Przewodnik lesbijki po katolickiej szkole

Recenzja

[współpraca barterowa @weneedyabooks ]

“-Dlaczego Bóg stworzył mnie takiego, skoro nie chce mnie zaakceptować w tej formie, co?”

Szesnastoletnia Yamilet to nowa uczennica w katolickiej szkole. Jest tam jedną z niewielu meksykańskich nastolatków. Nie chce, aby ktokolwiek się dowiedział, że jest lesbijką. Idąc do nowej szkoły ma kilka celów - chronić swojego brata, sprawić, że jej mama będzie z niej dumna oraz nie zakochać się. Ciężko jednak udawać osobę hetero, kiedy nowa przyjaciółka imieniem Bo jest tak otwarta w kwestii swojej orientacji. Dodatkowo jest kochana, urocza i absolutnie cudowna. Yamilet ma jednak w głowie, że jeśli jej mama dowie się prawdy, może być źle. Mieszanka tak intensywna, doprawiona genialnymi dialogami. Osoba autorska poruszyła tutaj takie kwestie jak traumy religijne, obawa przed odrzuceniem ze strony najbliższych, brak akceptacji w społeczeństwie, rasizm czy temat zdrowia psychicznego. Jednak pomimo tego, że książka momentami jest naprawdę bolesna to pojawia się tutaj dużo niesamowicie uroczych momentów, które sprawiły, że uśmiechałam się do książki w czasie czytania. To co jak dla mnie zasługuje na duży plus to sposób w jaki zostały ukazane tutaj relacje pomiędzy bohaterami, a także ich wpływ na główną bohaterkę. W szczególności chodzi mi o relacja Yami z bratem, z Bo, z jej matką i ojcem. Nie zawsze łatwe, czasem pełne bólu, niezrozumienia, ale opisane w bardzo realistyczny sposób. Na przestrzeni książki możemy zobaczyć jakie zmiany w nich następują. "Przewodnik lesbijki po katolickiej szkole" to jedna z przyjemniejszych młodzieżówek, jakie czytałam. Porusza sporo istotnych treści, jak poszukiwanie własnej tożsamości, problemy z (samo)akceptacją, nadmiar obowiązków, niesprawiedliwość społeczna, wpływ wiary na głoszone poglądy, konieczność podejmowania ważnych decyzji w młodym wieku. To tytuł uświadamiający, jak ciężko jest młodym osobom stawić czoła wymaganiom społecznym, zwłaszcza kiedy odstaje się od ideału. Jednak najważniejsze jest poczucie własnej wartości i wsparcie ze strony bliskich osób bez tego nikt za długo nie pociągnie. W końcu każdy z nas jest ważny i wyjątkowy, więc zasługuje na miłość. Pióro autorki niezwykle przypadło mi do gustu! Jest bardzo przyjemne i lekkie, bardzo szybko czyta się treść i totalnie jesteśmy wciągnięci w tą historię przez co nie chcemy odkładać jej na później. Przepadłam dla tej historii, dla tych bohaterów i dla tej fabuły, która gołym okiem widać, że została dopracowana i dopięta na ostatni guzik.

“Odrywam wzrok od jej boskiego ciała i zadaje sobie w myślach pytanie: CZDH? Co zrobiłaby dziewczyna hetero?”

Takiej książki potrzebują dzisiejsi nastolatkowie. Taka książka powinna być lekturą obowiązkową dla wszystkich rodziców. Książka Sonory Reyes jest w stanie zdziałać wiele dobra i pomóc wielu osobom. To odważna, szczera i ciepła historia, która otwiera oczy i edukuje. Daje wsparcie, nadzieję i poczucie, że nie jest się samym, że wszystko jest z nami w porządku.

“Przewodnik lesbijki po katolickiej szkole” czyli książka, o której pewnego czasu było bardzo głośno. Zaintrygowała mnie ona swoją okładką i opisem już w okolicach premiery i szczerze mówiąc nie wiem, dlaczego wcześniej po nią nie sięgnęłam.

Yamilet wraz z bratem Cesarem przenosi się do katolickiej szkoły. Są tam jedynymi z nielicznych meksykanów wśród bogatych, białych nastolatków. Co więcej, Yami jest lesbijką. A to w katolickiej szkole nie jest uznawana za zaletę, dlatego za wszelką cenę stara się to ukryć.

