Przez ucho igielne

Nawet nie potrafię sobie wyobrazić przez jakie piekło przeszła Malwina. Każdy z nas czegoś się w życiu obawia, a tu pech sprawił, że strach stał się rzeczywistością. Ktoś, po kim w ogóle się tego nie spodziewała, zgwałcił ją. Odebrał całą radość życia i bezpieczeństwo. Z rozmowy z panią psycholog wychodzą na jaw niespotykane fakty. Okazuje się bowiem, że gwałciciel małymi kroczkami już wcześniej próbował ograniczać jej kontakt ze światem. Przecinał kabel od telefonu, czy też przebijał koło w samochodzie, tłumacząc przykrymi zbiegami okoliczności. Do czego jego zazdrość doprowadziła, że postanowił pozbawić ją nietykalności cielesnej?

Książka nie zawiera w sobie tylko tej jednej historii. Dalej poznamy losy Sylwii, która nie spodziewała się, że zostanie tak dotkliwie pozbawiona nadziei. Nie da się bowiem wyleczyć choroby, która dopadła jej organizm. Czy jednak oznacza to, że popadła w depresję? A może docenia wszystko, co jej pozostało ciesząc się z najmniejszych chwil radości?

Wiktoria. Świat dotychczas pełen szczęścia zaczyna się burzyć. To, co do tej pory sprawiło jej radość zmienia się nieubłaganie, a ona nie wie jak poskładać coś, co nigdy nie powinno się było rozpaść. Okropny los, czy też zawiść drugiego człowieka? Czy z zazdrości można odebrać komuś wszystko, na czy bardzo jej zależy?

Początkowo historia może nieco przytłaczać, bo ciężko jest się skupić na konkretnych faktach. Niby mówimy o problemie, ale jeszcze nie wiadomo co go wywołało. Poznając powód bólu, czytamy o tym, że nikt nie potrafi ich zrozumieć. Społeczeństwo nawet ich obarcza winą, wydając niesprawiedliwe wyroki. Same kobiety jeszcze nie wiedzą, że posiadają intuicję, która zawsze podpowiada im kiedy coś złego nastąpi. Dopiero kiedy zdają sobie sprawę ze swojej władzy, odżyją i jakby na nowo dostaną skrzydeł.

Pozycja choć gruba z małym druczkiem, to jednak opowieść potrafi pokrzepić. Chwilami może zbyt mocno się przeciąga, jakbyśmy czytali rozmowę z dzieckiem, jednak gdy to mija ponownie nas wciąga. Niemniej jednak polecam ją osobom, które nie potrafią sobie poradzić z bezsilnością.

Wiele osób cierpi z powodu kiepskiego życia najczęściej współtworzonego przez ich rodzinę. Niektórzy nie zdają sobie z tego sprawy, a inni świadomie krzywdzą bliskich poprzez swoje lekceważące zachowanie odznaczające się także pomiataniem, a nawet przemocą psychiczną. Jeżeli ofiara nie będzie mieć siły na to, by wreszcie stanąć na nogi, to powolne oddziaływanie jej otoczenia w końcu ją zniszczy i popchnie do destrukcyjnych zachowań.

Zarys fabuły

W książce spotykamy dalsze losy kobiet zamieszkałych w Pietruchach, z którymi mieliśmy okazję zetknąć się w obu poprzednich tomach pod tytułem „Znaki życia”. Malwina zmaga się z wewnętrznymi demonami po gwałcie, którego padła ofiarą. Bohaterka chodzi na terapię, próbuje zrozumieć zachowanie oprawcy, którym był jej mąż. Sylwia nie poddaje się podstępnej, nieuleczalnej chorobie i stara się żyć pełnią życia. Natomiast do Wiktorii dociera, iż rodzina traktuje ją jako służbę i chcą ją tylko wykorzystać, dlatego też zaczyna powoli zmieniać swoje dotychczasowe postępowanie względem ich. Jaką rolę w ich życiu odegrała intuicja? Na kogo mogą liczyć kobiety, a kto jest ich wrogiem? Jak poradzą sobie z przeciwnościami losu i co się jeszcze wydarzy? O tym w książce „Przez ucho igielne” autorstwa Wioletty Milewskiej.

