Powódź

Kris, 40 letni żołnierz, który lata bycia młodym i pięknym ma już za sobą, próbuje dowiedzieć się, czy samobójstwo jego przyjaciela z dawnych lat faktycznie samobójstwem było. Kuba wyskoczył z okna, zostawiając list pożegnalny, w którym wspomina niejaką Zuze zabraną przez złego człowieka. Przez moment Kris ma wątpliwości, czy w prosektorium faktycznie leży jego były przyjaciel, jednak fakty są faktami. Do poszukiwania prawdy angażuje się przypadkowo poznana przez żołnierza nastolatka oraz jej kolega, komputerowy magik. Co skłoniło Kubę do samobójstwa? A może jednak to nie ON sam ze sobą skończył? W jak głębokie bagno weszli Kris i jego znajomi?

Książka ma zaledwie 213 stron, a czytałam ją trzy dni. Zdecydowanie nie jest to lekka lektura, a humor w książce nie jest wcale tak widoczny by ułatwić i umilić czytanie. Akcja w książce rozgrywa się w przeciągu tygodnia. Każdy rozdział zapoczątkowany jest wycinkami z gazet bądź artykułami ze stron internetowych. Mam w zwyczaju sprawdzać wiarygodność źródeł, czy jest to tylko fikcja literacka czy również wydarzenia prawdziwe. I tu plus dla autora, że potrafił wymieszać te dwa typy. Znajdziecie tu między innymi kilka drastycznych faktów chociażby dotyczących morderców. Jeden z wspomnianych filmików o ćwiartowaniu zwłok osobiście znalazłam w internecie. Naprawdę dziwię się, że to jeszcze krąży po internecie.

Co do fabuły. Kilka wątków było dla mnie niejasnych i momentami ciężko było mi ogarnąć to co się dzieje na stronach książki. Być może sięgnęłam po nią w złym czasie. Kryminał przypadnie do gustu osobom lubiącym długie opisy w książce, bo tego jest zdecydowanie więcej niż dialogów. Jestem pewna, że to jeden z powodów przez które ciężko mi się ją czytało. Jednak bywam zwolennikiem rozmów pomiędzy bohaterami.

Podobał mi się wątek dotyczący związku Krisa. Co prawda nie był ON zbyt rozbudowany, jednak bardzo mnie zainteresował. I to, w jaki sposób Natalia była związana z Kubą.

"Powódź" to krótka książka, więc polecam byście sami przekonali się, czy ten kryminał przypadnie Wam do gustu.

Książka opowiada o dwóch przyjaciołach, którzy nie widzieli się od bardzo dawana. Nagle jeden z nich miał popełnić samobójstwo. Kris dowiedziawszy się o tym od razu rzuca wszystko i jedzie do Krakowa, gdzie mieszkał Kuba. Na miejscu coś mu nie pasuje, wydaje mi się, że tak na prawdę nie znał dobrze Kuby. Chcąc rozwiązać zagadkę samemu zadziera z nieodpowiednimi osobami, po czasie orientuje się, że to nie Kuba wyskoczył z okna, a wplątał się w coś o czym nawet nie powinien widzieć.

Książka jest naprawdę bardzo fajna i zarazem lekka. Czyta się ją szybko, ma zabawne teksty, ale także poważne tematy. Fabuła zahacza o Dark Net oraz hakerstwo. Pokazuje, że internet wcale nie jest tak piękny jak nam się wydaje, a niewłaściwi ludzie o zachowaniach gangsterskich istnieją nadal, tylko bardzo dobrze się maskują. Na pewno wielkim plusem jest sam styl książki - każdy dzień zaczyna się kartką z kalendarza oraz wycinkami z prasy, gdzie polecam je czytać, ponieważ wprowadzają nas w wydarzenia, które dzieją się przez kolejne rozdziały. Nie spotkałam się jeszcze z taką książką, a to jest na wielki plus! Jest na pewno godna polecenia :)

Przyjaciel Krisa z dawnych czasów popełnia samobójstwo i zostawia list pożegnalny. Do miasta zbliża się powódź. Nadchodzi dziwny, acz interesujący czas...

„Powódź” mnie bardzo zaskoczyła. Jeśli szukasz powiewu świeżości w literaturze, to ta książka jest dla Ciebie. To jedyna z tych lektur, którą bierze się w dłoń i trudno odłożyć póki nie przeczyta się ostatniego zdania. Akcja rozwija się dynamicznie od pierwszych stron. Jedyne momenty wytchnienia dla czytelnika to kartka z kalendarza i kilka wycinków z prasy na początku każdego rozdziału. Kapitalny pomysł! Autor dzięki temu zabiegowi zarysował tło (choć czasami i do głównej historii odnoszą się artykuły) fabuły unikając przydługich opisów. No rewelacja! Dawno też nie zachwyciły mnie tak postaci. Muszę przyznać, że autor dał czadu w wyborze bohaterów, bo żołnierz, nastolatkowie, studenci i policja to niecodzienny miks. A ten team mimo zróżnicowania, bardzo się kleił :)

Fabuła jest wybitnie wciągająca. Fleszar rzuca czytelnikowi okruszki tropów, a i tak mnie nie udało się do końca zgadnąć co i jak. Kłaniam się nisko za to. Nie powiem o co chodzi w książce, bo mnie temat bardzo zdziwił i nie chcę nikomu psuć niespodzianki. Właściwie to pierwszy raz spotkałam się z takim pomysłem, a książek czytam dużo, więc tym bardziej jestem pozytywnie zaskoczona. Brzmi intrygująco, prawda? I takie jest!

Na koniec powiem krótko: przeczytaj. W tej „Powodzi” zatopienie się po uszy gwarantowane :)

Trudno jest o dobry kryminał. Często autorzy, nie chcąc przesadzić, serwują czytelnikom mętne historie. Nierzadko też dostajemy zbyt dużo informacji, by wczuć się w historię. Jak było tym razem z Powódź Pawła Fleszara?

Kuba popełnia samobójstwo, skacząc z okna. Jedyne, co po sobie zostawia to tajemniczy list pożegnalny z dołączonym zdjęciem. Kris, zaintrygowany całą sprawą, postanawia odnaleźć dziewczynę z fotografii.

Samobójstwo przyjaciela z dzieciństwa nie wydaje mu się tak proste do wyjaśnienia, jak policji.

Z pomocą dwójki nastolatków trafia na trop, który może zaważyć na jego życiu.

Historia jest intrygująca i ciekawa. Tajemnice Krakowa, ogarniętego powodzią, mogą szokować i zadziwiać, a to, co kryje się w ludzkich głowach – onieśmielać.

Całość powieści osnuta jest mgłą tajemnicy. Razem z Krisem i jego nowymi przyjaciółmi błądzimy po ciemnych uliczkach miasta, odkrywając coraz bardziej zadziwiające sekrety.

Książka zapowiada się świetnie. Niepewne samobójstwo, żołnierz próbujący dowieść prawdy i rozwiązanie, które może doprowadzić do śmierci.

Dużym plusem jest oprawa graficzna. Akcja przeplatana jest materiałami prasowymi, które są doskonałym dodatkiem do fabuły, rozjaśniającym niektóre aspekty.

Jeśli chodzi o bohaterów – Krisa nie sposób polubić. Jego charakter i podejmowane decyzje bywają odpychające. Zaś Marikę i Kamila wręcz przeciwnie. To dwójka żywiołowych i przekonujących postaci.

Jednak warsztat autora wymaga pracy. Opisy nie dają całego obrazu sytuacji, a fabuła miejscami pędzi jak oszalała, aby po chwili niesamowicie zwolnić. Jest to zdecydowanie nieodpowiedni zabieg, który dość zniechęca.

Bardzo łatwo jest ominąć zakończenie. Autor nie zaznaczył wyraźnie rzeczywistego powodu śmierci Jakuba, dlatego można odnieść wrażenie, że Fleszar chciał wyjaśnić całą sytuację, jednak w pewnym momencie zgubił wątek i zaczął coś nowego.

Powódź jest dobrą powieścią dla niewymagających czytelników, preferujących krótsze formy. Chociaż mamy tu niewiele ponad dwieście stron, historia jest pełna i brak w niej niedopowiedzeń.

Pomimo drobnych mankamentów, Paweł Fleszar stworzył inspirujący i obiecujący obraz Krakowa, w który warto się zgłębić.

Kuba i Kris to przyjaciele od dawien dawna. Razem bawili się w Indian i uczyli się ich języka migowego. Kiedyś nierozłączni a później pewne zdarzenie ich rozdzieliło. Wydawałoby się, że na zawsze.

Pewnego dnia po kilku latach, gdy do Krakowa nadciągała powódź siejąc strach i panikę wśród mieszkańców a władze miasta stawiając na baczność, Kris dowiedział się, że Kubuś popełnił samobójstwo wyskakując z okna wieżowca. Nie mógł i nie chciał w to uwierzyć. Szczególnie, gdy zapoznał się z treścią listu pożegnalnego. Od tej chwili po prostu wiedział, że coś mocno nie gra. Postanowił wziąć sprawy w swoje ręce i dojść do prawdy.

Nieoczekiwaną pomoc uzyskał od dwójki przypadkowo poznanych nastolatków Mariki i Kamila. Sama zaś tajemnica, która wypływała na spiętrzające się wody, była głębsza i bardziej mroczna niż się spodziewali. Ludzie zaś, których poznali byli bardziej niebezpieczni niż rekiny grasujące w wodnych odmętach. Co zrobią detektywi amatorzy? Czy Krisowi w wyjaśnieniu sprawy pomoże doświadczenie zawodowego żołnierza…. Co prawda z lekką nadwagą i nadciśnieniem, ale jednak żołnierza?