„Zastanawiam się, jak to jest być z kimś naprawdę. Może któregoś dnia się dowiem. Liczę jedynie na to, że będzie trochę prościej niż teraz.”

[Współpraca reklamowa @weneeya @wydajenamsie ]

Już na samym początku spodobała mi się relacja Yami i Cesara. Mogłoby się wydawać, że są dla siebie jedynym wsparciem, ponieważ ze strony mamy czuła duże niezrozumienie. A najbardziej bolały ją momenty, w których czuła, że kobieta faworyzuje Cesara, a nią się nie interesuje. Jednak najbardziej zdenerwowało mnie to, czego wymagała od nastolatki. Yami miała tylko szesnaście lat i musiała zarabiać na swoje czesne do szkoły, a co najgorsze za utratę pracy została ukarana.

“Przewodnik lesbijki po katolickiej szkole” jest historią o akceptowaniu siebie. A nawet pokochaniu. Pokazuję, że nie jest to łatwy proces, szczególnie jeśli otacza nas społeczeństwo, które narzuca jakieś określone działania i z góry skreśla za "inność". I ta pozycja właśnie pokazuje skutki okazywania braku zrozumienia drugiej osoby.

Akcja w książce nie jest za szybka ani za wolna. Wręcz płynie w idealny sposób. Bardzo przypadło mi do gustu, że znalazło się w niej dużo miejsca na uczucia bohaterów czy popełnianie błędów. Dodało to realności całej historii. W końcu jaki człowiek a już w szczególności nastolatek ich nie popełnia? W dodatku wyrazista kreacja wszystkich postaci umożliwiła mi zbliżenie się do nich i zaangażowanie w ich losy.

Lekki i ciekawy styl pisania osoby autorskiej spowodował, że nie mogłam oderwać się od historii. Musiałam skończyć ją jak najszybciej. A przede wszystkim znaleźć odpowiedzi na nurtujące mnie pytania. Jestem pod wrażeniem jak zostały poprowadzone trudne i drażliwe tematy, takie jak rasizm, homofobia czy myśli samobójcze. Ale i również inne istotne tematy.

Bardzo spodobał mi się wątek poboczny, w którym jest możliwość dokładniejszego poznania Cesara. Z chęcią przeczytałabym osobną historię o nim. Polubiłam go i to bardzo. I szczerze nawet nie wiem czy nie bardziej niż Yami. 🫣

Jednak mimo, że książka przypadła mi do gustu, wiem że nie zostanie ona ze mną na długo. I, że prawdopodobnie w najbliższym czasie nie sięgnę po nią ponownie. Nie poczułam aż tak silnego przywiązania do tej historii.

I jak najbardziej polecam zapoznać się z tą pozycją. Moim zdaniem jest tego warta, ale pamiętacie proszę aby przed lekturą dokładnie przeczytać informacją od osoby autorskiej zamieszczona na początku książki. Zawiera ona dokładniejsze Ostrzeżenie o wrażliwych teściach.

"Przewodnik lesbijki po katolickiej szkole" autorstwa Sonora Reyes to książka, o której było bardzo głośno. Nie ukrywam, że mnie również zaintrygowała okładka, a tytuł długo siedział mi w głowie. Cieszę się, że nadarzyła się okazja na zrecenzowanie tego tytułu i mogłam poznać Yamilet- główną bohaterkę książki.

Yami poznajemy w momencie, gdy wraz z bratem zmieniają szkołę na katolicką. Ona- lesbijka, świeżo po zakończeniu związku. On- zmuszony do zmiany szkoły ze względu na ciągle bójki.

Już na początku bardzo spodobała mi się ich relacja. Wydaje mi się, że Cesar to jedyna osoba, na którą Yami mogła liczyć. Ze strony matki czuć było duże niezrozumienie. Nie podobały mi się wymagania jakie stawiała swojej córce- szlaban za stratę pracy, konieczność zarobienia na własne czesne, pójście do szkoły z bratem żeby jego pilnować... A przecież to raptem szesnastoletnia dziewczyna... Duży minus za faworyzowanie syna... nie polubiłam tej kobiety, dla mnie była niezwykle irytująca, ale może to znak, że jej postać została dobrze wykreowana.