Próba ratowania siebie

Autorka w tym tomie ukazała proces, w którym bohaterki zaczęły walczyć o siebie pomimo iż ich domowe środowisko było temu przeciwne. Z pewnością intuicja, czy też inne możliwości występujące dzięki nieodgadnionym funkcjom mózgu sprawiły, że stało się to zdecydowanie bardziej realne niż wcześniej. Osoby, które doświadczyły podobnych zdolności wiedzą, że jest to możliwe i być może kiedyś badania naukowe to potwierdzą. Niemniej zachowanie kobiet zaczęło powoli ulegać zmianie, a mężczyźni kolejny raz pokazali się z najgorszej strony. Obecnie coraz rzadziej słyszy się o takich problemach w miastach, a nawet występują przypadki odwrotne. Niestety tak pięknie i kolorowo życie nie wygląda na wsiach lub w zacofanych miejscowościach, gdzie dalej kobieta traktowana jest jako parobek przez mężczyzn i rodzinę ze starszego pokolenia. Toteż każdy przykład pokazujący walkę z patriarchatem i wyzyskiem ze strony rodziców jest warty uwagi, bo może pomóc komuś zmienić dotychczasowe życie.

Podsumowanie

Książka porusza tematy filozoficzne, medyczne, a nawet z czarną magią, a jest to zrobione w sposób przystępny dla każdego, dzięki czemu nawet dłuższe rozdziały czytały mi się z dużą przyjemnością i z zaciekawieniem, gdyż interesuje mnie taka tematyka, a że została zaprezentowana realistycznie, to tym bardziej wywoływała we mnie szereg różnych emocji. Ciekaw jestem, co wydarzy się w kolejnym tomie, a tenże należy czytać po zapoznaniu się z poprzednimi do czego namawiam. W tym przypadku mamy do czynienia z powieścią obyczajową, a problemy społeczne, które zostały poruszone zdecydowanie są nadal aktualne i wymagające refleksji. Piękna okładka przykuwa wzrok i wprowadza nas w poczucie tajemniczości. Gorąco polecam tę życiową historię, bo być może po jej lekturze zmienicie nastawienie wobec siebie lub najbliższych z waszego otoczenia.

Każdy z nas przynajmniej raz w życiu znalazł się w sytuacji bez wyjścia. Chcieliśmy usilnie coś zrobić, a to okazało się niemożliwe prawda? Ile razy słyszeliśmy od "życzliwych" głową muru nie przebijesz? Ja myślę, że nie ma rzeczy niemożliwych. Sporo zależy od nas samych. Od naszego nastawienia, determinacji w dążeniu do określonego celu. Owszem są sytuacje i zdarzenia, które wymagają od nas nie lada poświęceń. Wszystko zaczyna się w głowie...

"Uważaj, na co się zgadzasz,

na co pozwalasz innym.

W taki sposób dajesz

przyzwolenie na to,

jak będą z tobą postępować". Kaja Kowalewska

W Pietruchach szykują się zmiany. Dziewczyny postanawiają zawalczyć o siebie i być szczęśliwe. Nie będą w nieskończoność czekać na odpowiedni moment, bo ten może nigdy nie nadejść. Jeżeli nie teraz to kiedy?

Sylwia pomimo diagnozy postawionej przez lekarza nie załamuje się, wręcz przeciwnie zapisuje się na kurs tańca i postanawia z życia czerpać jak najwięcej.

Malwina cierpi na zespół stresu pourazowego i korzysta z pomocy psychologa. Została nauczona, że samemu trzeba rozwiązywać swoje sprawy, a nie wykorzystywać innych. Osoba, która tłumi wszystko w sobie, cierpi podwójnie.

Wiktoria przygląda się rozpadowi swojego związku. Postanawia się zbuntować, ma już dość bycia służącą. Ksawery nie dorósł do roli ojca i partnera.

Każda z dziewczyn posiada pewien dar. Wspólnie się wspierają i jedna przy drugiej trwają.

