Pretendentka

Ali to główna bohaterka książki, jej świat od zawsze kręci się wokół siedmiu kolorów, to taki właśnie podział panuje w królestwie w którym mieszka! Złoty jest na samej górze hierarchii, a niestety brąz na samym dnie, i to właśnie z tej części królestwa pochodzi Ali. Wraz ze skończeniem 19 lat, stawia się w pałacu przynależności by dostać nowy przydział, który określi jej pracę do końca życia. Dziewczyna nie jest zadowolona, ale co może zrobić? Nie jest jedyną... Takie są zasady...

Jednak ku zaskoczeniu wszystkich Ali trafia do pałacu królewskiego!!! Jest zaskoczona, nie wie jak to się stało. Z początku wszystko ją przytłacza, by po czasie odkrywać tajemnice.. Dziewczyna nie jest tam przypadkiem, została wciągnięta w niebezpieczną grę, nawet o tym nie wiedząc... 🤔.

Muszę przyznać że pomysł z królestwem, kolorami, i dzieleniem ludzi na warstwy społeczne jest bardzo udany! Autorka od pierwszych stron przepięknie wprowadza nas do świata, który stworzyła, jest więc sporo opisów. Jednak w tej historii są one potrzebne, by zrozumieć z czym mamy do czynienia. Muszę przyznać, że oprócz Ali to mamy tutaj naprawdę bardzo ciekawe postaci męskie! I to aż troje bohaterów, których ja uwielbiam 🥰🤗 mam nadzieję, że w kolejnych częściach dowiem się o nich więcej i określę się, którego wolę bardziej! 🖤

Jestem miło zaskoczona tym, że jest tutaj też motyw walki, buntu, a raczej jego początki .. tajemnice, które są skrywane tak głęboko, że Ali już nie wie komu i w co ma wierzyć. Kto jest przyjacielem a kto bratem? Autorka, nawet mnie zwiodła!

Akcja nie pędzi tutaj na łeb na szyję, raczej płynie sobie swoim spokojnym rytmem i uważam, że to wyróżnia tą historię. Chciałabym dowiedzieć się jeszcze więcej o samym królestwie, księciu i powodach dla których Ali została wybrana! Dlatego z niecierpliwością czekam na kolejną część 💙

Brawo na piękną subtelną okładkę, która idealnie nawiązuje do wnętrza!

Serdecznie Wam polecam, gwarantuję, że spędzicie z tą książką miły wieczór lub dwa🖤

🪶Alineora żyje w świecie, w którym najważniejszą dewizą jest: “Podział i przynależność daje spokój”. W wieku 19 lat przechodzi się ceremonię przydziału, podczas której wybierają nam kolor. Każdy z ich oznacza inną klasę społeczeństwa. Brązowy to dzielnica biedy, w którym żyją pracownicy kopalni i fabryk. Złoty to kolor rodziny królewskiej. Alineora, dziewczyna należąca do rodziny brązu, zostaje przydzielona do Dzielnicy Złota. Czy był to przypadek, czy może nie? Jakie sekrety czają się za złotymi bramami?

⚔Pomysł na świat w tej książce bardzo przypomina Igrzyska śmierci Suzanne Collins. Tak, jak tam mamy podział na dystrykty, w których mieszkańcy zajmują się poszczególnymi zawodami, tak tutaj mamy podział na kolory. Dystrykt 12 odpowiada tutaj Dzielnicy Brązu. W trakcie powieści również pojawia się turniej, lecz zupełnie inny niż w Igrzyskach. Tutaj polega on na wyłonieniu najlepszego wojownika królestwa. Jednak wszystko inne się różni. Mamy główną bohaterkę, która została przymuszona do ślubu z księciem, jednak ich relacja zmienia się niespodziewanie. Dziewczyna odkrywa inne oblicze księcia, bardziej czułe i troskliwe. Poznaje również kuzyna Lucasa (księcia), który nie popiera sposobów, w jaki rządzi król. Szpiegując dla Powstańców Bieli, dziewczyna odkrywa zupełnie nieznaną stronę Dzielnicy Złotej.

