Przeznaczenie Violet I Luke`a

Mówi się, że nasza przeszłość, przebyte traumy, nieprzepracowane wspomnienia i bliscy wokół których dorastamy, kształtują nasz charakter i nasze życie. Nie można podważać czegoś, co z pewnością wydaje się być tak bliskie prawdy, a jednak… Każdy z nas posiada wybór własnej ścieżki, spośród których jedna, ta bardziej skomplikowana przypomina ciemny tunel z zapaloną na końcu iskierką nadziei. Przekonali się o tym Luke i Violet, bohaterowie powieści Jessiki Sorensen, którzy napiętnowani przez koszmary dzieciństwa teraz mają okazję dotknąć szczęścia. Czy dostatecznie daleko wyciągną po nie własną dłoń? Lubicie historie o miłości, których scenariusze pisze nie tylko teraźniejszość, ale i przeszłość? Przekonajcie się zatem, czy ta książka mogłaby do Was przemówić.

Dla Violet codzienność kończy się nie tylko na nauce, ale i wykonaniu zleconej roboty, niełatwej zresztą, bo wymagającej kamuflażu, sprytu i braku litości. Dziewczyna jednak już dawno zapomniała o tym, czym są uczucia, a skrywając obojętność pod płaszczem aktorskiego uśmiechu wykorzystuje innych, by tak naprawdę móc normalnie żyć. Los nie dał jej szansy na zwyczajną, bezpieczną codzienność, a tułaczka i odrzucenie, których zasmakowała w dzieciństwie, nauczyły ją egoizmu. Zdystansowana, sprawiająca wrażenie łatwej, tłamsi wspomnienia, o których aż strach pomyśleć. I nagle na jej drodze staje on, Luke, chłopak równie mocno zraniony jak i ona.

Mały chłopiec podający uzależnionej matce narkotyk. Tkwiący w domu, z którego tak bardzo chce uciec, oddalić się od jedynej bliskiej mu osoby. To właśnie Luke, Luke z przeszłości, obecny casanova szukający przygód na jedną noc. Nieliczący się z uczuciami dziewczyn, za to paradoksalnie rozchwytywany. Człowiek nękany obrazami przeszłości, topiący smutki w alkoholu, szukający szczęścia tam, gdzie go nie ma, a właściwie nieszukający go wcale. Spotykając Violet od razu rozpoznaje, że ta dziewczyna jest inna niż wszystkie, niepróbująca się do niego zbliżyć, a jednak tak bardzo mu bliska.

Czy młodzi ludzie dźwigający tak wielki bagaż trudnych doświadczeń mogą zakosztować prawdziwej miłości? Czy uda się im uciec od traum spoglądając jedynie w przyszłość? Ta historia to nie bajka, a los lubi pisać różne scenariusze…

Wkraczający w dorosłe życie, okaleczeni, ścierający się ze sobą. Ona, jako dziecko, widziała morderstwo swoich rodziców, ON wychowywał się sam, bo matka wolała być na haju, aniżeli poświęcać mu czas. Ona oduczyła się uczuć, zyskując opinię łatwej dziewczyny, ON nie potrafi kochać, wykorzystując płeć piękną tylko w jednym celu. W książkach Jessiki Sorensen, chociaż można dostrzec podobny schemat, zawsze pojawiają się jacyś odznaczający wyjątkową cechą bohaterowie. I nie mam tutaj na myśli Luke’a, a Violet, która nie jest ani szarą myszką, ani okoliczną pięknością, nie jest ani wulgarna ani też delikatna. Jest doborem nieczęsto przypisywanych bohaterkom tego gatunku cech, co czyni jej postać niebanalną.

Czytając streszczenie można stwierdzić, „ale to już było”. Powieści z fabułą opartą na miłości młodych, błądzących po omacku, natrafiających na wyjątkowe uczucie ludzi już nieraz gościły na naszym rynku wydawniczym. A jednak jeżeli są dobrze napisane i czyta się je w towarzystwie wielu emocji, warto poświęcić im czas. Ta książka taka właśnie jest. I tak, jak na początku można mieć wrażenie, że nie spotka nas tutaj nic zaskakującego, tak wraz z każdą kolejną stroną jest coraz lepiej. Zaś końcowy zwrot akcji i cliffhanger szokują i złoszczą do tego stopnia, że ma się ochotę cisnąć tą książką o ścianę. W główny wątek, ten dotyczący wolno rodzącego się uczucia, nieustannie wplata się tło rodzinnych problemów, które chwilami przestaje być tylko biernym, nieaktualnym i wykluczonym z gry uczestnikiem. Zastępczy opiekunowie, narkotyki, alkohol. Jessica Sorensen uświadamia, że nie każde dziecko wie co to bezpieczny dom. I tak bywa czasami niestety nie tylko na kartach powieści.