Z kolei ojciec? Z początku duży plus... Mimo, że został zesłany do Meksyku, czuć było jego obecność, wsparcie dla córki. Wraz z poznawaniem tej historii jego obraz zupełnie się zmienił. To jak zareagował na wieść o problemach syna, czy o orientacji córki- poniżej krytyki.

Szkoda mi było głównej bohaterki, bo przed każdym musiała udawać kogoś, kim nie jest. Nawet własnej matce nie mogła powiedzieć prawdy o swojej orientacji... W katolickiej szkole przedstawienie się jako lesbijki, również nie wchodziło w grę. Yami mierzyła się również z rasizmem. Zmieniając szkołę, okazało się, że jest zdecydowanej mniej uczniów czarnoskórych i niemal wszyscy są "biali". Bardzo podkreślała, że nie toleruje rasizmu, jednak wydaje mi się, że działało to tylko w jedną stronę. Ona nie akceptowała komentarzy dotyczących jej ciemnego koloru skóry, natomiast sama zachowywała się niestosownie do osób białych, wkładając ich do jednego worka.

Poruszony został również temat depresji i próby samobójczej. Jeżeli dla kogoś to trudny temat, należy zastanowić się nad czytaniem tej książki.

Gdybym miała ją oceniać, to zdecydowanie ogromny plus za końcówkę. Jako całokształt, nie wszystko mi się podobało. Tak jak pisałam - duży minus za zachowanie Yami względem "białych".

"[motyla nóżka] mnie całe to piętnowanie czyjegoś wyboru o niewychodzeniu z szafy. Obrzuca się nas gównem, bo przecież "żyjemy w kłamstwie", podczas gdy tak naprawdę chcemy po prostu normalnie funkcjonować. Nie chcę, aby wszyscy bliscy mi ludzie zaczęli się ode mnie sukcesywnie odwracać. Nie chcę, żeby moja własna rodzina się mnie wyparła i wyrzuciła z domu. To się nazywa instynkt samozachowawczy, a nie obłuda. Nie jestem nikomu winna prawdy i będę otwarcie mówić o swojej seksualności tylko wtedy, kiedy poczuję się na to w pełni gotowa. Niewykluczone, że nie nastąpi to już nigdy, [motyla nóżka], więcej."

☆☆

"– Dla­cze­go Bóg stwo­rzył mnie ta­kie­go, skoro nie chce mnie za­ak­cep­to­wać w tej for­mie, co?"

Niezwykle wartościowa książka, którą powinien przeczytać każdy młody człowiek, bez względu na orientację seksualną.

Opowieść o dorastaniu, szukaniu własnej drogi oraz sile i determinacji w dążeniu do tego, by pozostać sobą.

Yamilet, jej rodzina i przyjaciele, trochę nas emocjonalnie przeczołgają, będzie śmiech ale też i łzy, ale nie obawiajcie się bo całość mimo wszystko jest w odbiorze dosyć lekka.

W założeniu " Przewodnik lesbijki po katolickiej szkole" to pozycja skierowana raczej do młodszego odbiorcy, ale moim skromnym zdaniem, oczaruje każdego kto po nią sięgnie.

Uwierzcie mi też na słowo, że Yami to bohaterka, która musicie poznać, pokochacie tę dziewczynę od pierwszej strony.

Autentyczna i wielowymiarowa, nie przegapcie tej historii.

"Przewodnik lesbijki po katolickiej szkole" to niezwykle interesująca powieść poruszająca w sumie nadal kontrowersyjne w dzisiejszych czasach tematy - kwestie rasizmu, orientacji seksualnej czy poczucia religijnego. Bohaterka - Yamilet Flores - zabiera nas w podróż po nowej szkole - oczywiście katolickiej, podczas gdy ona nie jest zbyt wierząca, zdominowanej przez uczniów rasy białej, gdy ona również do takiej nie należy, a przede wszystkim zaściankowej - podczas gdy dziewczyna zmaga się z coming-out'em. Rayes stworzył coś nieprawdopodobnego - z pozoru zwykłej i wręcz przereklamowanej opowieści sprawił, że czyta się to przyjemnie i żaden wątek nie wydaje się być wepchniętym na siłę: wszystko do siebie pasuje, a motywem przewodnim jest miłość - tak potrzebna w dzisiejszych czasach.