przedstawicieli SS lub krótkich informacji o tym, że udało się tego, czy innego Niemca wystrychnąć na dudka, ratując przy okazji nie tylko swoje życie, ale też innych. to też trwałe świadectwo podłości i okrucieństwa, w którym Niemcy tak bardzo rozsmakowali się w czasie wojny.

I w tych trudnych i szalenie trudnych emocjach, autorka umieściła miłość. Uczucie, dzięki któremu, wielu więźniarkom i więźniom udało się przeżyć. I nie mam tu na myśli jedynie miłości romantycznej, choć i ta zdarzała się za murami obozów, ale też o miłości matczynej, siostrzańsko-braterskiej, miłości do rodziców.

Listy i grypsy, wysyłane do najukochańszych osób na świecie, zawsze przepełnione były nadzieją, wspomnieniami i otuchą, że w końcu wszystko będzie dobrze. I choć ne zawsze tak było, to jednak te naprędce kreślone przez najbliższych słowa, utrzymywały wycieńczone organizmy przy życiu, bo jak sami mawiali. Póki ich umysły są wolne, to nie są do końca niewolnikami.

Bardzo ważna lektura. Potrzebna.

„Bezmiłość” to książka, która porusza trudną tematykę. Opowiada historię różnych ludzi, skupiając się głównie na ich pobytach w obozach koncentracyjnych.

Już sam tytuł jest ciekawy. Oznacza czasy zagłady, okrucieństwa i bez miłości, mimo ta książka jest właśnie o miłości. O różnych jej rodzajach.

Nie jest to łatwa lektura, ale uważam, że ważna. Pokazuje do czego ludzie potrafią być zdolni i jaką krzywdę mogą zrobić innym. Mowa tu o głodzie, pobiciach, morderstwach, przesłuchaniach, pracy ponad siły – wydaje się nic nowego, ile razy się o tym słyszało czy czytało. Jednak mnie to niezmiennie porusza.

Tutaj została zastosowana ciekawa perspektywa. Czytamy o przeżyciach, marzeniach i nadziejach tych ludzi w listach i grypsach z Majdanka. Czytamy o poświęceniu i odwadze bliskich, jak i tych osadzonych.

A przede wszystkim czytamy o miłości do drugiego człowieka, o trosce i nieobojętności, a przecież obojętność była by o wiele prostsza.

Poznajemy żonę, która pragnie zrobić wszystko aby odzyskać swojego męża, rodzinę, która angażuje się w konspirację i prawie w całości trafia do obozu, kobiety, które połączył Pawiak, kobietę, która miała ukochanego z zewnątrz, a także taką, która zakochała się w obozie i tam zaręczyła.

Książka jest dobrze napisana, szybko się ją czyta. Zawiera fotografie ludzi o których opowiada, a także listów i grypsów.

Tytuł zdecydowanie wart uwagi.

"Bezmiłość" to pierwsza książka Sylwii Winnik, którą miałam okazję czytać, choć sporo innych autorki czeka w kolejce.

"Bezmiłość. O czułych wyznaniach w listach, grypsach i wspomnieniach z Majdanka" to książka o miłości w piekle, w okrutnych niedludzkich czasach i warunkach. O miłości, która pomaga przetrwać. Autorka bazując na listach i grypsach, na wspomnieniach rodzin czy dokumentów z muzeum stworzyła zupełnie inną książkę o obozowej rzeczywistości. Do tej pory spotkałam się jedynie z książką o codzienności, okrucieństwie i bólu. I w "Bezmiłości" znajdziecie te treści. Całość jednak skupia się na tym, co piękne i dające nadzieję i siłę. I, paradoksalnie, sporo tu ciepła. Poznamy kilka historii, sporo osób. W tym mądre i silne kobiety, całość okraszona jest fotografiami rodzinnymi oraz autentycznych listów. Ta książka wywołała u mnie dziwne stany. Autorka pisze o uczuciach, ale ja nie zostałam przez nie porwana. Nie targała mną ani miłość, ani jej porywy. Trwałam w lekkim otępieniu na pograniczu bólu i smutku. Trafny tytuł i ukłon w stronę autorki. Smutek, że ludzie nie mogli być szczęśliwi, smutek, że nie celebrowali swej miłości, że ich codzienność była tak dramatyczna. Skończyłam ten reportaż parę dni temu, a ten smutek wciąż gdzieś we mnie siedzi. Treść także. I przyznaję, że trudno mi się o "Bezmiłosci" pisze. A to coś znaczy! Znaczy, że warto. A nawet powinno się po nią sięgnąć. Ja sięgnę na pewno po inne tytuły Sylwii Winnik. Jedyny zarzut jaki mam to telegraficzność opisów. Ledwo zdążyłam wtopić się w historię to następowała zmiana tematu czy bohatera. Co oznacza, że książka spokojnie mogłaby być dłuższa ;)

"Choć­by do cie­bie nie ist­nia­ły drogi,

Wą­ziut­ka ścież­ka lub bez­kre­sny szlak,

Za­wsze mnie w Twoje za­pro­wa­dzi progi

Sza­lo­ny serca takt (...)."

Najważniejsza rzecz zanim zabierzecie się za "Bezmiłość", to zaopatrzenie się w zapas chusteczek, uwierzcie mi na słowo, że będziecie ich potrzebować.

Książek o II wojnie światowej jest całe mnóstwo, ale ta jest naprawdę wyjątkowa.

Rodziny, których najbliżsi byli więźniami obozu koncentracyjnego w Majdanku, opowiadają historie miłosne, które tak naprawdę nie miały racji bytu, historie naznaczone bólem, strachem i stratą, nie będzie żadnym spoilerem, jeśli zdradzę, że nie wszystkie z nich skończyły się dobrze. Jednakże mimo koszmaru, w którym przyszło żyć tym ludziom, ich uczucia były silne i trwały na przekór wszystkiemu, niosąc ze sobą chwile otuchy i normalności.

Listy, grypsy, wspomnienia a także fotografie bohaterów o których tutaj mowa, powodują, że te opowieści mają jeszcze większą siłę rażenia.

Bardzo emocjonalna lektura, przerażająca ale w pewien sposób też pokrzepiająca.

Zatem chusteczki w dłoń i czytajcie.