Autorce udało się wykreować ujmującą, ale i zarazem niełatwą historię. Wiarygodne opisy, angażujące dialogi, ściskające za serce sytuacje. To nie jest kolejna przesłodzona fabuła z romantyczną nutą wciskającą się w każdą rozmowę. To raczej ucieczka przed wspomnieniami przeszłości, nieświadome poszukiwanie bezpieczeństwa, akceptacji i uczucia. Bez zbędnych ochów i achów, bez banalnych zwierzeń i magicznej, nierealnej utraty wszystkich problemów pokonanych przez miłość. Prawdziwa, smutna, emocjonująca.

Książkę polecam nie tylko młodzieży, ale i dojrzalszym czytelniczkom. Wielbicielom nurtu Young Adult, chociaż zaznaczam, że w tej powieści kryje się coś głębszego aniżeli banalne love story. Słodko-gorzka, wzruszająca, potrafiąca zaskoczyć. Może nie najlepsza książka Jessiki Sorensen, może chwilami ociupinkę zbyt długo stojąca w miejscu, chociaż ostatecznie piękna i warta poświęconego jej czasu. Przeżyjcie to i Wy. Nie pożałujecie.

Violet była małą dziewczynką gdy do jej domu wtargnęli włamywacze, mordując jej rodziców. Od tamtej pory obrazy z tej przerażającej nocy, utkwiły w pamięci dziewczyny do dziś. Przerzucana od jednej rodziny zastępczej do drugiej, dziewczynka całkowicie straciła zaufanie do ludzi, stając się pustą w środku i zimną na zewnątrz osobą. Jej uzależnieniem jest adrenalina, bardzo niebezpieczna w skutkach i chyba tylko cud sprawia, że za każdym razem udaje jej się przeżyć. Mająca opinię wrednej, zimnej, nielubianej i zarabiającej na życie ciałem, tak naprawdę jest małą dziewczynką uwięzioną w ciele kobiety, która stara się żyć i przetrwać. Zawiedziona niezliczoną ilość razy nie przejmuje się ani opiniami na jej temat, ani plotkami, ani niczym innym, nawet sobą.

Luke wcale łatwiejszego życia nie miał. Jako dziecko musiał robić przerażające rzeczy, nie do końca jeszcze rozumiejąc jak i po co. Zagmatwane życie sprawiło, że chłopak musi wszystko kontrolować, bo inaczej wpada we wściekłość i gniew. Uzależniony od alkoholu i jednorazowego seksu, kawałek po kawałku niszczy siebie samego. Tylko to pozwala mu przerwać, wyciszyć się i wyładować.

Dwie niewyobrażalnie skrzywdzone dusze spotykają się nieoczekiwanie i od tej pory ich ścieżki zaczynają się ścierać. Problem w tym, że ani on, ani ona nie wyobrażają sobie normalności i związku.

Na początek chcę napisać, że Jessica Sorensen jest jedną z tych autorek, dla której nie istnieją tematy tabu. Jej książki (a przynajmniej te, które już udało mi się przeczytać) są wręcz przesiąknięte bólem, cierpieniem, krzywdą i przede wszystkim autodestrukcją. Śmiało mogę powiedzieć, że moim zdaniem autorka jest jedną z najlepszych pisarek poruszającą tak ciężkie tematy. I chyba sama o tym wie i najlepiej się w tym sprawdza, gdyż w jej książkach, to właśnie autodestrukcja jest najważniejszym tematem.

Violet i Luke'a nie da się lubić. Mianowicie im się współczuje, chce się płakać nad ich losem, przytulić ich i im pomóc. Nic co robią nie jest dobre, a w jakiś sposób zamiast negować ich zachowanie, można je wytłumaczyć i zrozumieć. To jest właśnie umiejętność kreowania bohaterów i talentu pisarskiego, który posiada Pani Sorensen. Nie sztuką jest stworzyć "bohatera z przeszłością". Sztuką jest poprzez jego kreację, wzbudzić w czytelniku emocje, poczucie zrozumienia a nawet zastanowienia się nad własnym życiem. Jednak bohaterzy są też dość sarkastyczni i bezpośredni dzięki czemu raz na jakiś czas, wśród całego tego chaosu, można się zaśmiać i przybić im piątkę (a przynajmniej mieć na to ochotę).

