Wpół do starości. Refleksje o drugiej połowie życia

(...) "Na wiek się czeka dwa razy. Na osiemnastkę, bo po niej wkraczasz w dorosłość, i na sześćdziesiątkę - w przypadku kobiet - bo można w końcu przejść na emeryturę. Reszta przychodzi sama".

"Wpół do starości" Marzeny Rudnickiej to książka, którą polecam każdemu, ale szczególnie tym, którzy bardzo przeżywają starzenie się i mają problem, by pogodzić się z tym faktem. Autorka w bardzo przystępny i tak poprostu fajny sposób podeszła do tematu. Jej osobiste doświadczenie oraz lata praktyki przeniesione na karty książki, w postaci krótkich tekstów, inspirują do tego, by podjąć temat starzenia się, przyjrzeć mu się, przejść przez kolejne etapy życia i zacząć budować je w pełnej akceptacji. Teksty zaprezentowane w poszczególnych rozdziałach, dzięki temu, że są krótkie, nie nużą, a zachęcają do tego, żeby złagodzić spojrzenie na wiek dojrzały, polubić ten czas, zauważyć jego plusy. Pobudzają do myślenia, wywołują emocje, ale i dają wiele czułości i zrozumienia.

"Warto pamiętać, że nie jest ważne, ile żyjemy, lecz jak żyjemy. Czas jest długi, jeśli potrafimy go użyć" ten cytat Seneki oraz Aureliusza "Życie każdego człowieka jest tym, czym czynią je jego myśli", to chyba najbardziej do mnie trafiające zdania. Ale każdy z tej książki wyniesie coś dla siebie, coś co go ubogaci, napełni, i pomoże polubić starość na własny sposób. Bez spychania jej na dalszy plan, jak to próbuje za cenę zdrowia, a nierzadko życia, czynić dziś świat.

Polecam również tę książkę na prezent. Będzie wspaniałą okazją, by np. pomoc bliskiej osobie oswoić się z tym tematem.

Starość, czym jest i kiedy się zaczyna. Czy jest jakiś jeden konkretny moment, czas, w którym można powiedzieć, że od teraz jesteś stara/y.

Jak zwracać się do ludzi po sześćdziesiątce, siedemdziesiątce itd...

Czy każdy będzie czuł się staro w tym samym punkcie wiekowym?

Jak przygotować się na jej nadejście, co warto uregulować, o czym należy porozmawiać.

Gdzie jest granica po której przekroczeniu można stwierdzić że coś już nie wypada, albo na coś jest za wcześnie?

Będziesz użalał się nad tym co było i nad straconymi chwilami czy zostawisz to w tyle, bogatsza/y o doświadczenia i pójdziesz dalej z uniesioną głową.

Nie ma co się łudzić. Starość przyjdzie, prędzej czy później ale nadejdzie. Co wtedy zrobisz? Będziesz się zapierał rękami i nogami, czy weźmiesz ją pod ramię jak najlepszą przyjaciółkę i z błyskiem w oku oraz dziarskim krokiem ruszysz w dalszą drogę własnego życia.

Autorka w niezwykle empatyczny, bazowany na swoim i innych doświadczeniu, sposób stara się uświadomić czytelnikowi jak ważne jest życie, każda chwila, moment, sekunda. Wie jak ciężko w pewnym wieku zrobić coś wykraczajacego poza utarte schematy. Pokazuje jak ważne jest zadbanie o swoje potrzeby i to, że każdy z nas jest inny, co jest piękne i nie należy tej inności wyśmiewać czy hejtować.

Niesamowicie refleksyjna, myślę,że to lektura dla każdego z nas. Nie zależnie od wieku.

Ja od zawsze wolę rozmawiać z osobami starszymi ode mnie niż z rówieśnikami, lepiej odnajduje się w takim środowisku i staram się czerpać garściami z ich doświadczeń, oraz słuchać i chociażby uśmiechem poprawić im dzień.

Czytajcie, pozwólcie sobie na czas refleksji i żyjcie, tu i teraz, nie za chwilę...

"Polubmy swój wiek.

Za chwilę będzie inny, więc się pospieszmy."

Kiedy zaczyna się starość? Czy w chwili, gdy pojawia się pierwszy siwy włos, gdy dzieci opuszczają dom, czy może wtedy, gdy sami zaczynamy myśleć o sobie jako o „starszych”? Ta refleksja towarzyszyła mi od pierwszych stron książki autorstwa Marzeny Rudnickiej „Wpół do starości. Refleksje o drugiej połowie życia” z oferty Wydawnictwa Harde i, co ciekawe, wcale nie dostałam na nie jednoznacznej odpowiedzi. Otrzymałam za to wiele myśli, które zachęciły mnie, by inaczej spojrzeć na upływ czasu.

