"Patrząc dzisiaj chłodnym okiem dojrzałego mężczyzny na życie młodych Polek w Indiach, muszę przyznać, że prawdopodobnie żaden z nas, chłopaków, nie zdawał sobie wtedy sprawy, jak odważne i twarde dziewczyny nam towarzyszyły. Z młodzieńczą nonszalancją traktowaliśmy jako coś oczywistego, na przykład wyjazd z kilkoma kilogramami złota do Kalkuty czy New Delhi."

"Przemytniczki złotych kości" to zdecydowanie interesująca opowieść w formie reportażu, która przeniesie Was w kilka miejsc na ziemi. Będziecie podróżowali z brzydkiej, brudnej PRL-owskiej Polski do Indii czy Singapuru. Nie sami, a w towarzystwie kilku kilogramów złota czy sprzętem elektronicznym. Czy było to bezpieczne? Na pewno nie. Czy ludzie działający w przemycie wiedzieli na co się piszą? Z całą pewnością. Czy można było na tym zarobić dobre pieniądze? Zdecydowanie jak na tamtejsze czasy.

Bohaterami tejże książki są kobiety. Kobiety, które chcą wyrwać się z szarej rzeczywistości, która codziennie je przygniata, dusi, nie chce puścić. Znajdują złoty środek i to dosłownie. Złoto. Złoto, które można wywozić do innego kraju, które sprawi, że portfel wypełni się dolarami, spłaci się długi, kupi mieszkanie, zapewni się rodzinie lepszy byt lub po prostu będzie korzystać się z życia.

Mamy tu kilka bohaterek i każda wyróżnia się odwagą, której niejednemu z nas brakuje. Nie wyobrażam sobie samotnie lecieć na wschód, gdzie na lotnisku czy zielonej granicy mogliby mnie zatrzymać i trafiłabym do więzienia na kilka miesięcy albo i lat. Bo jednak nie lecisz sama, a ze złotem "pod pachą".

Nie czytałam poprzedniej książki autora "Spowiedź Hana Solo. Byłem przemytnikiem w Indiach". Z jednej strony żałuje, z drugiej zawsze kibicuje tej kobiecej stronie. Taka solidarność 😉 Pan Cezary Borowy naprawdę przedstawił kawałek nietuzinkowej historii, która nadawałaby się na ekranizację. Zaczynając od tego, jak narodził się pomysł, by zostać przemytnikiem lub dzięki komu się tego podjęto, przygotowanie do lotu, sam jego rejs, przedarcie się przez celników. Jakie ryzyko czyha na każdą osobę, która nielegalnie przemyca towar, jakie emocje temu towarzyszą, co się dzieje w głowie człowieka. I najsmutniejsze, jak wygląda życie w więzieniu, tu Tihar Jail w New Delhi.

Można by dużo pisać o tej książce. Są tu także wzmianki o historii religii, kulturze, oryginalne listy pisane z więzienia przez pewną Anię, zdjęcia, także jest to naprawdę ciekawy zbiór wiedzy na temat tak intrygujących ludzi.

Będą czytelnicy, którzy docenią historie bohaterek, które chciały zaznać lepszego dla siebie życia. Które miały dość swojego kraju duszącego się szarą rzeczywistością, które będąc np. w Singapurze, zaznawały innego życia, innej mentalności - czystości, kolorów, spokoju. Będą też tacy, którzy powiedzą, że to co robiły było nieodpowiedzialne, że same pchały się do więzienia. Każdy wyrobi sobie zdanie na ten temat.

"Przemytniczki złotych kości" wciągną Was do świata, którego nie znacie. No chyba że byliście przemytnikami w latach osiemdziesiątych 😉 Autor przekazuje naprawdę ogrom wiedzy dotyczący przemytu i ludzi, którzy w tym uczestniczyli. Rozmowy z bohaterkami intrygują najbardziej na równi z listami pisanymi w więzieniu. Książka zaskoczy i jest warta przeczytania. O tym nie mówi się na co dzień. Ja nie miałam pojęcia o przemytnikach złota. O polskich przemytnikach. Dlatego też polecam wszystkim i każdemu z osobna, by sięgnąć po tą złotą historię.

W tamtym roku miałam wielką przyjemność przeczytać książkę pt. "Spowiedź Hana Solo. Byłem przemytnikiem w Indiach", która zrobiła na mnie duże wrażenie. Kiedy dowiedziałam się, że autor pokusił się o kontynuację, wiedziałam, że czeka mnie czytelnicza uczta. I nie zawiodłam się!