Dawno nie czytałam tak sympatycznego kryminału - sensacji. Wiem, że brzmi to co najmniej dziwacznie, ale przez historię Kuby i Krisa po prostu się płynęło. Mimo ciężkiej tematyki, jaką jest handel ludźmi i filmy snuff, czyli ostatniego tchnienia, książka nie przytłacza i nie dołuje klimatem.

„Powódź” polecam każdemu, kto lubi kryminały, ale nie przepada za duszną i ciężką atmosferą. Książkę czyta się bardzo szybko, bohaterowie są wyraziści, jest nawet dawka humoru wprowadzona przez krnąbrną nastolatkę. Autor ma lekkie pióro i stworzył krótkie rozdziały nadając całości dynamizmu i tempa. Nie ma czasu na odłożenie książki. Trzeba dopłynąć z nią do brzegu. Smaczku dodają kartki z kalendarza, odniesienia internetowe i wycinki prasowe wkomponowane w treść.

. Na początku - bardzo podobały mi się wycinki z gazet, które nawiązują do fabuły i wprowadzają czytelnika w jej zarys. Książka pisana rozdziałami, co bardzo lubię. W książce znajdziemy kilka połączonych gatunków - kryminał, trochę thrillera a także znajdziemy wątki sensacyjne. Bohaterowie charakterystyczni, dobrze wykreowani dzięki czemu zapadają w pamięci. Pomysł na książkę i fabule na prawdę dobry.

.

. Z minusów - muszę przyznać, ze czasami trochę gubiłam się w fabule. Zdarzały się wątki, które przeskakiwały na tyle, ze zwyczajnie musiałam się cofnąć lub dłużej zastanowić aby dobrze zrozumieć o co chodzi. Brakowało mi dreszczyku emocji.

.

. Interesującym wątkiem chociaż nie do końca realnym moim zdaniem było stworzenie grupy śledczej, w której znajdowali się nastolatkowie. Dość interesujące.

.

. Na koniec wisienka na torcie - kartki z kalendarza i wycinki z gazet. Matko jak to mi się podobało! Pierwszy raz spotkałam się z czymś takim i jestem zachwycona. Wycinki z gazet opisują obecna sytuacje w Krakowie, dzięki czemu jeszcze lepiej możemy sobie to wyobrazić.

.

. Debiut uważam za udany. Książkę jak najbardziej warto przeczytać i samemu wyrobić sobie o niej opinie.

Kris jest zawodowym żołnierzem, gdy dowiaduje się, że jego najlepszy przyjaciel z dzieciństwa popełnił samobójstwo, nie może w to uwierzyć, postanawia jechać do Krakowa i sam sprawdzić co było powodem targnięcia się przyjaciela na życie. Kris podczas swojego śledztwa trafia coraz to na nowe informację o dotychczasowym życiu przyjaciela. Czy Jakub popełnił samobójstwo? Czy Kris odkryje prawdę?

🌊🌊🌊🌊🌊🌊

Powódź jest debiutem Pawła Fleszar, książka choć nie gruba bo historia opisana jest na 200 stronach na prawdę potrafi wciągnąć czytelnika. Akcja powieści rozgrywa się w Krakowie i rozgrywa się w ciągu 7 dni. Pozycja ta została napisana w inny sposób niż dotychczasowe książki jakie czytałam, każdy rozdział zapoczątkowany jest kartką z kalendarza i wycinkami z prasy i z Internetu, które nawiązują do książki. Fabuła jest ciekawa i zaskakująca, ale moim zdaniem, nie które wątki można było bardziej rozszerzyć i opisać. Grupa śledczą, która powstała, chociaż trochę nie realna ale bardzo mi się podobała, oczywiście nie zabrakło humoru, który zgrabnie został wplecionym do książki. Czekam na inne książki autora.

Pewnej nocy 40-letni Jakub wyskakuje z dziewiątego piętra wieżowca w Krakowie.Zostawia list pożegnalny i zdjęcie dziewczyny.Być może jest to Zuza,o której Kuba napisał,że zabrał ją zły człowiek i odtąd jego życie straciło sens.

Policja obstawia samobójstwo,ale jego przyjaciel z dzieciństwa-Kris nie chce w to uwierzyć i postanawia przeprowadzić własne śledztwo.

Pomagać mu w tym będzie dwójka nastolatków,Marika i Kamil-haker.

Czy przyjaciel Krisa faktycznie popełnił samobójstwo?

Co za filmy odkryją w smartfonie Kuby nasi detektywi?

I jaki związek z tym wszystkim ma tytułowa powódź?

********************************************

Książka nie jest gruba,ma niewiele ponad 200 stron,ale bardzo dużo się w niej dzieje.

Bardzo mi się podobały wtrącenia artykułów prasowych,które wydawały się być nie związane z akcją,ale czytelnik powoli dostrzeże ich sens.

Podobała mi się postać natrętnej nastolatki Mariki,która okazała się być bardzo dobrym śledczym😂

Jeśli chodzi o samą książkę,to z pewnością nie jest to jakiś mrożący krew w żyłach kryminał,ale zagadka kryminalna była dosyć ciekawa i jeśli szukacie lektury na jeden wieczór,to przy tej książce na pewno nie będziecie się nudzić

„Powódź” Pawła Fleszara to jego debiut literacki na rynku wydawniczym, który ukazał się nakładem wydawnictwa Księżny Młyn 24 października 2019.

Książka liczy niewiele ponad 200 stron, na których autor chciał zawrzeć naprawdę wiele. Mamy tu sporo ciężkich tematów, jak nielegalny handel w darknecie, zagrożenia jakie czają się w internecie, samobójstwa, handel ludźmi, filmy snuff. Sporą uwagę Fleszar przywiązuje też do opisu miejsca – bohaterowie biegają po Krakowie i żywią się w okolicznych znanych budkach z żywnością. Kris jest postacią z dosyć skomplikowaną przeszłością, a Kamil, haker, chyba najbardziej udaną postacią całej powieści. Ciekawym pomysłem było też związanie akcji z coraz większym zagrożeniem powodziowym. Mamy tu też kilka wspominek o muzyce, koncertach i tekstach Beksińskiego.

Nie mogę jednak powiedzieć, że książka mi się podobała. Kompletnie nie podpasował mi styl, nic nie zaiskrzyło, całość nie wzbudziła we mnie żadnych emocji. Gdyby nie to, że obiecałam autorowi, że ją przeczytam, to raczej nie doczytałabym do końca. Ale ja z tym stylem jestem zawsze dosyć wybredna, więc może warto spróbować samemu?

IG @angelkubrick

Kris i Kuba przyjaźnili się w młodości, potem ich drogi się rozeszły, by w życiu dorosłym ponownie się połączyć, niestety, w najgorszym, możliwym scenariuszu. Samobójstwo przyjaciela sprowadza młodego żołnierza do urokliwego Krakowa, które tym razem nie jest najbardziej przyjaznym miejscem na Ziemi. Powódź zalewa coraz to większe obszary miasta, utrudniając życie mieszkańcom. Kris nie wierzy w samobójczą śmierć Jakuba. Na własną rękę zaczyna prowadzić dochodzenie, analizując zebrane dowody, a te wprawiają go momentami w osłupienie. Kim tak naprawdę był jego przyjaciel? Czym się zajmował, co wspólnego ma z tym specyficzny rodzaj filmów pornograficznych i kto ciągle śledzi Krisa? W sprawie pomaga mu dwójka nastolatków o ponadprzeciętnej inteligencji i umiejętnościach. Każdy z tej trójki będzie miał swój udział w rozwiązaniu kryminalnej zagadki.

"Powódź" jest debiutem Pawła Fleszara, który na co dzień zajmuje się dziennikarstwem sportowym. Debiuty zawsze mają pod górkę, natomiast Domu Wydawniczemu Księży Młyn należą się brawa za literackiego nosa, bo książka okazała się bardzo ciekawym, dobrze napisanym kryminałem z mocną domieszką przygodówki. Ma zaledwie 212 stron, z czego dużo miejsca zajmują wycinki i kartki z kalendarza. To ciekawy zabieg (z prasy dowiadujemy się o aktualnej sytuacji w Krakowie i nie mam tu na myśli tylko warunków synoptycznych). Zabiera ON jednak miejsce fabule, którą autor z łatwością mógłby rozwinąć, lekkie pióro i ciekawa historia aż proszą się o więcej kartek. Przeczytałabym je z ogromną przyjemnością, podobnie jak przyszłe powieści pana Fleszara.

„Powódź” to dobrze napisany kryminał, który do tworzenia odpowiedniego klimatu niepokoju wykorzystuje artykuły z gazet, portali internetowych czy notki z blogów. Coś co nie jest zbyt częstym zjawiskiem w powieściach, doskonale się sprawdza w tym wydaniu. Szczególnie wzmianki o zbliżającej się do miasta powodzi.

Główny bohater, Kris, przybywa do Krakowa, aby wyjaśnić śmierć swojego przyjaciela z czasów młodości. Mimo, że ich znajomość się urwała, gdy Kuba wyjechał na studia, to Krzysztof czuje, że samobójstwo nie jest tym, na co jego przyjaciel byłby w stanie się zdecydować. A może się myli? Przecież nie utrzymując z nim kontaktu, nie miał wiedzy co dzieje się w życiu Kuby. A przecież ludzie się zmieniają.

Kris jest po czterdziestce, trochę już znudzony swoją pracą, w związku z kobietą, w którym trwa dla dobra syna. Zatem wizja wyjazdu do innego miasta, by pomóc ojcu swojego dawnego towarzysza zabaw, jawi mu się jako zbawienna. Mężczyzna zaczyna prowadzić śledztwo, które okaże się dla niego bardzo niebezpieczne. I nie tylko dla niego, bo towarzyszyć mu będzie przebojowa nastolatka Marika i maniak komputerowy Kamil.