🪶W historię wciągnęłam się od pierwszych stron. Nie ma tu zbędnych opisów, jednak cały system i świat został dobrze wytłumaczony czytelnikowi. Akcja szła odpowiednim tempem do przodu, nie zatrzymywała się na zbędnych dopiskach. Bohaterowie zostali dobrze przedstawieni, nie zostali nam dani od razu w całości, ich emocje, uczucia i prawdziwe intencje były odkrywane powoli, w trakcie historii poprzez dialogi. Jednak same dialogi czasami były za mało rozwinięte, zbyt płytkie, trochę sztuczne. Miałam wrażenie, że czegoś tu brakuje. Trochę niewiarygodne dla mnie było to, że Ali tak łatwo przeszła do porządku dziennego od odkrycia prawdy o swoim ojcu do zgody na pracę szpiega bez żadnych zastrzeżeń i oporów. Mogłaby się trochę na początku bardziej zbuntować, w końcu całe jej życie okazało się kłamstwem. Myśle, że też mogłoby być pokazane więcej działań Powstańców, ich przygotowywania się do akcji, żeby był jakiś większe tło pod wydarzenia z końcówki książki.

⚔Podsumowując, autorka wymyśliła naprawdę ciekawy pomysł na fabułę. Szczególnie podoba mi się pomysł na podział społeczeństwa na kolory. Szybka akcja, odkrywanie sekretów wciąga w wir fabuły i nie daje się uwolnić. Od razu ma się ochotę sięgnąć po kolejny tom.

▪4/5

PODZIAŁ I PRZYNALEŻNOŚĆ DAJE SPOKÓJ - zgadzacie się z tym stwierdzeniem ?

Przynależność - być może, ale podział? Jednak świat jest tak skonstruowany, że światem rządzą podziały. Przy czym zadowolenie każdej z grup zależy od tego, jakie (i czy w ogóle) czerpie profity z tego podziału. Ci biedni, wykorzystywani, w poczuciu niesprawiedliwości sięgną w końcu po broń. Kiedy jesteś zmęczony, głodny, jedyną opcją staje się walka.

🤎❤️🧡💛Ali to dziewczyna, która od dziecka zna biedę. Jej świat to ciężka praca, a przy odrobinie szczęścia służba na dworze. W tym świecie podział to, o ironio, kolory. Coś, co kojarzy się wielu z radością, nadzieją - tutaj stanowi o statusie. Brąz to warstwa najniższa, która żyje w ubóstwie bez szans na awans. Złoto to ranga najwyższa - para królewska i jej świta. Tu nie wiedzą, co to głód. Nagle dzieje się coś niezwykłego - Alineora, dziewczyna z plebsu, zostaje narzeczoną księcia. Przypadek? Nie sądzę... I jak się okazuje los i najbliżsi przygotowywali ją przez lata do pewnej szczególnej roli. Jakiej? Tajemnica 🤭

,,Pretendentka" to świetny debiut fantasy, który pokazuje tragedię podzielonego społeczeństwa. Tu równość i sprawiedliwość to tylko puste słowa. Tutaj, na dworze, gdzie przepych i władza grają pierwsze skrzypce, Autorka otacza Ali całą gamą ciekawych postaci. Jednych polubiłam od razu, inni budzą niechęć, ale komu tak naprawdę dziewczyna może zaufać? Zobaczymy. To ciekawie skonstruowana historia, która wciąga od pierwszej strony i umiejętnie wplata nas w spiralę tajemnic i niedopowiedzeń. Perełka dla fanów ,,Niezgodnej" czy ,,Igrzysk śmierci".

Ponieważ pierwsza część zostawiła mnie z masą pytań, sięgam od razu po ,,Dziedziczkę". Wam polecam serię i pamiętajcie: ,,Gdy Harpia leci, swój cień rzuca".

"Ojciec kładzie dłoń na pokrywie zardzewiałej skrzyni i unosi jej wieko.

- To jest Twoje dziedzictwo."

