Projekt Rosie

Ludzi zwykle ciężko rozgryźć, ponieważ potrafią zaskoczyć nieprzewidywalnością. Często zmieniają zdanie, wpadają w skrajne emocje, a ich dobre nastawienie może nagle ulec zmianie po, na przykład, nieudanym kontakcie z wyjątkowo upierdliwym klientem.

Don Tillman, genetyk na uczelni w Melbourne w Australii, może uchodzić więc za jednego z niewielu ludzi, których rozgryźć jest nadzwyczaj łatwo. Ma ustalony porządek dnia, jaki sumiennie przestrzega, tylko czasami nanosząc stosowne poprawki do harmonogramu w zależności od wystąpienia naprawdę nagłej sytuacji (zwykle za tymi zmianami stoi inny człowiek, który spóźnił się na spotkanie lub całkowicie je odwołał). Prowadzi Ujednolicony Program Posiłków, w każdy dzień tygodnia jedząc tę samą potrawę - to rozwiązanie posiada aż osiem zalet, [Adres usunięty]. standaryzację listy zakupów, minimalizację strat czy zdrową, zbilansowaną dietę zaplanowaną z dużym wyprzedzeniem. Ma zadowalającą pracę na uczelni, prowadzi badania genetyczne, posiada aż dwoje przyjaciół i co niedziele rozmawia z matką.

W rzeczywistości Don Tillman jest człowiekiem, którego rozgryźć jest niezmiernie trudno. Może i tworzy harmonogramy, nie potrafiąc żyć spontanicznie, ale wiele trudności przysparza mu kontakt z drugim człowiekiem. Nie potrafi prowadzić small-talku, nie zna ironii, nie rozróżnia sarkazmu, wszystko odbierając dosłownie. Przede wszystkim Don nie umie określać emocji rozmówcy, przez co często pakuje się w kłopoty lub wywołuje lawinę śmiesznych sytuacji. Zwłaszcza podczas kontaktu z kobietami.

Co więc nagle skłania Dona do utworzenia Projektu "Żona" w celu znalezienia odpowiedniej towarzyszki na resztę życia? Chyba ma już dość nieudanych randek, dlatego robi coś, co osoba pokroju Dona robi najlepiej: wprowadza odpowiednie kwestionariusze, co chwila je ulepszając i uszczegóławiając, a potem rozsyła je po Internecie. Teraz wystarczy tylko czekać aż idealna kandydatka na żonę znajdzie się sama.

W międzyczasie do gabinetu Dona przychodzi roztrzepana Rosie - barmanka, która prosi o pomoc w zidentyfikowaniu biologicznego ojca, tworząc tym samym nowy projekt. Czy poszukiwanie ojca wpłynie w sposób oczywisty na poszukiwanie żony?

Projekt "Rosie" to tom otwierający trylogię o Donie Tillmanie i zarazem niesamowicie wciągająca historia pełna zabawnych oraz wzruszających momentów. Czytelnicy z zapartym tchem śledzą losy głównego bohatera, często kręcąc z politowania głową nad wyborami Dona, a innym razem współczując mu braku umiejętności poprawnego zachowania się w społeczeństwie.

Fabuła prowadzona jest w sposób dynamiczny, choć zawiera multum przemyśleń życiowych Dona, nierzadko wymienianych punktowo. Autor posługuje się misternym językiem, idealnie pasującym do intelektu bohatera oraz towarzystwa, w jakim się obraca (profesorowie, doktorzy czy psycholodzy). Dopiero nadejście Rosie, wkroczenie z buciorami zwyczajnej, nieco szalonej dziewczyny wprowadza ogromny chaos w uporządkowany system. Od tej chwili akcja nabiera rozpędu i obfituje w niesamowicie zabawne wydarzenia. Wiele razy popłakałam się ze śmiechu.

Projekt "Rosie" dodatkowo pokazuje funkcjonowanie osoby z zespołem Aspergera, jest więc wyjątkowo mądrą i nieszablonową propozycją. Nigdy nie czytałam równie oryginalnej książki, doskonale skupiającej się na uczuciach osób niejednokrotnie wykluczanych ze społeczeństwa z powodu swojej inności.

Zdecydowanie polecam poznać Dona Tillmana w całej okazałości, bo będzie to spotkanie niezapomniane. Mogę zagwarantować doskonałą zabawę oraz niesamowicie emocjonującą przeprawę pełną wzruszeń. Projekt "Rosie" to przepiękna historia idealna do poduszki, podróży czy w przerwie między pracą dla każdego, bez względu na ulubiony gatunek literacki.