Muszę przyznać, że spotkanie Mariki i Krisa było dla mnie zastanawiające. Naprawdę Kraków jest aż tak mały, że dziewczyna od razu poznała, iż Krzysztof w nim nie mieszka? Czy może Krakowianie mają swój specyficzny sposób ubioru, do którego mężczyzna nie pasuje? Nie jestem w stanie zgadnąć w jaki sposób nasz bohater się wyróżnia z grupy ludzi, że tak szybko zostaje zdemaskowany przez nastolatkę.

Kolejną rzeczą, która mnie zastanawia to łatwość z jaką dorosły mężczyzna akceptuje pomoc nastolatków, choć od samego początku wie, że grozi im niebezpieczeństwo.

Postacie Mariki i Kamila nie są mocno dopracowane i wiemy o nich bardzo niewiele, jednak budzą naszą sympatię. Podobnie jak Kris, choć jawił mi się jako taki trochę nieudacznik, zaskoczył mnie swoją pomysłowością, zatem przyznam, że go nie doceniłam.

Książka nie ma dużo stron, dlatego akcja dość szybko nabiera tempa. Wychodzą niepokojące sprawy, takie jak handel ludźmi i działania w czarnej strefie za pomocą darknetu. To nadaje wydarzeniom dreszczyku emocji. Do tego fala powodzi, która zbliża się do miasta i trochę nawet pomaga naszym detektywom w realizacji swoich planów. Fabuła jest przemyślana i spójna. Bohaterowie są dobrze wykreowani, choć najbardziej dopracowaną postacią jest Kris, nasz główny bohater.

Podobało mi się wykorzystanie dziecięcej fascynacji kulturą Indian, która pozwoliła Krisowi znaleźć kluczowe dowody. A także list pożegnalny Kuby i jego artykuł, który stylem przypomina twórczość Tomasza Beksińskiego.

Ubolewam nad tym, że książka ma tak mało stron. Mam wrażenie, że można było więcej wyciągnąć z tej historii. Jednak całość czyta się przyjemnie i z rosnącym zainteresowaniem.

Czasami dochodzę do bardzo smutnej refleksji, że mrok – nam ludziom – będzie zawsze towarzyszył. Nawet jeśli jesteśmy dobrzy z charakteru, nasze poczynania są uczciwe i bezinteresowne, to prędzej czy później popełnimy jakiś błąd i zrobimy coś, co według naszej opinii będzie po prostu złe. Nie ma ludzi, którzy dosłownie zawsze są dobrzy. Są tylko tacy, którzy pracują nad sobą, naprawiają swoje błędy i starają się być najlepszymi możliwymi wersjami siebie. Ale nawet tacy ludzie nie unikną zła i mroku, ponieważ czai się ono w ciemnych uliczkach, kłamstwach, nieuczciwych decyzjach i innych ludziach. Czy nie ma żadnego wyzwolenia?

Kris miał w dzieciństwie przyjaciela – takiego prawdziwego. Mógł zawsze liczyć na jego wsparcie i pomoc. Spędzali razem mnóstwo czasu. Przeżywali niesamowite przygody i nie miało znaczenia, że działo się to tylko w ich wyobraźni. Byli nierozłączni i zawsze lojalni wobec siebie. Jednak słowo "zawsze" ma to do siebie, że zazwyczaj jest nieprawdziwe. Tak było właśnie w przypadku Krisa i Kuby. Teraz Kris ma czterdzieści lat i wiele problemów, z którymi nie wie, jak sobie poradzić. Lecz wszystko się zmienia, gdy pewnego dnia dowiaduje się, że Kuba popełnił samobójstwo. Postanawia odwiedzić Kraków, w którym mieszkał jego były przyjaciel, i sprawdzić, co sprawiło, że mężczyzna podjął tak drastyczną decyzję. Czy przeszłość mogła dać znać o sobie po tylu latach? Czy powódź zalewająca Kraków jest czymś więcej niż tylko falą niszczycielskiej wody?

Kryminały czytam rzadko, mimo że bardzo lubię zagłębiać się w świat zbrodni i niewyjaśnionych tajemnic. Nie do końca jestem w stanie wyjaśnić, czemu nie sięgam zbyt często po ten gatunek. Chyba z czasem staje się monotonny, a długie przerwy pozwalają mi na odpoczęcie od tego typu historii i ponowne zagłębienie się z całą pasją w nich. Tym razem padło na "Powódź" Pawła Fleszara. Miałam dość duże oczekiwania co do tej książki i z ręką na sercu muszę przyznać, że wyjątkowo spodobała mi się.

Przede wszystkim przypadł mi do gustu pomysł. Mam wrażenie, że w tej chwili wielu pisarzy uderza w bardzo podobne tony i wykorzystuje niezmiennie te same pomysły. Z takim jak w "Powodzi" jeszcze się nie spotkałam. I mimo że nie jestem w stanie w słowach uchwycić, na czym dokładnie polega ta niekonwencjonalność, to bez wątpienia mocno odczuwam jej istnienie. Nie można tego nie docenić. Również rozpoczęcie poszczególnych rozdziałów zrobiło na mnie pozytywne wrażenie. Każda część rozpoczynała się kartką z kalendarza, a następnie pojawiały się artykuły z gazet oraz posty ze stron internetowych. W sposób intrygujący tworzyły to klamrę z całą historią.

Nie można też pominąć stylu autora. Naprawdę – idealnie wbił się w moje oczekiwania. Pisarz wykazuje się prostym i przyjemnym językiem, co pozwala bez oporów brnąć dalej w historię. Jeśli czytacie systematycznie moje recenzje, to wiecie, że jestem fanką kwiecistych i rozbudowanych stylów. Ale w tym przypadku to by po prostu nie pasowało. Prostota nie jest tym infantylnym językiem, który czasami się tworzy, by dobrze się czytało. To pewnego rodzaju kunszt odpowiednio dopracowanych opisów i dialogów, dzięki czemu wszystko jest wyważone.

Sama fabuła wciągnęła mnie i sprawiła, że przeczytałam powieść na dwa razy. Gdyby nie obowiązki, na pewno byłoby to jedno bardzo przyjemne posiedzenie przy książce. Powoli wyłaniające się fakty dotyczące samego Krisa i tajemnic związanych z samobójstwem Kuby w sposób logiczny i zaskakujący tworzą szybko płynącą historię. Choć odczuwam tu pewnego rodzaju niedosyt. Wydaje mi się, że pewne elementy można by bardziej rozbudować, tworząc jeszcze bardziej intrygującą opowieść. Jest wiele wątków podsycających ciekawość, ale niestety momentami potraktowanych po macoszemu.

Do bohaterów też mam mieszane odczucia, ponieważ byli oni wyraziści i od razu poczułam do nich sympatię, jednakże ich olbrzymi potencjał również nie został wykorzystany do końca. Mimo to ich uwielbiam. Kris jest dla mnie wyjątkowo ludzką osobą, ponieważ widać, że chce postępować dobrze i jest zdolny do wielkich czynów, ale momentami też ma sporo za uszami. Cenię takich bohaterów, ponieważ wiem, że taką osobę można spotkać w prawdziwym życiu. Jego towarzyszka – Marika – również z miejsca sprawiła, że ją polubiłam. Jej hart ducha, kreatywność oraz pewnego rodzaju beztroska w problemach prowadzą czytelnika przez kolejne strony z uśmiechem i oddaniem. Jednak ze wszystkich najbardziej polubiłam Kamila, który zarazem jest stereotypem informatyka, ale jest też jego antystereotypem. Wiem, że brzmi to dość komicznie, ale odnajduję w nim i takie, i takie cechy. Szanuję takich bohaterów.

Cieszę się, że zdecydowałam się przeczytać "Powódź". Powieść okazała się nieszablonowa i pełna zaskakujących zwrotów akcji. Zwykle domyślam się głównych motywów bohaterów i szybko sama rozwiązuje tajemnice. Tym razem moje pomysły trafiły się średnio trafione i to chyba jest największa zaleta całej książki. Dlatego z wielką sympatią będę wspominać tę opowieść.

Spodobał mi się pomysł na poprowadzenie prywatnego śledztwa przez zawodowego żołnierza. I to nie byle jakiego. Kris ma na koncie pobyt na misji, a jego kariera obfituje w gwałtowne i nieoczekiwane zmiany. W małżeństwie mu się nie układa. W dodatku męczy się sam ze sobą – ma nadciśnienie i lekką nadwagę, kiepsko strzela. Znalazłam w bohaterze odrobinę siebie – dziecięcą fascynację książkami Karola Maya i Indianami.

Akcja rozgrywa się w dniach 2-8 VII w trakcie powodzi w Krakowie. Czas odmierzają kartki z kalendarza. Z każdym dniem niepokój rośnie ze względu na odkrycia Krisa i zagrożenie powodzią. Dramatyczne rzeczy dzieją się na lądzie i na rzece, dniem i nocą. Zabawa w Indian przybiera inny obrót. Tropienie Kuby prowadzi przez tajemnice, aż do finałowych wydarzeń nieco pozbawionych pierwiastka dramatyzmu. Zabrakło mi opisu tej jednej sceny z punktu widzenia bohaterów, tego napięcia i wielkiego bum, bo nie lubię, gdy istotne wydarzenia poznaję z perspektywy czasu. Kryminał przeczytałam szybko i z zainteresowaniem, choć tematyka nie była przyjemna, zwłaszcza drastyczność dwóch scen. Moim zdaniem jest ON zbyt krótki. Nie wiem, z czego owa krótkość wynika, a nawet powiedziałabym skrótowość, dlatego czuję niedosyt. Główny wątek śmiało można by było rozwinąć i zmniejszyć przeskoki między niektórymi scenami.

