Przerwana gra

🎹 „To jest przecież Chopin. To jest konkurs, jakżeż go nie słuchać!” Czy wiesz z jakiego filmu pochodzi ten cytat? Mała podpowiedź, to klasyka polskiego kina 🙂

A propos konkursu … tej jesieni czeka nas XIX Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina, wydarzenie, które elektryzuje nie tylko Polskę, ale cały muzyczny świat.

I właśnie ten konkurs staje się główną sceną thrillera „Przerwana gra”. Wyobraź sobie atmosferę warszawskiej Filharmonii, skupienie uczestników, dźwięki Chopina unoszące się w powietrzu… a teraz dodaj do tego lęk, niepewność i groźbę terrorystycznego ataku. Brzmi jak dysonans? Właśnie na tym kontraście oparta jest fabuła.

Tempo akcji jest tu jak w Etiudzie Rewolucyjnej, szybkie, dramatyczne, pełne napięcia. Nie ma miejsca na nudę, bo gdy jedni walczą o awans do kolejnego etapu, inni muszą rozgryźć, dlaczego to muzyczne wydarzenie stało się celem zamachu.

Dla tych którzy nie są zapoznani z tematem, konkurs ten trwa około trzech tygodni, składa się z trzech etapów i finału, podczas którego wytypowani uczestniczy wykonują Polonez-Fantazja As-dur op. 61 oraz jeden z dwóch koncertów Chopina e-moll op.11 lub f-moll op. 21 z orkiestrą symfoniczną (tak będzie w tym roku, bardzo mnie cieszy fakt, że autor zwrócił na to uwagę, do tej pory w finale wykonywano tylko koncert).

„Przerwana gra” to książka, w której Chopin spotyka Jamesa Bonda. Trochę tu sensacji, kryminału, thrillera, jest wątek romantyczny i przyznaję, że akurat ten nie jest moim ulubionym... wręcz sprawił, że poczułam lekki zawód, on po prostu mi tu nie grał, był jak dysonans w melodii. To opowieść o tremie, pasji, strachu i niebezpieczeństwie, a jednocześnie hołd dla niezwykłego wydarzenia, jakim jest Konkurs Chopinowski. Przygotuj się na szybkie ujęcia, szybkie tempa, i dynamikę forte fortissimo. Jest tu dużo, mocno, silnie, i głośno...

Czytałam tę książkę pełna ekscytacji i uczucia jakbym siedziała w Filharmonii podczas 3-go etapu i słuchała uczestników tych, którzy już są tak blisko finału... na tym etapie wszyscy grają doskonale, ale nie wszyscy wygrywają, tak jak nie każdy wątek stał się mi bliski.

Uważajcie na tę książkę. Jest bardzo podstępna. Na początku obiecuje, że nie wciągnie z kopytami, a potem niepostrzeżenie wciąga i nie wypuszcza do ostatniej strony.

O 4.30 nad ranem odetchnęłam, bo cała tajemnica się wyjaśniła i pomyślałam, że czas spać. Nic bardziej błędnego. Okazało, że to znowu podstęp, że jeszcze kilkadziesiąt stron, bo to, co przeczytałam, wcale nie było rozwiązaniem i zakończeniem sprawy. Złapała mnie przy niej 5.30 i śpiew ptaków za oknem.

Lubię książki, które wymykają się wszelkim szufladkom. Taka właśnie jest „Przerwana gra”. Kryminał, thriller szpiegowski, romans. Są pościgi, strzelanina, muzyka, narastające napięcie i tajemnice.

Do przeczytania skłoniło mnie informacja, że akcja dzieje się podczas Konkursu Chopinowskiego. Wydawało mi się, że będzie to moje pierwsze spotkanie z książką Wojciecha Nerkowskiego, a potem mój wzrok powędrował na półkę, gdzie zobaczyłam dwie książki „Koniec scenarzystów” i „Zdrada scenarzystów”. Przypomniałam sobie, jak się zaśmiewałam przy ich czytaniu. Teraz czas na uzupełnienie lektury książek tego autora.

Dwoje młodych agentów ABW jedzie sprawdzić zgłoszenie pewnej starszej pani, że zamieszkali u niej terroryści. Podczas wydawałoby się rutynowej kontroli ginie agentka, a towarzyszący jej Borys Nowak zostaje ranny. Śledztwo wykazuje, że zamachowcy wzięli na cel pianistów Konkursu Chopinowskiego. Rozpoczyna się śledztwo, a Borys zostaje ochroniarzem przystojnego Włocha, który teoretycznie nie ma szansy na zwycięstwo. Zadanie wydaje się nudne, tymczasem zaczyna być coraz bardziej zajmujące. Borysowi zaczynają towarzyszyć coraz mocniejsze emocje… Czy uda mu się ocalić osobę, która staje się tą najważniejszą w swoim życiu?

Idealny materiał na film. Scenariusz jest już niemal napisany. Krótkie rozdziały są jak filmowe sceny z klapsem. Postaci wyraziste, świetnie napisane. Współczesny polski Nowak Borys Nowak, agent wywiadu, który oczarowuje nie tylko kobiety, ale też i mężczyzn. Pikanterii dodaje tej powieści miłość i to ta dla konserwatystów będąca tematem tabu.

Całość jest w pełni przemyślana przez autora i nie znalazłam słabego punktu. Zakończenie mnie zaskoczyło. Spodziewałam się zupełnie innego rozwiązania sprawy. To także mnie utwierdziło, żeby na własny użytek zmienić tytuł na „Fascynującą grę”. Już nie mogę doczekać się drugiej części przygód Borysa Nowaka, które przeżywać będzie we Włoszech.