Profesor Wilczur

"Profesor Wilczur" Tadeusza Dołęgi-Mostowicza to urzekająca powieść, której akcja osadzona jest w przemijającym świecie przedwojennej Polski. Autor tworzy fascynujący portret tytułowego bohatera, profesora medycyny Wilczura, jednocześnie ukazując tło społeczne i historyczne tamtego okresu.

Książka przenosi czytelnika w serce Warszawy lat 30. XX wieku, gdzie toczy się większa część wydarzeń. Głównym źródłem narracji są wspomnienia profesora Wilczura, który opowiada o swoich doświadczeniach zawodowych, spotkaniach z pacjentami oraz o codziennym życiu lekarza.

Dołęga-Mostowicz perfekcyjnie oddaje atmosferę tamtej epoki, zarówno pod względem opisów miasta, jak i postaci. Profesor Wilczur jawi się jako skomplikowany, pełen wewnętrznych rozterek bohater, którego myśli i emocje autor przedstawia w sposób autentyczny i realistyczny.

Kluczowym tematem powieści jest nie tylko praca medyka, ale także jego osobiste wyzwania, wewnętrzne konflikty i uczuciowe relacje. Dołęga-Mostowicz ukazuje, że profesjonalne życie profesora Wilczura jest pełne trudnych decyzji, etycznych dylematów i moralnych wyborów. Profesor Wilczur staje w obliczu prób i kryzysów, co pozwala nam lepiej poznać jego charakter i siłę wewnętrzną.

"Profesor Wilczur" Tadeusza Dołęgi-Mostowicza to powieść pełna głębi psychologicznej, społecznego obrazu tamtego czasu oraz bogactwa emocji. Książka ta zaskakuje swą autentycznością i wciągającym stylem pisania, zachęcając czytelnika do refleksji nad etyką, życiem oraz kondycją ludzką.

"Znachor" był obecny w moim domu odkąd pamiętam. To historia uwielbiana przez moją mamę i babcię, która również została przekazana mi w emocjonalnym spadku. Chodziło o to, by nie zapomnieć opowieści pełnej prawdziwych wartości, wspaniale napisanej i równie dobrze zekranizowanej, ponieważ o ile książka jest w moim domu zawsze stawiana na pierwszym miejscu, o tyle ekranizacja również często gości na naszych ekranach.

Nic więc dziwnego, że chętnie sięgnęłam po kontynuację losów bohatera, aby poznać jego dalsze przygody. Autor miał wielki talent do pisania wiarygodnych, wielowymiarowych powieści, które echem odbijały się w świecie, ponieważ czerpały garściami z tego co nas otacza. Cudowni bohaterowie, zarówno ci na pierwszym jak i drugim planie, treściwa fabuła oraz ciekawe zwroty akcji sprawiły, że dalsza opowieść o profesorze Wilczurze była równie wciągająca co jego początkowe losy.

Zaznaczę już na wstępie, że książki od ekranizacji znacząco się różnią i warto poznać obie wersje z naciskiem na literacki pierwowzór. W tekście jest dużo więcej detali, smaczków i informacji a w dodatku opowieść kończy się inaczej niż film. Osobiście dużo bardziej wolę pomysł i wykonanie Tadeusza Dołęgi-Mostowicza, szczególnie gdy patrzę na tak odmienną kontynuację, która wydaje się z czasem zmieniać nastawienie. Na początku było bowiem ciężko, emocje były gęste a nastrój nostalgiczny, gdy bohaterowie próbowali poukładać sobie życie, ale wydawało się, że zupełnie im to nie wychodzi.

Profesor Wilczur odzyskał pamięć i wrócił do zawodu, ale nie potrafił się odnaleźć w tym świecie. Mimo szacunku i lat praktyki czuł, że otaczający ludzie są nastawieni zbyt złowrogo do wszystkiego co ich otacza, więc uciekł na wieś mając u swojego boku Łucję Pańską. I to było zdecydowanie jego jasne światło w tunelu, ponieważ kobieta nieustannie przypominała profesorowi o jego wartości. W takim leniwym rytmie (ale to nic złego!) toczy się opowieść o ludzkiej zawiści, intrygach i nieprzyjemnych chwilach, które niestety często są nieodzownym elementem naszego życia czy to prywatnego, czy może zawodowego. Profesor chciał zostawić taki świat za sobą, ale nie wydaje mi się, żeby to wszystko było takie proste, ponieważ nic nie jest jedynie czarne czy białe. Pojawia się sporo przemyśleń, filozoficznego podejścia do tematów i oczywiście lekki wątek romantyczny, więc otrzymujemy wszystko co niezbędne.