Rewelacyjny bohater. Świetny styl. Humor, który mnie bawi. To naprawdę całe mnóstwo ważnych rzeczy, abym uznała tę książkę za bardzo udaną. Dla mnie profesor Don Tillman to połączenie detektywa Monka z Jasiem Fasolą, ale to moje spostrzeżenia, zastrzegam 😉

Można pokusić się o stwierdzenie, że w życiu profesora nie ma miejsca na elastyczność. Kawy nie pij po 15.47, na sprzątnięcie łazienki ma 94 minuty a aikido trenuje trzy razy w tygodniu, z wyłączeniem świąt państwowych. Pełna planowość. Do niej należy jeszcze dołożyć słownictwo Dona. A to już poezja dla uszu, elokwencja do kwadrantu!! Ma też całkiem naturalne odruchy. Nie potrafi odmówić alkoholu a i w modrę potrafi przyłożyć. Swój chłop! Do tego wiele ważnych życiowo spraw musi mieć potwierdzenie w tezach naukowych, emocje nie są jego dobra stroną a życie uczuciowe wciąż go omija łukiem. Właśnie! A przecież kobietę dobrze u boku mieć. I właśnie dlatego należy w życie wdrożyć Projekt "Żona". Tylko, że los bywa przewrotny a potencjalna kandydatka nie wpisuje się w standardy przygotowanego kwestionariusza. Znaczy to, że następuje cała seria zabawnych sytuacji, w której to serce ma coś do powiedzenia a nie skrzętnie ułożony plan. Jednak przede wszystkim trzeba rozwiązać zagadkę genetyczną. A kto temu podoła lepiej niż sam profesor Tillman!

Jest przezabawnie. Bawiłam się wyśmienicie. Nie wiem czy bardziej to komedia romantyczna, czy obyczaj ale nie spodziewajcie się waty cukrowej i głupizny. Książka jest przesympatyczna i stanowi dowód na to, że można stworzyć przyjemną (a nawet romantyczną) fabułę bez ogłupiania czytelnika. Między tymi checheszkami doczytamy się też całkiem trafnych spostrzeżeń i o życiu, i o ludziach. Jeżeli ktoś szuka rozrywki na dobrym poziomie, to polecam. Ten czas nie będzie stracony. Aaaa, jest nieodkładalna!! Zaplanujcie najbliższą sobotę 😉

Bardzo pozytywna historia! Powieść ta jest reklamowana jako feel-good book i moim zdaniem to określenie świetnie ją oddaje.

Historia opowiadana w tej książce przedstawiona jest z perspektywy Dona Tillmana, genetyka z australijskiego uniwersytetu, który postanawia się ożenić. Podchodzi do tego w sposób naukowy - tworzy kwestionariusze dla kandydatek. Jednak na jego drodze pojawia się Rosie, która nie spełnia prawie żadnych z postawionych przez niego warunków dotyczących idealnej żony.

Don nie jest typowym książkowym bohaterem. Dlaczego? Bo jego umysł pracuje inaczej niż u większości ludzi. Nasz bohater jest ON trochę jak robot - nie odczuwa i nie okazuje emocji, charakteryzuje się wybitną inteligencją i świetną pamięcią oraz zmysłem analitycznym, planuje co do minuty każdą chwilę dnia, a także niezbyt dobrze radzi sobie z kontaktami społecznymi... Wszystko to wskazuje, że jest ON aspergikiem. To, że główny bohater cierpi na lekką postać autyzmu jest źródłem różnych zabawnych sytuacji i gaf. Autor nie wyśmiewa jednak przypadłości Dona, ale pokazuje jak ta jego inność myślenia i zachowania może być odebrana w społeczeństwie, a także jak osoby z Zespołem Aspergera postrzegają innych ludzi i ich zachowania. Spotkanie szalonej Rosie i uporządkowanego Dona jest świetnym tego obrazem.

Narratorem tej powieści jest sam główny bohater, dlatego jest ona napisana w specyficznym stylu: nieco chłodnym, obojętnym, pozbawionym uczuć, za to bogatym w język typowo naukowy. Widać to szczególnie w przemyśleniach i sposobie wypowiadania się Dona. W ogóle bohaterowie są bardzo barwni, mimo niektórych wad, bardzo pozytywni i pełni życia. Don jest typowym naukowcem, żyje i myśli jak naukowiec, dodatkowo jest niezbyt przystosowany społecznie, jak wyżej wspomniałam, ale to wszystko czyni go uroczo nieporadną postacią. Rosie to bezpretensjonalna studentka, szalona barmanka, niepoukładana dziewczyna, która z miejsca zdobywa sympatię czytelnika. Również postacie drugoplanowe zasługują na wspomnienie: Gene, najlepszy przyjaciel Dona, profesor na wyższej uczelni i zarazem erotoman oraz jego żona Claudia, psycholog, przyjaciółka i życiowy doradca głównego bohatera, a poza nimi szereg pomniejszych osób wzbudzających w czytelniku pozytywne emocje.

Cała powieść to przyjemna komedia romantyczna, bogata w humor sytuacyjny i zabawne dialogi, a także pełna ciepła i pozytywnych emocji. To historia nie za słodka, jak również nie za gorzka, nie za lekka, ale też nie za poważna, poruszająca w ciekawy sposób ważne tematy. Zdecydowanie ją polecam!

[Adres usunięty]

Lekka, zabawna, przyjemna opowieść z nietypowym narratorem i mnóstwem inteligentnego humoru. Warto przeczytać, nie tylko wtedy, gdy ma się ochotę na bardzo porządne feel-good.

A po nieco bardziej szczegółową recenzję zapraszam na Nerw Słowa:

[Adres usunięty]