Prawdziwie, do szaleństwa. Dzienniki

Alan Rickman – najbardziej znany z roli profesora Snape'a z filmów o Harrym Potterze. Po przeczytaniu jego dzienników mogę się tylko domyślać, że nazwałby mnie pewnie ignorantką (a może nawet gorzej) za to, że wrzuciłam go w ramy tylko jednej roli i to pewnie wcale nie takiej ważnej.

“Prawdziwie, do szaleństwa” to dzienniki, które aktor prowadził od 1993 roku do 2015. Rickman z tych krótkich notatek jawi się jako postać introwertyczna, zdystansowana, ale i ciepła, troskliwa. Jego sarkastyczny, ostry humor, pewnego rodzaju wyższość sprawiły, że nie da się opisać go jednym słowem. Z jednej strony wyśmiewał wszelkiego rodzaju gale czy eventy, czuł do nich jakąś niezrozumiałą odrazę, a z drugiej strony uczestniczył w nich, a nawet znajdował pozytywy takich wydarzeń.

W swoich zapiskach bez owijania w bawełnę potrafił nazwać idiotą kolegę po fachu, w nonszalancki sposób wytykając mu błędy. Zwracał też uwagę na toczące się wojny czy politykę. Rickman był świetnym obserwatorem życia. W prozaicznych sytuacjach znajdował drugie dno i określał istotę ich sensu lub brak. Szczery do bólu — krytykował filmy, którymi zachwycał się świat, dostrzegał w nich ograniczenia, zbędne sceny, które wpływały na pełen odbiór. Z wrażliwością podchodził do sztuki, kochał ją tak, jak kochał swoich przyjaciół.

Dzienniki prowadzone przez aktora pozwalają, choć odrobinę poznać go bliżej, wejść w jego głowę, dowiedzieć się co myślał i co czuł, jak odbierał świat i konwenanse.

“Prawdziwe, do szaleństwa” rozpoczyna niesamowicie wzruszająca przemowa przyjaciółki Alana Rickmana, Emmy Thompson. Po jej przeczytaniu nasuwa mi się wniosek, że Rickman był na tyle nieodgadniony, że nawet najbliższe otoczenie nie znało go w pełni. Dał się poznać w takim stopniu, w jakim chciał. Wiedział, w którym miejscu postawić granicę i którą część siebie zostawić pod metaforyczną peleryną niewidką.

Książka uzupełniona jest o wpisy, które Rickman prowadził nieregularnie w latach 70., przepiękne ilustracje, którymi zdobił swoje dzienniki, kadry z filmów, w których grał oraz łamiący serce wpis na końcu.

Uwielbiam Alana Rickmana, dlatego po jego autobiografię sięgnęłam z wypiekami na twarzy. Książka ta zaskoczyła mnie niesamowicie dużą ilością interesujących faktów na temat artysty. Ogromnym plusem jest sposób, w jaki została napisana. Okraszona humorem i licznymi anegdotami sprawia, że można się uśmiechnąć nawet w najbardziej ponury dzień. 

Książkę dostałam od przyjaciela, który doskonale wiedział, że jestem fanką Rickmana. Lektura bynajmniej mnie nie zawiodła! Dowiedziałam się mnóstwa rzeczy o swoim idolu, a na dodatek świetnie się bawiłam czytając. Książkę polecam każdemu, nawet osobom, które nie należą do zagorzałych fanów Alana Rickmana. 

Dzienniki Alana Rickmana w "Prawdziwie, do szaleństwa" to prawdziwa perła. Rickman z wdziękiem prowadzi nas przez kulisy swojego życia, z humorem patrzy na świat show-biznesu. Choć miejscami tekst jest zbyt skoncentrowany na drobnych szczegółach, to jednak ogólnie lektura jest fascynująca. Każda strona daje wgląd w niezwykły umysł tego wybitnego aktora. Zdecydowanie warto zanurzyć się w tę intymną podróż pełną refleksji i humoru.

Bardzo lubię oglądać Alana Rickmana na ekranie, ale do tej pory niewiele wiedziałam o jego życiu prywatnym. Właśnie dlatego postanowiłam sięgnąć po tę wyjątkową pozycję. Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie, a na dodatek szybko. Największą korzyścią jaką odniosłam z lektury jest jednak to, że dzięki niej wiem całkiem sporo o Rickmanie.