"Przemytniczki złotych kości" to kobieca strona pierwszej opowieści. To historia tych dziewczyn, które zajmowały się przemycaniem towarów w Indiach w latach 80-tych i 90-tych. Kobiety te głównie przerzucały złoto na różne pomysłowe sposoby. Jakie? O tym musicie przekonać się sami:)

Ta powieść to niesamowita przygoda, niezwykle barwna. Już sama egzotyka takich miejsc jak Bangladesz, czy Singapur robi wrażenie. Jest to opowieść o niezwykle odważnych, ciekawych ludziach, którzy potrafili zaryzykować, rzucić wszystko i wyjechać do nieznanego kraju. Jedni robili to dla zarobku, inni dla adrenaliny. Każda z bohaterek "Przemytniczek złotych kości" ma swoją niepowtarzalną historię i cel, który dzięki przemytowi realizują. Niestety, czasem płacą za swoje marzenia wysoką cenę. Anna Lotówka, Francuzka, Mata Hari, Basia Obserwatorka, to kobiety odważne, które nie bały się zaryzykować, aby zmienić swoje życie na lepsze.

"Przemytniczki złotych książki" to niezwykłe świadectwo ich życia, które czyta się jednym tchem. Książka napisana jest plastycznym, lekkim i barwnym językiem. Nie brak tutaj ciekawych i zabawnych sytuacji, a także dramatycznych chwil. Fakty i ciekawostki dotyczące kultury, religii, życia w egzotycznych krajach świetnie dopełniają całą historię.

Jestem wdzięczna autorowi, p. Cezaremu, za możliwość przeczytania tej niezwykłej powieści.

Dobra lektura!

Zapraszam do bardzo ciekawej powieści przygodowej "Przemytniczki złotych kości"

@[Adres usunięty]y.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu TBR oraz autorowi @[Adres usunięty]y.

Lektura ukazuje nam świetnie zorganizowaną grupę studentów, która zajmuje się przemytem w Indiach, Nepalu, Singapurze i Bangladeszu. Przez Nepal przemycają złoto, elektronikę, a w drugą stronę banknoty i odzież. Przemyt złota dla niektórych to rutyna, nie denerwują się, traktują to jako pracę. Względem siebie mają sympatię i zaufanie. Credo przemytnika to "przecież mnie się zawsze udaje". Pieniądze zarabia się szybko, ale za przyłapaniu z dużą ilością waluty można trafić do więzienia. Dowiemy się szczegółów w jaki sposób odbywał się przemyt. Co zrobić, żeby złoto nie dzwoniło na bramkach? Mamy autentyczne listy przemytniczki z więzienia indyjskiego Anny Lotówki. W więzieniu ludzie mają lepsze warunki niż ludzie na ulicy - bezdomni. Jak potoczą się losy aresztowanych na dworcu kolejowym? Czy można mieć trzy paszporty z różnych krajów?

Autorowi książki @[Adres usunięty]y bardzo znane są Indie, mieszkał tam 3 lata, był przemytnikiem, wcześniej debiutował reportażem "Spowiedź Hana Solo. Wspomnienia są autentyczne. Obecna książka ma być "dziewczyńska " i jest. To z relacji przemytniczek dowiadujemy się, w jaki sposób odbywał się przemyt. Książka bardzo mnie wciągnęła. Mamy piękny opis Singapuru, New Delhi, tajemnicę buddyjskich posągów, historię Buddyzmu. Bliżej poznajemy Hinduizm, najstarszą religię świata. Czym jest naturalnie produkowany kadżal? Książka ma także piękne zdjęcia. Zachęcam wszystkich do sięgnięcia po tę niezwykłą lekturę.

W swojej pierwszej książce "Byłem przemytnikiem w Indiach" Cezary Borowy opowiadał nam o swoim sposobie na zarobek w czasach PRL. Tym razem również poznamy sposób na "wzbogacenie się" w ciężkich czasach komuny, jednak naszymi przewodniczkami będą kobiety. Wiecie jak przemycić przez granicę pięć kilogramów złota ? Z pewnością nie, ale nie jeden z Was chciałby wiedzieć.

"Przemytniczki złotych kości" to niezwykle wciągający i bardzo ciekawy reportaż o kobietach, które przemycały towar z Indii, Nepalu, Bangladeszu i Singapuru. Mata Hari, Anka Lotówka, Kriszna, Basia Obserwatorka, Szachistka, Ewa Okulistka, Francuska przemycały złoto przez granicę w podeszwach butów czy bateriach od kamery. Autor na podstawie ich wspomnień stworzył kawał rzetelnego reportażu. Kobiety te niejednokrotnie ryzykowały życiem, lądowały w więzieniu, czego dodowem są listy jednej z nich pisane zza krat więzienia w Azji Południowej Tihar Jail w New Delhi. Warunki jakie tam panowały zdecydowanie odbiegają od standardów. Jednak mimo tych niedogodności, tęsknoty za rodziną, strachem co będzie, miewały i dobre dni, potrafiły wspierać się wzajemnie i nie pozostawały obojętne na tragedię innych. Dodatkowym plusem są zamieszczone przez autora ciekawostki o Indiach, kulturze kraju, religii, okraszone pięknymi fotografiami.