To jest jedna z tych książek, która bez narracji pierwszoosobowej naprzemiennej byłaby niekompletna, niezrozumiała i niedopracowana. Dlatego też często osobiście zwracam na to uwagę, bo jednak poznać myśli obojga bohaterów tworzy książkę bardziej dopełnioną. Ogromnie się cieszę więc, że autorka stawia właśnie na taką narrację.

Ponadto udało jej się płynnie zrównoważyć smutek bohaterów z normalnym życiem wokół nich, które jest zwyczajne, ludzie są szczęśliwi i zabawni. Chodzi mi o to, że choć żal i ból jest przytłaczający, to jednak autorka nie skupiła się wyłącznie na Violet i Luke'u (jak to bardzo często niestety bywa). Zatem znalazło się miejsce dla innych bohaterów, na pracę i uczelnie.

Naprawdę, naprawdę polecam. Przygotujcie się jednak na brak kwiatków, serduszek, randek, słodkich słówek i łatwej miłości. Nic z tego nie dostaniecie. W zamian za to gwarantuję całą gamę emocji i współczucia do bohaterów.

Pierwsze spotkanie z twórczością Jessiki Sorensen mogę zaliczyć do udanych. Ciekawy opis na tyle okładki był zapowiedzią intrygującej historii dwojga młodych ludzi, których życie mocno doświadczyło, a i wiele miało dla nich w zanadrzu…

Powieść tę należy czytać uważnie już od samego początku, by nie pogubić się w trakcie lektury. I choć książkę tę czyta się nieco wolnej niż większość powieści New Adult, jakie miałam okazję przeczytać, historia Violet i Luke’a warta jest spędzenia nad nią dłuższej chwili i poznania każdego z jej aspektów.

Oboje bohaterów to ludzie ze skomplikowaną przeszłością, która ciągnie się za nimi przez całe życie i nie pozwala wyrwać się z jej szponów. Wraca w koszmarach i wspomnieniach, które nie pozwalają zrobić kroku naprzód…

Narracja z perspektywy i Violet i Luke’a pozwala na zagłębienie się w ich umysły. Poznanie myśli i emocji towarzyszących im w życiu na każdym jego kroku. Taka konstrukcja w wielu przypadkach jest niezaprzeczalnym plusem powieści, tak jak w tym przypadku bowiem dodaje historii głębi i wyrazistości.

Autorka pomimo poruszanych trudnych tematów (wątków) – śmierci, narkomanii… wplata w fabułę dialogi, które często nieco bawią – mowa o przekomarzaniu się głównych bohaterów. Niemniej całość powieści jest utrzymana w lekko mrocznym klimacie odzwierciedlającym przeżycia Violet i Luke’a cały czas rzutujące na ich teraźniejszość… i przyszłość…

Autorka prostym i przyjemnym stylem przeprowadza czytelnika przez skomplikowane przeżycia bohaterów, ich emocje i uczucia. Język jest lekki w odbiorze, a pojawiające się momentami dłuższe opisy nie „przynudzają”. Sceny uniesień miłosnych autorka opisuje ze smakiem, delikatnie je zarysowując, co jest zdecydowanym plusem. :)

Podsumowując: Przeznaczenie Violet i Luke’a to intrygująca historia dwojga młodych ludzi, którzy mierzą się cały czas ze swoją przeszłością. Historia ukazuje, jak trudne jest poukładanie wspomnień i próby ułożenia życia po traumie, jakiej doświadczyło każde z nich… Pytanie, co wydarzy się dalej?

Jesteście gotowi wkroczyć w świat Violet i Luke’a?

"Rozdarta pomiędzy obawą, że i tak kogoś zranię, a ciągłym bólem w środku, postanowiłam przestać cokolwiek czuć. Wyłączę to. Zamknę. Sama wzbudzę w sobie obojętność. Z początku było trudno, zwłaszcza nocą, kiedy mój mózg upierał się, by wszystko pamiętać".

Mam ostatnio szczęście do dobrych książek; do lektur, które zostawiają moje serce w strzępach - rozdarte, potłuczone, połamane w drobny mak. Uwielbiam ten stan, gdy w momencie odłożenia książki na półkę mam chaos w głowie, mówiący: dlaczego to już koniec? Ja chcę więcej! Więcej i więcej. Nie wiem czym to idzie, chyba lubię rozklejać się nad papierem, aż za bardzo wczuwając się w role głównych bohaterów. Razem z nimi przeżywam, cierpię, przyjmuję zewnętrzne ciosy, ale i śmieję się, kibicuję postaciom, zastanawiam się, co ja bym uczyniła w danej sytuacji. Sięgając po publikację autorstwa pani Sorensen - miałam to szczęście, że wiedziałam, czego się spodziewać. W końcu to już trzecia część jednej z moich ulubionych młodzieżowych serii, która wyciska serducho jak cytrynę, nie patyczkując się z niczym. Jeśli chcesz się przy tej lekturze odprężyć - natychmiast ją odłóż. Lecz może oczekujesz tego, czego oczekuję ja biorąc emocjonalny rollercoaster do ręki: wrażeń, sprzecznych uczuć, wielkiego bum! spadającego na głowę z prędkością błyskawicy. I właśnie dla takiego odbiorcy jest pani Jessica Sorensen.

