Potwory

Kolejny świetny kryminał napisany przez polską pisarkę. Cieszy mnie, że na tym polu wielu rodzimych autorów i autorek wydaje rewelacyjne powieści. "Potwory" to doskonała książka posiadająca klimat i wciągającą fabułę. Od samego początku czytało mi się ją bardzo dobrze. Praktycznie nie mogłem się od niej oderwać. Nie brakuje też zaskoczeń, przez co całość jest jeszcze bardziej intrygująca. Perfekcyjnie poprowadzony główny wątek i poboczne, poruszanie niekoniecznie łatwych tematów i obrazowe opisy - wszystko to znajduje się w tej powieści. Jeśli szukacie dobrego kryminału, to sięgnijcie po "Potwory".

Potwory w tej książce czają się prawie na każdej stronie. Już dawno żaden kryminał, czy inna pozycja, nie wzbudziła we mnie od pierwszego zdania takiego napięcia połączonego z żywym zainteresowaniem, ekscytacją, która sięga zenitu przy końcu książki. Wtedy też nastąpił wybuch emocji wszelakich i doznałam takiego zaskoczenia, że szczękę prawie zbierałam z podłogi. Rada ode mnie, koniecznie sięgnij po książkę i dowiedz się kto jest mordercą.

Historia, w której nic nie jest oczywiste i nic nie jest takie jak być powinno. Bezbłędnie pokazana zależność między tym co nas spotyka w dzieciństwie a ma odzwierciedlenie w życiu dorosłym. Ciekawie pokazany aspekt psychologiczny. Pomiędzy tym wszystkim podjęte zostały również trudne wątki, które można poruszyć za bardzo i stracą całą swoją moc, by zmusić czytelnika do zmiany myślenia i pobudzić do działania. Jednak autorka doskonale pokazała ten trudny temat.

Opisy czytałam z zapartym tchem, a moja wyobraźnia działała na pełnych obrotach. Bez problemu potrafiłam wyobrazić sobie te wszystkie sytuację, w których znaleźli się bohaterowie. Zresztą oni sami byli znakomicie opisani. Zastanawiała mnie tylko jedna rzecz dotyczącą głównego bohatera, ale nie jest to zbyt istotna rzecz w stosunku do całego śledztwa.

Jak wspominałam zakończenie zaskakuje. A książkę śmiało mogę zapisać w top 3 za 2020. Myślę, że może to być kryminał roku.

Premiera już 01.12.2020

W niewielkim lasku w Warszawie odnalezione zostaje zmasakrowane ciało – ofiara okazuje się sławną śpiewaczką operową. Prowadzone śledztwo nie przynosi zbyt wielu tropów. Kobieta była młoda, powszechnie lubiona i wydaje się, że nikt nie miał powodów jej źle życzyć, a już bynajmniej nikt nie życzył jej śmierci. Co więc było przyczyną jej śmierci? I najważniejsze – kto stoi za brutalnym zabójstwem?

,,Potwory” to okazja do ponownego spotkania z komisarzem Lorenzem (choć, co dla wielu będzie plusem, książkę można spokojnie czytać bez znajomości ,,Pchły’’), tym razem jednak komisarz zostaje zmuszony do wzięcia przymusowego urlopu, co odsuwa go od prowadzonych w policji działań. Jak nietrudno się jednak domyślić, bohater już niedługo rozpoczyna własne śledztwo, a gdzie ono go zaprowadzi, będziecie musieli już przekonać się sami. Warto jednak podkreślić, że ,,Potwory” to bardzo umiejętnie skonstruowana zagadka, a prowadzone śledztwo wciąga i zaskakuje. Początkowy brak poszlak, następnie nie raz błędne tropy prowadzą czytelnika do emocjonującego finału.