Najbardziej spodobał mi się pomysł na czas akcji, kiedy szybko wzrasta poziom wody w Wiśle, rośnie zagrożenie powodzią i dochodzi do tragicznych wydarzeń na rzece. Napięcie wzmacniają artykuły prasowe i wpisy ze stron internetowych, które troszkę za dużo zdradzają. Autor zgrabnie połączył, wydawałoby się, różne od siebie wątki – drastyczne filmy snuff, handel ludźmi, Darknett, Indian, pasję czytania, przyjaźń. Poprowadził mnie po zakątkach Krakowa i… wody wszelakiej.

Obok brutalnych, okrutnych scen splatających się z zagrożeniem powodzią pojawia się sporo humoru. Bawiły mnie niebanalne, męskie metafory oraz slang wojskowy (ach ta przyroda!). Najbardziej śmieszyły mnie sprzeczki nastolatków pyskatej Mariki i rozgadanego Kamila, ale w ogólnym rozrachunku nieco kłócił mi się humor z okrucieństwem, sadyzmem, brutalną prawdą. Nastolatkowie wprowadzają do kryminału ożywczą młodość, pewne umiejętności i wiedzę. Polubiłam ich i Roberta, a do Krisa i komisarza miałam ambiwalentny stosunek. Co innego do czarnych charakterów.

"Powódź" to dobry, ciekawy debiut, choć wyjątkowo krótki, w którym kryminalna afera mocno osadzona jest w realnych wydarzeniach. Ukazuje siłę dziecięcej przyjaźni i sielskość dzieciństwa prowadzącego do „złej” dorosłości. Niech Was nie zwiedzie tytuł. Należy go potraktować nie tylko dosłownie, ale i metaforycznie, bo inna powódź nas zalewa…

Fanem kryminałów nie jestem (raptem kilka przeczytanych pozycji z tego gatunku), dlatego do lektury "Powodzi" podchodziłem bez większych oczekiwań. I dobrze, bo po tych nieco ponad 200 stronach nie czuję się rozczarowany. Widać, że to debiut autora, sama historia nie porywa, postaci są słabo zarysowane, wątki poboczne nie istnieją, a akcja gna do przodu jak w typowym filmie "klasy B" – każdy dialog musi w konsekwencji prowadzić do popchnięcia fabuły do przodu. Co więcej, czytelnik nie ma zbytnio możliwości aby wysilić szare komórki, wszystkie zawiłości (jeśli można je tak w ogóle nazwać) są tłumaczone wręcz łopatologicznie. Sam finał historii też pozostawia wiele do życzenia – jest po prostu... nijaki. W ogóle przez całą lekturę powieści miałem wrażenie, że brak jej po prostu czegoś, co będzie ją wyróżniało na tle innych tego typu książek. Odniosłem wrażenie, że była ona jak gdyby pisana według określonego schematu – autor po kolei skreślał punkty, które powinny znaleźć się w każdym kryminale, stąd miedzy innymi dosyć nieudolne próby budowania tajemniczości otaczającej całą sprawę. Na pewno warto mieć na uwadze, że czytamy lekką powieść, przy której warto na te dwa wieczory przymknąć oko na sytuacje, w których autor wyraźnie idzie na łatwiznę, pojawiają się nieprawdopodobne zbiegi okoliczności czy rozwiązania znane ze wspomnianych już przeze mnie filmów niskobudżetowych. Jednak największym mankamentem omawianej powieści jest dla mnie fakt, że świat przedstawiony jest kompletnie nieprzekonujący – nawet przez chwilę nie da da się zapomnieć, że to fikcja, że to nie dzieje się naprawdę. Wynika to przede wszystkim ze słabo zarysowanych postaci, które są nam w zasadzie obojętne, mimo starań autora, aby wzbudziły one w nas jakiekolwiek uczucia (stąd np. krótkie opisy relacji głównego bohatera ze swoją żoną i dzieckiem, jego wojskowej przeszłości itp). Na plus na pewno trzeba zaliczyć fakt, że chociaż opowiadana historia nie porywa

a charakterystyka postaci kuleje, to i tak chce się poznać finał tej opowieści. Nie wiem czy taka argumentacja sprawi, że ktoś z własnej woli sięgnie po debiutancką powieść Pawła Fleszara, ale z drugiej strony jeśli macie ochotę przeczytać coś krótkiego i niewymagającego, "Powódź" może być strzałem w dziesiątkę.

Autorowi życzę powodzenia w pracy nad kolejnymi książkami, które bez wątpienia będą tylko coraz lepsze, ponieważ potencjał jest widoczny, a to dobrze rokuje na przyszłość.

Zabierając się za Powódź nie wiedziałam czy mam się na wstępie zaopatrzyć w kapok, ponton czy może od razu odgrodzić się workami z piaskiem. Byłam gotowa nawet wybudować wały byle nie zalała mnie zbyt wielka fala lania wody. Na szczęście w przypadku tej Powodzi wszelkie środki ochrony i bezpieczeństwa nie były koniecznie. Ostatnią deską ratunku przed fobistycznym tytułem (nie lubię wody) okazała się kawa i ciepłe łóżko.

Nie wnikałam zbytnio w opis książki gdyż sam fakt że akcja dzieje się w moim mieście sprawiła że pozycja ta wskoczyła na listę "nie ma bata - przeczytać".

Już od początku autor wstawił w książkę elementy, które uwielbiam czyli fragmenty różnych artykułów. Detektywistyczne trybiki w moim mózgu odpowiadające za rozkminę zaczęły się nakręcać, a w momencie w którym został poruszony kontrowersyjny temat snuff'ów wiedziałam, że książka przypadnie mi do gustu. Oczywiście nie byłabym sobą gdybym nie zrobiła małej przerwy na przeszukiwanie chorych czeluści internetów i porąbanych filmików.

Co do książki to brakowało mi tutaj krwawych scen i odrobiny przerażenia, za to na mojej twarzy zagościł kilka razy banan. Mimo tego historia dziwnego samobójstwa Kuby wciągnęła mnie w śledztwo Krisa i jego pomocników. Kamil i Marika to świetnie zarysowane postacie, które podkręciły fabułę. Oprócz tego wątek kryminalny z wojskowym dodatkiem zrobił swoje i porwał mnie w akcje przemykającą krakowskimi ulicami. Wszędzie byłam, wszystko widziałam przez co dwa razy bardziej przeżywałam tą historię. Nie zdążyłam nadać sygnału SOS a już było po Powodzi.

Lekka, krótka (212 stron) i fajnie napisana lektura z podtopionym Krakowem w tle. Do przeczytania na jeden wieczór.

,,Powódź'' to powieść wielowątkowa, która oprócz wątku kryminalnego, związanego z morderstwem, które z kolei doprowadziło bohaterów do odkrycia inne równie mrocznej zbrodni, nie często spotykanej w kryminałach. Jakiej? Tego musicie dowiedzieć się sami sięgając po książkę Pawła Fleszara. Autor porusza także w swojej książce wątek zdrady oraz relacji międzyludzkich. Zwłaszcza przyjaźni w młodym wieku, która nie zawsze przetrwa próby czasu i lojalności.

Bardzo mi się podobało, że główny bohater Kris nie pozostawał bierny wobec nowych informacji, które pozyskiwał o swoim przyjacielu. Jego stosunek do wielu spraw na przestrzeni całej powieści ulegał zmianą, a na końcu ma się wrażenie, że krótki, ale dynamiczny pobyt w Krakowie i rozliczenie się z przeszłością sprawiły, że odczuł katharis.

Tempo akcji w książce Pawła Fleszara jest bardzo szybkie przez co słabiej odczuwa się klimat tej książki. Również autor musi popracować nad barwniejszymi opisami miejsc, a nie tylko sytuacyjnymi. Za to dialogi są bardzo dobre. Tytułowa ,,Powódź'' ma znaczenie dosłowne jak i przenośne.

Warto wspomnieć jak też została wydana ta książka od strony graficznej, ponieważ było to bardzo pomysłowe. Niektóre rozdziały poprzedzone są graficznymi kartkami kalendarza z dniami tygodnia, pod którymi znajdują się wycinki z gazet, artykuły internetowe, które subtelnie łączą się z resztą książki.

,,Powódź'' Pawła Fleszara podobała mi się. Jest ciekawą,oryginalną historią kryminalną, po którą wato sięgnąć. Czyta się ją bardzo szybko, czasem miałam wrażenie, że za szybko.

Do przeczytania kryminału pt. '' Powódź'' przyczyniła się nieznana mi do tej pory twórczość Pana Pawła Fleszara.

Samobójcza śmierć głównego bohatera Jakuba pozostawia za sobą wiele tajemniczych śladów, które należy odkryć i zastanowić się nad sensem naszego życia i czy warto wtargnąć się na nie.

Tego rozwiązania tej skomplikowanej na pozór kryminalnej zagadki usiłuje się podjąć przyjaciel Jakuba z dzieciństwa Kris.

Bardzo podobał mi się ten kryminał, w którym całościowa i tocząca się w nim akcja była skonstruowana pomysłowo.

Lubię czytać tego rodzaju kryminały, którym autor nadaje wykreowanym bohaterom stylu, podkreśla to atmosferę wokół toczącego się głównego tematu, jakiego się podjął.

Nie zabraknie w tym kryminale odpowiednio dobranego do przedstawionych sytuacji dialogów poczucia humoru oraz emocji, które trzymają w napięciu do samego końca.

Szczególną uwagę należy zwrócić uwagę na zachowanie przyjaciela Jakuba, który budzi, zaufanie moje od samego początku podejmując się niezwykłego, a przy okazji wyzwania, jakim jest wyjaśnienie okoliczności popełnienia samobójstwa, które nie dawało mu spokoju. Było dla niego niepokojące. Dzięki temu, że ma umiejętności pracowitości, sprytu i waleczności, które potrafi wykorzystać do poszukania wszelkich sposobów rozwiązania dla niego ważnych spraw, nawet jeśli pozostawiają ślad z młodzieńczych lat.