W pierwszych dwóch częściach serii bliżej poznaliśmy Callie i Kaydena; ich historię, przeszłość, która swoje odzwierciedlenie miała w teraźniejszości, ból i cierpienie, z jakim musieli się zmierzyć ci młodzi ludzie, wkraczający w dorosłość. W trzecim tomie cyklu "The Coincidence" akcja toczy się wokół Violet - współlokatorki Callie, i Luke'a - najlepszego przyjaciela Kaydena. Bohaterowie pozornie znani z "Przypadków Callie i Kaydena" oraz "Ocalenia Callie i Kaydena", tak naprawdę teraz mają okazję dojść do głosu, opowiadając swoją historię, jedyną i niepowtarzalną, która momentalnie chwyta za serce. Autorka wciąż udowadnia, że miejsce na podium dotyczącego gatunku New Adult/young adult jest niezaprzeczalnie jej. Violet i Luke to bowiem kolejna para pełna sprzeczności, brutalnych myśli, toksycznej i uzależniającej przeszłości wlokącej się wciąż za nimi, gdzie nic nie jest oczywiste i pewne.

"(...) ja nie chcę aby ani on, ani ktokolwiek inny mnie poznał. To strata czasu. W końcu i tak mnie zostawi. Jak wszyscy".

Akcja powieści, podobnie jak w poprzednich tomach, toczy się z dwóch punktów widzenia; poznajemy myśli samej Violet oraz Luke'a. I nie są to myśli czy odczucia przyjemne. Oj, do przyjemności w tej książce daleko. Przesycona jest za to bólem, cierpieniem, wciąż na nowo otwierającymi się ranami z przeszłości, ucieczką od tragicznych wspomnień, próbą zapomnienia o ogromie nieszczęścia, które ukształtowało dwójkę bohaterów. Każde z nich jest inne, jednak łączy ich jedno: emocjonalna obojętność, pod której fasadami pragną ukryć swoje prawdziwe oblicza.

O Violet wiemy (z poprzednich części), że jest panną lekkich obyczajów. Luke to natomiast swawolny chłoptaś, który oprócz bycia gwiazdą futbolu, uwielbia pić na umór i w amoku zaliczać kolejne dziewczyny, nie zważając na konsekwencje. Dopiero, gdy poznajemy bliżej owe postaci, możemy dojść do wniosku, jak niewiele trzeba, by rzucać fałszywe oskarżenia, jak łatwo łata raz przypięta może zranić do granic oraz że nigdy nie należy ufać pozorom. Violet skrywa tajemnicę; rany z dzieciństwa wciąż się nie zabliźniły, bolesne wspomnienia wciąż nawiedzają ją w snach, utrata najbliższych osób nadal ma swoje odbicie w podejmowanych przez dziewczynę decyzjach. Odrzucona, błąkająca się z kąta w kąt, nareszcie znajduje ukojenie w handlu narkotykami. Luke pragnie zapomnieć. Pragnie zapomnieć o toksycznej relacji z mamą, która wykańczała go psychicznie od najmłodszych lat. Pragnie zapomnieć o samobójczej śmierci siostry, o ojcu, którego nigdy nie było, o negatywnych uczuciach, które w nim wzbierają. Gdy spotyka Violet, jeszcze się nie spodziewa, że to zderzenie z górą lodową, mające nieodwracalne skutki. Czy MIŁOŚĆ zawsze musi być piękna i czysta? Niekoniecznie. Uczucie to może być przepełnione bólem, rozterkami przy podejmowaniu decyzji, toksycznością, spod kontroli której bardzo ciężko się uwolnić, brudem postępowania. MIŁOŚĆ to nierzadko brak hamulców, żałowanie podjętych postanowień, nieustanna walka serca z rozumem, pożądanie, docieranie do kolejnych granic. Relacja Violet i Luke'a to ciągła sprzeczność, przyciąganie się i odpychanie dwóch na pozór tak różnych biegunów, rozstania i powroty, wspólne dzielenie bólu, odnajdywanie ukojenia w podobnym widzeniu świata, pocieszanie, iż "jutro będzie lepiej". Violet i Luke to okaleczone przez życie jednostki, które wcześniej wpuszczone w dorosłość, muszą sobie z nią jakoś radzić. Wydawać się może, że książek o podobnej tematyce jest wiele, jednak nie sposób odmówić autorce wyjątkowości przedstawiania zdarzeń i unikalnego kreowania bohaterów. Są oni bowiem tak wyraźni, tak ludzcy, tak pełni bólu, że aż nie sposób tego wyrazić. Ich historia ściska serce, porusza najczulsze struny uczuć. Nieobcy jest im sarkazm, ironia, cyniczna ucieczka od świata, który tylko ich rani, jedyne wyjście znajdują w obojętności, która staje się ich drugim "ja".