"Profesor Wilczur" to kontynuacja utrzymana na poziomie swojej poprzedniczki chociaż znacząco różniąca się od niej klimatem. Tam atmosfera była bardziej podniosła, gdy oczekiwaliśmy aż świat przypomni sobie kim jest wybitny główny bohater. Tutaj pozostawiamy blichtr daleko w tyle, by cieszyć się urokami prostego życia, sympatią przyjaciół a także nadzieją na poukładanie sobie prywatnych, w tym także miłosnych spraw. Tadeusz Dołęga-Mostowicz prowadzi nas przez piękną powieść obyczajową, która nie traci na swojej wartości mimo upływu lat.

POWRÓT PROFESORA WILCZURA

„Znachor” to jedna z najlepszych rodzimych książek, jakie miałem w rękach. Sięgnięcie po kontynuację było więc dla mnie równie kuszące, co i rodzące obawy o to, czy aby na pewno spełni pokładane w niej oczekiwania. Spełniła? Spełniła i okazała się jakże godnym kontynuatorem poprzedniczki.

Doktor Wilczur odzyskał już to, czego zdawał się pozbawić go wypadek. Wróciła więc pamięć, wróciło dawne życie i praca lekarza wróciła także. A jednak coś jest nie tak, coś nie pasuje. Ludzka natura, ciągłe intrygi… Coraz bardziej ciągnie Wilczura z powrotem na wieś. Tam wszystko, choć pozornie trudniejsze, jest prostsze, a ludzie naprawdę go potrzebują. Ucieka, a wraz z nim rusza doktor Łucja Pańska.

Dołęga-Mostowicz naprawdę posiadał wielki talent pisarski. I równie wielką pomysłowość w konstruowaniu prostych przecież, a zarazem jakże barwnych fabuł. Jest więc w „Wilczurze” wszystko to, co uwiodło czytelników w „Znachorze”. Jest portret wsi i miasta i kontrast pomiędzy nimi. Jest przegląd ludzkich charakterów i czynów. Jest wreszcie swoista tęsknota za rzeczami najróżniejszymi. I oczywiście miłość. Bo miłość u Dołęgi-Mostowicza być po prostu musiała.

W przyjemnym nawet dla współczesnego odbiorcy pisarstwie autora takich legend, jak choćby „Kariera Nikodema Dyzmy”, kryją się, oprócz samej treści, głębia i prawda. Odwieczne i zawsze aktualne problemy życia, kłopoty z ludźmi i szukanie sensu. Uczucia, których nie zmienił przecież upływ czasu czy zmiany kulturowe. Wszystko to znajduje u Dołęgi-Mostowicza swoje miejsce i miejsce to odnajduje także dziś, choć minęło przecież ponad siedemdziesiąt pięć lat od chwili ukazania się „Profesora Wilczura”.

Takich powieści już się nie pisze, takich książek już praktycznie nie ma. W obecnym, zabieganym świecie, świecie, w którym ludzie wybierają tanią pop-rozrywkę, szybką i miałką, klasyka stanowi ratunek. Warto się przy niej, a więc i przy „Znachorze”/”Doktorze Wilczurze” zatrzymać, pochylić, spędzić niespiesznie kilka dni. I przekonać o wartościach tego typu pozycji.

Dlatego polecam gorąco.

Każdy kto czytał tą książkę ma niedosyt, ponieważ chce przeczytać jeszcze jedno dzieło, z postacią Wilczura w tle. Powieść jest bardzo dobrze napisana, nie brakuje w niej momentów, które trzymają czytelnika w poruszeniu. Bardzo często jest zaskakująca, chociaż koniec książki jest trochę banalny.