Scena, w której padają te słowa, należy do jednej z najbardziej wzruszających w "Pretendentce" Alexandry B. Swan. Wnosi ona do książki zupełnie nowe spojrzenie na pewne, decydujące dla głównej bohaterki kwestie, jednak najbardziej przykuła ona moją uwagę dzięki nagromadzonemu w niej ładunkowi emocjonalnemu. Tak naprawdę, w książce tej nie znajdujemy zbyt wielu emocji i wzruszeń, autorka skupia się raczej na akcji, która bardzo szybko postępuje. Duże znaczenie ma tu też wątek konspiracji, sprawiający że czytelnik nieomal drży w obawie przed odkryciem niewygodnej dla bohaterów tajemnicy. Właśnie dlatego finałowa scena wywarła na mnie tak duże wrażenie.

"Pretendentka" to pierwszy tom debiutanckiego cyklu autorki, w którym wkraczamy do świata fantasy. Przyznam, że bardzo podobał mi się charakter tego miejsca i zastosowane przez pisarkę pomysły. Szczerze, to nie spotkałam się wcześniej z takim podziałem w świecie literackim, gdzie funkcjonujące w jego obrębie społeczności wyróżniałyby się kolorem stroju. W dalszej części autorka sięga po znane nam już motywy: czytamy o różnicach materialnych dzielących poszczególne grupy. Niestety, w każdym świecie mamy do czynienia z biednymi i bogatymi, jednak w "Pretendentce" zostało to unaocznione w szczególny sposób.

Główną bohaterką powieści jest Alineora, która, z niewiadomych przyczyn, w czasie przydziału zostaje przyszeregowana do innej niż dotychczas grupy. Wydarzenie to jest dla niej olbrzymim zaskoczeniem, jednak z biegiem czasu wychodzi na jaw, że to nie jedyna niespodzianka, jaka na nią czeka. Okazuje się, że dotychczasowe życie bohaterki osnute jest na głęboko zakorzenionym kłamstwie. Od tej pory rozpoczyna się nierówna walka z czasem, a dotychczasowe życie kobiety odchodzi w niepamięć.

Jak będę wyglądały dalsze losy bohaterki?

Z pewnością nie będzie jej łatwo, zwłaszcza, że na drodze stanie mężczyzna, do którego serce mocniej zabije. Nie byłoby w tym nic szczególnego, gdyby nie fakt, że bohaterowie stoją po dwóch różnych stronach barykady. Choć wątek romansowy został tu zaledwie zarysowany, to już daje nam on zapowiedź dalszych, rozgrywających się w kolejnej części wydarzeń. I znowu finał okazuje się tu przełomowym momentem, sprawia że czytelnik zastanawia się nad tym, jak dalej potoczą się losy zakochanych.

Czy dane im będzie złączyć swoje ścieżki?

"Pretendentka" to interesująca lektura, która pobudza naszą wyobraźnię i sprawia, że mamy ochotę poznać dalsze losy książkowych bohaterów. Na szczęście premiera drugiej części już wkrótce.

Moja ocena 8/10.

W “Pretendentce” wkraczamy do świata, w którym przynależność do konkretnej klasy społecznej wyznaczają kolory- najwyższe miejsce w świecie zajmują osoby należące do złotych, zaś brązowy oznacza przynależność do klasy robotniczej, można by rzec, że są oni wręcz niewolnikami, pracującymi często ponad siły, w głodzie, brudzie i przemocy.

Z klasy brązowej wywodzi się Alineora, gdy kończy dziewiętnaście lat udaje się do Pałacu Przynależności by dowiedzieć się czym będzie musiała się zajmować do końca życia. Dziewczyna jest prawie pewna, że wyląduje w fabryce lub kopalni jak jej rodzina. Jednak władca ma co do niej inne plany. Po dniu przynależności życie Ali zmieni się nie do poznania. Zamieszka w miejscu, w którym ciężko będzie stwierdzić kto jest jej przychylny, a kto może okazać się wrogiem.

Lubię książki z motywem wybrańca, zwłaszcza gdy ta specjalną osobą okazuje się kobieta. Ali to silna i nie dająca się zdominować kobieta. Nie pozwala się stłamsić, jest osobą prostolinijną, jednak zadanie, które otrzymała sprawia, że musi nauczyć się kłamać, oszukiwać i “węszyć”. Bardzo spodobał mi się styl autorki, książkę czyta się naprawdę szybko, wejście do magicznego świata nie jest jakoś mocno skomplikowane, dzięki czemu przez całą powieść się po prostu płynie.

Bawiłam się na niej naprawde bardzo dobrze