"Przemytniczki złotych kości" to historia kilku kobiet, które w czasach komunistycznych chciały odmienić swój los. Dzisiaj to kobiety, które nie żałują decyzji, jakie podjęły w młodości. Książkę, mimo sporej objętości, czyta się naprawdę dobrze i szybko. Autor potrafi zaciekawić czytelnika. Polecam z całego serca, to reportaż wart uwagi.

Dziękuję pięknie Autorowi za możliwość przeczytania książki i z niecierpliwością czekam na kolejne.

Złoto jest nieodłącznym atrybutem hinduskiej tradycji narodowej i religijnej. Od wieków jest ściśle powiązane z kulturą i religią a sami Hindusi traktują je jako symbol dobrobytu i szczęścia. Szacuje się, że w posiadaniu mieszkańców Indii znajduje się 18 tysięcy ton złota. Jest to więcej niż jedna dziesiąta złota znajdującego się na całym świecie.

Dwa lata temu Cezary Borowy wydał książkę „Spowiedź Hana Solo. Byłem przemytnikiem w Indiach” w której to opisał działającą w latach 80-tych polską społeczność przemytniczą, do której zresztą sam należał. Nie byli to żadni mafiozi jak można by sądzić, a zwykli młodzi często dobrze wykształceni ludzie, którzy chcieli się wyrwać z szarej rzeczywistości PRL-u. Tym razem postanowił oddać głos kobietom, które podzieliły się z nim swoimi wspomnieniami z tamtego okresu.

„Przemytniczki złotych kości” to opowieść kobiet, które często z fałszywymi paszportami podjęły się niebezpiecznej profesji przemytu złota z Singapuru do Indii. Mata Hari, Kriszna, Anka Lotówka, Basia Obserwatorka, Szachistka, Francuzka czy Ewa Okulistka zdradzają po raz pierwszy, jak ich oczami wyglądało życie przemytniczek złota w Indiach. Zastanawiając się jak wyglądał taki przemyt nim przeczytałem ten reportaż, wyobrażałem sobie kobiety obwieszone złotą biżuterią lub poukrywaną po walizkach. Jakież było moje zdziwienie gdy okazało się że jednorazowo kobieta przemycała nawet 4kg kruszcu!! Nie chcę Wam zdradzać tutaj jakim sposobem to robiły ale naprawdę jestem pod wrażeniem nad pomysłowością ale też odwagą. Musiały one mieć nerwy z żelaza (a może ze złota) by podczas kontroli nie spanikować, a czytając przekonacie się sami że nieraz balansowały na granicy. Cóż raz się nie udało i jakie były konsekwencje wpadki to już sami się przekonacie. Co do pomysłowości przemytników to wspomnę tylko o pewnym Polaku który postanowił zbudować fabrykę by rozpuszczać złoto i przemycać je w płynie. Czy mu się udało? Sprawdźcie sami.

Książka jest pełna barwnych opowieści dotyczące przemytu, które dostajemy z pierwszej ręki. Znajdziemy też tutaj sporo osobistych przeżyć naszych bohaterk, niekiedy często dramatycznych. Nie zabrakło też wielu ciekawostek o samych Indiach, które przy pierwszej książce tak bardzo mi się spodobały.

Jednak to co mnie najbardziej urzekło w tej książce i wspomnieniach Polek, to opublikowane listy z największego więzienia Azji Południowej Tihar Jail w New Delhi, które wysyłała z, jedna z bohaterek tej książki a zostały one odnalezione po latach. Zabierają one nas do świata jakiego nie znamy, pełne barwnych historii więziennych, często zabawnych ale też tęsknoty za rodziną a czasem i strachem o przyszłość. Warunki bytowe, które wyłaniają się z listów, delikatnie mówiąc odbiegają daleko od standardów. Cele w których toaletę pełniła zwykła dziura w podłodze, ciągły deficyt wody to tylko nieliczne niedogodności z jakimi musiały radzić sobie Polki podczas pobytu w więzieniu. Mimo tego, można zaobserwować ich zaradność by chociaż trochę pobyt w nim był do wytrzymania i udało zachować w sobie człowieczeństwo. Same nie mając wiele, nie pozostawały też obojętne na tragedię innych i w miarę możliwości próbowały pomóc współosadzonym.

„Przemytniczki złotych kości” to pasjonujące historie kobiet, które czasem też szalone próbowały odmienić swój los w komunistycznym kraju zajmując się niebezpiecznym przemytem złota w Azji. Jeśli ciekawi was jak się udało im przeżyć w Indiach żyjąc często na krawędzi z groźbą na karku wieloletniej odsiadki i z tęsknotą za rodziną pozostawioną w kraju, to sięgnijcie po tą książkę a na pewno się nie zawiedziecie.