Kryminał ten czytało mi się bardzo dobrze, gdyż autor zadbał o to, aby, w niektórych sytuacjach nie bać się podejmować trudnych wyzwań tak, jak to zrobił Kris.

Warto przeczytać ten kryminał.

Książka Pawła Fleszara zatytułowana „Powódź” jest jego pierwszą wydaną powieścią kryminalną. Nie ma tutaj zbędnych wstępów, a autor od razu wprowadza nas do głównego wątku. Akcja rozgrywa się w Krakowie, do którego przyjeżdża zawodowy żołnierz, Kris, chcący rozwiązać zagadkę śmierci swojego przyjaciela z dzieciństwa, Kuby. Chociaż policja uznała to za zwykłe samobójstwo z powodu pozostawionego listu, bohater nie może uwierzyć w tak bezsensowne odejście starego kompana zabaw.

Wydarzenia dzieją się w ciągu kilku lipcowych dni, w czasie których w mieście panuje znaczne poruszenie ze względu na zbliżającą się tytułową powódź. Wątek ten przez większość powieści jest symboliczny. Nabiera jednak nowego znaczenia wraz z rozwojem akcji. Wpływa to pozytywnie na wydźwięk książki, ponieważ buduje napięcie, rosnące razem z kolejnymi relacjami z podtopień.

Mimo narracji trzecioosobowej zastosowanej przez autora, możemy łatwo utożsamić się z głównym bohaterem, ponieważ poznajemy tylko działania i emocje Krisa. Wiemy, co przeżywa i do jakich wniosków dochodzi, a to daje nam możliwość wymyślania własnych teorii i doszukiwania się nowych wskazówek.

Fabuła została ujęta w pięć części, każda rozpoczyna się kartką z kalendarza i artykułami z gazet lub portali społecznościowych. Nakreślają one obecną sytuację w Krakowie i dodają pewnej dynamiki. Dzięki nim akcja nie wydaje się nudna czy monotonna, gdyż cały czas otrzymujemy nowe podpowiedzi i informacje.

Według mnie, książka jest godna polecenia. Tekst bardzo spójny i przejrzysty, a samą opowieść czyta się szybko i przyjemnie, również, co najważniejsze, z rosnącym zainteresowaniem i napięciem. Fabuła zawiera wszystko, czego od kryminału wymagamy, oczywiście, z odrobiną „oryginalności” autora. Jednakże, dla prawdziwych miłośników tego gatunku, którzy przebrnęli przez dziesiątki takich powieści, może się ona wydawać stosunkowo łatwa do rozwiązania i nie posiada drobiazgowego i żmudnego dochodzenia. Wciąż pozostaje jednak ciekawą lekturą.

WL, lat 16

źródło: [Adres usunięty]

Lubię czytać debiuty licząc na "podmuch świeżości".

Tutaj "wezbrały wody" moich emocji niczym tytułowa "Powódż". Od pierwszej strony "popłynęłam" nie mogąc się oderwać. Uwielbiam taki stan!

Temat książki ciekawy,zajmujący i bardzo dobrze przygotowany. Ładnym językiem napisany. Bogatym.

Klimat wyczuwalny,odpowiedni do okoliczności.

Nie ma niepotrzebnie nabudowanej treści.Są konkrety z wieloma intrygującymi mnie wątkami([Adres usunięty]et).

Książkę gorąco polecam!

Ostatnio trafiłam na "Powódź" Pawła Fleszara. Miał to być kryminał z oryginalnym tematem.

Krzysztof jest wojskowym. Pewnego dnia jego najlepszych przyjaciel z dzieciństwa Kuba, popełnia samobójstwo. Oczywiście nasz bohater w to nie wierzy. Zaczyna w tym grzebać. Wyjeżdża do Krakowa by sprawdzić swoje przeczucia. Niestety sprawa staje się poważniejsza niż początkowo myślał. Czy Kuba naprawdę zginął?

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Śmiało mogę go nazwać kryminałem ale tak naprawdę niczym mnie nie zaskoczył ani nie porwał. Brakowało mi stopniowania napięcia i czytałam ją z taką obojętnością. Na pewno przyczyniło się do tego to, że czytałam ją bardzo na raty ale z drugiej strony znam siebie na tyle, że jakby mnie książka mocno wciągnęła to czytałabym dopóki nie skończę. Niby styl okej, język również. Postacie dobrze zbudowane ale mnie coś tutaj nie stykało. Pomysł z tymi trzema wycinkami z gazet na początku każdego rozdziału fajny, ale na pewno nie nowatorski. Myślę, że nie zapamiętam ją na długo.

Kris w dzieciństwie przyjaźnił się z Kubą. Niestety od lat nie mieli ze sobą żadnego kontaktu. Kiedy Kris dowiaduje się, że jego najlepszy kolega popełnił samobójstwo skacząc z wieżowca w którym mieszkał, postanawia pojechać do Krakowa i samemu odkryć czy to naprawdę było samobójstwo. List pożegnalny napisany na zdjęciu pięknej dziewczyny tylko mnoży pytania. Kim jest Zuza i jak ją znaleźć? Co wspólnego z całą sprawą mają brutalne filmy odkryte na telefonie Kuby? Kris wraz z dwójką nastolatków próbują rozwiązać zagadkę. W międzyczasie w Krakowie trwa powódź, która może pokrzyżować im plany.

Hmm... Długo zastanawiałam się co napisać o tej książce. Fabuła jest dość nietypowa. Mamy tutaj samobójstwo, handel ludźmi, filmy snuff, a w tle Kraków zmaga się z powodzią. Książka podzielona jest na siedem rozdziałów, a każdy z nich rozpoczyna kartka z kalendarza odpowiadająca kolejnym dniom śledztwa Krisa. Następnie autor zamieścił wycinki z gazet, które łączą się z fabułą książki. Niewątpliwym plusem jest to, że czyta się ją szybko. Sam pomysł na fabułę jest ciekawy. Niestety chwilami wkradał się chaos. Nie przekonali mnie również pomocnicy Krisa. Nastolatkowie w takiej historii? Jakoś nie mogłam sobie tego wyobrazić... W ogóle każda z postaci wydała mi się mało wyrazista. Zabrakło też niestety emocji i dreszczyku. Nie jest to jednak zła książka. Sympatycy lekkich kryminałów na pewno się w tej historii odnajdą. Fajnym pomysłem było dodanie artykułów z gazet. Połączenie żywiołu wody na który nie mamy wpływu z żywiołem okrucieństwa stworzonego przez człowieka również fajnie się ze sobą połączyło. Widzę w autorze potencjał i chętnie przeczytam kolejną jego książkę.

Z dziewiątego piętra krakowskiego wieżowca wyskakuje czterdziestoletni Jakub. Wszystko wskazuje na samobójstwo, mężczyzna zostawił pożegnalny list, w którym wspomina tajemniczą Zuzę i zdjęcie pięknej kobiety. Czy na fotografii jest właśnie Zuza? Kim ona tak naprawdę jest i dlaczego Kuba postanowił odebrać sobie życie? Na te wszystkie pytania odpowiedzi szuka przyjaciel Jakuba z dzieciństwa Kris, a pomaga mu w tym dwójka nastolatków Marika i Kamil. To prywatne śledztwo robi się coraz bardziej niebezpieczne, tropy prowadzą do mrocznego i nieznanego wcześniej im świata. Czy uda im się rozwiązać zagadkę śmierci Jakuba?

Książka okazała się dla mnie ciekawa, to lekki kryminał, który dobrze się czyta. Nie znajdziecie tutaj dużego napięcia, ale losy bohaterów potrafią wciągnąć i nie wszystko jest tutaj oczywiste. Owszem, niektórych wątków można się domyślić już przed finałem, ale jednak udało się też autorowi czymś mnie zaskoczyć, można znaleźć tutaj kilka zwrotów akcji. Podoba mi się wprowadzenie w fabułę trudnych tematów takich jak handel kobietami, darknet, filmy "snuff". Nie trafiłam jak dotąd w książkach na wątki dotyczące takich filmów, więc dla mnie to zupełnie coś nowego, ale też przerażającego. Książka nie jest długa i uważam, że niektóre wątki mogłyby zostać trochę bardziej rozwinięte. Z chęcią przeczytałabym też więcej o bohaterach, o ich życiu, doświadczeniach. Ciekawym dodatkiem okazują się wplecione na początku rozdziałów artykuły prasowe i internetowe. I chociaż wydawało mi się, że jest ich trochę za dużo to jednak okazało się, że łączą się one z opisywanymi wydarzeniami. Wszystko to tworzy spójną i intrygującą całość, która naprawdę potrafi zainteresować.

Główny bohater Kris jest żołnierzem, w życiu prywatnym nie wszystko układa mu się tak, jakby chciał. Gdy dowiaduje się o samobójstwie przyjaciela z dzieciństwa postanawia przyjrzeć się bliżej tej sprawie. Wszystko jest w niej zbyt idealne i szablonowe, a przy tym również podejrzane. W Krakowie poznaje pewną nastolatkę Marikę i jej znajomego Kamila, którzy od tej chwili będą mu pomagać w jego śledztwie i razem z nim ryzykować. Udało mi się ich polubić i chciałabym bardziej ich poznać, zabrakło mi tutaj rozwinięcia ich postaci. Bohaterowie wplątali się w mroczny i brudny świat, z którym nikt nie chciałby mieć do czynienia. Ich losy intrygują, nie wszystko przewidziałam, co jest dla mnie dużym plusem. Byłam ciekawa dlaczego przyjaźń Krisa i Jakuba nie przetrwała, nie wiedziałam już co sądzić o Kubie i o tym, że trudno było odnaleźć kobiety, z którymi się spotykał. Oprócz głównego wątku Jakuba przeczytacie tutaj również o tytułowej powodzi, z którą zmaga się Kraków.