Osobiście też bardzo podobało mi się tło wydarzeń, nie będę ukrywała, że mam słabość do opery i choć akurat tej warszawskiej nie miałam jeszcze okazji odwiedzić, to od razu odnalazłam się w nakreślonym w książce środowisku. Myślę jednak, że niezależnie od upodobań czytelnika, miejsce to, dość odmienne od tego co zazwyczaj autorzy serwują w kryminałach, przypadnie do gustu wielu osobom.

Kolejnym atutem książki są poruszane w niej tematy – nie tylko wspomniana w opisie poliamoria (w dużym skrócie – rodzaj związku w którym kocha się więcej niż jedną osobę, w znaczeniu głębszego uczucia, a nie wyłącznie zaspokajania potrzeb seksualnych), ale także przemoc seksualna wobec dzieci czy problemy z traumą, często nabytą właśnie w dzieciństwie, która nie ustępuje nawet gdy jesteśmy już dorośli. Tematy te wkomponowują się w prowadzoną przez autorkę intrygę, czyniąc książkę nie tylko bogatszą, ale także zmuszając niekiedy zastanowienia nad tym jak niektóre sprawy i problemy są bagatelizowane oraz jak łatwo nie zauważyć niemej prośby o pomoc. A przecież, nie jest niczym odkrywczym fakt iż najgorsze potwory kryją się właśnie w ludziach, często tych w najbliższym otoczeniu.

,,Potwory” to mocny powrót Anny Potyry – książka, tak samo jak poprzedni kryminał autorki – ,,Pchła” – od początku wrzuca czytelnika w wir wydarzeń, wciągając w lekturę i trzymając w napięciu aż do ostatniej strony. Książkę nie tyle czyta się bardzo szybko, co wręcz pochłania się ją, chcąc wiedzieć co będzie dalej. Zdecydowanie warto przeczytać – także miłośnicy kryminałów, wypatrujcie premiery, ta już pierwszego grudnia!

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

Pamiętam, że „Pchłę" przeczytałam przypadkiem. Dostałam możliwość jej zrecenzowania i zdecydowałam się na nią w ostatniej chwili. Ot, pragnęłam czegoś, co zapewni mi zajęcie podczas pobytu nad morzem. Był to kryminalny debiut Anny Potyry i nie ukrywam, że zrobił na mnie niemałe wrażenie. Polubiłam bohaterów, a fabuła okazała się być naprawdę ciekawa (nawet jeśli z biegiem czasu dostrzegam, że motyw mordercy był... cóż, być może nieco wątpliwy). Sądziłam, że będzie to wyłącznie jedna, kompletnie oderwana i przypadkowa historia, aż tu nagle pewnego dnia pojawiła się zapowiedź „Potworów”. A ja od razu wiedziałam, że muszę tę książkę przeczytać. Jednak czy była to historia równie wciągająca, co poprzednia? Przecież nie każda kontynuacja musi być dobra!

Cóż... To fakt. Jednak ja po lekturze czuję się jak najbardziej usatysfakcjonowana i zadowolona. Właśnie takiego kryminału było mi trzeba. Naprawdę miło było wrócić do znanych mi już bohaterów i śledzić ich zmagania z zupełnie nową sprawą.

W warszawskim lesie odnalezione zostaje ciało młodej i utalentowanej śpiewaczki operowej. Stan zwłok, a także ocena profilerki nie pozostawiają wątpliwości - zabił ją ktoś ogarnięty szałem wściekłości. Na miejscu zbrodni nie odnaleziono żadnych śladów, a sam motyw należy do wręcz niemożliwych do odnalezienia. Sprawą zajmuje się Mateusz Corsetti - niegdyś prawa ręka Adama Lorenza, a teraz (przez chwilowe odsunięcie ów Lorenza od obowiązków służbowych) główny dowodzący całego śledztwa. Jest to jego pierwsza tak poważna sprawa i mężczyzna zostaje wrzucony na naprawdę głęboką wodę. Na szczęście pomaga mu Iza Rawska - profilerka działająca na dwa fronty. Bowiem Adam Lorenz nie potrafi usiedzieć na miejscu i zaczyna swoje własne, nieoficjalne śledztwo. Przymusowy urlop spowodowany pewnym "wybrykiem" nie jest dla niego żadną przeszkodą.