Kolejne spotkanie z bohaterkami mazurskiej wsi przyniosło zaskoczenie. Już samo to, że zrobiły krok w przód i postanowiły wyrwać się ze stuporu, zasługuje na podziw. Niestety mentalność ma to do siebie, że ciężko ją zmienić. Wiele spraw zostaje przemilczanych, brudy pierze się we własnym domu, a czas leczy rany. Tak było, jest i będzie. Zgwałcona kobieta otrzymuje łatkę, że jest sama sobie winna, bo ubrała się wyzywająco i sama kusiła. Rodzinne rytuały-bicie, kary. To jest takie nieświadome serwowanie innym tego, co się samemu przeżyło. I tak z pokolenia na pokolenie. Chyba że znajdzie się ktoś, kto w końcu to ukróci i pójdzie po rozum do głowy, że więcej z tego szkody niż pożytku. Są zachowania, które z automatu powtarzamy po rodzicach. Przez lata tolerujemy różne zachowania bliskich, nie zwracając uwagi na to, że tak nie można. Dopiero gdy opadną przysłowiowe "klapki" zauważamy to co jest widoczne gołym okiem. Dlaczego tak długo się na to godziliśmy? Czy to była miłość, zauroczenie czy może przyzwyczajenie?

"Podświadomość zawsze mówi prawdę, tylko my nie chcemy jej słuchać".

Uroki mieszkania na wsi tutaj wszyscy się znają i wszystko o sobie wiedzą, więc trzeba uważać, żeby nie stracić reputacji, bo co ludzie powiedzą.

Autorka zagłębia się w ludzką psychikę. Pokazuje to czego nie widać lub to, czego dostrzec nie chcemy. Bardzo podobała mi się interpretacja Biblii i nawiązanie do mitologii. Życie trochę podobne jest do gry. Znając dotychczasową trasę, można wybrać inną, ale pytanie, czy lepszą? Jakie przeszkody na nas czekają, tego nie wiemy. A jakie będzie zakończenie, zależy tylko od nas samych.

Nie powielajmy błędów naszych rodziców. Nie bądźmy tak jak oni. W życiu warto być sobą i napisać nowe zakończenie. Książka skłania do głębokich refleksji nad życiem, przemijaniem, nad tym co jest nam dane tu i teraz. Warto posłuchać intuicji i uwierzyć w siebie.

Polecam!

Wioletko dziękuję za egzemplarz do recenzji.

„Przez ucho igielne” to historia trzech kobiet, z których każda zmaga się z innymi problemami. Malwina została zgwałcona przez własnego męża, Sylwia nagle zapada na nieuleczalną chorobę a Wiktorii rozpada się związek. Żadna z nich nie zdaje sobie sprawy, że wszelkie przykre wydarzenia, które je spotykają to nie wina pecha, tylko życzenia pewnej zawistnej osoby. Jednak to wszystko, co ma miejsce zbliża do siebie kobiety, które próbują poradzić sobie z wszystkim, co los rzuca im pod nogi, a ich coraz częstsze spotkania sprawiają, że zaczynają słuchać swoich wewnętrznych głosów. Czy to pomoże im w tym, aby znowu zaznały szczęścia?

Szczerze to nie bardzo wiem, co mam napisać o tej książce, bo w moim odczuciu ona była zupełnie o niczym i zabrakło mi tutaj konkretnie poprowadzonego wątku. Na ponad pięciuset stronach autorka większość uwagi poświęciła analizie Pisma Świętego i ukazaniu podobieństw biblijnych do różnorodnych mitów i opowieści, a większość historii opierała się na rozmowie kobiet właśnie o tych podobieństwach a także analizie i tłumaczeniu słów pochodzących z greki, aby udowodnić, że dzisiejsze znaczenie niektórych wyrazów jest zupełnie inne od pierwotnego.

Bardzo przeszkadzał mi również zupełny brak akcji. Ja zdaję sobie sprawę, że jest to powieść obyczajowa, ale i w takich powieściach wartkie akcje są mile widziane. Za dużo uwagi poświęcono tutaj wewnętrznym przemyśleniom. Czytając książkę miałam wrażenie, że to po prostu zlepek luźnych myśli i pomysłów – brak było dopracowania.