W książce mamy narrację trzecioosobową. Styl pisania autora jest prosty i potoczny, dzięki czemu szybko i dobrze czyta się tę pozycję. To lekki kryminał na jeden czy dwa wieczory, z którym można miło spędzić czas.

"Powódź" to książka, która potrafi wciągnąć i zaintrygować. Ma zarówno plusy jak i minusy, ale moim zdaniem warto dać jej szansę. Niektóre wątki mogłyby zostać bardziej rozwinięte, mi zabrakło tutaj napięcia, ale uważam, że to ciekawy kryminał i nie żałuję, że go przeczytałam. Z chęcią przeczytam kolejne książki autora.

"Wbrew idealistycznym twierdzeniom, ludzie na ogół nie zmieniają się na lepsze, lecz rzadko zmieniają się również na gorsze. Choć robią dobre i złe rzeczy pod wpływem emocji, impulsu chwili, okoliczności."

Czterdziestoletni Jakub wyskakuje w nocy z krakowskiego wieżowca zostawiając po sobie tylko list wraz ze zdjęciem pięknej dziewczyny. Dopisek jest jeden - zły człowiek porwał Zuzę, ale kim ona tak naprawdę jest? Czy to jej zaginięcie skłoniło Jakuba do samobójstwa? Jak ją odnaleźć i sprawić, by śmierć Kuby była choć w nieco większym stopniu zrozumiała? Na te pytania odpowiedź próbuje znaleźć Kris, przyjaciel Kuby z dzieciństwa, a także żołnierz z nadciśnieniem i słabym celem.

"Powódź" to dość krótka, aczkolwiek zakręcona powieść, którą wciągnęłam między nauką do sesji. Niestety napisanie recenzji opóźniło się przez chorobę, za co serdecznie przepraszam Autora! Całe szczęście sezon sesyjny się skończył, więc nikogo ten tytuł nie będzie odciągał od nauki.

"Powódź" jest kryminałem ze sporą dawką śmiechu, który Was porwie do malowniczego Krakowa. Miasto samo w sobie jest piękne i nie trzeba wiele, by działało na wyobraźnię, dlatego wszystkich miłośników Krakowa zapraszam do lektury.

Kris nie jest stereotypowym żołnierzem, wprawionym w boju, gotowym do wszelkich poświęceń i idealnym w każdym calu. Jego małe niedoskonałości, takie jak kiepskie strzelanie czy problemy zdrowotne, sprawiają, że staje się ON bardziej ludzki, a tym samym bliższy odbiorcom, dzięki czemu czyta się o nim jeszcze przyjemniej. Śledztwo, które prowadzi nie byłoby jednak tak skuteczne, gdyby nie pomoc pewnych nastolatków, ale o nich warto przeczytać bez większych spojlerów.

Autor poruszył sporo stosunkowo trudnych tematów, związanych ze "snuff'em" czy też handlem ludźmi. Zabrakło mi podczas lektury większego zagłębienia się w temat, książka byłaby bardziej wstrząsająca, gdyby udało się nieco bardziej ją rozbudować. Do tego brak możliwości poznania bohaterów od środka. U bohaterów, w tym Krisa zabrakło mi emocji, takich, które by mnie poruszyły i sprawiły, że bohaterowie staliby się bardziej ludzcy. Jest to jednak związane z zaletą książki - czytając, należy pamiętać o każdym zdaniu i czytać między wierszami.

Wstęp

Kryminał „Powódź” autorstwa Pawła Fleszara to debiut, który już od pierwszych stron intryguje. Dzięki wplecionym w fabułę ciekawym artykułom Czytelnik poznaje ciemne strony życia. Czy handel żywym towarem ma miejsce na terenie Krakowa? Czym jest darknet i filmy ostatniego tchnienia? Akcja powieści rozgrywa się w Krakowie, któremu zagraża powódź. Czy miasto poradzi sobie z nadciągającym żywiołem? To historia kryminalna z elementami sensacji, pełna humoru i nagłych zwrotów akcji. Poznamy tutaj mroczne strony miasta, niebezpiecznych ludzi, przeszłość bohaterów i rozpoczniemy bardzo niebezpieczne śledztwo, by znaleźć pewne odpowiedzi…

Śledztwo

Zawodowy żołnierz – Kris przyjeżdża do Krakowa z jednostki wojskowej z Miasteczka. Chce poznać prawdę o swoim przyjacielu z dzieciństwa – Jakubie Modzelewskim. Dlaczego mężczyzna popełnił samobójstwo wyskakując z okna na dziewiątym piętrze wieżowca?

„Ciemny, podłużny kształt wypadł z okna na dziewiątym piętrze, gdy nikt nie mógł zwrócić uwagi na głuchy łoskot, z jakim uderzył o ziemię. W porze nazywanej godziną samobójców. Kiedy jest jeszcze ciemno, ale ptaki zaczynają żywiołowe trele.”

Kris jako jedyną wskazówkę ma zdjęcie tajemniczej dziewczyny – Zuzy i pożegnalny list przyjaciela. Wraz z rozwojem akcji Kris poznaje zupełnie inny obraz Kuby niż ten zapamiętany z lat dzieciństwa i młodości. Co się wydarzyło w ich życiu, że gwałtownie przestali się przyjaźnić i zerwali wszelkie kontakty? Dlaczego Kris tak usilnie stara się poznać przyczynę samobójstwa Kuby?

„…nie mogę po prostu pogodzić się z tym, że człowiek, którego znałem od pędraka, skończył ze sobą w taki sposób.”

Pewnego razu znajduje w mieszkaniu przyjaciela smartfon, a w nim szokujące nagrania. W co wpakował się Kuba? Czy właśnie dlatego się zabił? W sprawę zaangażowany jest komisarz Wit Nawrocki, który ujawnia przed Krisem pewne fakty. Kris poznaje też ludzi, którzy doskonale znali Kubę w życiu dorosłym. Okazuje się, że wokół niego było kilka kobiet, ale nie był tak do końca kryształowy. Dodatkowo Kris ciągle wspomina ich wspólnie spędzane chwile. Fascynację Indianami, wspólne zabawy, plany na przyszłość. Czy żałuje tego, co ich rozdzieliło?

Nieoczekiwana pomoc

W śledztwie Krisowi pomaga dwoje nastolatków. Marika Jaworska, wyraźnie przechodzi fascynację starszym mężczyzną „noszącym się” po wojskowemu. Dodatkowo postanawia go bliżej poznać i mu pomóc – szuka sposobu na wakacyjną nudę. Relacje czterdziestolatka z nastolatką nie są łatwe:

„Ta siedemnastolatka składała się z samych kontrastów, a kolejnym elementem była przenikliwość w ocenie ludzi i ich motywacji.”

Początkowo Kris odrzuca jej pomoc. Jednak to właśnie Marika poznaje go z Anetą, która jak się okazuje, dość dobrze znała Kubę. Tutaj rozpoczyna się kolejny wątek śledztwa. Kris wpada na pewien trop, jest śledzony i przeczuwa nadciągające niebezpieczeństwo. Sprawy nie ułatwia sytuacja w mieście, gdzie ludzie walczą z nieopanowanym żywiołem – Kraków jest zalewany strugami wody, dochodzi do wielu zalań i uszkodzeń. Miasto zostaje sparaliżowane, trudno się po nim poruszać. Marika zabiera Krisa do swojego kolegi, Kamila, który nazywa siebie hakerem:

„Hakerzy mogą wszystko. A nawet jeśli nie, to nauczą się w niedługiej przyszłości. Armageddon nie zacznie się od eksplozji, tylko od kliknięcia myszą. […]”

Nastolatkowie wprowadzają Krisa w świat Internetu, zapoznają go z jego ciemną stroną – darknetem. Dodatkowo Kamil uruchamia kamerki i śledzi pewną barkę i ludzi na niej przebywających. Na barce mężczyzna rozpoznaje tych, którzy go śledzili.

„Matka Karmicielka”

Wraz z kolegą z wojska Robertem, z którym Kris służył w czasie misji w Kosowie, wpadają na pomysł jak dostać się na tajemniczą barkę. Oczywiście nastolatkowie postanawiają brać czynny udział w całej akcji. Kris nie jest w stanie ich przed tym powstrzymać. Autor przedstawił tutaj brawurową i pełną humoru akcję, w której umiejętności nurkowania Roberta i amatorska gra aktorska Mariki odegrały kluczową rolę. Co odkryli na barce i jakie będą tego konsekwencje? Czy ostatecznie Kris pozna przyczynę śmierci byłego przyjaciela? Czy można tak naprawdę poznać drugiego człowieka? Jeśli chcecie znaleźć się w zalewanym powodzią Krakowie, rozpocząć pełne nieoczekiwanych zwrotów akcji śledztwo, stanąć oko w oko z gangsterami, to koniecznie sięgnijcie po tę powieść!

Podsumowanie

Kryminał „Powódź” autorstwa Pawła Fleszara wciągnął mnie już od pierwszych stron. Autor doskonale zapoznał mnie z mrocznymi i dla większości z nas ukrytymi sferami życia. Poruszył trudne i niebezpieczne tematy i na ich kanwie stworzył pełną akcji historię. Działające na wyobraźnię artykuły oraz te, dotyczące nadciągającej do Krakowa powodzi dodatkowo potęgowały napięcie, które mnie towarzyszyło w czasie czytania tej powieści. Postać Krisa skradła moje serce. Nie jest to niepokonany żołnierz. Wręcz przeciwnie. To człowiek mający wyrzuty sumienia, skory do nostalgii, z problemami rodzinnymi i zdrowotnymi:

„Cholerne szlugi, cholerny kałdun, cholerne nadciśnienie.”