Komu uda się rozwiązać zagadkę i złapać mordercę? Cóż, jedno jest pewne - zaczyna się walka z czasem, a z dnia na dzień grono podejrzanych niefortunnie się powiększa...

Akcja toczy się stosunkowo spokojnie, dzięki czemu czytelnik może się wręcz zanurzyć w przedstawionym przez autorkę świecie. Tym razem dominującą porą roku jest lato (o ironio - pierwsza część działa się w święta, a ja czytałam ją na wakacje. Teraz zbliżają się święta, a w „Potworach” jest lipiec...). Bardzo podoba mi się pióro Anny Potyry. Jest w nim sporo kobiecej subtelności, choć opisywany jest brutalny, raczej męski świat. Kontrast ten powoduje, że książkę przeczytałam niemal od razu - pomimo mojego małego czytelniczego zastoju. Styl autorki jest naprawdę przyjemny, a w fabule co rusz pojawiają się przewracające wszystko do góry nogami sytuacje. Od „Potworów” nie można się oderwać!

W tej części brakowało mi jednak wątków obyczajowych z udziałem głównych bohaterów. Niby się pojawiały, jednak ostatecznie nie były zbyt długie, a ich częstotliwość też nie była szczególnie duża. Ale to chyba po prostu moje widzimisię, gdyż lubię nieco bliżej poznawać codzienność lubianych przeze mnie postaci. Nawet (a może i szczególnie) w kryminałach. Ale i tak podczas lektury czułam się, jakbym odwiedzała dawno nie widzianych znajomych. Bardzo przyjemne uczucie!

W książce pojawia się wiele ciekawych i niewątpliwie ważnych wątków. Jeden z nich dotyczy molestowania i seksualnego wykorzystywania dzieci oraz wpływu tego typu zachowań na ich psychikę. Przedstawione zostają niepokojące zachowania i objawy, na które warto zwracać uwagę. Nie jest to przecież problem wyssany z palca, a na takie sygnały trzeba jak najszybciej reagować. Cieszę się, że ten temat został poruszony i tak wyeksponowany. Autorka bardzo dobrze pokazała, jak ogromny wpływ na dorosłość ma bagatelizowanie proszenia o pomoc oraz udawanie, że "nic się nie stało".

Co tu dużo mówić - „Potwory” są świetną kontynuacją „Pchły”, a Anna Potyra kolejny raz pokazuje, że potrafi stworzyć wciągający kryminał z ciekawą fabułą i dobrze poprowadzonym śledztwem. Nie trzeba znać poprzedniej części, by w pełni czerpać radość z czytania, bowiem najważniejsze wątki zostają w odpowiednich momentach przypomniane. Bohaterowie są ciekawi, a dzięki przyjemnemu stylowi od książki nie można się wręcz oderwać. Jest to warty uwagi kryminał, poruszający bardzo ważne tematy. Ja z niecierpliwością oczekuję na kolejne historie stworzone przez Annę Potyrę i jestem pewna, że będą równie ciekawe, co poprzednie.

Z tą Autorką zapoznałam się w momencie kiedy na półkach księgarń pojawiła się "Pchła". Wtedy to był pierwszy kryminał w karierze Pani Potyry dlatego ja traktowałam to jak debiut. A ponieważ kryminały uwielbiam, to musiałam sprawdzić, czy "Pchła" jest dobra. Okazała się świetna i wiedziałam już wtedy, że jeśli Autorka pokusi się o napisanie kolejnych powieści w tym gatunku, to na pewno po nie sięgnę. I w ten oto sposób w moje ręce wpadła książka o jakże ciekawym tytule... "Potwory".

