Prawie wieczór, wciąż jasno

Trudno jest mi jednoznacznie ocenić ten debiut. Widzę jego potencjał, doceniam warsztat autorki i kilka interesujących pomysłów, ale jednocześnie nie potrafiłam zaangażować się emocjonalnie w losy większości bohaterów. 

Czy warto po nią sięgnąć? Trudno mi jednoznacznie wskazać. Ja pewnie do niej nie wrócę. Ale ty, jeśli lubisz literaturę mocno psychologiczną i opowieści skupione na relacjach międzyludzkich, gdzie aspekt płciowości jest mocno akcentowany, być może polubisz się z tą pozycją. 

Siedem dni w domku na duńskiej wsi z grupą dawnych przyjaciół. Czyż nie brzmi pięknie, idyllicznie i sielsko anielsko? Brzmi. Ale to by było na tyle. Osoby, które spotykają się po latach nie są już tymi samymi z którymi żegnano się w murach szkoły. Skrywane od lat pragnienia chcą znaleźć ujście, a niespodziewana informacja o planowanym ślubie jednej z par, całkowicie burzy pozorny spokój. Jak w każdej grupie znajdują się tacy, którym wiele nie pasuje.

Miało być iście wakacyjne. Grupa przyjaciół na łonie natury. Ich przemyślenia, refleksje nad życiem, wydobycie na wierzch tego co od lat skrywane. Kłótnia z samym sobą,ze swoimi emocjami. Obserwacja, z boku, zachowań dawnych kolegów i koleżanek.

W jakimś stopniu tak było i uwierzcie mi, książka byłaby dla mnie dobra, może i nawet świetna ale...

Sceny miłości LGBT i to nie jedna, nie powierzchownie dotknięta, ale tak przedstawiona, że ...sory. Miałam ochotę rzucić tę książkę i do niej nie wracać. Jednak, po pierwsze wciąż się łudziłam że to tylko jednorazowe. Przy kolejnej zaczęłam słuchać w wersji audio, wyłączając się w wiadomych momentach. Okazało się, iż bez nich powieść miałaby jakieś sto stron. Może troszkę ponad.

Jestem zniesmaczona i jest mi szkoda czasu, który dla niej poświęciłam. W opisie nie ma o tym mowy, książka ma przyciągającą wzrok oprawę i ani słówka o tym, że jest 18+, a jest. Zapewniam Was.

Język i styl pisania oceniam na bardzo dobry, ale nie sceny rodem z filmów dla dorosłych. O tym, że w książce znajdują się takie treści należałoby zaznaczyć na okładce albo gdziekolwiek. Ta historia pozostawiła we mnie ogromne rozczarowanie i niesmak.

Tak, jestem z tego pokolenia co bohaterzy, ale nie, nie jestem ani trochę za tym co w książce dostałam. O "normalnych" bohaterach znajdziecie tyle co kot napłakał. Tutaj na piedestał wybijają się ci "inni". Owszem, temat skrywanych pragnień, wewnętrznej niezgody na to jak świat wygląda i jaką otoczką kłamstw się otacza jest ok. Jednak w takiej formie, ja jestem na nie.

Książka porusza wiele ważnych tematów. Mówi o przyjaźni, która zmienia się wraz z upływem lat, o miłości i jej różnych obliczach, o dojrzewaniu oraz o tym, jak trudno pogodzić marzenia z rzeczywistością. Autorka zastanawia się również nad granicą między niewinnym flirtem, a zdradą oraz nad tym, czy można zachować wolność i spontaniczność, gdy w życiu pojawiają się obowiązki, dzieci i odpowiedzialność za nie. Jest jeszcze jedno pytanie, które tkwi w mojej glowie - na ile tak naprawdę znamy siebie i swoich blisckich?

Ogromnym atutem powieści jest jej klimat. Duńska wieś, długie letnie dni i wieczory, które zdają się nie mieć końca, tworzą wyjątkowe tło dla całej historii. Czytając, można niemal poczuć ciepło słońca, zapach trawy i atmosferę wakacyjnego spokoju. Mimo lekkiej o toczki to powieść, która skłania do zastanowienia się nad własnymi wyborami i nad tym, jak zmieniają się nasze oczekiwania wobec życia i miłości.

Lubicie wracać myślami do wspomnień

z czasów studenckich? Pamiętacie Wasze ówczesne plany, marzenia i oczekiwania na życie?