Autorka traktuje starość nie jako kres, ale jako naturalny etap życia, który ma swoją wartość i sens. Nie ucieka od trudnych tematów, pisze o przemijaniu, samotności, o zmianach w relacjach, o lęku przed utratą sprawności, ale robi to z ogromnym ciepłem i empatią. Zamiast straszyć, uspokaja. Zamiast żałować - uczy akceptacji. Każdy rozdział to osobny esej, zapis przemyśleń kobiety, która zna temat zawodowo, ale też sama doświadcza zmian, o których pisze. Dzięki temu ton książki jest niezwykle autentyczny i wolny od sztucznego dydaktyzmu.

Styl Rudnickiej jest przystępny, niemal konwersacyjny. Czytając, miałam wrażenie, jakbym rozmawiała z kimś bliskim, kto nie ocenia, tylko słucha i dzieli się własnym doświadczeniem. Krótkie, często poetyckie fragmenty można czytać osobno, wracać do nich po czasie, smakować pojedyncze zdania. Dzięki temu książka nie jest lekturą „na raz”, ale raczej towarzyszem, do którego warto zaglądać w chwilach refleksji.

„Wpół do starości” to lektura, która otula niczym ciepły kocyk. Udowadnia, że wiek to tylko wartość umowna i to od Nas samych zależy, jak przeżyjemy kolejne etapy Naszego życia. Daje garść przydatnych porad dla poszukujących własnej drogi i przypomina, że wszystkie ograniczenia tkwią w Naszej głowie. Kolejne rozdziały książki to elementy przemyślanej układanki, z której ostatecznie na kartach książki wyłania się zachwycający obraz, tak piękny, jak piękne może być Nasze życie.

Polecam, bo to książka, która przypomina, że starość nie zaczyna się w metryce, lecz w głowie i może się okazać najlepszym, co Nas spotkało.

Książka Marzeny Rudnickiej to delikatne przypomnienie, że każda faza życia nosi w sobie pełnię – nie mimo upływu czasu, ale właśnie dzięki niemu. W epoce, która uwielbia młodość i ucieka od tematu starzenia się jak od niewygodnej prawdy, autorka odważnie zwraca się ku temu, co nieuniknione, i czyni z tego źródło mądrości.

"Wpół do starości" to mozaika osobistych refleksji i doświadczeń zebranych przez autorkę, która na co dzień pracuje z osobami w wieku 60 i 70+. Rudnicka układa z intymnych opowieści ciepłą całość, której wątki prowadzą do akceptacji, spokoju i – co najważniejsze – do nieustającej chęci życia. Nie stwarza iluzji wiecznej młodości, lecz pokazuje, że dojrzałość może być czasem odkrywania nowych przestrzeni w sobie.

Przyznam szczerze: starość budzi we mnie niepokój. A kiedy coś mnie przeraża, szukam sposobu, by się do tego przygotować – dlatego sięgnęłam po tę książkę. I znalazłam w niej znacznie więcej, niż się spodziewałam.

Marzena Rudnicka nie prowadzi Czytelnika ścieżką pełną dramatycznych ostrzeżeń. Przeciwnie – podchodzi do nas z rzadką dziś czułością, jakby zapraszała na spokojną rozmowę przy herbacie. Nie straszy nadchodzącymi zmianami, lecz subtelnie wskazuje, na co warto zwrócić uwagę, gdy życie wchodzi w swoją drugą połowę. Jej słowa nie krzyczą – szepczą, a przez to trafiają głębiej.

Autorka przekonująco dowodzi, że starość nie musi być synonimem wykluczenia ani samotności. Czasem wystarczy jeden krok – odwaga, by wyjść do ludzi, otworzyć się na nowe znajomości, doświadczenia. To, co możemy odnaleźć w tej drugiej młodości, często przewyższa nasze najśmielsze oczekiwania.

Szczególnie zapadły mi w pamięć fragmenty dotyczące ograniczających przekonań. Jak często słyszymy – lub sami sobie powtarzamy – że "jesteś na to za stary"? Te słowa stają się niewidzialną klatką, w której dobrowolnie się zamykamy, rezygnując z marzeń, zanim jeszcze spróbujemy je zrealizować.

Rudnicka zachęca, by odrzucić te jałowe stereotypy i żyć po swojemu – tak, aby każdy dzień przynosił odrobinę szczęścia. To proste, a jednocześnie rewolucyjne przesłanie: wiek to liczba, nie wyrok.

Książka poruszyła we mnie struny, o których istnieniu wolałabym czasem nie pamiętać. Zwłaszcza rozdział o nagłych pożegnaniach trafił prosto w serce – na początku roku straciłam tatę, odszedł bez ostrzeżenia, nie dając czasu na przygotowanie. Nadal noszę w sobie tę ranę, wciąż świeżą i bolesną.

Słowa Rudnickiej przynoszą ukojenie – nie w postaci gotowych odpowiedzi czy tanich pocieszycieli, lecz w formie cichej obecności (mama autorki również odeszła nagle). Ta książka jest jak ciepła dłoń położona na ramieniu, jak mały plasterek na codzienne bolączki.

"Wpół do starości" to lektura zdecydowanie warta poznania – pełna wartości, mądrości życiowej i empatii. Otula Czytelnika jak miękki koc w chłodny wieczór, przypominając o tym, jak cenny jest każdy dzień.