Nie mogę powiedzieć, że autorka nie ma potencjału, gdyż były fragmenty, które bardzo mi się podobały, jednak liczne powtórzenia i krążenie wokół tych samych spraw zdecydowanie przechyliły szalę na niekorzyść tej pozycji.

Samo zakończenie również niewiele wniosło – kiedy już myślałam, że doczekam pięknego podsumowania i zwieńczenia wszystkich wydarzeń, to historia po prostu została ucięta i musimy domyślać się co dalej. Z bohaterami również jakoś specjalnie przez te wszystkie strony się nie zżyłam, a niektórych nawet nie mogłam zapamiętać. Były tak niewyraźnie wykreowane, że nie były w stanie przyciągnąć mojej uwagi i skupić się na nich.

Osobiście nie polecam. Czuję, jakbym zmarnowała swój czas przy tej lekturze. Szkoda, że w opisie książki nie jest zawarte, że kobiety te swoje wewnętrzne głosy i analizy opierają na studium Biblii. Ktoś, kto przygotowywał tę notatkę na okładce zrobił dobrą robotę. Szkoda, że sama książka tego nie obroniła.

Opowieść o trzech kobietach, które potykając się o życiowe kłody pod nogami, w końcu odnajdą złoty środek na swoje problemy. Intuicja, bo o niej mowa, podpowie jak nie upaść na kolana, a pełną parą i z podniesioną głową iść do przodu. Autorka pisze bardzo przystępnie, więc nie ma najmniejszego problemu z odbiorem powieści i tego co się w niej kryje. Ukazuje problemy, które tak po prawdzie mogą dotknąć każdego z nas. Malwina została zgwałcona przez męża. Nie umiem sobie wyobrazić w żaden możliwy sposób co przeżyła. Już samo zdarzenie robi mi gulę w gardle, a co dopiero spowodowany przez człowieka, któremu przecież się przysięgło. Sylwia walczy z chorobą i to z nią nawiązałam najmocniejszą, niewidzialną nić porozumienia. Czułam jej emocje, chciałam pocieszyć, wiedziałam, że nie wolno się poddać! I Wiktoria. Przytłoczona partnerem, który zrobił na mnie narcystyczne wrażenie, obciążając Bogu ducha winną kobietę, niemalże wszystkimi porażkami świata.

Jedyny mankament jaki pojawia się w tej książce, to chwilowe wywody, których można było nie wstawiać. Nie zmienią one jednak moje spojrzenie na tę opowieść, która naprawdę ujęła mnie za serce, mimo że to proste zdarzenia, które każdy z nas, mógł napotkać na swojej drodze. Nasze bohaterki są doskonale wykreowane i to one właśnie były najważniejsze. Głównym powodem ciężkich traum naszych pań, niestety są mężczyźni. Nie wrzucam nikogo do jednego wora, nie zrozumcie mnie źle, ale w tej powieści jest ten aspekt mocno zaakcentowany. Łączy je to dogłębnie, ale również zbliża je determinacja, by odmienić los i nie dać się pokonać złej passie.

Jednym z głównych tematów bohaterek, przy ich wspólnych spotkaniach okazuje się być Bóg. Wiara tutaj jest wyłożona jak kawa na ławę i nie powiem, dość mocno się wkręciłam w owe rozważania. Były konkretne, spójne i nie ciągnęły się w nieskończoność. Fabuła wbrew pozorom jest prosta i składna, mimo że ja z wiarą nie obcuję jakoś szczególnie blisko, może dlatego też, tę wątki wydały mi się być nad wyraz interesujące. Nie ukrywam też, iż odniosłam wrażenie, że powieść jest specyficzna. Odbieramy ją albo pozytywnie, albo negatywnie i poniekąd nie ma nic pośrodku. Finalnie, najlepiej, aby każdy indywidualnie wyrobił sobie zdanie o tym właśnie tytule.