Trzeba przyznać, że Linea Maja Ernst, dziennikarka związana z duńską gazetą "Weekendavisen", umiejętnie buduje napięcie między bohaterami w swojej debiutanckiej powieści. A zaczyna się tak niewinnie... Czyż tygodniowe spotkanie przyjaciół z czasów studenckich w domku nad jeziorem w środku lasu nie stanowi - już tak z założenia- zapowiedzi spędzenia czasu w miłej i przyjaznej atmosferze? W końcu wspólne przeżycia, zainteresowania i pasje to coś, do czego się chętnie wraca. Chyba, że... No właśnie- trudno uniknąć podczas rozmów konfrontacji z cyklu "młodzieńcze ideały vs proza życia". Jak to wygląda zatem u naszych bohaterów? Czy pojawiające się siłą rzeczy różnego typu rozterki światopoglądowe, skrywane pretensje, niedopowiedzenia, ale i tęsknoty, ukryte pragnienia i namiętności na nowo zdefiniują pojęcie przyjaźni, miłości i bliskości?

Już dawno żadna z literackich kobiecych postaci nie wywołała we mnie tak sprzecznych emocji. Sylvia, pomimo swoich niewątpliwych zalet, drażni swoim nachalnym, momentami obcesowym sposobem wyrażania poglądów na życie. Potrzeba narzucania bliskim jej osobom koncepcji pójścia pod prąd, koniecznie wbrew przyjętym konwenansom, zasadom i normom społecznym - jako tej jedynej, (choć kontrowersyjnej) słusznej drogi ku afirmacji życia i miłości, wzbudza raczej konsternację aniżeli entuzjazm.

Zakończenie książki pozostawił we mnie niedosyt. Powiedziałabym nawet, że pewnego rodzaju rozczarowanie. A co było, gdyby... Myślę, że na to pytanie każdy z nas, czytelników, musi odpowiedzieć sobie sam. Może taki był właśnie zamysł duńskiej Pisarki?

Tak jak rozumiem potrzebę Autorki nakreślenia określonych przemyśleń bohaterów na tematy związane z tożsamością płciową, tak zawarte w książce śmiałe opisy scen erotycznych wydały mi się chybionym pomysłem na "uatrakcyjnienie" fabuły. Szczerze mówiąc uważam, że mogłoby ich spokojnie nie być. I bez tego książka niesie określone przesłanie i skłania do osobistych refleksji nad życiem. Oczywiście są to moje subiektywne odczucia. To, co jednemu nie pasuje, innemu może się spodobać. Dlatego zachęcam Was do przeczytania książki, by wyrobić sobie własne zdanie na temat "Prawie wieczór, wciąż jasno".

„Prawie wieczór wciąż jasno” to debiut duńskiej autorki Linei Mai Ernst. Historia zaczyna się banalnie. Grupka przyjacół ze studiów postanawia spotkać się w końcu całą „paczką” z parterami w domku położonym w lesie nad jeziorem, z dala od zatłoczonej Kopenhagi. Tam mają przez tydzień oddać się błogiemu lenistwu, relaksowi i wspominkom z dawnych lat oraz nie martwić się tym co będzie jutro. Jednak zawsze jest jakieś „jutro”, które zmierza do przesilenia letniego i czuć w powietrzu napięcie i ekscytację zmieszaną z feromonami. Niektóre więzy mają się zacieśnić jeszcze bardziej, gdy gospodarze tego spotkania oznajmiają reszcie przyjaciół, że tak naprawdę przybyli na ślub, który ma się odbyć za niepełny tydzień. I wtedy w niektórych osobach coś się budzi. Ekscytacja, rozżalenie, zwątpienie, obawy, jak i chęć doświadczenia czegoś innego. Czegoś co niekoniecznie musi zostać dane przez partnera. To napięcie, które czuć przez całą powieść pęka aby swym rozszczepem zaskoczyć czytelnika na ostatnich kartach książki.

Autorka obdarza nas siedmioma rozdziałami. Te rozdziały to dni a patrzymy na nie nie tylko przez pryzmat jednej bohaterki ale narrację tworzy większość z uczestników spotkania, dzięki czemu mamy większy wgląd w ich pragnienia, wątpliwości i przemyślenia. Opisy przyrody wzbudzają w czytelniku podskórne „mrówki”, gdyż są tak bajeczne i realistyczne. Słowa oczywiście odgrywają tutaj istotną rolę ale skonstruowane z nich zdania są pełne niedomówień i przypuszczeń co dodaje smaczku całej książce.

Nie zabrakło wzmianek o elfach i lokalnej legendzie związanej z pobliskim jeziorem. I od pierwszej do ostatniej strony kołatało mi się z tyłu głowy porównanie do „Snu nocy letniej”. Książka pełna nie tylko estetycznej wrażliwości ale również queerowej równości. Książka na miarę naszych czasów.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Poznańskim.