Jak wiele jest w stanie znieść człowiek, byleby tylko uwolnić się od traumatycznej przeszłości, która codziennie zatruwa mu życie? W jaki poziom stagnacji można popaść, żeby tylko nie czuć nic, co mogłoby wprowadzić jakąkolwiek zmianę? Jak nisko można upaść, by chwycić wyciągniętą dłoń, która wyciągnie na powierzchnię? Jak dużo można wybaczyć najbliższej osobie? Jak zapomnieć o ogromnej krzywdzie, której się doświadczyło? Jak ponownie zaufać bez lęku, że ponownie się zostanie zranionym? I czy czas na pewno leczy rany? No właśnie.

Niektórzy powiedzą, że ta książka jest przesadzona, że autorka wyzbierała wszelkie nieszczęścia świata i włożyła je w karty swoich powieści. Ja uważam, że takie historie są potrzebne; nigdy nie wiemy, co kryje się w środku drugiego człowieka, co przeżył, z jakimi wspomnieniami musi się zmagać, co spędza mu sen z powiek, ile wycierpiał, by znaleźć się w danym miejscu. Nie należy oceniać nikogo po pozorach, bo te lubią mylić i wprowadzać w krzywdzący błąd. Moje serce niezaprzeczalnie należy do pani Sorensen, nie mogę się doczekać sięgnięcia po kolejną część z serii, i choć wiem, że będę się zbierać po lekturze z części, na jakie mnie połamie, to warto. Polecam całą sobą.

[Adres usunięty]

Życie bardzo często daje nam w kość, jesteśmy zmęczeni swoją codziennością, mówimy sobie „nienawidzę swojego życia”. Po prostu mamy pod górkę.

Kiedy nikt już nami się nie opiekuje, bo wszyscy umarli, albo odeszli zostajemy zdani na łaskę losu i siebie samego. Stajemy się niezależni, samowystarczalni.

Takie życie ma Violet, skacząc przez całe swoje życie nastoletnie od rodziny do rodziny staje się samodzielna i coraz bardziej zamknięta w sobie.

Tym razem prawie dorosła trafia pod opiekę rodziny, która jest dość młoda i nie ma dzieci. Wszystko jest dobrze, aż do momentu, kiedy przybrani rodzice biorą rozwód. Znowu jedyna osoba, która ją rozumiała odchodzi i zostawia Violet z „ojcem”.

Ów mężczyzna staje się coraz bardziej denerwujący, ciągłe imprezki, libacje, alkohol i narkotyki to jego świat. Aby zarobić na siebie dziewczyna zostaje wciągnięta w ten szemrany interes.

Chodzi po imprezach, sprzedaje narkotyki, usypia facetów, a potem spokojnie nie spiesząc się okrada ich.

Pewnego razu chcąc uciec przed jednym z klientów wypada przez okno.

W tym momencie odzywa się przeznaczenie i dziewczyna spada prosto na chłopka, który nie dość, że odnosi obrażenia, to jeszcze amortyzuje upadek.

Luke nie zawsze był wybuchowy, mający wszystko w głębokim poważaniu. Od kiedy strata bliskiej osoby zawładnęła jego życiem stał się nieokrzesanym imprezownikiem, który szuka dziewczyn na jedną noc. To właśnie wracając z imprezy zostaje dosłownie zwalony z nóg.

Książka o miłości, zabójstwie, zdradzie i bólu. Nie wiem czego więcej w niej jest miłości, czy smutku.

A uczucia, niestety nie wybierają w czasie, zjawiają się w najbardziej dla nas nieodpowiedniej chwili.

Jak dla mnie fabuła była za bardzo przygnębiająca i ciemna. To straszne co niektórzy muszą przejść w życiu, aby wyjść wreszcie na prostą, po czym upaść na sam dno.

Czasami lepiej nie zajmować się przyszłością, zapomnieć o przeszłości i delektować się chwilą, którą daje nam teraźniejszość.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]