Tym razem przenosimy się do Warszawy w okresie wakacyjnym. Adam Lorenz, który był również obecny w poprzedniej książce Autorki, teraz przebywa na urlopie przez dochodzenie dyscyplinarne. Tak, tak, można sobie lekko zaspojlerować "Pchłę" czytając "Potwory" ale myślę, że można śmiało czytać w odwrotnej kolejności i mieć równie dużo z tego przyjemności. Tylko, że mordercy nie śpią, a może przypadek goni przypadek?

W lesie zostaje znalezione ciało. Brutalnie zamordowana kobieta. Dlaczego brutalnie? Dźgnięta mnóstwo razy nożem. Przypadek? A może kolejny seryjny morderca? Choć i równie dobrze mogła to być niewierna żona, na której mąż dokonał krwawej zemsty. Musicie doczytać sami, ale wierzcie mi, nic oczywistego w tym morderstwie nie ma!

Poza tym, w tej książce, jak już dowiecie się z opisu na okładce, Autorka porusza problem poliamorii. Pokazuje też jak wiele uprzedzeń, dziwnych spojrzeń i okropnych opinii potrafią wystawiać ludzie, którzy nie uważają się za konserwatywnych, czy zagorzałych katolików. Taka problematyka powoduje, że czyta się jeszcze z większym zainteresowaniem, bo jednak nie skupiamy się tylko na trupie, śledztwie, problemach głównego bohatera, ale także na otoczeniu, problemach ludzi i to z jak wielkim brakiem tolerancji się spotykają. I to wbrew pozorom w miejscu, w którym takie rzeczy powinny być odsunięte na bok, a spojrzenie obiektywne. Ogromny plus za to ode mnie!

Anna Potyra już w "Pchle" udowodniła, że podczas czytania jej kryminału nie można się nudzić. Akcja jest szybka, nie ciągnie się, nie ma zbędnych dialogów, opisów i niepotrzebnych scen. Choć to powieść kryminalna, to skupianie się również na innych problemach, tak naprawdę takich, z którymi możemy spotkać się na co dzień jest bardzo ciekawym zabiegiem. Dzięki temu czytelnik może się bardziej wczuć w akcję, postawić się na miejscu bohaterów i także... zamyślić się, poddać ogromnej refleksji i to nie nad litrami krwi lejącymi się z mordowanej kobiety, ale właśnie nad takimi problemami zwykłych ludzi.

Narracja. Autorka leci nieco klasyką, bo to trzecioosobowa, w czasie przeszłym, którą ostatnio szczerze mówiąc, rzadko się spotykam. Prędzej ta pierwszoosobowa i to z podziałem na postacie, a tutaj dosłownie klasycznie i to tak naturalnie, że z chęcią poleciłabym każdemu miłośnikowi gatunku, bo wręcz wydaje się ona uniwersalna.

Skąd tytuł "Potwory"? To już sami doczytacie, ale jak na porządną książkę przystało ma ON znaczenie. Uwielbiam, kiedy gdzieś w treści znajduję myśli Autora przelane na papier i to nawiązanie do tego, co chciał nam, czytelnikom przekazać. Dlatego od razu mówię, że tytuł nie wziął się znikąd. Ma ON znaczenie i to ogromne. Także czytajcie!

No i przechodzimy do tego momentu mniej lub bardziej lubianego, czyli do stwierdzenia czy mi się podobało i czy Wam polecam. Polecam i to bardzo! Jak pewnie z powyższych słów się domyśliliście. Jest to dobry, mocny kryminał, w którym Anna Potyra zabiera nas w klasykę tego gatunku. Mamy trupa, krew, śledztwo, a także głównego bohatera z problemami. Jeśli do tego dołożymy ciekawe postacie, konkretnie zarysowane, przemyślane i każdy dylemat, przed jakim są postawieni, to dostaniemy bardzo dobrą, wręcz powiedziałabym wyśmienitą książkę, niebanalną i do tego taką, przez którą się frunie. Ciężko ją odłożyć, chociażby na chwilę, aby zrobić sobie kolejny kubek herbaty.

Wydawnictwu Zysk i S-ka bardzo dziękuję za egzemplarz recenzencki!