Znalazłam w tej postaci wiele wspólnego z moim ulubionym komisarzem – Kurtem Wallanderem, stworzonym przez Henninga Mankella. O wiele przyjemniej czyta się o postaciach, które mają problemy i pewne ograniczenia, niż o tych, które wydają się niepokonane i wszystko zawsze się im udaje. Bardzo podobał mnie się obraz relacji Krisa z nastolatkami. Autor doskonale zobrazował Czytelnikowi pewne różnice pokoleniowe. Myślę, że gdyby nie ich pomoc, Kris nie wpadły na pewne poszlaki, które pomogły mu w jego prywatnym śledztwie.

Akcja powieści jest bardzo wartka i momentami tak zawiła, że nie wiemy, kto jest kim i po czyjej stronie stoi. Podobały mnie się wplecione w fabułę ciekawe artykuły odnośnie walki z powodzią oraz te, które pokazują nielegalne biznesy, w których zawsze są ofiary. Cudownie było przemierzać wraz z bohaterami zalewany deszczem Kraków i szukać rozwiązania sprawy. Zakończenie jest zaskakujące i pozostawiło we mnie wiele pytań, a także skłoniło do refleksji nad życiem i jego mrocznymi stronami.

Powieść polecam wszystkim miłośnikom kryminałów. Moim zdaniem to udany debiut i z przyjemnością sięgnę po kolejną powieść Pawła Fleszara.

Najnowszą książkę Pawła Fleszara otrzymałam jakiś czas temu, ale zawsze coś stawało na przeszkodzie, a to zgłębieniu powieści, a to znów napisaniu kilku sensownych słów o niej. Ale w końcu udało mi się przeczytać i oto jest, moja opinia o Powodzi. I jeszcze tylko bardzo dziękuję Panu Pawłowi za rzadko spotykaną cierpliwość.

Paweł Fleszar od 22 lat jest dziennikarzem. Najdłużej pracował w „Tempie” i „Przeglądzie Sportowym”, poza tym w dziennikach lokalnych „Nowinach” i „Gazecie Krakowskiej” oraz w magazynach „Champion. Sport AND more”, [Adres usunięty], „Super Volley”. Jego opowiadanie Dodatkowy rzut osobisty zostało w 2019 roku jednym ze zwycięzców konkursu „Kryminał na 100-lecie AGH”.

Pewnej nocy czterdziestoletni Jakub wyskakuje z dziewiątego piętra wieżowca w Krakowie. Zostawia list pożegnalny ze zdjęciem pięknej dziewczyny. Być może jest to Zuza, o której Kuba napisał: „Zły człowiek zabrał Zuzę i odtąd moje życie straciło sens”.

Co tak naprawdę skłoniło mężczyznę do samobójstwa? Kim jest Zuza i co się z nią stało? Jaki związek z tym wszystkim mają budzące grozę filmy znalezione w smartfonie Jakuba?

Dużo pytań, a w miarę wgryzania się w tę powieść jest ich coraz więcej. I jeden człowiek, który będzie próbował zmierzyć się z przeszłością Jakuba, jego przyjaciel z dzieciństwa, Kris. Kris nie jest materiałem na superbohatera, ale całkiem z niego przyzwoity bohater literacki. Mężczyzna jest zawodowym żołnierzem, ale… No właśnie, zawsze musi być jakieś ale. Kris słabo strzela, ma nadciśnienie, nadwagę, pali i nierzadko popada w różnego rodzaju tarapaty. W prywatnym śledztwie, które prowadzi z mniejszym lub większym powodzeniem, pomaga mu dwójka nastolatków Marika i Kamil.

W poprzedniej książce Pawła Fleszara to sport grał główną rolę, a konkretnie piłka nożna. Ogromnie się ucieszyłam, że tym razem sportu nie będzie. I nie ma. Jest za to rasowy kryminał z bardzo sympatycznymi bohaterami, z akcją w tempie jakie lubię i niesamowicie kapryśną pogodą zwiastującą tytułową powódź. Siedem dni – na tyle została rozpisana fabuła książki. Siedem dni na znalezienie odpowiedzi na piętrzące się pytania. Siedem dni na prywatne śledztwo, które zatacza coraz większe kręgi. Jeden człowiek plus dwójka, powiedzmy sobie szczerze, dzieciaków. Mało czasu i sporo pracy przed nimi. Czy dadzą radę?

Każdy dzień w książce rozpoczyna się kartką z kalendarza i doniesieniami prasowymi. To interesujący zabieg, wzbudzający w czytelniku ciekawość. A sama tematyka tych wycinków sama w sobie jest obiecująca: handel żywym towarem; darknet; filmy snuff; zaginięcia ludzi; samobójstwa i mrożące krew w żyłach krakowian prognozy pogody. Na okładce zapowiadana jest dawka humoru w kryminale i powiem wam, że faktycznie jest i to nie taka znów śladowa. Były momenty, że parskałam ze śmiechu. Poza tym Powódź to przyzwoity kryminał obfitujący w zwroty akcji, ale stanowczo za krótki. Mogło by być trochę dłużej i bardziej dogłębnie. Powieść zyskałaby na rozwinięciu pewnych wątków i na lepszym zbudowaniu postaci występujących w książce. Ale wierzę, że wszystko przed Pawłem Fleszarem, bo to dopiero jego druga książka. A potencjał na wiele innych widzę. Zauważam spory postęp w porównaniu do Wyśnionej jedenastki, więc czekam na więcej.

Powódź polecam wielbicielom powieści kryminalnych. Myślę, że się nie zawiedziecie. Dodam jeszcze, że z chęcią przeczytam kolejną książkę Pawła Fleszara.

Padło hasło Kraków i już byłam kupiona. Nie ma co się okłamywać, fakt, że żyję na Dolnym Śląsku nadal nie koliduje z tym, iż Kraków jest moim domem. Z ogromnym zapałem złapałam za książkę pana Pawła i mało tego, zupełnie się nie zawiodłam!

O Krakowie nie muszę wiele opowiadać, bo każdy mieszkaniec czy też fan owego miasta na pewno nie jedno o nim wie. Stąd też moja radość, gdy mogłam 400 kilometrów dalej, znowu przenieść się w miejsca, które znam przecież od lat.

Jakub popełnia samobójstwo skacząc z krakowskiego wieżowca i tutaj rozpoczyna się fabuła, która wciąga i trzyma mocno w swoich ryzach. Ogromnie podobały mi się wstawki ze stron gazet czy internetowych stron. Nie ma co kryć, że mimo iż to takie nie wielki przerywnik tow całość wpasował się doskonale! Język autora jest przyjemny i dzięki temu czyta się naprawdę szybko, chodź przy wciągającej historii, dać się porwać to nic trudnego. Na pewno przy takiej książce nie będziemy się nudzić. Co to to nie! Nie raz się uśmiechniemy, a nie raz złapiemy za głowę czytając nie które z opisów, w których pan Paweł nie oszczędzał wyobraźni i rzucał konkretami. A to chwali się ogromnie! Kolejnym atutem są na pewno zwroty akcji, przy których nie można się nudzić, niemniej jednak nie powinno się niczego omijać, bo przecież potem (jestem tego przekonana!) może nam w całości czegoś brakować, a przecież nie o to chodzi! Bohaterowie są świetni – nie wymuskani, prawdziwi, z wadami i zaletami, ale także z przeszłością jak nasz Krzysztof, który był wojskowym. I już to nadaje całości wielobarwność i naprawdę zachęca.

Niemniej jednak więcej nie mogę spoilerować, mogę tylko namawiać byście sami sięgnęli po tą właśnie książkę. Mnie zachęciła tematyka i Kraków, a Ciebie, co namówi? 🙂

Autor w "Powodzi" porusza szereg trudnych i niewygodnych tematów takich jak handel ludźmi, darknet, filmy snuff, porwania czy morderstwa. Niektóre opisy scen są bardzo drastyczne, zwłaszcza opis filmów znalezionych w smartfonie Kuby. Brakowało mi dokończenia kilku wątków, które mogły wnieść dużo do fabuły. Pomimo tego braku, ciągłe zwroty akcji nie pozwalają się nudzić czytelnikowi. Czasami trudno zrozumieć intencje autora, gdyż brak stosownych opisów wyjaśniających daną sytuację. Dlatego jest to bardziej domyślanie się co odkrył Kris i jego znajomi, tzw. czytanie między wierszami. "Powódź" należy czytać bardzo uważnie, gdyż każde zdanie ma swoje znaczenie. Pominięcie jakiegoś fragmentu może skutkować, że nie wszystko będzie dla nas jasne. W tej powieści nic nie jest takie jak się wydaje na pierwszy rzut oka. W każdej poszlace, tropie kryje się drugie dno, które należy odkryć. Nie wiadomo kto jest przyjacielem a kto wrogiem. Jeżeli lubicie nieszablonowe historie, ze szybko biegnącą akcją, dużą ilością bohaterów a do tego wszystko opisane na niewielkiej ilości stron (tylko 212 stron), to jestem przekonana, że "Powódź" spodoba się wam.

Pełna opinia znajduje się w linku poniżej [Adres usunięty]

Lubicie kryminały? Powiemy Wam szczerze, że my nie wiedziałyśmy czy lubimy, bo nie czytałyśmy nigdy żadnego. Dlatego, jak dostałyśmy propozycję od Pawła Fleszara przeczytania jego powieści, trochę na początku się wahałyśmy czy się tego podjąć. W końcu po przemyśleniu i przeczytaniu informacji, które nam autor przesłał na temat swojej książki, jak i kilku jej rozdziałów zdecydowałyśmy się przeczytać (jak to sam autor nazwał) Kryminał z oryginalnym tematem pt. Powódź. Czy to był dobry krok?

Zostawimy Wam również opis, który nas bardzo mocno zaintrygował i zaciekawił :

Pewnej nocy czterdziestoletni Jakub wyskakuje z dziewiątego piętra wieżowca w Krakowie. Zostawia list pożegnalny ze zdjęciem pięknej dziewczyny. Być może jest to Zuza, o której Kuba napisał: „Zły człowiek zabrał Zuzę i odtąd moje życie straciło sens”.

Co tak naprawdę skłoniło mężczyznę do samobójstwa? Kim jest Zuza i co się z nią stało? Jaki związek z tym wszystkim mają budzące grozę filmy znalezione w smartfonie Jakuba? Odpowiedzi na te pytania próbuje znaleźć Kris, przyjaciel Kuby z dzieciństwa. Kris jest zawodowym żołnierzem, ale daleko mu do typowego bohatera, który samotnie stawia czoło złemu światu – kiepsko strzela, ma nadciśnienie i początki nadwagi. Tymczasem prywatne śledztwo, w którym pomaga mu dwójka nastolatków, prowadzi go do zaskakujących odkryć…

W tym obfitującym w humor kryminale autor podrzuca czytelnikowi różne tropy, sprowadzając go często na manowce. Tytułowa powódź nieubłaganie zbliża się do miasta…

Książka została napisana w bardzo ciekawy sposób. Na początku każdego rozdziału dostajemy wycinki informacji, to z gazety, to z jakiegoś bloga, oraz oczywiście informacje o stanie pogodowym w Krakowie, oraz nadchodzącej powodzi. Jak się okażę później te wycinki staną się bardzo ważnym elementem całej powieści.

Kris, po rzekomej samobójczej śmierci swojego przyjaciela z dzieciństwa postanawia rozwikłać zagadkę i poznać przyczynę jego zgonu. Udaje się więc do Krakowa, by na własną rękę rozpocząć śledztwo. Nie wie komu może ufać i z kim trzymać.

Wygląda na to, że Kuba pozostawił za sobą ślady, które tylko Kris może zrozumieć i odczytać. Były wojskowy, bada każdą informację, żeby tylko wyjaśnić okoliczności śmierci przyjaciela. Pomaga mu w tym dwójka nastolatków, którzy najwyraźniej nie zdają sobie sprawy w jak poważne tarapaty się wpakowali. Ta sprawa staje się coraz poważniejsza i wychodzą na jaw coraz bardziej szokujące fakty. Robi się groźnie i niebezpiecznie, a nasi bohaterowie nie wiedzą komu mogą ufać w tym momencie. Jednak dzięki pomocy tej dwójki, i ich znajomości nowoczesnej technologii, Kris może zdziałać wiele.

Nie zabraknie tu zabawnych dialogów, które rozmieszały nieraz. Nie zbyt długie opisy i charakterystyczni bohaterowie, to są plusy tej powieści. Autor umiejscowił akcję w Krakowie, stworzył postacie, które miały swoje za uszami, oraz ich przeszłość nie była całkiem czysta. Wszystko wydawało się tu prawdziwe.

Dla nas jedynym minusem, był tylko fakt, że książkę czytałyśmy w formie elektronicznej co nie oddało nam za bardzo tego w jaki sposób była skonstruowana. Chodzi nam głównie tu o wygląd tych wycinków na początku rozdziałów. Wszystko nam się niestety zlewało. Na pewno Ci co przeczytają książkę w wersji papierowej nie zobaczą żadnych wad :)

Historia na pewno pozostanie w naszej głowie jakiś czas, bo tematyka i jej wykonanie bardzo nam się podobała. Autor powiązał wszystko ze sobą, miało to logiczne wyjaśnienia i wszystko było spójne. Była akcja, były elementy zaskoczenia i niedowierzania. Elementy, które powinien mieć kryminał. Również trzymała w napięciu do ostatniej strony.

Co z tym wspólnego ma tytułowa powódź? To już sami musicie sprawdzić, a uwierzcie że warto :) My polecamy, a do kryminałów, na pewno wrócimy jeszcze nie raz.

Pawłowie Fleszarowi serdecznie dziękujemy za możliwość recenzji.

Paweł Fleszar jest dziennikarzem, który postanowił zająć się pisaniem obszerniejszych - niż artykuły - tekstów. "Powódź" to jego druga, ale pierwsza wydana książka. Ja miałam okazję czytać ją w wersji elektronicznej.

Zagłębiając się w lekturę kryminału, nie muszę wraz z akcją nigdzie się przenosić - pozostaję w moim Krakowie, cofam się jedynie do roku 2010, kiedy to miasto nawiedziła kolejna wysoka woda na Wiśle. To właśnie czas walki z żywiołem podnosząc adrenalinę, jest tłem kryminału. Choć jeśli przyjrzeć się temu z perspektywy mieszkańców miejsc dotkniętych zalaniem czy zagrożonych przerwaniem wałów, wcale nie jest to tylko tło...

Na krakowskim Dąbiu pies Tofik znalazł ciało ze zmiażdżoną twarzą - to czterdziestoletni Jakub Modzelewski, który popełnił samobójstwo, wyskakując z okna swojej garsoniery na dziewiątym piętrze. Zostawił posprzątane mieszkanie i list pożegnalny, zatem teoretycznie sprawa jest prosta... Jednak nie dla Krisa (Krzysztofa), który przyjeżdża do Krakowa na prośbę ojca Kuby. Pan Henryk jest zszokowany wydarzeniami, nic nie wskazywało bowiem na to, by jego syn nie chciał żyć...

Kris i Kuba byli w młodości przyjaciółmi, doskonale się znali, mieli wspólne pasje, dlatego Krzysztof po zapoznaniu się ze szczegółami i listem, nie wierzy w samobójstwo. Uważa, że coś tu nie gra. Zwłaszcza, że na odwrocie listu, znajduje się zdjęcie pięknej dziewczyny. Kim była dla Kuby? Czy to Zuza, o której wspomniał w liście, że mu ją odebrał zły człowiek?

Krzysztof rusza w miasto, by dowiedzieć się co tak naprawdę się wydarzyło, że Kuba targnął się na własne życie. Odwiedza wiele miejsc, w których pojawiał się przyjaciel, natrafia na drobne ślady pozostawione przez Kubę - dla niego? Czyżby Jakub to przewidział? Jak w zabawie w podchody Kris gromadzi odnalezione przedmioty, informacje, zaczyna kojarzyć coraz więcej faktów, przypomina sobie o ich zwyczajach z przeszłości, co pozwala mu na kolejne kroki do przodu w poszukiwaniu prawdy. Chwilami to wygląda jak ustawka, bo tylko ON może odkodować, skojarzyć, domyślić się...

Jest śledzony, musi uciekać przed bandziorami a pomaga mu dwójka nastolatków - bystra i wyszczekana Marika oraz super informatyczny Kamil. Kris dociera do przerażających informacji, wikła się w niewłaściwe relacje i dochodzi do szokujących faktów. Ociera się o śmierć, ale też planuje niesamowicie ciekawą akcję dotarcia do barki. Jak zakończy się ta historia? Jakie rewelacje czekają na odkrycie?

Ten niepozorny pod względem rozmiaru kryminał wielokrotne mnie zaskoczył. Przede wszystkim bardzo dokładnie oddanymi zakątkami Krakowa, od razu widać, że autor zna miasto doskonale. Ogromną większość opisanych miejsc znam i ja, dlatego poruszałam się wraz z bohaterami kolejnymi uliczkami, tramwajami. Paweł Fleszar wprowadził do fabuły bardzo ciekawych i zróżnicowanych - nie tylko wiekowo - bohaterów, którzy swoim zachowaniem i pomysłami dostarczają emocji. Jak choćby Kris, wojskowy, który ma problemy rodzinne a podczas śledztwa w sprawie Kuby, wciąż żałuje powodu, dla którego ich ścieżki się rozeszły. Marika i Kamil to z kolei nastolatkowie, którzy wykazali się odwagą, nawet w najbardziej podbramkowych sytuacjach.

A kiedy dodamy do tej mieszanki jeszcze policjanta, 'czarne charaktery', znajomego sprzed lat i piękną kobietę tworzy się mieszanka wybuchowa.

Ciekawym zabiegiem jest zamieszczenie przed każdym rozdziałem kartek z kalendarza oraz artykułów z prasy. Jednak o ile te, które dotyczą powodzi, doskonale wprowadzają w klimat i pokazują zdenerwowanie krakowian, o tyle pozostałe niestety zdradzają dalsze wydarzenia - to autorski 'strzał w kolano'. Dla równowagi, czyli na plus należy zapisać Fleszarowi częste wtrącenia o muzyce, filmach oraz indiańskich znakach.

Książkę czyta się naprawdę bardzo płynnie, szybkie tempo wydarzeń, zwroty akcji, pojawiające się nowe informacje, poszlaki i dowody a przede wszystkim walka dobra ze złem sprawiają, że z niecierpliwością pochłaniamy kolejne strony. Szkoda tylko, że w niektórych watkach wciąż tkwi uśpiony potencjał, którego autor nie wykorzystał. Owszem, to niewątpliwy plus książki, że jest treściwa i bez zbędnych opisów, bez zbytniego cofania się do wydarzeń z przeszłości bohaterów niemających wpływu na teraźniejszość, ale kilka tematów można było rozwinąć.

Podsumowując - "Powódź" to treściwy kryminał, który wywołuje sporo emocji, ale i nie brak mu humoru. Znajdziecie tutaj pościgi, kody, morderstwa, brutalne filmy, tajemnicze barki, fascynację indiańskimi znakami oraz mnóstwo innych poszlak, mających doprowadzić do prawdy, niejednokrotnie sprowadzając na manowce. Autor pozwolił sobie na dość oryginalne tematy: Darknet, filmy snuff, Indianie a do tego jeszcze handel kobietami.

Chcecie poznać tajemnice Krakowa z czasu, gdy nawiedziła go wysoka fala powodziowa w 2010 roku? Sięgnijcie po kryminał Fleszara!